tag:blogger.com,1999:blog-68718668003829532502012-02-07T11:38:19.608+02:00ΑΠΟ ΤΗ ΣΟΦΙΑ ΣΤΡΕΖΟΥΣΟΦΙΑ ΣΤΡΕΖΟΥhttp://www.blogger.com/profile/08184582776328529621noreply@blogger.comBlogger1041100tag:blogger.com,1999:blog-6871866800382953250.post-78071974733410093262012-02-07T11:12:00.003+02:002012-02-07T11:18:50.102+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-s9R8GyF_ghg/TzDrROrjWvI/AAAAAAAADmU/IZhYW_Xknfk/s1600/376300_2784425774516_1374408190_3110556_860711242_n.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-s9R8GyF_ghg/TzDrROrjWvI/AAAAAAAADmU/IZhYW_Xknfk/s200/376300_2784425774516_1374408190_3110556_860711242_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5706319409109490418" /></a>Μικρή σχεδόν έφηβη άρχισε να γράφει, ν’ ακούει την άνοιξη και να χαμογελά στο καλοκαίρι. Της έμεινε το χαμόγελο για τη ζωή, τη γραφή, τη μουσική. Από τότε δεν σταμάτησε ποτέ της να γράφει. Πότε στίχους για τραγούδια, πότε ποίηση αλλά και άρθρα δημοσιογραφικά, καταθέτοντας την προσωπική της αλήθεια σε όλα εκείνα που την απασχολούν.<br /><br />Η Νίκη Παπουλάκου είναι ο άνθρωπος που ξέρει να ενδίδει στις προκλήσεις. Μαχητική αλλά και ήρεμη δύναμη, μεταδίδει με την αισιοδοξία της, τη χαρά της ζωής. Είναι εκείνη, που πολλοί από εμάς, έχουμε ακουμπήσει την ανάγκη και την στήριξη, από μια φίλη που ξέρει να τιμά την φιλία. Γι’ αυτό και σήμερα την τιμούμε, για όσα απλόχερα κι ανιδιοτελώς μας έδωσε.<br /> <br />Οι λέξεις της, παλιό κρασί στις αποστάξεις του λόγου. Κατρακυλούν γλυκά, σταγόνα-σταγόνα στις ποιητικές συλλογές ή στα άρθρα των εφημερίδων «Νίκη» και «Φωνή Πειραιωτών», όπου είναι μόνιμος συνεργάτης. Οι τιμές και τα έπαθλα δεν την αφορούν, αν και κουβαλά πολλούς επαίνους και βραβεία στις αποσκευές της. Αθόρυβα συνεχίζει τους προσωπικούς βηματισμούς στα μονοπάτια του λόγου. Άλλωστε η σιωπή εμπεριέχει την φλυαρία, παρακάμπτοντας πικρές βεβαιότητες, με την αισιόδοξη δυναμική της γραφής της. Έτσι αποφάσισε να ονομάσει την υπό έκδοση τελευταία της ποιητική συλλογή «ΦΛΥΑΡΗ ΣΙΩΠΗ», μεταφέροντας στο χαρτί το άρωμα της σκέψης, του προβληματισμού, της αγωνίας αλλά και της ομορφιάς των προσωπικών της αναζητήσεων με κοινωνικές προεκτάσεις.<br /><br /><br />ΤΟ ΚΤΗΝΟΣ (απαγγελία Δημήτρης Σαμαρτζής)<br /><br />Το κτήνος βρυχάται…<br />κάθε ώρα, κάθε στιγμή,<br />κάθε λεπτό!<br />Ρουφά το αίμα σου,<br />την ψυχή σου,<br />την ανάγκη σου<br />και… χαίρεται!<br />Φουσκώνει από αγαλλίαση!<br />Δηλώνει άνθρωπος,<br />μα είναι τέρας…<br />Κι εσύ στωϊκά εκεί!<br />Είναι στιγμές <br />που θες να το λιώσεις!<br />Μα, περιμένεις τη στιγμή<br />που θα το δεις κατάμαχα<br />να πέφτει<br />να σωριάζεται<br />πάνω στη δική του οργή…<br />Μόνο που η στιγμή αργεί…<br />Σιγοτραγουδάς<br />κόντρα στο βρυχηθμό του.<br />Γυρνάς την πλάτη.<br />Προχωράς, τ’ αφήνεις πίσω!<br />Το κτήνος οργίζεται.<br />«Αποκτηνώνεται»…<br />ώσπου καταγής σέρνεται,<br />ουρλιάζοντας σφαδάζει…<br />Θύμα του δικού του ευτελισμού!<br />Κι εσύ, συνεχίζεις τον βηματισμό,<br />χωρίς να κοιτάς πίσω.<br />Έτσι κι αλλιώς<br />χάμω σερνόταν πάντα…<br />άραξε στη σωστή του θέση. <br /><br /><br />ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΙΡΙΔΑΣ (απαγγελία Σοφία Στρέζου)<br /><br />Το ουράνιο τόξο,<br />έχει χρόνια να φανεί.<br />Κι αυτό το γκρίζο της βροχής<br />σαν πέπλο θολό<br />πέφτει στη γειτονιά των ονείρων.<br />Ψάχνεις για χρώματα,<br />μα χρώμα άχρωμο<br />διάσπαρτο παντού,<br />ομίχλη που τα πάντα σκεπάζει.<br />Ανόητα λόγια.<br />Ακαθόριστες εικόνες.<br />Ασύνδετες παραστάσεις, σκόρπιες<br />στα συντρίμμια της συνείδησης,<br />που τις σάρκες της έφαγαν ανελέητα, αγρίμια<br />με το στερέωμα ν’ αστράφτει, να βροντά<br />μπροστά στο άδικο.<br />Μαρμάρωσε η καρδιά.<br /><br />Ακατέργαστη πέτρα<br />στα σημεία των καιρών.<br />Σκαλωσιά για την ελπίδα<br />που τεντώνεται κι αγναντεύει<br />πέρα από το χάος<br />στην απεραντοσύνη του σύμπαντος<br />πέρα στον ορίζοντα<br />τα χρώματα της ίριδας <br />αναστηλώνουν την ελπίδα.<br />Ξαναγεννιέται φως<br />και μες το φως εσύ… υπάρχεις!<br />Ζεις… Προχώρα!!! <br /><br /><br />Κάτω από αμίλητους ουρανούς η Νίκη Παπουλάκου μιλάει ερωτικά. Υμνεί την αγάπη στην υπό έκδοση ποιητική συλλογή «ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΨΥΧΗΣ», που όμως μεταφράστηκε, εκδόθηκε, βραβεύτηκε και παρουσιάστηκε στη Ρώμη τον Ιούλιο του 2001.<br /><br />Δύσκολος ο δρόμος του έρωτα κι ακόμα πιο δύσκολα να τον καταγράψεις. Ανυπεράσπιστοι εραστές, μπρος σε ηττημένα πεδία, θριαμβολογούν ανυπότακτες νίκες, επιδιώκοντας μια νίκη στη νίκη του άλλου ,μήπως και ξεντυθούν την μοναξιά που φέρνει ο χρόνος. Επιθυμούν να χορτάσουν το απέραντο της αγάπης, κάτω από τ’ αστέρια, γκρεμίζοντας όλους τους τοίχους από ένα μοναχικό παρελθόν.<br /><br /><br />ΠΩΣ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΠΩΣ Σ’ ΑΓΑΠΩ (απαγγελία Δημήτρης Σαμαρτζής)<br /><br />Πώς να σου πω, πως «σ’ αγαπώ»...<br />Το ξέρω, θα γελάσεις.<br />Σαν αγέρας έρχεσαι και φεύγεις.<br />Δίχως λόγια...<br />Υποσχέσεις…<br />Παραμύθια..<br />Δεν στέκεσαι ν’ ακούσεις.<br />Δεν βλέπεις τι λένε τα μάτια.<br />Δεν νιώθεις το κορμί τι φωνάζει,<br />την ανατριχίλα στο Είναι μου!<br />και να σου πω, πως «σ’ αγαπώ»,<br />Εσύ θα προσπεράσεις<br />σα φοβισμένο ελάφι<br />θα κρυφτείς σε άλλες αγκαλιές<br />για να… ξεχάσεις!<br /><br /><br />ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ (απαγγελία Δημήτρης Σαμαρτζής)<br /><br />Στα μάτια σου κοιτάζω τα γαλάζια ακρογιάλια.<br />Η θωριά σου με καλεί να ξεχαστώ<br />στη γαλήνη της απέραντης θάλασσας<br />γεμάτης ελπίδα και φως.<br />Πνίγει στην αγκαλιά της το χθες,<br />ταξιδεύοντας στην απεραντοσύνη το σήμερα.<br />Σ’ ένα γαλάζιο όνειρο με τυλίγει<br />σ’ ένα ταξίδι δίχως σύνορα<br />χωρίς στεναγμούς κι απρόοπτα.<br />Σαν ψάρι σπαρταρά η ψυχή<br />λαχταρά να μείνει στο όνειρο<br />στην ατέλειωτη γαλήνη<br />στο πλέριο φως<br />στη Θεία λύτρωση!<br /><br />Στα μάτια σου κοιτάζω τ’ απάνεμα λιμάνια<br />και ριγώ στη θωριά τους<br />στις υποσχέσεις…<br />στο κάλεσμα… <br /><br /><br />Η Νίκη Παπουλάκου, είναι η αγνή παρουσία στο χώρο των γραμμάτων και της τέχνης. Στα λαμπερά της μάτια κρατά εικόνες και ψήγματα στοχαστικής ευαισθησίας. Η πραγματικότητα είναι πολύ σκληρή για να κρυφτεί πίσω από ωραιοποιημένες αυταπάτες. Αγωνίστρια της ζωής από τα μικρά της χρόνια, έμαθε πολύ καλά πως είναι ν’ αγωνίζεσαι και να κατακτάς το πολυπόθητο δώρο της. Έτσι αφήνει τα δάκρυα να προσπερνούν τους χειμώνες κι αφήνει τη χαρά να κατοικεί τα καλοκαίρια της. <br /><br />Χρησιμοποιεί τους στίχους, τα ποιήματα και τα άρθρα της, για να ευαισθητοποιήσει όλους εκείνους, που αναζητούν το γνήσιο της ευαισθησίας. Άλλωστε το σφραγισμένο στόμα δεν της ταίριαζε ποτέ. Η φωνή και ο λόγος ήταν και είναι το όπλο και η άμυνα σε ότι την πόναγε και την πονά. Το δέντρο κι όχι το δάσος έχει στο νου της, υπερασπιζόμενη τα δικαιώματά του, ταράζοντας εφησυχασμούς συνειδήσεων που τείνουν ν’ αποκοιμηθούν.<br /><br /><br />Σκόρπιες σκέψεις… (ανάγνωση Σοφία Στρέζου)<br />(ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΑΙΑΝΔΡΟΣ 80 επιφανείς προσωπικότητες 2011)<br /><br />Τελικά σε τι κόσμο ζούμε; Που πάμε όλοι μαζί κι ο καθένας χώρια; Η διαφθορά έχει φθάσει στη διπλανή πόρτα αν όχι στη δική μας και εμείς τι κάνουμε άραγε;… Τελικά τι και ποιος προστατεύει τον πολίτη σήμερα;.. Οι νόμοι άραγε για ποιους φτιάχτηκαν; Πως ερμηνεύονται, πως εφαρμόζονται και πως λειτουργούν;… Μήπως η έννοια του δικαίου έχει διαβρωθεί γενικά και ειδικά στην κοινωνία, με συνέπεια τη διαβρωμένη εφαρμογή τους ή ερμηνεία τους; Και κοινωνία είμαστε όλοι εμείς και καθένας εξ ημών! Όλοι έχουμε ποσοστό ευθύνης σε ότι δεν πάει καλά σήμερα…<br />Δώσαμε προτεραιότητα στην ύλη, το χρήμα και αφήσαμε κατά μέρος τις αξίες και την ηθική. Αντί για χρήση εξουσίας κάνουμε κατάχρηση εξουσίας σε όποιο κομμάτι της κοινωνίας κι αν ανήκουμε ή λειτουργούμε… Κι όμως υπάρχουν έντιμοι πολίτες, έντιμοι άνθρωποι, σε όλες τις βαθμίδες και κλίμακες της κοινωνίας, όμως… τι μπορεί να κάνουν σε ένα ευρύτερα διαβρωμένο σύστημα; Κινδυνεύουν… να περιθωριοποιηθούν…<br />Όμως πιστεύω πως υπάρχει ελπίδα. Ας αρχίσει ο καθένας μας να ψάξει μέσα του και να βρει τις αξίες που έχει χάσει… Ας βρούμε τη δύναμη να ζωντανέψουμε τα όνειρα και τα ιδανικά που μας μάθανε… Και όλα αυτά πιστέψτε με δεν τα χαρίζει το χρήμα… η ύλη. Αυτά και άλλα πολλά εξασφαλίζονται και διασφαλίζονται από άλλες παραμέτρους που κάνουν τον κάθε άνθρωπο να νιώθει ασφαλής, ήρεμος και ευτυχής στο περιβάλλον του και στην κοινωνία γενικότερα.<br /><br /><br />Η δημιουργός Νίκη Παπουλάκου θα συνεχίζει να γράφει στις αναδρομές του μέλλοντος απλώνοντας το χέρι στη ζωή σε καιρούς αναπόδραστους κι όπως λέει η ίδια… «η προσμονή κάποτε τελειώνει και το παίρνεις απόφαση να βγεις στο ξέφωτο ελεύθερος πια από φαντάσματα του χθες»…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6871866800382953250-7807197473341009326?l=anagnoseispoiiton.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΟΦΙΑ ΣΤΡΕΖΟΥhttp://www.blogger.com/profile/08184582776328529621noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6871866800382953250.post-90627230358685039492012-01-31T11:40:00.003+02:002012-01-31T11:46:57.062+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-Sf5CPFgxpJU/Tye3eJI6R-I/AAAAAAAADlE/R0LYRnsjyZQ/s1600/397812_3050403188579_1518228309_32847539_822699436_n.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-Sf5CPFgxpJU/Tye3eJI6R-I/AAAAAAAADlE/R0LYRnsjyZQ/s200/397812_3050403188579_1518228309_32847539_822699436_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5703729181565274082" /></a><br />Cabaret Voltaire, Μαραθώνος 30, Μεταξουργείο<br /><br />Κείμενο: Πόλυ Χατζημανωλάκη<br />Σκηνοθεσία: Μαίη Σεβαστοπούλου<br />Παραγωγή: Ομάδα «Θεώρηση»<br /><br />Παίζουν: Ανδρέας Ζάκας, Δημήτρης Σαμαρτζής, Δημήτρης Μαγγίνας, Σωτηρία Κολόζου<br />Μουσική – Πιάνο: Σωτηρία Κολόζου<br /><br />Σε μια λιτή αλλά καθ’ όλα ατμοσφαιρική σκηνή στο Cabaret Voltaire, η Μαίη Σεβαστοπούλου σκηνοθετεί κείμενα της Πόλυς Χατζημανωλάκη, με τα ποιήματα του Κωνσταντίνου Καβάφη και του Φερνάντο Πεσσόα να εισχωρούν και να διεισδύουν στα υποκριτικά κύτταρα των ηθοποιών, αποδίδοντας την αληθοφανή διάσταση των ρόλων. Ένα ερμηνευτικό παιχνίδι που μοιραία παρασύρει τον θεατή στην αλήθεια της μυθοπλασίας. Οι ηθοποιοί κινούνται ευέλικτα εκεί που τα δυο μεγάλα πνεύματα συναντώνται, σε μετασχηματοποιημένες φανταστικές συναντήσεις. Κυριαρχούν τα ίχνη της ελληνιστικής σκέψης, αλλά κι η ανθρώπινη διάσταση του Καβάφη διαιρεμένη ανάμεσα σε κείνο που δεν έπρεπε να φανερωθεί. Η κρυφή κι ανήλιαγη ζωή του, δίπλα στη λάμπα των πόθων του.<br /><br />Θα μπορούσαν ίσως… να συναντηθούν στον θεατρικό χωροχρόνο και μ’ αυτή την προοπτική, η συγγραφέας στήνει την αφηγηματική της, εικονογραφώντας δύο ποιητές που έζησαν την ίδια περίπου χρονική περίοδο. Σαγηνεύουν οι παράλληλες διαδρομές, την ώρα που οι θεατές παρακολουθούν την πλατωνική σκέψη των δύο ποιητών. Τούτη η πλατωνική σκέψη είναι το κοινό σημείο εκκίνησης, τόσο της δημιουργού όσο και της σκηνοθέτης, που η σχέση της με την Αλεξάνδρεια, όσο και με την οικογένεια του Καβάφη, είναι γνωστή από παλαιότερη εξιστόρηση της προσωπικής ιστορικής μνήμης της, που είχα την χαρά και την τύχη να γευτώ σε κάποια άλλη συνάντηση, τιμώντας στον ίδιο χώρο τον ποιητή.<br /><br />Ανάμεσα σε πραγματικά στοιχεία, τοποθετείται υπαινικτικά η μυθοπλασία διατηρώντας το αίνιγμα, αν ήταν στ’ αλήθεια ο υποδυόμενος Πορτογάλος ναυτικός, ο καπνοπώλης Φερνάντο, ο αληθινός Πεσσόα που παρατηρεί τη ζωή της πόλης και τα μυστικά της. Με τον δημοσιογράφο να προσπαθεί να εξορύξει την αλήθεια που κρύβει. <br /><br />Ιστορία και μνήμη, αλήθεια και ψέμα, την ώρα που ο νεαρός σύντροφος του Καβάφη θρηνεί την απόσταση που επιβάλλεται από την κοινωνία της εποχής, στη μη συμμετοχή στο θρήνο του χαμού εκείνου που κρυφά και μυστικά αγάπησε.Θρηνητικές ματαιωμένες στιγμές που ανεπιστρεπτί πέρασαν.<br /> <br />Όταν η Δραματοποιημένη λογοτεχνία συναντάται επί σκηνής, το θέατρο δεν έχει παρά να επιτελέσει το έργο του και να οπτικοποιήσει το νοητικό απόσταγμα, είτε με τους χαρακτήρες είτε με τις απαγγελίες που δένουν αρμονικά με την μουσική ενός πιάνου στις ακρώρειες της Τέχνης, μετατοπίζοντας το ιστορικό κέντρο, σε κέντρο ανάπλασης των χαρακτήρων για να βαδίζουν οι ηθοποιοί τις απρόσταχτες πορείες της αφηγηματικής. Μεταπλάθουν την αλήθεια της, σε αληθοφανή αλήθεια, αναδύοντας προσεχτικά μέσα από τον προσωπικό χαρακτήρα, τον ερμηνευτικό χαρακτήρα του ρόλου που καλούνται να παίξουν. Και τον παίζουν άριστα, τόσο που οι θεατές φεύγοντας έχουν την γεύση μιας υποτιθέμενης πραγματικής όσο και ιστορικής συνάντησης στο χρόνο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6871866800382953250-9062723035868503949?l=anagnoseispoiiton.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΟΦΙΑ ΣΤΡΕΖΟΥhttp://www.blogger.com/profile/08184582776328529621noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6871866800382953250.post-9395460046462490912012-01-23T12:30:00.004+02:002012-01-23T15:53:16.265+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-YbiZdzRISwY/Tx03CMDq03I/AAAAAAAADkU/ZhEGkxj-wjE/s1600/166899_286842834688988_286761708030434_912457_179792072_n.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 150px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-YbiZdzRISwY/Tx03CMDq03I/AAAAAAAADkU/ZhEGkxj-wjE/s200/166899_286842834688988_286761708030434_912457_179792072_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5700773214056797042" /></a>Το "Παραμύθι της βροχής" είναι το νέο μυθιστόρημα της Τέσυς Μπάιλα που κυκλοφόρησε από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΟΚΙΜΑΚΗΣ το 2011. <br /><br />Τούτο το παραμύθι το διάβασα πριν ακόμα ξεκινήσει άλλη μια περιπέτεια έκδοσης και αγωνίας για την συγγραφέα. Τυπωμένο πια, το ξαναδιαβάζω με την ίδια και μεγαλύτερη ίσως συγκίνηση από πριν. Ίσως γιατί το τυπωμένο κείμενο ασκεί την γοητεία ενός φίλου που είναι πάντα εκεί, περιμένοντας την όμορφη συνάντησή του με τον αναγνώστη. Είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο με υπέροχη γραφή. Είναι πλεύσεις σε συναισθήματα που ξυπνά η βροχή σαν χτυπά στο παραθύρι της ψυχής κι οι στάλες ίσως να είναι οι λυγμοί της απώλειας που επιστρέφουν, κάθε φορά που οι χτύποι στο τζάμι ταυτίζονται με αυτούς τους χτύπους της καρδιάς. Ίσως γιατί πάλι, όταν επανέρχεται ο πόνος, επαναπροσδιορίζεται με αφετηρίες παλαιότερου πόνου. <br /><br />Οι ανασκαφές της αρχαιολόγου, η επαγγελματική ταυτότητα της ηρωίδας, δεν έχουν να κάνουν μόνον με τα ευρήματα, που ανακαλύπτει σε χώρους, που η λήθη του χρόνου σκέπασε με την σκόνη του. Έχει να κάνει με τις εσωτερικές ανασκαφές. Την ανάπλαση των δικών της αναμνήσεων, προσπαθώντας να τις τοποθετήσει ευλαβικά σε τρέχοντα χρόνο, μη τύχει και χαθεί η παραμικρή λεπτομέρεια εκείνων που έχει ζήσει, μέσα στην αφοσίωση της αγάπης. Μα όταν η λύπη βρει το κατάλληλο έδαφος για να καλλιεργηθεί, καρποφορεί καρπούς πολλών ειδών και αποχρώσεων. Γιατί σκοτεινοί λαβύρινθοι καιροφυλακτούν, ώστε να κατοικηθούν από τα θύματα της θλίψης.<br /><br />Στο «Παραμύθι της βροχής», η ανάγνωση έχει την ροή ρυακιού που μελαγχολικά κελαρύζει, με τους ήχους να διαπερνούν και να εισχωρούν στις αισθήσεις. Το προσδιορισμένο γίνεται απροσδιόριστο στις εκβολές του πόνου, καθώς οι καταβάσεις του νερού γίνονται μελετημένες αναρριχήσεις στις δύσκολες αναβάσεις στην ψυχή των αναγνωστών. Το έχει αυτό η γραφή της Τέσυ Μπάιλα, εκεί δηλαδή που νομίζεις πως αναγνωρίζεις την έκβαση της μυθοπλασίας, εκεί ακριβώς γίνεται η ανατροπή. Με περιέργεια, με αγωνία, προσπερνά μια-μια τις σελίδες ώστε η εξέλιξη να φανεί στα μάτια μας. Έτσι η συγγραφέας προσπαθεί να εισχωρήσει στο μεγάλο πρόβλημα της εποχής, την κατάθλιψη. Την αναδεικνύει στο πρόσωπο της Χριστίνας και πως εκείνη προσπαθεί να την διαχειρισθεί. Γιατί όταν οι εφιάλτες επιστρέφουν, πρέπει να τους κοιτάξεις κατάματα, για να τους αντιμετωπίσεις κι ύστερα να τους νικήσεις, βιώνοντας τον πόνο από την αρχή, πηγαίνοντας βήμα-βήμα ως την τελευταία ρίζα, ως το ελάχιστο υπόλειμμα της αρχικής φύτρας του πόνου. Η ηρωίδα θα καταδυθεί μέχρι το τελευταίο βάραθρο της θλίψης, μετά από μια σειρά θλιβερών γεγονότων, που συντάραξαν την ήσυχη και ήρεμη μέχρι χθες ζωή της. Όσες προσπάθειες κι αν καταβάλλει για να απεγκλωβιστεί ζητώντας ακόμα και την βοήθεια ειδικού, δεν καταφέρνει να απελευθερωθεί από εκείνο που την ψυχής της κατατρώει. Θα προχωρήσουμε μαζί της, ακολουθώντας τα βήματά της μέχρι την οριστική κάθαρση της τραγωδίας. Σιωπηλοί θεατές σε δραματοποιημένα κείμενα ψυχής που περιγράφουν, συγκινούν, φέρνουν δάκρυα στα μάτια ως την τελευταία σελίδα.<br /> <br />Η αληθινή φιλία είναι άλλο ένα θέμα που ανακαλύπτουμε στις σελίδες του μυθιστορήματος. Μ’ έναν απλό και ταυτόχρονα μαγικό τρόπο, θα ξεδιπλωθεί η φιλική σχέση δύο διαφορετικών ανθρώπων, ξεχωριστών, που έχουν πιάσει τα δύο άκρα της γης. Αν και ζουν μακριά κι ο καθένας στον δικό του τόπο, με διαφορετικά βιώματα, άλλη ψυχοσύνθεση, κι εντελώς άλλη κουλτούρα θα συναντηθούν, για ν’ αποστάξουν την σοφία της διαφορετικότητας και να μεταγγισθεί νοοποιημένη πια, αναγνωρίζοντας πως η αλήθεια είναι μία, που προσεγγίζεται από διαφορετική διαδρομή κάθε φορά. <br /> <br />Ενδεχομένως κάποιες μεταφυσικές ή άλλες αναζητήσεις, ώθησαν την Τέσυ Μπάιλα, ώστε να μεταφέρει την πλοκή του έργου της στην μακρινή Ιαπωνία. Να μεταφέρει στις σελίδες του πονήματός της, όλες της αποχρώσεις μιας χώρας όμορφης που αναδύει γαλήνη, σύμφωνα με τις περιγραφές της. <br />Διαβάζοντας και ξαναδιαβάζοντας αρκετές φορές το βιβλίο, για να μπορέσω ν’ αφουγκραστώ τις λέξεις τις, μου αποκαλύπτονταν σε κάθε ανάγνωση και μια άλλη πτυχή. Θέλω να πω, πως, πίσω από τους διαλόγους και μονολόγους των ηρώων της, μου ξεδιπλωνόταν το ψηφιδωτό μιας φιλοσοφικής αναζήτησης, γραμμένη με ποιητικό τρόπο. Γιατί πίσω από την φιλοσοφία υπάρχει η Ποίηση. Τα φιλοσοφικά ψήγματα χρωματίζουν τις ψηφίδες με την ωραιότητα της γραφής της. Θεωρώ πως δεν είναι εύκολο να αιχμαλωτίσεις μια πορεία που μέσα της κλείνει πολλές διαδρομές, ως να έρθει το τέλος της μυθοπλασίας. Γιατί πίσω από την ιστορία, υπάρχει η μοναχική και σχεδόν ασκητική συνομιλία της δημιουργού με τους ήρωές της. Οδυνηρή τις περισσότερες φορές. Δεν είναι δηλαδή μόνον η κινηματογραφική εξέλιξη που διαδραματίζεται μπρος τα μάτια των αναγνωστών, είναι η όλη συγγραφική συμπεριφορά που αναδεικνύει το ήθος του ανθρώπου που κρύβεται επιμελώς μέσα στον καλλιτέχνη. <br /><br />Η συγγραφέας θέλησε να περπατήσει στην πολιτισμική διάσταση των ηρώων της. Να περάσει με ανάγλυφο τρόπο την αφετηρία της κοσμογονικής αλήθειας, που ενώ φαίνεται διαιρετή είναι μοναδική και αδιαίρετη. <br />Είναι ο κόσμος των ιδεών της πλατωνικής φιλοσοφίας που ενώνεται με την ανατολική θρησκευτική φιλοσοφία για να βρει την ουσία του κόσμου. Όλη αυτή τη διαδρομή θα την διανύσει δίνοντας τον λόγο στους πρωταγωνιστές της αφηγηματικής της. Ακολουθείται ένα πεπρωμένο, μια μοίρα που ενώνει, αποκαλύπτοντας όχι μόνον την πνευματική συγγένεια μεταξύ των ανθρώπων, αλλά κυρίως τον δρόμο που ακολούθησαν μέχρι ν’ ανακαλύψουν και να φτάσουν στην πληρότητα της καρδιάς και του νου.<br /><br />Έχω την αίσθηση πως στο συγκεκριμένο ανάγνωσμα η ίδια η μυθιστοριαγράφος και κατ’ επέκταση οι ήρωές της υπερβαίνουν τα προσωπικά όρια, για να φτάσουν σε άλλα ξέφωτα. Επιμηκύνουν τις ζωές τους ανυποψίαστα, μη γνωρίζοντας, αναζητώντας όμως βασανιστικά άλλες αποχρώσεις, για να ντύσουν το γκρίζο που περιρρέει τη συνειδητότητα της ύπαρξής τους. Θέλει γνώση κι απόθεμα ψυχής, για να δοθεί η χάρη της γενναιοδωρίας στους ανθρώπους. Για να υπάρξεις όμως γενναιόδωρος πρέπει πρώτα να υπάρξεις ελεύθερος. Να απαλλαγείς δηλαδή από όλα τα μικρά και τα ψεύτικα που δηλητηριάζουν την καθημερινότητα και να ζεις την κάθε μέρα με ευαισθησία και σύνεση. Άλλωστε τα πάντα ανήκουν σε όλους κι όλοι διαθέτουν την πολυτέλεια της επιλογής.<br /> <br />Πάντα θαύμαζα τους συγγραφείς για εκείνη την ικανότητα να διεισδύουν στις πιο ευαίσθητες γωνιές του ψυχισμού των ηρώων τους. Προνόμιο των Μεγάλων που διαφεντεύοντας τον χρόνο, τοποθετούν και τοποθετούνται όχι για χάρη του λόγου, αλλά για χάρη της αναζήτησης νέων μορφών επικοινωνίας, μεταλαμπαδεύοντας γνώση.<br />Τούτο ακριβώς κάνει και η Τέσυ Μπάιλα. Μεταλαμπαδεύει σε όλους μας την εμπειρία και την γνώση με εύγλωττο, γλαφυρό και κατανοητό τρόπο. Με λυρική διάθεση προσκαλεί να την ακολουθήσουμε σε τούτο το μακρινό ταξίδι στα έγκατα της ψυχής. Οι λέξεις μιλούν κι έχουν να πουν ακόμα περισσότερα σε κείνους που τις αναζητούν σε κάθε γόνιμη γραφή. Έτσι σα φθάνει η ώρα να μυρίσουμε με λαχτάρα που φέρνει το άρωμα φρεσκοτυπωμένου χαρτιού, ασύνειδα αναζητούμε στις ραγισματιές των ηρώων τις δικές μας ραγισματιές, που επιθυμούν να επουλωθούν στο επέκεινα του χρόνου. Κι όσοι πολύ έχουν πονέσει ίσως να βρουν τις φυλακισμένες αλήθειες στις άγριες επιφάνειες του πόνου.<br /> <br />«Το παραμύθι της βροχής» είναι το κλειδί που ξεκλειδώνει σκέψεις και συναισθήματα για να ταξιδέψουν από το Αρχιπέλαγος της Ιαπωνίας ως το δικό μας Αιγαίο, διαπιστώνοντας πως στο βάθος εκείνο που μετράει είναι ο άνθρωπος και πως δύο διαφορετικοί λαοί μπορούν να μοιάζουν τόσο πολύ. Καλοτάξιδες πλεύσεις στις όμορφες στάλες της γραφής σου Τέσυ…<br /><br /><br />Απόσπασμα:<br /><br />«Η φιλοσοφία είναι ένα μεγάλο ταξίδι!» της είπε εκείνος. «Όλα όσα σε εντυπωσιάζουν, βρίσκονται εκεί. Είναι μια θάλασσα για να ταξιδέψεις, και πάντα σε περιμένει μια διάφανη ακρογιαλιά στο τέλος του ταξιδιού. Χρειάζεσαι δυνατό σκαρί όμως, για τον πηγαιμό στην καινούργια ακτή. Στην Ελλάδα το είπατε Πλάτωνα, Αριστοτέλη, Σωκράτη ή Πυθαγόρα. Εμείς εδώ το λέμε Βούδα. Στην Κίνα Κομφούκιο, κάθε λαός κάπως το ονομάζει. Και η ακτή που θα φτάσουμε μπορεί να λέγεται τελείωση, αυτογνωσία ή νιρβάνα, δεν έχει καμιά σημασία. Παντού έχει ένα διαφορετικό όνομα, το σκαρί όμως ακολουθεί τα ίδια κύματα για να φτάσει στον προορισμό του. Δεν υπάρχουν διαχωρισμοί. Το θέμα είναι να αφεθείς στο ταξίδι που σε καλεί. Να ακούσεις την άγκυρα όταν σηκώνεται από το νερό και να προλάβεις να επιβιβαστείς στο πλοίο που φεύγει».<br /><br />Η Χριστίνα δεν μιλούσε. Άκουγε μόνο τα λόγια αυτού του ανθρώπου και σκεφτόταν πόση μοναξιά προϋποθέτει αυτό το ταξίδι. Όλα ένας δρόμος λοιπόν. Ένας δρόμος μακρινός, μοναχικός και δύσκολος. Ένα μακρινό μονοπάτι προς την αυτογνωσία που θα οδηγήσει τελικά στην προσωπική ολοκλήρωση. Είναι ένα μεγάλο ταξίδι.<br /><br />«Το εύδαιμον το ελεύθερον, το δ’ ελεύθερον το εύψυχον». Η Χριστίνα έφερε στο νου της τα λόγια του Θουκυδίδη από τον Επιτάφιο του Περικλή, μην μπορώντας να κρύψει την έκπληξή της. Αιώνες πριν ο Θουκυδίδης είχε μιλήσει γι’ αυτά. Για να φτάσει κανείς την τελειότητα είναι ανάγκη να κατακτήσει πρώτα την ελευθερία, αλλά για να γίνει αυτό πρέπει να έχει βαθύνει στην ψυχή του, πρέπει να έχει φτάσει σ’ ένα ανώτερο επίπεδο τελείωσης και πληρότητας. «Είμαστε μόνοι σ’ αυτό το ταξίδι;» τον ρώτησε.<br /><br />«Πάντα μόνοι είμαστε, ας μη γελιόμαστε. Ερχόμαστε και φεύγουμε από τη ζωή πάντα μόνοι, κι ας διαλέγουμε εμείς αυτούς που θα αγγίξουν ή έστω θα δουν τις ρωγμές της ψυχής μας. Στο ταξίδι της ζωής και της αυτογνωσίας, είτε έχουμε συνεπιβάτες είτε όχι στο καράβι μας, τελικά είμαστε μόνοι μας. Εμείς ανοίγουμε τα πανιά του πλεούμενου κατά κει που μας καλεί ο άνεμος. Κανένας άλλος! Ορίζουμε τα προσωπικά μας όρια και προχωρούμε, με την ελπίδα να φτάσουμε. Και καμιά φορά είναι το ίδιο το ταξίδι που διώχνει τους συνεπιβάτες μας. Η μοίρα του ανθρώπου αλλάζει και συχνά οι άλλοι δεν μπορούν να αποδεχτούν την αλλαγή αυτή. Φεύγουν από κοντά, απομακρύνονται. Σαν να μην μπορούν να αντέξουν το δρόμο που εμείς διαλέξαμε να ακολουθούμε. Επειδή δεν βλέπουν το λιμάνι που θέλουμε να φτάσουμε ή το δικό τους είναι αλλού. Και τότε νιώθουμε τη μοναξιά που πάντα υπάρχει γύρω μας αλλά δεν μπορούμε να δούμε. Η ζωή, σαν προβολέας, περνά και φωτίζει τελικά όλα τα αθέατα γύρω μας».<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6871866800382953250-939546004646249091?l=anagnoseispoiiton.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΟΦΙΑ ΣΤΡΕΖΟΥhttp://www.blogger.com/profile/08184582776328529621noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6871866800382953250.post-11344952430946342672012-01-22T14:08:00.004+02:002012-01-22T18:34:38.889+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-BA_PpZyc-TM/Txv8doaC0bI/AAAAAAAADkI/f_-t66e-HeI/s1600/book_rois.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 137px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-BA_PpZyc-TM/Txv8doaC0bI/AAAAAAAADkI/f_-t66e-HeI/s200/book_rois.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5700427339360555442" /></a><br />«Πάνω απ’ το σκοτάδι είναι ο λόγος<br />Τα άνθη της ροής και της τέφρας<br />Η αγάπη που δεν χάθηκε<br />Η διαύγεια των φωτισμένων δακρύων»<br /><br /><br />Μ’ αυτές τις λέξεις, καλωσορίζει ο ποιητής το 2011, τους φίλους και αναγνώστες στο καινούργιο του ταξίδι, που έχει τίτλο, «Της ροής και της τέφρας». Ο Αίολος που γνωρίζουμε, επιλέγει την ΑΝΕΜΟΣ ΕΚΔΟΤΙΚΗ για ν’ ανοίξουν μαζί τα πανιά της γραφής και να πλεύσουν στα όμορφα πελάγη της ποίησης. <br /><br />Αθωότητα και μνήμη, φαντασία και πλάνη, όνειρα και χάδια «στ’ ανοιχτά των καιρών». Μυρωδιά στο δέρμα κι αποτυπώματα αφής στους σταθμούς του κορμιού, αναπόδεικτα συναντούν συναισθήματα που κρατήθηκαν νύχτες ντυμένες θαύματα. Δίχως αρνήσεις, ελεύθερα κόβουν εισιτήρια οι καταφάσεις στο ταξίδι για τον παράδεισο. Ερωτικά σκιρτήματα και παραμιλητά συνοδεύουν αποσκευές του ενός και μοναδικού μύθου που ονομάζεται: «α γ ά π η ».<br /><br />Αμίλητα διψούν εξηγήσεις ανεξήγητου χωρισμού κακιάς στιγμής, με τα βλέμματα να υποχωρούν υπερβατικά, παύοντας ταυτόχρονα συγνώμη άφατη σε χείλη που δεν μιλούν. Φιλούν το στόμα της αντάμωσης. Αγγίγματα φέρνουν λυτρωμούς σε βυθούς ανεξερεύνητων γαλάζιων ονείρων, σαν το κορμί λυγάει και καταργεί το χρόνο που άδοξα πέρασε. <br /><br /><br />ΑΦΕΥΓΑΤΗ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ<br /><br />Κι έρχεται αίφνης η άγια στιγμή<br />η αθέατη ώρα<br />που σμίγεις - ξανά- με τ’ απρόσμενο<br /><br />Όπως σμίγει η βροχή με το δάκρυ<br />Όπως το πάθος με την ανεξιχνίαστη σιωπή<br />Όπως η μνήμη με την αφεύγατη νοσταλγία <br /><br /><br />Ο Τάκης Ταντήλας είναι ο ποιητής που ανασκάπτει το παρελθόν της γλώσσας κι αναδεικνύει λέξεις ξεχασμένες. Τις αποσπά από τον πρακτικό τους προορισμό, που αφού τις μετουσιώσει τις χρησιμοποιεί, για να εκφράσει την πνευματική υπόσταση στα ποιήματά του. Ο ίδιος σε μια έκρηξη αυτογνωσίας θα πει: «Τους εχθρούς μου τους ξέρω/Από τους στίχους μου φυλάγομαι». <br />Γιατί η ποίηση είναι για τον ποιητή τρόπος ζωής. Καίγεται αθόρυβα από το φως της που εισέρχεται στις φλέβες, αιμορραγώντας λέξεις στους ναυαγισμούς των στίχων. Στις αναφλέξεις της έμπνευσης θα τον βρει η νύχτα ν’ αγρυπνά, αντιμαχόμενος το σκοτάδι, για να την καταγράψει. Είναι η ύστατη στιγμή του εξαγνισμού μιας λυτρωτικής εξομολόγησης του λόγου που πια σαρκώνεται στο χαρτί, εξαγιάζοντας τον προσωπικό στεναγμό. <br /><br />Ζει την διαρκή αναζήτηση με αισθητική εγρήγορση, για να μπορεί να αποδίδει με την γραφή του το βαθύτερο νόημα, από τη σύλληψη ως το τελικό αποτέλεσμα της έμπνευσής του. Το υλικό των αισθήσεων το κάνει Τέχνη. Τα σπαράγματα της ψυχής τα κάνει ποίηση, κρύβοντας επιμελώς την ικεσία στις λέξεις, που τρομάζει από την απουσία εκείνης που αγαπά. <br /><br /><br />ΑΝΑΡΧΟΣ ΧΡΟΝΟΣ<br /><br />Άναρχος ο χρόνος<br />μας χαιρετά<br />μας προσπερνά<br />μας βλαστημά<br />και χάνεται<br />μες στα κενά αθέατων σιωπών<br />ενώ το φως συλλέγει μνήμες<br />απ’ τις κρήνες των ονείρων<br /><br />Άνθισε έρωτας κάποτε εδώ<br />αφήνοντας τα ίχνη του τσαλακωμένα<br />στα κορμιά μας<br /><br /><br />Κι όταν οι σιωπές συνωστίζονται στους τριγμούς του πάθους, ξεκινά ο περίπλους στην αθωότητα, στο αιώνιο αίνιγμα του έρωτα.<br />Προσκυνημένο λείψανο η πεθυμιά του πόθου, αναζητά συχνές χαρακιές σε μιλημένα σώματα, για να ανθοφορούν συνευρέσεις στην αυλή των θαυμάτων, με αμίλητους φόνους. Ρουφούν το παρελθόν ενός ασυμβίβαστου χωρισμού, για να φυλάξουν το μέλλον στο δέρμα, που ανατριχιάζει με το παρών, τα γλυπτά μιας αγάπης ανιδιοτελής και συμβιβασμένης με την μια και μοναδική σταγόνα τ’ ουρανού που βρέχει μόνο για κείνους. Κι όσα άσχημα μεσολάβησαν σκορπίστηκαν με άηχους ανέμους στη λήθη μιας εύφλεκτης νύχτας. <br /><br /><br />ΝΥΧΤΑ ΠΑΘΟΥΣ<br /><br />Όλη τη νύχτα ανάσαινα<br />τι φλεγόμενο σώμα σου<br />που γυμνό έσμιγε πάνω μου<br />και χάραζε πορφυρές πινελιές<br />με το κοφτερό λεπίδι του πάθους<br /><br />Υ.Γ: Να με χαράζεις πιο συχνά<br />για να μπορώ μαζί σου να θάλλω<br /><br /><br />Ο Τάκης Τσαντήλας επιδιώκει ανιχνεύσεις στην «κρυφή τ’ ουρανού αταξία», ανακαλύπτοντας την ελπίδα στο τραγούδι της ζωής. Βυθίζεται σε λυπημένους βυθούς ανασύροντας στο φως αθροισμένα ναυάγια ονείρων. <br /><br /><br />Τ’ ΟΥΡΑΝΟΥ ΑΤΑΞΙΑ<br /><br />Έτσι σε ανιχνεύω μικρή μου<br />σαν κρυφή τ’ ουρανού αταξία<br />σαν βροχή που αλώνει τη σύμπασα μνήμη<br />σαν σιωπή που ποθεί τον ανήμερο λόγο<br />σαν ροή της ανάστατης θάλασσας<br />και βυθίζομαι<br />βυθίζομαι<br />βυθίζομαι στα απύθμενα μάτια σου<br />εκεί που μονάχα<br />ναυάγια και όνειρα αθροίζονται<br /><br />Έτσι σε ανιχνεύω σου λέω<br />ρίχνοντας φως<br />στις αδιάβατες νύχτες σου<br /><br /><br />Ο ποιητής πάντα θ’ ανταμώνει με στίχους, αφού οι δρόμοι της μνήμης παραμένουν ανοιχτοί σε φευγάτους καιρούς, εκεί που η μοίρα ορίζει συναντήσεις με το πεπρωμένο της γραφής του. Νεκροί ίσκιοι θ’ ανασταίνονται από όνειρα που σε ψυχές ακούμπησαν, θρυμματίζοντας παγωμένα δάκρυα από λάμψεις αστεριών που φέγγουν αιώνια το παραμιλητό του έρωτα και της αγάπης. <br /><br /><br />ΣΤ’ ΑΝΟΙΧΤΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ<br /><br />Θ’ ανταμωθούμε ξανά στ’ ανοιχτά των καιρών<br />στον ουρανό με τις μνήμες<br />εκεί που τα άστρα φέγγουν αιώνια<br />κι αποστεγνώνουν το δάκρυ στο βλέμμα μας<br />έτσι που να μας βρει η αυγή<br />σφριγηλούς κι ακμαίους<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6871866800382953250-1134495243094634267?l=anagnoseispoiiton.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΟΦΙΑ ΣΤΡΕΖΟΥhttp://www.blogger.com/profile/08184582776328529621noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6871866800382953250.post-29887368800453305302012-01-20T22:41:00.004+02:002012-01-22T09:19:59.044+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-G1uwF1GRaPs/TxnR0cvImxI/AAAAAAAADj8/SXs0OmXDMJk/s1600/miltos21-11a.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 150px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-G1uwF1GRaPs/TxnR0cvImxI/AAAAAAAADj8/SXs0OmXDMJk/s200/miltos21-11a.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5699817502411365138" /></a>Από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΕΤΡΑΓΩΝΟ, κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2011, το πρώτο μυθιστόρημα του Διονύση Μαρίνου ΧΑΜΕΝΑ ΚΟΡΜΙΑ. <br /><br />Ο συγγραφέας με τούτο το πόνημα επιχειρεί, μια αλληγορική προσέγγιση στο παράδοξο του σύγχρονου ανθρώπου και της κοινωνίας του. Όταν τα γεγονότα τρέχουν, μεταβάλλουν και επηρεάζουν την ευαισθησία ως προς την αντίληψη της αλήθειας. Τούτη την αέναη μεταβολή στο χώρο και τον χρόνο, ο δημιουργός την καταγράφει με εποπτικούς έως και διανοητικούς λακωνισμούς ώστε να μην εξαρθρωθεί η συνείδηση σ’ ένα σύνολο που συλλογικά αντιλαμβάνεται, τις περισσότερες φορές, τα σερβιρισμένα από τον τύπο γεγονότα. Άλλωστε παιδί της δημοσιογραφίας είναι κι ο ίδιος. Είναι όμως και ποιητής. Δεν θα μπορούσε επομένως η συγγραφή να μην εμπεριέχει και τις δύο ιδιότητες. Ο λόγος του ρέει σε ποιητικές διαδρομές, ενώ ταυτόχρονα απεικονίζει κατά το δημοσιογραφείν τα περιστατικά που ρέουν.<br /><br />Το βιβλίο ΧΑΜΕΝΑ ΚΟΡΜΙΑ είναι ένα ανθρωποκεντρικό έργο χωρίς να μπορούμε να διακρίνουμε τους συγκεκριμένους ήρωες που αποτελούν συνήθως την βάση για την δομή ενός μυθιστορήματος. Υπάρχει κίνηση, ένταση αλλά και μια πυκνότητα στο λόγο που συνεπαίρνει ακόμα και τον πιο δύσπιστο αναγνώστη στην παρακολούθηση όσων συμβαίνουν μέσα στις σελίδες. Ρευστή παλλόμενη αισθητική συγκίνηση αλλά κι αγωνία. Άλγος για το αν τελικά μπορεί να να επέλθει λύτρωση στην στατική και καθόλου αναλυτική δομή της εποχής. Γιατί δεν υπάρχει αμφιβολία, ο Διονύσης Μαρίνος την εποχή και όσα συμβαίνουν γύρω του περιγράφει.<br />Μεταχειρίζεται την ελαστικότητα που του δίνει η οπτικοποιημένη τεχνική αποτύπωσης εικόνων σε μια περίεργη αλληλοδιείσδυση στοιχείων, συλλαμβάνοντας την κάθε σκηνή χωριστά, για να αποδοθεί η κίνηση και η αλλεπάλληλη συνύπαρξη των πιο παράταιρων εικόνων μέσα σ’ έναν ανάστατο χώρο. Έτσι δημιουργείται στον αναγνώστη ο ίλιγγος μιας τρελής ψευδαίσθησης από το καυστικό και αιρετικό περιεχόμενο του έργου.<br /><br />Αντιφατικοί μαγνητισμοί με πολλαπλές κι ανακόλουθες συνειδήσεις, επιχειρούν μετά τον φόβο να ομολογήσουν την ανεπάρκεια ώστε να μπορούν να ενταχθούν σε μια κοινή συλλογική συνείδηση με κοινή αφετηρία τον τρόμο της εξαφάνισης. Η συναισθηματική αντίδραση του κόσμου μπρος την κρίση και τις αφοριστικές κατεδαφίσεις όλων των εννοιών που ως τότε γνώριζε, φέρνει την ολοκληρωτική και αναπόφευκτη αποκοπή μέρους του συνόλου ηθελημένα ή αθέλητα μη μπορώντας να αντέξουν την φρίκη του Σοκ και Δέος στη ζωή τους. <br />Κι όσο η ίδια η ζωή θα εξαφανίζεται, τόσο οι άνθρωποι θα εξαφανίζονται, θα εξαϋλώνονται στα μεταφορικά και μη διαπραγματεύσιμα απωθητικά διανοητικά κομματικά προγράμματα της πολιτικής νομενκλατούρας. Η ασύμμετρη απειλή εγκληματικών έργων και ημερών τυχοδιωκτικών κυβερνόντων, πάντα θα διαφεντεύει λαούς που επαναπαύονται στην απραξία μιας τακτής αταξίας. Οι παράπλευρες απώλειες σε αόρατες μάχες ίσως να είναι η αρχή μιας ελάχιστης ελπίδας για αφύπνιση των πνευματικών ικανοτήτων που αδρανούν στη σήψη της όλης αδράνειας. ΄<br /><br />Ο Διονύσης Μαρίνος στα «χαμένα κορμιά», μας εισάγει σ’ ένα είδος γραφής που καλεί τον αναγνώστη να γίνει μέρος της σκέψης για ένα αύριο γεμάτο ελπίδα, γιατί όπως λέει κι ο Αϊνστάιν, «ο Θεός δεν παίζει ζάρια με το Σύμπαν». Ας προβληματιστούμε…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6871866800382953250-2988736880045330530?l=anagnoseispoiiton.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΟΦΙΑ ΣΤΡΕΖΟΥhttp://www.blogger.com/profile/08184582776328529621noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6871866800382953250.post-53862706187618300472012-01-09T10:41:00.003+02:002012-01-09T10:44:59.815+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-vqCCRqR5xQA/TwqohsLV6SI/AAAAAAAADjk/7B2Svlzrwa0/s1600/386057_2688928274363_1591143954_2430303_1366229059_n.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 136px; height: 200px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-vqCCRqR5xQA/TwqohsLV6SI/AAAAAAAADjk/7B2Svlzrwa0/s200/386057_2688928274363_1591143954_2430303_1366229059_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5695549975511296290" /></a>Άλλη μια ποιητική συλλογή κυκλοφόρησε το 2011, με την γνωστή καλαίσθητη επιμέλεια, της ΑΝΕΜΟΣ ΕΚΔΟΤΙΚΗ. Πρόκειται για τα νέα ποιήματα της Ελένης Μαυρογονάτου με τίτλο, «φυσάει απόψε περασμένους έρωτες».<br /><br />Μακροχρόνιοι καταιγισμοί συναισθημάτων στους καθρέφτες του χρόνου, που πάνω τους πέφτουν καρδιές και ραγίζουν παιγνίδια αισθημάτων. Μεταγγίσεις σε ψηφίδες που αντανακλούν το αμετάκλητο αιμοφόρων αγγείων σε κρύσταλλα, καθώς φιλούν εμπνεύσεις. Στάζουν ερωτική ποίηση οι στίχοι. Ξεπλένονται από το βάρος των ενοχών, ενταφιάζοντας με επιμέλεια τις μνήμες. <br /><br />Στη Συχνότητα της ποίησης, η Ελένη Μαυρογονάτου δίκαια έχει αποκτήσει τον δικό της σταθμό μετάδοσης, που εκπέμπει λέξεις φορεμένες από τον μανδύα της προσωπικής ταυτότητας. Η γραφή παραμένει πιστή στο ύφος που δικαιώνει την λεκτική της εξέλιξη.<br />Γνώριμοι παραμένουν οι προσανατολισμοί στις βραδείς αναφλέξεις που πυροδοτούν τον λόγο. Πύρινες εντάσεις αποκαλύπτονται εκεί που «φυσάει απόψε περασμένους έρωτες».<br /><br />Η αλήθεια είναι πως με την Ελένη Μαυρογονάτου, πάντοτε υπάρχει μια δυσκολία στην επιλογή. Γιατί σχεδόν όλα τα ποιήματα, κρατούν ανέγγιχτη την απουσία, κρύβοντας επιμελώς τους ναυαγισμούς της ψυχής, που προκαλούν οι συναισθηματικές εξαρτήσεις. Η τρυφερότητα που εμπεριέχεται στους στίχους , η σωστή δόμηση, η νοηματολογία, το βαθύ συναίσθημα, κάνουν την ανάγνωση γοητευτική και όμορφη. <br /><br />Το χαμένο πάθος, βρίσκει κι απόψε το ιδανικό κατάλυμα, για να διανυκτερεύσει στο μέχρι πριν κρύο σώμα, αποκοιμίζοντας γλυκά το παραδομένο όνειρο. Να ξυπνάει στο φως αφού πρώτα εξουσιαστούν πόθοι κρυφοί στο σκοτάδι. Κλίσεις του έρωτα σ’ όλους τους χρόνους, «δίχως υποτακτικές υπεκφυγές». Ερωτικοί επιτύμβιοι σε επικηρυγμένα τοπία ρημάζουν και ρημάζονται, σπαρταρώντας ηδονισμούς σ’ ένα ακόμα αιμάτινο θάνατο. Με αυτιστικές λέξεις γράφονται συνταγολόγια αισθημάτων που από καιρό έχουν λήξει. <br /><br /> <br />ΣΕ ΧΡΟΝΟ ΕΝΕΣΤΩΤΑ<br /><br />Θέλω τον έρωτά σου<br />στο χρόνο του τον ενεστώτα,<br />οριστικό και αμετάκλητο,<br />δίχως υποτακτικές υπεκφυγές,<br />αμφίβολους αορίστους<br />και μέλλοντος κατ’ εξακολούθηση.<br />Θέλω τον έρωτά σου<br />μικρή παθητική<br />μετοχή,<br />παραδομένο <br />εξαρτημένο<br />θυμωμένο,<br />να μεταγγίζεσαι ολάκερη<br />ως τον τελευταίο σπασμό<br />και να σου γνέφω<br />κι άλλο.<br />Θέλω τον έρωτά σου<br />εξουσία κι επανάσταση.<br /><br /><br />Βουλιάζει η αγάπη σε πέλαγα τρικυμισμένα. Χωρίς κουπιά αφήνεται η βάρκα να δέρνεται στα κύματα, αναλώνοντας ζωές που έζησαν το μισό απ’ όσο άξιζαν. Πορεύτηκαν σε γραμμές τυφλών, ψηλαφώντας ένα-ένα τα σημάδια σε σώματα που σπαρταρούσαν δαιμονισμένα το « Σε Θέλω».<br />Διάφανες καταδύσεις γυρεύουν χαμόγελα, για να καταδυθούν αισθήσεις αήττητες με καθαρτήριες λέξεις, στους βωμούς της ματαιότητας. Βουβές μένουν, για ν’ αφουγκράζονται ψιθύρους που σκηνοθετούν ερήμην τους όνειρα.<br /><br /><br />ΝΑ ΛΥΓΙΣΕΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ<br /><br />Να λυγίσει ο χρόνος<br />να γίνει το σώμα μου<br />και πάλι<br />αιμοφόρο αγγείο<br />και να εκλιπαρεί<br />μια μικρή μετάγγιση<br />απ’ τα φιλιά σου. <br /><br /><br />Η ποιήτρια επιλέγει προσεκτικά λέξεις, για να αποδημεί εντέχνως στους τιτανικούς της ψυχής, πριν τη μεγάλη βύθιση στα μάτια του άλλου. Νεφελώματα αγάπης που αθωώνουν σύννεφα, καθώς στάζουν την αλήθεια των συναισθημάτων. Μεταναστεύουν δένοντας την πληγή που αιμορραγεί στα πετρώματα της ποίησης, κάτω από το «λιγοστό φως ενός κεριού». <br /><br />Όμως πέρα από τις προσωπικές λέξεις που αποτυπώνουν κάθε τι δικό της, η Ελένη Μαυρογονάτου θα γράψει και τις «λέξεις του Μάριου». Μη προσπεράσετε! Διαβάστε προσεκτικά! Αφουγκραστείτε τη φωνή ενός παιδιού με «ιδιαίτερες ικανότητες» ! Ποιητικά θα μεταφέρει την δική του φωνή σ’ όλους εμάς που δεν ακούμε, δεν βλέπουμε, δεν μπορούμε να αισθανθούμε την μεγάλη ανάγκη στο επικοινωνείν. Μ’ αυτόν τον τρόπο η δασκάλα θα γίνει ο διάμεσος, ο διαμετακομιστής των ευπαθών συναισθημάτων ενός άλλου κόσμου, που επιτακτικά επιθυμεί να συμμετέχει ενεργά στην ζωή των απλών ανθρώπων ή κατ’ επίφαση, των κανονικών ανθρώπων.. <br /><br /><br />ΛΕΞΕΙΣ<br /><br />Υπάρχουν λέξεις<br />που δεν μπορούν <br />να μιλήσουν<br />παρά κάτω από<br />το λιγοστό <br />φως ενός κεριού.<br />Θέλουν να νιώθουν<br />χέρια ιδρωμένα<br />και σώματα που<br />μπλέκουν σε ξέστρωτα<br />σεντόνια.<br />Υπάρχουν λέξεις<br />που μόνο αν τις <br />κοιτάξεις κατάματα<br />θα σου πουν <br />την αλήθεια τους.<br /><br /><br />Με κλειστά παραθυρόφυλλα η λήθη, αρνείται ν’ απορρίψει καταπατημένους όρκους περασμένων ερώτων. Δεν είναι η λησμονιά που αγρυπνά ώρες φονικές, ρίχνοντας στη φωτιά α-μνήμονη μνήμη. Είναι η ανάμνηση που πονά, συνάζοντας πρόσωπα στην τροχιά των συναισθημάτων. Κι αν αγριεύει ο αέρας, θα φυλαχτούν καλά οι επιστροφές των αισθήσεων. Λαχταρούν να υποταχτούν τυφλά σε σελίδες που γράφουν τ’ απομνημονεύματα της καρδιάς, με τον χρόνο να συμφιλιώνει τις αποστάσεις. <br /><br /><br />ΛΗΘΗ<br /><br />Ρίξε πάνω σου,<br />πρόχειρη εσάρπα,<br />τη λήθη.<br />Φυσάει απόψε<br />περασμένους έρωτες.<br /><br /><br />Αλύτρωτοι έρωτες καταχωρούνται σε μητρώα άστρων που κατοικήθηκαν σε ασύνορα περιγράμματα. Στρατιές ποιημάτων κατέφθαναν να καταλάβουν ψυχές και σώματα στη αυλή των θαυμάτων. Μοιρασμένα αποθέματα, έγιναν λόγος λίγο πριν ξημερώσει. Φθαρτά σώματα ντυμένα με στίχους μετασχηματίστηκαν σε άφθαρτα ποιητικά σώματα στη ροή του χρόνου. Δικαιωμένοι κι αδικαίωτοι πόθοι στις γραμματοσειρές ενός απαγορευμένου ονείρου.<br /><br /><br />ΤΟ ΜΗΤΡΩΟ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ<br /><br />Να βιαστώ να ξεκουμπώσω<br />το πουκάμισό σου,<br />να φιλήσω το πρόσωπό σου<br />ν’ αγγίξω το σώμα σου.<br />Να βιαστώ να σ’ αγαπήσω<br />καταχωρώντας σε<br />στο μητρώο των άστρων.<br />Κι αύριο,<br />σαν ξημερώσει,<br />να σε κάνω ποίημα.<br /><br /><br />Χωρισμένοι εαυτοί εκτίουν ποινές ισόβιας θλίψης αλαφροπατώντας στον παράδεισο. Σε καμιά κόλαση δεν χωρούν εραστές που ερωτοτροπούν αμίλητοι, ψηλαφώντας αισθήσεις. Τα απολιθωμένα ίχνη μαρτυρούν στο στρώμα την ανάμνηση αποχαιρετισμών στα ικριώματα της αγάπης . <br /><br /><br />ΙΣΟΒΙΑ ΘΛΙΨΗ<br /><br />Από τότε <br />που έφυγες<br />εκτίω ποινή<br />σε ισόβια θλίψη. <br /><br /><br />Είναι βέβαιο πως άσωτα συναισθήματα θα περιφέρονται σε κανονιστικούς και ορθογραφικούς κανόνες, σπασμών ανορθόγραφων. Απομεινάρια μνήμης ερμητικά κλεισμένα στην τεφροδόχο της ποίησης περιμένουν επαρκείς αναγνώστες να σκορπίσουν τη στάχτη στον άνεμο.<br />Η ποιήτρια αφού έγδαρε ανορθόγραφες αιωρήσεις, αφού χάραξε με τα νύχια την μετανάστευση του πόνου, χειρονομώντας άσεμνα στην απόγνωση, άφησε τον ψίθυρο να τρυπώσει στην έμπνευση των συντεταγμένων ονείρων που μιλούν με… σώματα ποιητικά. <br /><br /><br />ΑΣΩΤΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ<br /><br />Θέλω να πλύνω το σώμα σου<br />απ’ όλα τα χτεσινά φιλιά,<br />να πλύνω με τ’ αναφιλητά μου<br />όλα τα χάδια που έγερναν<br />πάνω σου<br />πολύ πριν με γνωρίσεις.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6871866800382953250-5386270618761830047?l=anagnoseispoiiton.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΟΦΙΑ ΣΤΡΕΖΟΥhttp://www.blogger.com/profile/08184582776328529621noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6871866800382953250.post-16220634613265987752011-12-28T10:49:00.004+02:002011-12-28T23:23:01.249+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-JhkzxgExVUA/TvrYv6023vI/AAAAAAAADi0/zf_H6qAn1Rc/s1600/180870_1578153329068_1092684929_31234923_3077070_n.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 142px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-JhkzxgExVUA/TvrYv6023vI/AAAAAAAADi0/zf_H6qAn1Rc/s200/180870_1578153329068_1092684929_31234923_3077070_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691099396892450546" /></a>Τον Φεβρουάριο του 2011, κυκλοφόρησε από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΑΤΙ η πρώτη ποιητική συλλογή του Θάνου Κόσυβα, «Σ’ ΕΛΛΕΙΠΤΙΚΗ ΤΡΟΧΙΑ».<br /><br />Είναι οι μεταμορφώσεις του ποιητή που εναγωνίως επιθυμεί, να καταθέσει την δική του φωνή στον ποιητικό χάρτη. Ακροβατεί ανάμεσα στον ελεύθερο στίχο και στην έμμετρη ρίμα. <br /><br />Πειραματίζεται να βρει το είδος και το ύφος που ανταποκρίνεται στην προσωπική του έκφραση. Πρωτόλεια ατοπήματα που όμως αναδεικνύουν μια ποιητική σύλληψη. Εγκλωβίζεται στην άναρχη έμπνευση, επιδιώκοντας να χειραγωγήσει και να τιθασεύσει, όσο του είναι μπορετό, εκείνο που θέλει να ειπωθεί. <br /><br />Την άφατη σχέση του με την ποίηση, την κοινοποιεί, την δημοσιοποιεί. Θεάται εκείνο που για καιρό έκρυβε στους μετεωρισμούς της ψυχής. Ανασύρει λέξεις από την χίμαιρα που ντύνει ανυπεράσπιστα όνειρα και στίχους σε μπλοκάκια και σημειώματα από τα μοναχικά ταξίδια σε σελίδες που γέμισαν στίγματα και φράσεις καρδιάς. Αναγνωρίζει, πως για να πολιτογραφηθείς ποιητής χρειάζεται σοφία και σύνεση, σεβασμός και βαθιά μελέτη σε κείνα που ως τώρα έχουν γραφτεί. Τα πρώτα διαβάσματα γίνονται εμπνεύσεις στη ροή του χρόνου. Το ασήμαντο αστέρι που παίρνει σχήμα, μορφή και όνομα λάμποντας τη γνώση, σ’ ελλειπτική τροχιά. <br /><br /><br />Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ<br /><br />Δεν είναι τρέλα ν’ απορείς<br />πόση σοφία χρειάζεται να γράψεις πέντε λέξεις.<br /><br />Η πρώτη φορά είναι αρκετή να σε τρελάνει. <br /><br />Είναι σαν μεταμόρφωση…<br />κάποιο ασήμαντο αστέρι μέσα στο πλήθος των γαλαξιών<br />να παίρνει όνομα, να λάμπει από σοφία.<br /><br />Πάνω σ’ ελλειπτική τροχιά<br />περνούμε τις ώρες μας, τις στιγμές μας<br />μια στη Σελήνη και μια στην Αφροδίτη<br />μας σαγηνεύουν κι ερωτοτροπούμε.<br /><br />Και κλαις γιατί θέλεις να ξεφύγεις.<br />Κι αντιδράς γιατί στον κόσμο σου δεν θέλεις δορυφόρους,<br />παρά μονάχα ανθρώπους με φορτισμένη φαντασία.<br /><br />Η πρώτη φορά είναι αρκετή να σε τρελάνει. <br /><br /><br />Μια κρυφή δίψα, σπρώχνει τον δημιουργό ν’ ανακαλύψει περάσματα στη μυθολογία, να τα περπατήσει, πίνοντας τη σοφία των μαρμάρων, που οι πρόγονοι οικοδόμησαν. Άλλωστε η γνώση δρα περίεργα στη ψυχοσύνθεση ενός δημιουργού. Ανατινάζει ότι μέχρι χθες ήταν γνωστό, για να ανακαθίσει μετά, διεισδύοντας παράπλευρα σε εμπνεύσεις. <br /><br />Η ύλη, είναι οι λέξεις, που θα μαρτυρούν την πρόοδο στους βωμούς της γραφής, με συμβατές αναγνώσεις. Μετασχηματισμένη ενεργειακή μεταβίβαση από τον πλούτο των αναγνωσμάτων, στην προσωπική κατάθεση του δημιουργού. Αντανακλάται η πορεία του σε κείμενα, με αφετηρία το νέκταρ της γνώσης.<br /><br /><br />ΒΩΜΟΣ<br /><br />Πάνω απ’ το βράχο δεν πετάξανε πουλιά<br />κοιτούν από μακριά τα μάρμαρα τα λευκά<br />κι αν ζει το πνεύμα το άφθαρτο μες στον αιώνα<br />οικοδομεί με μαρμαρόσκονη τον κάλπικο Παρθενώνα.<br /><br />Με νέκταρ μεθούν σοφοί θεοί,<br />οίνο Σταγίρων στο σοφό να πιει.<br />Το αίνιγμα της Σφίγγας είναι δύσκολο<br />και το ταξίδι με πλοίο χωρίς άνεμο δύσκολο,<br />δύσκολο επίσης και στον κώδικα του Αριστοτέλη να βρεις λύση.<br />Κάποιος βωμός θα γίνει μάρτυρας<br />για κάποια Ιφιγένεια στην τελική κρίση.<br /><br /><br />Η βουβή ευαισθησία που γεννά τη σιωπή, γίνεται κάλεσμα στο φως, για να ορειβατεί η φωνή στις πλαγιές του λόγου. Κουρασμένες νύχτες, θα γράψει με χρώματα ανατολής ενατενισμούς, που αρμενίζουν σε ψυχοτρόπια πέλαγα. Χρωματισμένοι άνεμοι θα ανοίξουν ασκιά για να διευκολύνουν πλεύσεις σε ταξίδια που συλλαβίζουν την αφθαρσία στο χρόνο.<br />Τι κι αν οι καιροί είναι δύσκολοι, εξακολουθούν «ακάθεκτες οι πέτρες ν’ ατενίζουν το δρόμο προς τη θάλασσα», καταργώντας αδιέξοδα. <br /><br /><br />Η ΚΡΕΜΑΛΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ<br /><br />Κάποιος με ρώτησε γιατί σιωπώ<br />κι εγώ τον άφησα να διαβάσει την αλήθεια<br />μέσα απ’ τη σιωπή μου.<br />Να δει πως απ’ τα χείλη κρέμεται<br />μια πέτρινη καρδιά, η βουβή ευαισθησία.<br /><br />Κι εγώ άφησα το θερινό τον κήπο<br />και κίνησα για το βουνό<br />με τη θηλιά πιασμένη στις χορδές μου.<br />Πνίγομαι σ’ αυτόν τον κήπο<br />γίνανε τ’ αγριόχορτα μεγάλα και με πνίγουν.<br /><br />Κει κάνω παρέα με τα πουλιά<br />σπάσανε οι χορδές μου<br />και δραπέτευσε η πρώτη μου στριγκλιά<br />μα κι η στερνή μου.<br /><br /><br />Ο Θάνος Κόσυβας επιχειρεί πετάγματα στην αλήθεια, στις θαμμένες μνήμες, επιχειρώντας με τις λέξεις του δραπετεύσεις προς την γαλήνη και την ελπίδα. Ξέρει καλά πως η ποίηση, όπως κι ο έρωτας, μπορούν να του προσφέρουν την λάμψη, στα σκοτεινά πεδία της λύπης. Ψηλά θα σηκώσει τα μάτια για ν’ αντικρύσει ήλιους μεσημβρινούς με θέα σε φωτεινά όνειρα. <br /><br /><br />Η ΑΝΩΝΥΜΗ<br /><br />Από τον ύπνο σου ξυπνάς τρομαγμένη<br />κοιτάζεις απέναντι στον τοίχο την φωτογραφία μου.<br />Ψάχνεις στις στάχτες πάπυρους, χαμένες μνήμες<br />τ’ όνομά σου στ’ αραχνιασμένα συρτάρια.<br />Στις φλέβες σου κυλάει άφθονο νερό της λήθης<br />όταν μαζί ξεδιψούσαμε στην όαση του χρόνου<br />και το κεφάλι σηκώναμε ψηλά στον ήλιο τον μεσημβρινό,<br />όρκους που δίναμε παντοτινούς όταν σ’ έπιανα απ’ τη μέση<br />κι εσύ με τύλιγες με κισσούς και φύκια.<br />Την πέτρα που μου χάρισες απ’ την αμμουδιά<br />κι εγώ εκείνη τη φωτογραφία<br />στον τοίχο απέναντι να την κοιτάς<br />όταν απ’ τον ύπνο θα ξυπνάς τρομαγμένη. <br /><br /><br />Είναι βέβαιο, πως ο Θάνος Κόσυβας με την πρώτη του ποιητική συλλογή «σ’ ελλειπτική τροχιά», δίνει μια υπόσχεση ποίησης κι αυτή θα τη δούμε σίγουρα στο μέλλον. Άλλωστε μακρύ το ταξίδι της ποίησης και χαρά σ’ αυτούς που το διασχίζουν κι ας πονούν οι βηματισμοί σε εξαντλητικές πορείες στα κατάβαθα της ψυχής.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6871866800382953250-1622063461326598775?l=anagnoseispoiiton.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΟΦΙΑ ΣΤΡΕΖΟΥhttp://www.blogger.com/profile/08184582776328529621noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6871866800382953250.post-47024082084993243262011-12-19T18:21:00.003+02:002011-12-19T18:45:33.361+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-OurbDk0gFwU/Tu9oNiVhW4I/AAAAAAAADic/54LY3SoLugA/s1600/p001_1_09.png"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 186px; height: 242px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-OurbDk0gFwU/Tu9oNiVhW4I/AAAAAAAADic/54LY3SoLugA/s400/p001_1_09.png" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5687879436156885890" /></a>Από τις Εκδόσεις ΑλΔε, κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2011, το πρώτο μυθιστόρημα της Έμυς Τζωάννου, «Η ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ… ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ»<br /><br />Κάθε καινούργιο βιβλίο, είναι η αρχή του τέλους ενός μεγάλου ταξιδιού. Μια περιπέτεια που ξεκίνησε ως σκέψη, για να καταλήξει ένα ημερολόγιο συγγραφικής αγωνίας, ως να ολοκληρωθεί και να τυπωθεί σε σελίδες ανοιχτές που κοινωνήθηκαν πάθη. <br /><br />Είχα την ευτυχία να συναντήσω πριν δυο χρόνια την Έμυ Τζωάννου ή για να ακριβολογώ, να με συναντήσει εκείνη διαδικτυακά και η ίδια να επιδιώξει να γνωριστούμε. Με τα βιβλία μου αγκαλιά πήγα να την ανταμώσω. Στα χέρια της κρατούσε τα δικά της ποιητικά έργα. Μέσα από τις λέξεις της γνώρισα την ποιήτρια Έμυ Τζωάννου που με ταξίδεψε σε ερωτικά πέλαγα κι αγάπης θάλασσες. <br /><br />Από τότε μας συνδέει μια φιλία με πολλές - πολλές συναντήσεις ποιητικές και όχι μόνον. Γιατί η Έμυ έγινε η αγαπημένη φίλη, ο άνθρωπος που μαζί του μοιράζομαι προσωπικές στιγμές, σε ώρες εξομολογήσεων και δημιουργίας. Μαζί πορευόμαστε στον δύσκολο δρόμο της αναδημιουργίας των συναισθημάτων. Γιατί η Έμυ Τζωάννου είναι προπάντων βαθιά συναισθηματικό άτομο. Έτσι όλα όσα βιώνει, της επιτρέπουν να αναπλάθει το βιωμένο συναίσθημα, με λέξεις καρδιάς. Για την ίδια, δεν παίζουν πρωταρχικό ρόλο οι κανόνες της απόδοσης, αλλά το σημαντικό που πρέπει να αποδοθεί. Πάντα χαμογελαστή και αισιόδοξη, ακολουθεί τη ροή του χρόνου με θετική ενέργεια, απολαμβάνοντας την έκπληξη, που εκείνος της προσφέρει.<br /><br />Είχα διαβάσει το μυθιστόρημα «Η ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ… ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ» από το περασμένο καλοκαίρι και γνώριζα πολύ καλά την ανάγκη της να το εκδώσει και πόσο προσπαθούσε γι’ αυτό. Ήταν ένα όνειρο, καθώς αυτά που είχε γράψει, αφορούσαν ένα ταξίδι στην ονειροθάλασσα της αγάπης. Για τούτο και σε πρώτο πρόσωπο η αφηγηματική της. <br /><br /><br />απόσπασμα, στο πιάνο ο Χρίστος Δημάκης<br /><br />«Η θάλασσα, σαν μάγισσα πλανεύτρα με ξεσηκώνει με το κύμα της, με θεραπεύει με την ηρεμία και την απεραντοσύνη της και με λυτρώνει, παραδίνοντας το κορμί και την ψυχή μου στο δροσερό άγγιγμά της και στη γαλανή αύρα της.» <br /> <br /><br />Θάλασσες που χωρούν μόλις σε μια ψυχή, είναι τα λόγια της. Συναισθήματα που αναδύονται από βυθούς και γίνονται κύματα για να φτάσουν γλυκά στις ακτογραμμές της ανάμνησης. Στιγμές που κλείστηκαν σε λαμπερά κοχύλια, καθώς η παλίρροια έφερε να συντροφεύσουν, να φιλήσουν την έρημη άμμο, σε ώρες μοναχικές. Αγγελούδια που υμνούν πόθους και ζωγραφίζουν τραγούδια, ζωντανεύουν τσακισμένες ελπίδες σε χρόνο διάμεσο στου απείρου την δίνη.<br /><br />Πως η ίδια κατανοεί; Πως εισπράττει; Πώς αφήνεται; Πως γεύεται ηδονισμούς στα ερωτικά περάσματα, τότε που το φως ενώνεται με σκιές στις αντανακλάσεις της διάνυσης από το χθες ως το σήμερα; Είναι η γυναίκα που ερωτεύεται, αγαπά και προκαλεί την υπέρβαση της προσωπικής αντοχής της σε κείνο, που απρόσμενα ήρθε. Γιατί έτσι είναι ο έρωτας, απρόβλεπτος, ακάλεστος. Ζητά, απαιτεί να χορέψεις στα βήματα του δικού του χορού τον χορό των "γιατί", των "πρέπει" ζυγιάζοντας σιωπές, σε σχήματα που οι πιστοί επιστρέφουν σε παραδεισένιους τόπους, λύνοντας τα χέρια, για ν' αγκαλιάσουν τα όμορφα που απλόχερα δίνονται, για να επιπλεύσουν συναισθήματα από καιρό ξεχασμένα κι ηρωικά να δραπετεύσουν και να βρεθούν ενεργά, μάχιμα, στις πολεμίστρες κάστρων που εκπορθούνται, κουρσεύονται, λεηλατούνται από την αγάπη.<br /><br /><br />απόσπασμα, στο πιάνο ο Χρίστος Δημάκης<br /><br />«Από αύριο θα χαϊδεύω τα σημάδια του, ανταλλάσσοντάς τα με χρώματα, αγκαλιάζοντας τη δύση. Θα αναβλύζω απ’ το βυθό της ανάμνησης…, στα απόκρημνα μονοπάτια της σκέψης μου.» <br /><br /><br />Οι εραστές που κάποτε αγαπήθηκαν πολύ, πάντα θα κουβαλούν, το μεγάλο φορτίο στις ενοχικές κατακόμβες των ματιών, για όλα εκείνα που έδωσαν και δεν πήραν, τους λεηλατισμούς στους δρόμους της καρδιάς, τις αναπόδεικτες ανακρίβειες που στοίχειωσαν στιγμές και καθόρισαν προδοσίες, διαλύοντας χαμόγελα χαράς, φέρνοντας την ανατολή σε θλίψεις.<br />Η Έμυ Τζωάννου θα τα ζήσει όλα κι ύστερα θα τα καταγράψει. Με την αφή φτιάχνει τα ψηφιδωτά της γραφίδας "απαλλαγμένη από τον εφιάλτη της απουσίας πειθαρχημένη στις "αχαλίνωτες μνήμες", θα αρχίσουν την φυσιολογική ροή, το στάξιμο σταγόνα-σταγόνα που γίνονται λέξεις, οι σταλακτίτες της ποίησής της με στεγνά πια τα μάτια. <br /><br />Όλα ίδια κι όλα διαφορετικά σε τούτη την κατάθεση ψυχής, ριγμένα σε χρώματα, με το φως να φωτίζει το γνώριμο ύφος της. Η ποιήτρια εξελίσσει την γραφή, καθώς η ίδια εξελίσσεται, μετουσιώνοντας αποστάγματα ζωής, που κατακτήθηκαν στους πυρπολισμούς του έρωτα και της αγάπης. Εκεί που χτίζει, εκεί ακριβώς γκρεμίζει, για να επανέλθει σοφότερη, χτίζοντας από την αρχή την μυθολογία της περιπλάνησης. Οι διαδρομές είναι τα υλικά που δομούν τα οικοδομήματα των συναισθημάτων και γίνονται λόγος.<br /><br />Κύματα σε άγνωστα νερά, πάθη πλέοντα σε στιγμιαίους χρόνους στους αντικατοπτρισμούς όλων εκείνων που αγαπήθηκαν στα όρια της ψυχής και του νου. Είναι το μήκος του χρόνου που φυλάχθηκε σε ληγμένους χειμώνες και χάρτινα καλοκαίρια. Με την ελπίδα, πως δεν θα φθαρούν από των καιρών τους λειμώνες. Κι όταν οι μέρες πλησιάζουν χρυσαφένια δειλινά, εκείνη επιστρέφει, επαναπροσδιορίζοντας νύχτες ναυάγια, που πια δεν την τρομάζουν. Οι απουσίες περνούν δίπλα της. Αγγίζει τα σπασμένα τους φτερά, επουλώνοντας απαλά τις πληγές που έμειναν ανοιχτές, από την εποχή που οι επιθυμίες κάλπαζαν, σε ασύννεφους ορίζοντες. <br /><br />Χαρακιές της μνήμης στο γυαλί, στα λαθραία λιμάνια της υπομονής, οι θύμησες διασχίζουν ωκεανούς νοσταλγικών θαυμάτων. Επέζησαν διαρρηγνύοντας ανάσες σε στιγμές τρυφερές στις τρικυμίες των σωμάτων. Τώρα αρμενίζουν σε σελίδες λευκές με γαλαζοπράσινους φθόγγους, βάζοντας αποσιωπητικά στο τέλος της αφήγησης.<br /><br />Κεντά τις αλλαγές που φέρνει ο χρόνος με σύμμαχο «φλέβες κεραυνών», να φωτίζουν έντεχνα του ελιγμούς στα ταξίδια της μνήμης.<br /><br />Δεν σκοτώνεται εύκολα η νοσταλγία. Αξιώνεται η αλήθεια της, καθώς γράφεται νύχτες μεθυσμένες από την αγάπη στα χρυσά φεγγάρια της αναμονής, στις φορτισμένες διαδρομές λάθους, που τυραννικά εγκαταστάθηκε στις φαρέτρες της θύμησης<br /><br />Αήττητα τα πάθη περιμένουν να κατακτηθούν από οράματα που εμπνεύστηκαν και εμπνέουν νέες κατακτήσεις κι ας παγιδεύουν οι μοίρες αισθήσεις στην αοριστία του χρόνου. Η Έμυ Τζωάννου θ’ ακολουθήσει τους στροβιλισμούς απέθαντων αισθημάτων, χαράζοντας προοπτικές σε βεβαιωμένες αναγνώσεις, εκείνων που επιθυμούν να καταδυθούν στις θαλασσινές αύρες της γραφής της.<br /><br /><br />απόσπασμα, στο πιάνο ο Χρίστος Δημάκης<br /><br />«Θα επιπλέω στα κύματα της σκέψης σου, στη δροσιά της νοσταλγίας σου, στη φθορά της εμπειρίας σου, στις ξάγρυπνες νύχτες σου, θα κεντάω τη μορφή μου στα μάτια σου, ανασταίνοντας τις αγκαλιές του έρωτά μας…<br />Πίσω από τους λησμονημένους ήχους των λόγων μας …, θα ξεθωριάζουν οι εικόνες μας …<br />Ουράνιες αστραπές απ’ τις εικόνες μας, θα καθρεφτίζονται στο βλέμμα σου, παιχνιδίζοντας στον ήλιο τη λάμψη τους…<br />Θα μείνει ο απόηχος από τα βλέμματά μας, τα σημεία του πάθους, τα χάδια που δεν τέλειωσαν……»<br /><br /><br />Κλείνοντας θα ήθελα να επισημάνω, πως η Έμυ Τζωάννου είναι προ πάντων ποιήτρια και σαν ποιήτρια αντιμετωπίζει την συγγραφική της απόπειρα, γράφοντας λέξεις ποιητικές. Πέρα από την αφηγηματική και τους διαλόγους, κάποια σημεία επιλέγει συνειδητά ή ασύνειδα να τα εντάξει σε μια ποιητική φόρμα, με συγκεκριμένο σχήμα, ενώ κάποια άλλα, ρέουν απλά την ομορφιά του ασχημάτιστου λόγου, με άκρως ποιητική έκφραση.<br /><br /><br />απόσπασμα, στο πιάνο ο Χρίστος Δημάκης<br /><br />Στα ακριβά μου αναφιλητά<br />Ηχεί η σιωπή της απουσίας σου<br />Στις χώρες της ψυχής μου<br />Οι αναμνήσεις<br /><br />Ποια δύναμη μ’ ενώνει με τη Μαρτιάτικη παρουσία σου ;<br />Οι ανάσες των χθεσινών διάφανων ουρανών<br />Σημάδια στο κορμί μου και στις μνήμες μου<br />Που με περιφέρουνε απαλά<br />Στα πέπλα από τις μέρες και τις νύχτες μας<br /><br />O Έρωτά μας νησί<br />Που το χτυπάνε οι άνεμοι<br />Και το πνίγουνε τα κύματα<br />Από την τρικυμία της ψυχής σου.<br /><br />Είχα καταλήξει ότι τελικά, είχα ζήσει ένα όνειρο σε παραμυθένιο σκηνικό, χτισμένο στην άμμο. Στην άμμο, όπου ο Ρόμπυ έκτιζε την κάθε ενθουσιώδη σχέση του. Ο χρόνος κυλούσε σε κλεψύδρα, αλλά εγώ δεν το ήξερα, νομίζοντας ότι η διάρκεια ήταν εξασφαλισμένη από το έντονο πάθος μας και την απίστευτη έλξη.<br /> Έτσι, όταν ο άνεμος έλυσε τα σχοινιά που νομίζαμε ότι μας κρατούσαν δεμένους γερά, παρασύροντας όλα τα παραμυθένια σκηνικά μέσα στα οποία είχαμε ζήσει, ήμουν απροετοίμαστη να το βιώσω.<br />Τώρα έπρεπε να κτίσω μια νέα πραγματικότητα, που να ρέει και να εξελίσσεται ισορροπημένα, ξαναβρίσκοντας τους αγαπημένους ρυθμούς μου δίπλα στην αληθινή αγάπη, φτιάχνοντας τη λίστα με τις επιθυμίες να ελπίζω και να ονειρεύομαι ότι θάρθουν κι άλλες δυνατές στιγμές στη ζωή μου.<br /><br />Yπάρχει πάντα ένα καλοκαίρι υπερμεγενθυμένο και μεταφυσικό που μας στιγματίζει, που γράφεται ανεξίτηλα στη μνήμη μας για πάντα και αφήνει το αποτύπωμά του στο χρόνο για πολύ καιρό μετά. <br />Ένα αθάνατο καλοκαίρι Αγάπης ! <br /><br />Γνώριζα ότι είχα ζήσει στιγμές ευτυχίας κι αυτές ήταν εκεί για πάντα καρφωμένες στη μνήμη μου. Κανένας δεν θα μπορούσε να μου τις πάρει. Θα τις φυλούσα στις σελίδες της καρδιάς μου σαν πολύτιμο μυστικό.<br /><br />Άλλες φορές πίστευα ότι :<br />Κάποια πράγματα είναι μοιραία και συμβαίνουν για να καθορίσουν ή να ξεδιαλύνουν κάποιες καταστάσεις. Η μοίρα είναι αυτή που καθορίζει, τις πιο πολλές φορές.<br /><br />Ένας μεγάλος έρωτας που ήταν καθοριστικός για μας και μας έχει σημαδέψει το πέρασμά του και η παρουσία του στη ζωή μας, για όποιους λόγους κι αν έληξε, είναι ιερός.<br />Είναι ένα συναίσθημα, μια καταιγίδα ή ένα πυροτέχνημα, που μας έκανε να νιώσουμε την απόλυτη ευτυχία και κάποια στιγμή και τον απόλυτο πόνο. Κάτι που το ζήσαμε στο απόλυτο και θα μείνει πάντα γραμμένο – σφραγισμένο στα φύλλα της καρδιάς. Σαν ένα όνειρο, που έρχεται αναπάντεχα να μας κάνει να ξαναζήσουμε συναισθήματα μέσα από αυτό, λες και μας υποδηλώνει, ότι έχουν παραμείνει ανεξίτηλα, παρόλο που χρονικά θεωρούνται ξεπερασμένα κι όμως ζουν προς μεγάλη έκπληξή μας στο υποσυνείδητο μας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6871866800382953250-4702408208499324326?l=anagnoseispoiiton.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΟΦΙΑ ΣΤΡΕΖΟΥhttp://www.blogger.com/profile/08184582776328529621noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6871866800382953250.post-32932555064676124622011-12-11T20:05:00.003+02:002011-12-12T18:43:50.500+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-FFMYGQCHw8c/TuTxVtNlU_I/AAAAAAAADh4/X2DJUO8ynys/s1600/383640_277709158930879_100000753918206_739613_1452815379_n.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 180px; height: 180px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-FFMYGQCHw8c/TuTxVtNlU_I/AAAAAAAADh4/X2DJUO8ynys/s200/383640_277709158930879_100000753918206_739613_1452815379_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5684933984864523250" /></a>Μίνα Παπανικολάου - Τάσος Σταυρακέλης ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΛΕΞΙΤΥΠΟΝ. Με διαφορά μηνών κυκλοφόρησαν και οι δύο ποιητικές συλλογές το 2011.Όραμα κοινό η ΠΟΙΗΣΗ.<br /><br />Για την Μίνα Παπανικολάου «Σελήνης αντικατοπτρισμοί», για τον Τάσο Σταυρακέλη «Οι κραυγές της σιωπής». Που συναντώνται οι αντικατοπτρισμοί και που τέμνονται οι κραυγές στα παιχνίδια των λέξεων;<br /><br />"Πάλι ξενύχτησες γράφοντας όνειρα ... σ΄ έναν κόσμο που σου κόλλησαν τη ρετσινιά του ονειροπόλου." θα πει ο Τάσος.<br /><br />"Ακόμα ξαφνιάζομαι κάθε ξημέρωμα κι ακόμα αμφιβάλλω κάθε απόβραδο.." θα πει η Μίνα.<br /><br />Κάπως έτσι ξεκινά η εσωτερική διαλεκτική, με τους δύο ποιητές ν’ αναζητούν εκείνες τις λέξεις, που θα απογειωθούν από τα ιδεοδρόμια της ψυχής τους και θα προσγειωθούν στις τυπωμένες σελίδες. Είναι οι αφηγηματικές των καταθέσεων στο ασύνορο του ονείρου. Αδιάβατοι δρόμοι και σκοτεινά αδιέξοδα που θέλουν να περπατηθούν και να φωτισθούν, οι λύπες της μεγάλης τρικυμίας. Έχουν την γεύση της αλήθειας οι στίχοι, στις υφάλμυρες λιμνοθάλασσες της λύπης. Μικροί ήρωες άυλων μαχών, ακολουθούν τυμπανισμούς στα πεδία της ποίησης με σταθερούς βηματισμούς. Αφουγκράζονται ήχους και μνήμες, στα ολοκαυτώματα της αγάπης.<br /><br />Ένα ταξίδι στο όνειρο, στις τεκτονικές πλάκες της ανάμνησης, εκεί που πάντα επιθυμούν να ανακαλύψουν την ταυτότητα του νερού στα δυο δάκρυα, που από μάτια τρέχουν. Στην άδολη αγάπη που υψιπετεί στα κοιμητήρια της θλίψης, για να προσκυνήσουν πρόσωπα περασμένα και πόνους μυστικούς στης απραξίας το χάδι με άφωνους διαλόγους, που φωνάζουν το πολύ των συναισθημάτων. Νύχτα ρίχνουν τα δίχτυα αλιεύοντας συναισθήματα. Σκάλες κρεμούν στο φεγγάρι για να καταλαγιάσουν οι πόνοι. Με τις θύμησες να φράζουν τα αποστακτήρια ερωτικών αποσταγμάτων. Στάλα τη στάλα θα στάξει το άρωμα της γραφής στα μπουκαλάκια της καρδιάς, ώσπου να συλλεχτούν τ’ ακριβά αιθέρια έλαια της απόσταξης. <br /> <br />Στη Μίνα Παπανικολάου, αναγνωρίζουμε την απόφαση των λέξεων να αποκαλυφθούν και να χαράξουν σελίδες, στάζοντας το αίμα του ποιητή, βραδιές που η σελήνη αντιφεγγίζει στα πιο απόκρυφα μυστικά τις ενδότερες ενδοσκοπήσεις.<br />Επιχειρώντας την ανάγνωση στο "Σελήνης Αντικατοπτρισμοί" τη νέα ποιητική συλλογή της Μίνας Παπανικολάου, πάντα βρίσκομαι γύρω από τον δημιουργό και τι έχει να δώσει, τι τον οδήγησε σ' αυτή την καταγραφή; Κι όμως τα χέρια δεν ξεχνούν να γράφουν ότι το σώμα θυμάται, ότι ο νους αναπολεί σε βράδια παρηγοριάς. Η ίδια, αντί προλόγου ερμηνεύει τις δικές της προθέσεις, εν αναμονή μιας άνοιξης που έρχεται, φθάνει.."Ακόμα ξαφνιάζομαι κάθε ξημέρωμα κι ακόμα αμφιβάλλω κάθε απόβραδο" θα πει, δείχνοντας έτσι την μυστική αναχώρηση που καλείται να κάνει, κάθε φορά που ένα ποίημα γράφεται. Εδώ δεν αναζητείται το ύψος. Άλλωστε τα μεγάλα λόγια κι οι υπερβολές δεν είναι χαρακτηριστικό της ποιήτριας. Απλά δαιμονίζεται, ανεμίζεται, σκορπίζεται, γίνεται σκόνη στο ελάχιστο μόριο που κάποιος θα συναντήσει και θ' αναγνωρίσει τον κόπο, τον πόνο, την μετάγγιση των αισθήσεων στο χαρτί, για ν' αποκαλύψει στους άλλους και να αποκαλυφθεί το ματωμένο συναίσθημα που φεύγει και πάει για το άγνωστο, αφού μέχρι τώρα έτσι κι αλλιώς, τα άγνωστα μέσα της ανακαλύπτονται. <br />Η εσωτερική συνομιλία είναι η υπέρβαση του συνειδητού, που πλέον αποκόπτεται από τα τετριμμένα και καθημερινά , από τα πρέπει και δήθεν, ως να φτάσουν να γίνουν "είναι" που είναι η προσωπική αλήθεια κι η κατάθεσή της που γίνεται Τέχνη. Είναι η ανάμιξη μ' ένα παρελθόν, που πέρασε σε διαλεκτική με την μνήμη, μπροστά στον καθρέφτη της ομηρίας. Ανάρμοστη, απροσάρμοστη στα ραγίσματά του, αντανακλάται στα σπασμένα κομμάτια, στις φωνές που έρχονται και ξαναφεύγουν, στις συγκρούσεις που ματαιοπονούν κομματισμένες ψυχές.<br /><br />ΜΙΝΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ (απαγγελία Φάνυ Πολέμη)<br /><br />«Για να κατακτήσεις τους ουρανούς και τ’ άστρα τους,<br />ρίξε άγκυρα πρώτα στις στεριές<br />δέσε με όρκους ακριβούς<br />αγαπημένες φυλακές και λεύτερες ανάσες.»<br /><br />Φθινοπώριασε<br /><br />Μου αρέσει η αλλαγή των εποχών,<br />κοιτώ πως γίνεται το κόκκινο – χάλκινο στων δέντρων τα ακροδάχτυλα,<br />το πράσινο-κίτρινο στις γλάστρες με τον βασιλικό,<br />το γιασεμί παραμένει πεισματικά ανθισμένο,<br />το γαλάζιο του ουρανού γκρίζο,<br />η θάλασσα λίγο ν’ αγριεύει…<br />χωρίς να σε βαραίνει αυτή η αλλαγή, έτσι, επειδή είναι ώρα ν’ αλλάξουμε τα χρώματα…<br />Ανοίγω το βλέμμα στο καλημέρισμα της βροχής.<br />Θα βγω<br />με το ίδιο χαμόγελο που αντάμωνα τον ήλιο.<br />Βροχή μου, καλοδεχούμενη!<br /><br />Η Μίνα Παπανικολάου δεν είναι η Μίνα που ξέρουμε, είναι η ποιήτρια που σχηματοποιεί τα μορφώματα και γίνονται ποίηση στις χαρτογραφήσεις των ορίων, στα ορόσημα υπερβατικής συμπεριφοράς, που πια δεν πληγώνει, αντίθετα λυτρώνει τον ποιητή. Κοιτάζει κατάματα το αναγνωστικό κοινό και στέκεται όχι απέναντι, αλλά δίπλα στις λέξεις της, υπερασπιζόμενη τα «θέλω» της, για να πει ακριβώς εκείνα που θέλει να πει.<br /><br />Δεν θα βρούμε στην γραφή της σκηνικά άγνωστα, καθώς βρίσκουμε στα λόγια της χαραυγές που μαζί τους ξυπνήσαμε κι εμείς. Κι όσα το σφουγγάρι μάζεψε τώρα το στραγγίζει στην αρχή του νέου της ταξιδιού. Τινάζεται από πάνω της όλο εκείνο το δέρμα που γδάρθηκε στις αναπόφευκτες διαδρομές. Δεν λησμονά, πως άλλωστε να λησμονηθεί ο φόβος κι η θλίψη άρνησης του ονείρου, νύχτες που η σελήνη αντικατοπτρίζει σκέψεις επουλωμένες πια, γιατρεμένες από τα όμορφα που στήθηκαν στο οικοδόμημα της ποίησης.<br /><br />Για τον Τάσο Σταυρακέλη, ποίηση ερωτική, που αναβλύζει την ασίγαστη επιθυμία για επιβίωση, στις μετωπικές των συναισθημάτων. Εσωτερικά τοπία που αφηγούνται, επαναπροσδιορίζοντας προαιώνιους φόβους και δισταγμούς, σε κρυφούς πόθους. Μικρά ουράνια τόξα, που καταδιώκουν και καταδιώκονται από σιωπηλές βροχές, με ταξίδια στο όνειρο. Αμετάφραστοι στίχοι κρυπτογραφούν χρώματα στα ιδεοδρόμια της λύπης.<br />Δεν είναι εύκολο για τον ποιητή, να αποκαλύψει τους ναυαγισμούς της ψυχής, στους ωκεανούς των αισθημάτων. Είναι εκείνος, που κοινωνεί στα σκοτάδια, την ελάχιστη ελπίδα για φως, που δίνουν χαμόγελα φωτεινά και χέρια ζεστά. Διαμελίζεται στη λάμψη, επιπλέοντας στο σκοτάδι της μοναξιάς, με αγορασμένα αποτυπώματα σε σεντόνια, κρατώντας το λίγο μιας επαφής.<br /><br />ΤΑΣΟΣ ΣΤΑΥΡΑΚΕΛΗΣ - ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ(απαγγελία Φάνυ Πολέμη)<br /><br />Έβγαλα από το μπαούλο της ψυχής μου<br />σεργιάνι στους αφιλόξενους δρόμους<br />της γκρίζας πόλης,<br />όλα τα θέλω μου,<br />κάτω απ’ τ’ αστέρια<br />σκότωσα όλα τα πρέπει και τα μη,<br />και με το αίμα τους έγραψα<br />στο τετράδιο της καρδιάς μου την λέξη «ελευθερία».<br />Έσπασα τα δεσμά μου.<br />Γιατί η ελευθερία δεν φορά χειροπέδες και φίμωτρα…<br /><br />Πάντα ο ίδιος κόμπος στον λαιμό, όταν αδέσποτες νύχτες ματώνουν εκείνο που φεύγει νωρίς, χωρίς να προλάβει να το γνωρίσει. Αποκωδικοποιεί υποσχέσεις κομματισμένες με σιωπές που πληγώνουν. (Α)-συνήθη παραγγέλματα ακροβατούν ανάμεσα σε λόγια φτηνά κι αστεία γνωστά. Κι είναι η ψυχή που ζητάει να γαληνέψει στις παγωμένες περιπολίες. Ανταριάζεται με δανεικές χαρές, ρουφώντας αλύπητα τον δροσερό αέρα μιας ψεύτικης και δηλητηριασμένης αγκαλιάς. Αιωρήσεις που δεν αντέχουν σπίθες ματιών σαν φέγγουν σκοτάδια. Σαν Μαύρο πουλί που γλιστρά απαλά, για να πετάξει στην πιο βαθιά νύχτα. Κραυγές που θρέφουν την σάρκα στις αιχμαλωσίες του χρόνου, εγκλωβίζονται στους ιστούς μιας αράχνης αμνήμονης στο παρελθόν της αβύσσου. Προσκυνητές του εφήμερου, με αγοραίους έρωτες να εξαγνίζουν αμαρτωλά κορμιά αθωώνοντας πόθους στις μοναχικές εγκαταλείψεις.<br /><br />ΜΙΝΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ - Συνομιλία με τον έσω εαυτό (απαγγελία Κατερίνα Καρύδη)<br /><br />Συνομιλία με τον έσω εαυτό<br />Μεταξύ μας:<br />–Σκέψου, σκέψου και πες μου, τί περιμένεις σήμερα;<br />–Από το σήμερα, από το αύριο, από όλα όσα μας<br />πληγώνουν ή μας δίνουν χαρά;<br />Από εκείνα που λένε “είμαι” “έχω” “θέλω” “ελπίζω”<br />“προσφέρω” “υπάρχω”.<br />Και πώς τα βάζεις σε σειρά;<br />–Ποιο είναι πρώτο, ποιο περιμένει τη σειρά του,<br />καθώς νικά το επείγον;<br />Οι Σκέψεις γίνονται εικόνες, ήχοι, έργα.<br />Η δημιουργία ξεκινά από την απορία, την<br />περιέργεια, την ελπίδα.<br />Κι η Τέχνη με Τέχνη ας αναδυθεί.<br />Ψάχνω εκείνη, τη μια Λέξη,<br />που μόλις την αντικρίσουν οι άνθρωποι<br />θα την κοιτάξουν στα μάτια<br />και θα δουν όλο τον κόσμο μέσα της.<br />Αν τη βρω ,αν τη συναντήσω, θα τη χαρίσω"<br /><br />ΤΑΣΟΣ ΣΤΑΥΡΑΚΕΛΗΣ - Στη Θάλασσα της ψυχής σου (απαγγελία Γιώργος Βουζουλίδης)<br /><br />Λαμνοκοπώ στη θάλασσα,<br />και στο γαλάζιο των ματιών σου<br />ψάχνω κρυμμένους κώδικες<br />στα σινιάλα των φάρων<br />της ψυχής σου.<br />Με ένα νεύμα σου,<br />στην καρδιά σου να τρυπώσω<br />και κάθε πίκρα σου<br />στον ωκεανό της λήθης να τη ρίξω…<br /><br />Ο Δημήτρης Ερατεινός τραγουδά: <br />Τζίλντα<br />Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου<br />Μουσική: Νίκος Αντύπας <br /><br />Για τους ποιητές μας, Μίνα παπανικολάου και Τάσος Σταυρακέλης, η αγάπη είναι λυγμός στο σταυροδρόμι της αναζήτησης. Σε ποιο στόμα, σε ποια χείλη θ’ αρμενίσουν τραγούδια; Μεσίστια ανεμίζουν στα κατάρτια, στάζοντας αιμάτινες στάλες σπαταλημένων λέξεων στα πληκτρολόγια της υπομονής, μεταγγίζοντας αισθήσεις στο χαρτί. Θανατηφόρες προσκρούσεις με τα κύματα, που ταξιδεύουν ζωές στο αλησμόνητο χθες. Εικόνες μοναξιάς σε ώρες που η θλίψη θρυμματίζει και θρυμματίζεται σε κρύσταλλα, αντανακλώντας τα πολλά πρόσωπά της. Μετράει τον χρόνο μόνη, τον δυναστεύει, τον σκοτώνει, για χάρη μιας χίμαιρας ονείρου, στης ζωής το μονοπάτι. Εφησυχασμένη μετά, θα διηγηθεί αήττητες θραύσεις στα ορυχεία της ψευδαίσθησης. Θα την αγαπήσει σε καιρούς που η χειμερία νάρκη των αισθήσεων θα ξυπνήσει, καταγράφοντας όλο το φως της αναβιωμένης ανάμνησης.<br /> <br />Η ποιήτρια μας χαρίζει τον δικό της παράδεισο, τον χτισμένο, πότε με απαλά σύννεφα και πότε μ' αντάρες και καταιγίδες, στήνει το δικό της δίχτυ στην ανάμνηση από ένα παρελθόν που έφυγε, αλλά κι από ένα μέλλον που ακόμα δεν ήρθε. Κατοικεί στην στεριά, αλλά και στον ουρανό έχει χτίσει ένα άλλο σπίτι με αρχιτεκτονικούς γοτθικούς ρυθμούς, για ν’ αγγίζει αισθήσεις ξάγρυπνες. Κάνει το αδύνατο δυνατό, εφευρίσκοντας τρόπους, με τραβηγμένες κουρτίνες, για να μπαίνει το φως κι οι άγγελοι που το μεταφέρουν. Της μοίρας τα κύματα προκαλεί, να ηχήσουν το βουητό, να χτυπήσουν το βράχο, να τον σπάσουν για να βρουν τον κρυμμένο θησαυρό μιας καρδιάς, που υπομονετικά περιμένει να την ανακαλύψουν. Γιατί εδώ δεν υπάρχουν νικητές και νικημένοι, ήρωες και ηττημένοι. Η νίκη είναι απώλεια κι απώλεια απόγνωση στα σκοτεινά θέρετρα της θλίψης.<br /><br />Για τον ποιητή, υπάρχουν αποτεφρωμένες μνήμες, ηδονικές, που αγαπούν ένα ψέμα, καίγοντας σκιές στα κρεβάτια της λήθης. Γιατί έξω από το δίκαιο κι από το άδικο ορίζονται τα συναισθήματα. Άλλωστε, οι σκιές δεν ορίζουν φεγγάρια ολόγιομα σε ασέληνες νύχτες. Σε απατηλά βράδια, σώματα λατρεύονται, για μια νύχτα μόνον στις περιπέτειες της αποπλάνησης. <br /><br /><br />ΜΙΝΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ (απαγγελία Κατερίνα Καρύδη)<br /><br />«Αδιανόητο να χαμογελώ, την ώρα της θλίψης σου,<br />την ώρα της πιο μεγάλης σου τρικυμίας»<br /><br />Χωρίς αντικατοπτρισμούς<br /><br />Ποτέ δεν είδες<br />Ποτέ σου δεν άκουσες.<br />Μία ήταν πάντα η αλήθεια<br />πίσω απ’ τα ραγισμένα μάτια,<br />πως όχι άλλωστε;<br />Μία απλή αλήθεια, μα δεν την είδες.<br />Βουτηγμένος σε μεγαλόπνοα σχέδια,<br />σε μάχες αδηφάγες,<br />χάραξες πιο βαθιά τον καθρέφτη.<br />Μα εγώ πίσω από αυτόν<br />σε βλέπω καθαρά<br />χωρίς αντικατοπτρισμούς<br />χωρίς παραμορφώσεις<br />χωρίς ομορφο-ποιητικούς φακούς.<br />Όπως είσαι,<br />ακριβώς όπως είσαι.<br />Η ραγισμένη συνείδηση της αγάπης.<br /><br />ΤΑΣΟΣ ΣΤΑΥΡΑΚΕΛΗΣ - Alma libre (απαγγελία Γιώργος Βουζουλίδης)<br /><br />Δέξου την αγάπη μου.<br />Μια αχτίδα φωτός είναι<br />που σε μια χαραμάδα ζωής<br />θέλει να φωλιάσει.<br />Δέξου το φιλί μου.<br />Δραπέτης της μοναξιάς είναι που ελευθερία ψυχής αναζητά<br />να ξαποστάσει. Δέξουμε,<br />Έτσι, όπως είμαι.<br />Ένα αμαρτωλό κρινάκι<br />που ο άνεμος συνέχεια παρασύρει σε Δαίμονες,<br />και που συνέχεια πολεμάει την σκιά του εαυτού του.<br />Δέξουμε.<br />Καθρέφτης είμαι,<br />κοίτα μέσα κι αγάπησε,<br />νιώσε με, και αν με σπάσεις,<br />έλα ένωσέ με…<br /><br />Ο Πάνος Λαμπρίδης τραγουδά:<br />Κάποτε θα'ρθουν<br />Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος<br />Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης <br /><br />Αναζητούν υποσχέσεις στους θλιβερούς κύκλους που έκλεισαν. Λυτρωμένοι θ’ αναγνωρίσουν, πως κατακτήθηκαν από άυλα όνειρα, με δριμύ πόνο. Τώρα κυλά απαλά στα προσκυνητάρια, με τα χέρια να γράφουν την αρχή και το τέλος εκείνου που άδοξα έσβησε. Δεν μπορούν να μισήσουν. Ταγμένοι στην αγάπη κυνηγούν τα «θέλω», τα «όχι», τα «πρέπει», τα «μη», πίσω από κλειστά παράθυρα. Μεταξένιες αισθήσεις στα περιθώρια της λύπης, στα ηρωικά χαρακώματα της ποίησης, που φεγγοβολούν φτερουγίσματα. Αερικά που ζουν και δροσίζουν με την ανάσα τους τις έρημες στέπες της γραφής τους.<br />Φιλντισένια εδώλια στους βωμούς ανειρήνευτων αναζητήσεων. Εκτεθειμένα αφήνονται στο φως. Με τρεμάμενη φωνή καλούν τον άνεμο να ταξιδέψει πνοές σε απάτητα σύμπαντα. Τι κι αν υπήρξαν πτώσεις πολλές. Τι κι αν μάτωσαν ακροβατώντας στην σκηνή του παράλογου; Ξεχασμένες μα όχι λησμονημένες ιστορίες, από ένα παρελθόν που δίκαια τους ανήκει. Καταφύγιο μοναχικών καταδύσεων, στα αποκηρυγμένα βάραθρα της νοσταλγίας.<br /> <br />Στη Μίνα Παπανικολάου το ταξίδι στις άκρες του ουρανού δεν έχει τέλος. Με νέες φόρμες αντικαθιστά τους τίτλους με αποστάγματα, στα ικριώματα των στίχων. Εισάγει μια νέα ακολουθία στην ολοκλήρωση της θεματολογίας, καθοδηγούμενη από την δυνατότερη δυνατή ανάγκη να κρυσταλλώσει τον λόγο σε μια γραμμή μόνο, για την ποιητική παραπομπή, μετρώντας ένα - ένα τ' αστέρια που φωτίζουν τον δρόμο της. Στα τοπία της δεν υπάρχουν τελείες, αλλά αποσιωπητικά, που συνοψίζουν την συνέχεια των μεθυσμένων ιστοριών, που δεν έληξαν, αλλά κατ' εξακολούθηση διαπράττονται, απενοχοποιημένες από στεγανά και πρότυπα, που άλλοι εμφύσησαν κι έντυσαν κυτταρικούς ιστούς, τίκτοντας την εξελικτική αναζήτηση στον αέρα. Μόνον που εκεί όλα πληρώνουν ακριβά το τίμημα ανεξάρτητης και προσωπικής ενδελέχειας για ένα και μοναδικό άγγιγμα. Να χωρέσουν οι στίχοι σ' ανατολή και δύση, καταργώντας ερινύες ή μεταπλάσσοντας την παλιά σκουριά σε ανοξείδωτο κράμα, ώστε να παραμείνει αλώβητο στις οξειδώσεις του χρόνου.<br /><br />Στον Τάσο Σταυρακέλη λεηλατημένοι σπαραγμοί από αλυσοδεμένα φαντάσματα, κρύβονται σε γιορτές, σε νικητήριους θανάτους πνιγμένους μόλις σε μια σταγόνα ευτυχίας. Κι ούτε λόγος για αγάπη, για φτερά που θέλησαν να υψώσουν το λάβαρο του έρωτα πάνω από τα θραύσματα του πάθους. Τρικυμισμένοι εραστές θα ναυαγήσουν άλλη μια νύχτα στους όρμους της θλίψης. <br /> <br />ΜΙΝΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ (απαγγελία Κατερίνα Καρύδη)<br />Διαπρέπω ως ήρωας, όσο διαπρέπεις ως ηττημένος<br /><br />Άγγελοι<br />Χωρίς μορφή απομακρύνομαι.<br />Η υπόσχεση...<br />βήμα - βήμα,<br />ένα κι άλλο ένα...<br />Θα πάει μακριά ετούτη η πνοή,<br />σε σύμπαντα απάτητα.<br />Αλώβητοι θα βγουν οι λυτρωμένοι,<br />όπως ορίζει η μοίρα τους.<br />Κανείς δεν θα κατανοεί,<br />πως Άϋλοι πια,<br />δεν πονούν."<br /><br />ΤΑΣΟΣ ΣΤΑΥΡΑΚΕΛΗΣ - ΕΚΠΤΩΤΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ (απαγγελία Γιώργος Βουζουλίδης)<br /><br />Άγγελοι με φτερά τσακισμένα,<br />σαν μαριονέτες που το νήμα τους<br />κόπηκε, και μετέωρες έπεσαν<br />σε μια αφιλόξενη στείρα γη.<br />Φτερούγες ματωμένες από βέλη φαρμακερά,<br />Φτερούγες που για λίγο υψώθηκαν και έπεσαν<br />άδοξα σε μια ουτοπική σκηνή<br />παίζοντας σε έργο που δεν ήξεραν<br />χωρίς θεατές, στο θέατρο του παραλόγου.<br />Κορμιά, έκπτωτοι άγγελοι,<br /> που πλήρωσαν το τίμημα να ζήσουν ελεύθερα, <br />σαν αετοί, <br />μα στον πρώτο κεραυνό χτυπήθηκαν.<br />Κορμιά, Έκπτωτοι Άγγελοι.<br />Σαν κι αυτά της πλατείας,<br />που τα κοιτάς φοβισμένα και φεύγεις,<br />λες και θα μιάνουν την δική σου τη ζωή…<br /><br />Τις νύχτες μεγαλώνουν οι εφιάλτες που κατασπαράσσουν την αθωότητα. Μια σπίθα απ’ τα μάτια τρυπάει το παρελθόν, προσδοκώντας να σπάσει το βλέμμα τ’ ουρανού στις εξόριστες ιεροτελεστίες της απόγνωσης. Αλύπητα εισχωρεί η μοναξιά στα κορμιά. Σώματα που διψούν να δαμάσουν, να ξεκλειδώσουν άλλα σώματα, υπερασπιζόμενα την ελπίδα σε αδειανούς δρόμους. Φυλακίζονται σε ερείπια σπασμών, σβήνοντας σκέψεις στα επικίνδυνα τοπία αγγιγμάτων.<br /><br />Στην Μίνα Παπανικολάου, μπλέκουν κάποια στιγμή οι ανάσες και γίνονται "ανάσα", μία και μοναδική διαδρομή έκφρασης της ζωής. Χωρίς πολλαπλές εκπνοές, αναγεννούν την αγάπη, με αυτοθυσία τα δάκρυα που πέφτουν και μαραίνουν πληγές. Γητεύουν με επιθέματα συναισθημάτων την αξία της ζωής, που ακροβατεί στο ωραίο, στο υψηλό, στον ενατενισμό του ιδεατού, καθώς υπηρετείται και υποτάσσεται γλυκά, αυτοθυσιάζοντας τα εύκολα για τα δύσκολα. Εναρμόνιση και αποδοχή ληγμένης μελάνης, που θα γράψει αρμονικές πτήσεις ζωής, για τα πεπραγμένα που ξημερώνουν σε σταθμούς καημού και λύπης. Δραπέτες απόκληροι μιας άλλης εποχής, καρφώνουν τα δικά τους καρφιά σε ανοιγμένες καρδιές, λάμποντας σαν φωτοβολίδα που σκάει το αίμα καθώς εκτινάσσεται σε κανονικούς ανθρώπους, υψώνοντας ρομφαία στο απρόοπτο.<br /><br />Στον Τάσο Σταυρακέλη, έκπτωτοι άγγελοι πιασμένοι στην απόχη των λυγμών. Με την μοναξιά να λιώνει, να ματώνει τα σπασμένα φτερά τους, στους καθεδρικούς ναούς της θλίψης. Κυλούν αιμάτινες στάλες στα τζάμια, στις εικόνες των κολασμένων άγιων της αγάπης. Στου πυρετού το ψέμα αναζητούν «φυσαλίδες επιβίωσης», βάζοντας ελπίδα στα πόδια, για να σώσουν και να σωθούν από τους λαβύρινθους της αβεβαιότητας, με την βεβαιότητα πως όλα όσα συμβαίνουν οδηγούν στην Εδέμ της ευτυχίας.<br /><br />ΤΑΣΟΣ ΣΤΑΥΡΑΚΕΛΗΣ - ΑΤΙΤΛΟ (απαγγελία Γιώργος Βουζουλίδης)<br /><br />Δάμασε το άτακτο σώμα μου,<br />αυτό που τις νύχτες<br />σαν εξόριστος του έρωτα<br />με τη σκιά του πιάνει<br />σιγανή κουβέντα.<br />Σε αξημέρωτα σκοτάδια απόγνωσης.<br />Σκοτάδια, και η μοναξιά<br />να με κατασπαράσσει…<br /><br /><br />ΜΙΝΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ - ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ (απαγγελία Κατερίνα Καρύδη)<br /><br />Βήματα αχνά,<br />σε μια νύχτα σαν την αποψινή,<br />όλο πιο κοντά στην αλήθεια μας.<br />Νοιώθω να νυχτώνει πιο γρήγορα.<br />Μα γιατί τρέχει η νύχτα;<br />Μα γιατί τρέχεις εσύ;<br />Δεν υπάρχουν σκιές πια.<br />Όσο ο έρωτας κυβερνά αυτές τις ώρες<br />δεν υπάρχει νύχτα.<br />Λύκνο να ξαποστάσεις η καρδιά μου.<br />Έλα.<br />Γείρε,<br />κλείσε δυο μάτια μελένια<br />σαν ζαχαρωμένα σύννεφα.<br />Ποιος θα ταράξει τα όνειρά σου;<br />Φύλακάς σου θάμαι<br />γερμένη κλαίουσα.<br />Φύλακάς σου θάμαι<br />Αγιόκλημα στα δάχτυλα πλεγμένα τα μαλλιά σου.<br />Και φως ανέσπερο<br />για τα σκοτάδια<br />που καμιά φορά σκιάζουν τις σκέψεις σου.<br />Γείρε<br />κι άκου της νύχτας μας το μέρωμα.<br />Μα ποια νύχτα αντέχει να προβάλει<br />σαν είμαι εδώ, φύλακάς σου;<br /><br />Πάνος Λαμπρίδης & Δημήτρης Ερατεινός (τραγούδι)<br /><br />Η ποιήτρια ψάχνει στην κόλαση τον δικό της παράδεισο, με τον "Μονόλογο από το Α ως το Ω του ΑγαπΩ", όλα εκείνα που αναδύονται με αίσθημα ελευθερίας, με Φως, με Αγάπη, τιμώντας αξίες κι αρετές που αν κι εμφυτεύθηκαν στην συνείδησή της, εντούτοις η ίδια καλλιέργησε, αξιοποίησε και ανάδειξε με τον τρόπο που ζει, που ονειρεύεται, που υπάρχει. Με επιλογές που τίμησε και την τίμησαν προχωρά στα δύσκολα μιας ζωής μικρής, γευόμενη την χαρά της δημιουργίας, με μια ευχή στην καρδιά, στο μυαλό, στο χέρι που απλώνει για ν’ αγγίξει το μικρό κομμάτι ουρανό που της αναλογεί, με την βεβαιότητα, πως το όνειρο είναι ένας ποταμός, που κυλάει σε όμορφες όχθες.<br /><br />Για τον ποιητή, η κλωστή που τον δένει γίνεται ποτάμι. Βυθίζεται στις όχθες φιλντισένιας νύχτας, χρωστώντας την αθωότητα της ψυχής, σε δυο ροδοπέταλα αφημένα γλυκά, στα πέταλα της καρδιάς. Η όαση της αγάπης, τραγουδισμένη με συναξάρια αντάμωσης τον καλεί σε περίπατο, που σεργιανούν χαρές ελευθερίας.<br />Η ποίηση του δίνει την δυνατότητα να ξορκίσει και να κυνηγήσει τους δαίμονές του, αναβιώνοντας μνήμες. Επιθυμεί να εξιλεωθεί από αμαρτήματα σκονισμένων ονείρων στα συρτάρια της απόγνωσης, ως να πνιγεί ξανά, σε αιμοστάλαχτα φεγγάρια ερώτων. Δεν χωρούν στην βροχή του «σταγόνες λησμονιάς» που πολύ τον πόνεσαν παρά μόνον στάλες που πλένουν γλυκά τα διαμαντάκια της ψυχής του. <br /><br />ΤΑΣΟΣ ΣΤΑΥΡΑΚΕΛΗΣ - ΜΙΑ ΑΣΕΛΗΝΗ ΝΥΧΤΑ (απαγγελία Γιώργος Βουζουλίδης)<br /><br />Τίναξε τις φτερούγες σου,<br />τις ποτισμένες με δάκρυα<br />και αίμα της ψυχής σου<br />και πέτα στην δική σου<br />την Εδέμ - μου είπες.<br />Δραπέτευσε απ’ τα σκοτεινά<br />τούνελ της σκέψης,<br />σ’ αυτά, που χρόνια τώρα<br />ερωτοτροπούν έρωτες δυνάστες<br />με τη μοναξιά,<br />σ’ έναν έρωτα θανάτου.<br />Βγες στο φως, σμίξε μαζί του<br />είπες, κι ύστερα χάθηκες,<br />στο έρεβος μιας ασέληνης νύχτας.<br />Αφήνοντας το μόνο αποτύπωμά σου,<br />ένα δάκρυ στο σεντόνι να στεγνώνει, σαν λεκές<br />από τα πάθη της δικής σου της ζωής…<br /><br />ΜΙΝΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ - ΩΔΗ ΣΤΗ ΣΕΛΗΝΗ (απαγγελία Κατερίνα Καρύδη)<br /><br />Λέξεις,<br />λόγια,<br />σύμβολα<br />καινά<br />κενά.<br />Ήχοι,<br />φωνές,<br />εικόνες.<br />Στις σιωπές γεννήθηκες.<br />Πώς να σε λατρέψουν οι λέξεις;<br />Αδυνατούν<br />σβήνουν<br />εξαϋλώνονται.<br />Σκόρπιοι ψίθυροι<br />αύρες εσπερινές<br />κραυγές λατρείας.<br />Φεγγάρι,<br />τόσο μακρινό και αντίκρυ μου.<br />Λάμψε.<br />Η καινή σιωπή θα σε τιμά<br />θα ραίνει ευλογημένο μύρο αγάπης<br />στα ακροδάχτυλά σου.<br />Μα εσύ στο μεσουράνημά σου<br />μόνο λάμψε.<br /><br />Ο Πάνος Λαμπρίδης τραγουδά:<br />Έβδομος φόβος<br />Στίχοι:Πάνος Λαμπρίδης<br />Μουσική:Πάνος Λαμπρίδης<br /><br />Ο Δημήτρης Ερατεινός τραγουδά:<br />Κάτω απ' τη μαρκίζα <br />Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου.<br />Μουσική: Γιάννης Σπανός.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6871866800382953250-3293255506467612462?l=anagnoseispoiiton.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΟΦΙΑ ΣΤΡΕΖΟΥhttp://www.blogger.com/profile/08184582776328529621noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6871866800382953250.post-87534230149766395812011-12-07T10:37:00.003+02:002011-12-07T10:39:44.605+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-jfk4QW1QGCc/Tt8l66u4FsI/AAAAAAAADhg/EO8S8YXsT9M/s1600/314999_254329444625198_106119902779487_701695_1115011226_a.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 137px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-jfk4QW1QGCc/Tt8l66u4FsI/AAAAAAAADhg/EO8S8YXsT9M/s200/314999_254329444625198_106119902779487_701695_1115011226_a.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5683302948893365954" /></a>«Στα μάτια σου * γίνομαι ένας μικρός κόκκος σκόνης * Κι αν με φυσήξεις * θα χαθώ στο ατέρμονο άπειρο * να μη με ξαναβρείς μπροστά σου * Να μην υπάρξω ποτέ ξανά μου». <br /><br /><br />Λόγια του Γιάννη Φιλιππίδη, από την καινούργια του συγγραφική έκπληξη, «ζωή με λες», που κυκλοφόρησε από την ΑΝΕΜΟΣ ΕΚΔΟΤΙΚΗ, τον Δεκέμβριο του 2011. <br />Οι λέξεις του δένουν αρμονικά με το φωτογραφικό υλικό της Ρενέ Ρεβάχ, υποβάλλοντας τον αναγνώστη σε μια προσεχτική παρατήρηση τόσο της εικόνας όσο και των λέξεων του δημιουργού. <br /><br />Είναι που αναζητά μια νέα φόρμα, για να εξορύξει την έμπνευση και να τοποθετήσει τον πνευματικό πόνο του, με την σεμνότητα και το ήθος που τον διακρίνει. Έτσι οι φθόγγοι, τα γράμματα οδηγούν τα νοήματα στο χαρτί και γίνονται ύλη που σχηματοποιείται σε εικόνα, σε δράση με το μελάνι να κυλλά ανάμεσα, ταυτοποιώντας το ύφος του καλλιτέχνη. <br /><br />Ο «μικρός κόκκος σκόνης», γίνεται ήλιος, σύννεφο, τραγούδι, ουρανός, που επικάθεται στο γραφείο της νοσταλγίας, στα πλήκτρα, που πληκτρολογούν ψιθύρους και αναστεναγμούς, χαρές και φόβους. Κι όσο η σκόνη σκορπίζεται τόσο τα γέλια, οι αναμονές φτεροκοπούν την ενέργεια, στους ανθεκτικούς ορίζοντες της περιπλάνησης. Ηλιόλουστα πρωινά και ήσυχα μεσημέρια βουρκώνουν την αγωνία, για όσα αργούν να ’ρθουν, σε άγονες ευθείες που καλλιεργήσανε άλλοι.<br /><br />Το βιβλίο «ζωή με λες», είναι μικρές ιστορίες Ζωής, που ξετυλίγουν την γλύκα των όμορφων σκέψεων στο σκοτάδι. Συναντιούνται κάτω από ήχους βροχής κι αλλάζουν ζωές. Πίνουν αχνιστό καφέ, ξοδεύοντας βήματα σε γόνιμους προορισμούς. Οι αποσκευές γεμίζουν σκόρπια λάθη, που όμως μπορούν ξανά να ενώσουν ζωές. Κι όσα τραγούδια απέμειναν, παίρνουν φωτιά, για να φέγγουν στόματα, που θα τραγουδήσουν στην άκρη ενός στοργικού ουρανού. <br /><br /><br />«Μακρινές γραμμές<br /><br />Μες στους καθρέφτες, θα μετρήσουμε απ’ την αρχή τις θεωρίες που καταδικάσαμε σ’ αιώνια σκόνη κι όσα απογεύματα από Κυριακές ευχήθηκες, να ’χε ρουφήξει η ροή του χρόνου, πριν τις τρέξουν οι ωροδείκτες. Σε παραλίμνη πλημμυρισμένη από φύλλα κόκκινα θα περπατήσουμε, ώσπου να θυμηθείς ξανά, παλιά ρεφρέν από τραγούδια, που σου ’φερναν στιγμιαία αναφιλητά στα γυμνασιακά μας χρόνια.<br />Πίσω θα πάμε, μέχρι την πρώτη αγκαλιά που εμπιστεύθηκες την εποχή, που ανυπόμονοι μπορούσαμε και βλέπαμε τις μακρινές γραμμές απ’ τα παράθυρα του έξω κόσμου.»<br /><br /><br />Στυλιανή τ’ όνομά της. Κάπου-κάπου την βλέπουν οι ψαράδες να ξεπλένει την μορφή της η υγρασία και το πούσι. Είναι η νεράιδα του παραμυθιού, του μύθου, της ιστορίας που έγινε θρύλος. Κλαίνε τα μάτια κάθε που φυσά ο άνεμος στο πέλαγος της μοναξιάς. Πίκρες που μας θέλησαν και τις θελήσαμε, γίνανε αιχμάλωτη συντροφιά στο απέραντο. Απροσκύνητο άγαλμα με αχτένιστες μπούκλες στην κόχη των βράχων. <br /><br />Ο Γιάννης Φιλιππίδης κατάφερε σε τούτο το βιβλίο, να συγκεντρώσει συλλεκτικά αναγνώσματα, από το απόσταγμα της ψυχής του. Σε αληθινούς καθρέφτες αντανακλούν οι φόβοι για την φιλία, τον έρωτα, τα συναισθήματα. Μας πηγαίνει στις μακρινές γραμμές, στα περιθώρια των αγγιγμάτων, πίσω από ψηλά κτίρια, σε δρόμους που φαρδαίνουν την απόγνωση. Παίρνει την θλίψη από τα μάτια η αισιοδοξία για το αύριο. Γιατί οι φυγές έχουν το χρώμα της πόλης. Παρατείνεται η προσμονή στη γλύκα του ανέφικτου. Κι όσο αυτό μοιάζει μαγικό έχει τη δυσκολία, αλλά πάντα κάπου καλά κρυμμένο στις φυλλωσιές των δέντρων, ο άνεμος ψιθυρίζει χάδια στο εφικτό. Από την αδράνεια της Κυριακής, στη δράση μιας βδομάδας κοπιαστικής, ανώνυμων και αθέατων υποσχέσεων, φιλτράρουν την επιθυμία του προσδόκιμου. Δεν είναι εύκολο να ενταχθεί σε κείνο που θρέφει και θρέφεται από την έλλειψη, μπορεί όμως εύκολα ν’ ανταλλάξει δροσερές καλημέρες στη λιακάδα μ’ ένα χαμόγελο. <br /><br />Στο ποτάμι του χρόνου, το «ζωή με λες» του Γιάννη Φιλιππίδη κυλάει τους διαλόγους. Τα πρόσωπα είναι ο ποταμός που στα νερά του κρίνεται η επιείκεια, όταν η σάρκα φοβάται. Αλλάζουν οι άνθρωποι και μαζί μ’ αυτούς κι ανάγκη κι η συνήθεια. Κι όσο πιο πολύ αλλάζουν τόσο μαζεύουν τα μαλάματα της αλλαγής που φέρνει ο χρόνος. Ρευστά κρύσταλλα που ανταλλάσσονται σε μια αγκαλιά.<br /><br /><br />«Ζωή με λες και θα ’θελα, να μ’ αγκαλιάζεις πιο συχνά, να δραπετεύουμε από την ασκήμια, από ανησυχίες που φωνάζει η μέρα και τις μασκαρεύει το σκοτάδι, που απλώνεται ταυτόχρονα με το νυχτερινό βουητό, που φέρνουν πρόθυμα οι ανεξέλεγκτες στροφές στο πληγωμένο σου συναίσθημα.»<br /><br /><br />Μέσα στους παγωμένους καθρέφτες τα είδωλα χαμογελούν. Ο συγγραφέας αγκαλιάζει αγαπημένα πρόσωπα που οικοδομούν νοσταλγία. Με υλικά λέξεων προσδιορίζει απουσίες, παρουσίες μέρες και νύχτες, αυγές και μεσημέρια, απόβραδα και βράδια σκοτεινά. Στο φως, λαχτάρες κρυφές κι ανταμώματα. Στιγμές αλήθειας και ψέματα πυρπολημένα φωτίζονται. Μεταναστεύουν, σιωπούν, συγχωρούν, ταξιδεύουν, αμνηστεύοντας μνήμες.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6871866800382953250-8753423014976639581?l=anagnoseispoiiton.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΟΦΙΑ ΣΤΡΕΖΟΥhttp://www.blogger.com/profile/08184582776328529621noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6871866800382953250.post-51673732401019988932011-11-30T19:59:00.006+02:002011-12-01T10:23:06.544+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-uCb6-XqcF2U/TtZvHHtk04I/AAAAAAAADhI/ES_GIL7SP9I/s1600/297509_2216448924263_1038806835_2637272_440804_n.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 136px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-uCb6-XqcF2U/TtZvHHtk04I/AAAAAAAADhI/ES_GIL7SP9I/s200/297509_2216448924263_1038806835_2637272_440804_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5680850148094432130" /></a>Το 20011 κυκλοφόρησε από την ΑΝΕΜΟΣ ΕΚΔΟΤΙΚΗ, η νέα ποιητική συλλογή της Χαριτίνης Ξύδη, «τακούνια καίγονται στο φούρνο».<br /><br />Ποιητικά ταξίδια σε άνυδρες στέπες είναι η γραφή της, που δροσίζει την ερημιά των χωμάτων. Πλένει αστραπές, που ιχνογραφούν αθόρυβα τα περιγράμματα του πόθου, αποκεφαλισμένων εραστών. Κάπως έτσι ξεκινούν οι ιδανικοί φόνοι στον έρωτα. Ανασαίνει θάλασσα προσπαθώντας να «βαδίσει όρθια σε μια στάλα επιτάφιο ωκεανό». Φυλλορροείται το λευκό στο μπλε, για να διυλίζεται η θρησκεία του έρωτα. Σε τραγουδισμένους ύμνους αγάπης, γίνεται το δοξάρι του λυρισμού. <br /><br />Η ποιήτρια κοινωνεί με μελάνι, για να γράψει εκείνο που και η νύχτα ζηλεύει στα τοπία άμοιρων προσανατολισμών, με χορούς δαχτύλων στης αφής το παραπέτασμα. Ασετιλίνη φωτίζει αγρύπνιες στο μισοσκόταδο της λύπης. Δεμένα τα μάτια υποχωρούν σε σώματα που υποτάσσουν και υποτάσσονται στη δίνη του έρωτα. Ξαναγεννιέται τότε η Φαίδρα περιμένοντας τον Ιππόλυτο στα Ιλίσια πεδία. Στα αυτοκτονικά τείχη της ποίησης καταθέτει την τρυφερή μελαγχολία της απώλειας. Όμηρος της αγάπης, εξοστρακίζεται από τον δούρειο ίππο των συγκινήσεων, που έκρυψε στα σπλάχνα του, την ηφαιστειακή έκρηξη της άλωσης του φωτός, τη σφοδρότητα του πάθους.<br /><br />Αθεράπευτα ερωτευμένη, ξετυλίγει τον πιο βαθύ πόθο και πόνο, στα νερά του Νείλου. Υποκύπτει, βυθίζεται κι εξομολογείται τον έρωτά της. Ζει στη σκιά τραγουδώντας τον παράδεισο που κατοικεί όχι στο διάφανο, αλλά στο σκοτεινό μιας αβύσσου, βιώνοντας, απροετοίμαστη όπως πάντα, «φριχτές στιγμές ευτυχίας μέσα στην άβυσσο». Γιατί «ο ερωτισμός επαληθεύεται σ’ όλες τις πλάγιες πτώσεις». Κι όσες θάλασσες κι αν καταπιεί, θα επιπλέει με λαθραίες, ενοχικές πλεύσεις στους μοιραίους αναλφαβητισμούς του έρωτα.<br /><br /><br />ΣΑΛΩΜΗ<br /><br />Ο εραστής μου είναι<br />Από αιώνες<br />Αποκεφαλισμένος<br />Δεν θα χρειαστεί<br />Να χορέψω<br /><br /><br />Αγαλματοποιία<br /><br />Το προνόμιο που παραχωρούν τ’ αγάλματα<br />καλλιεργείται στην άμμο των αντιφάσεων<br />στο άνυδρο των ερήμων<br />είναι απότοκο του σκοταδιού<br />απόγονος του θηρίου<br /><br />Το προνόμιο που παραχωρούν τα κυκλαδικά εδώλια<br />είναι αποδημητικό καλώδιο<br />φίδι που αναρριχάται στο λαιμό<br />και μαύρο γυαλιστερό λάστιχο που<br />τυλίγεται γύρω από το κορμί και το σφίγγει<br /><br />Εγώ οργώνω τον Άδη<br />για την καινούργια σπορία των πλανητών<br />Εσύ είσαι ο σπορέας των Άστρων<br />το σπαθί στη ζώνη του Ωρίωνα<br />Κι εγώ τα στάχυα της νύχτας σου<br />τα στάχυα και ο κόλπος της<br /><br /><br />Στις κατολισθήσεις του ήλιου γιορτάζονται λάμψεις, ανάβοντας φωτιές στο διαφορετικό της γραφής. Στάχτη και σκόνη σηκώνεται στου ορίζοντα την γραμμή. Στα περιθώρια, άγρια θηρία οι λέξεις καλπάζουν την ερωτεύσιμη πλευρά της αγάπης. Με αφηγηματικά παραμιλητά, σκορπίζεται εκείνο που έμεινε χαραγμένο στο παρελθόν και το παρών. Άφησαν για το μέλλον έναν καυτό άνεμο, να φυσά κομμάτια φεγγαριού, για να φωτίζει μυστικά διαδρομές στο ανεξήγητο της ερωτικής παράνοιας. <br /><br />Ανάμεσα σε ποταμούς και δρόμους ντύνεται η σιωπή με λέξεις της αβύσσου. Πηγές λήθης ξεδιψούν της λησμονιάς το άγριο κτήνος. Δίνεται η χάρη της γεύσης, για την ανάμνηση του ψεύδους στους ακριτικούς κι απρόσιτους προορισμούς, που νικούν την απόσταση. Τα βράδια α-σέληνα καίγονται, αφού πρώτα δεθούν με αλεπύρσφαιρα γιλέκα, για να γλυτώσουν από το πυρ το ενδότερο, ενώνοντας χρόνια με κοινά βήματα σε συμφραζόμενα συναισθήματα.<br /><br /><br />Ελαιώνας<br /><br />Από τον ίσκιο μέχρι τα λάθη μου<br />καμιά εκεχειρία δεν με βόλεψε<br />γιατί του καπέλου μου συσπάται<br />από πράξεις για δεκαδικούς – για άρτιους<br />δισύλλαβες περόνες – τις τραβάω.<br />Πέφτουν πέταλα απ’ την χειροβομβίδα…<br />Δεν είναι που βραχυκυκλώνω γιατί<br />αυτές τις νύχτες τις κυλάς στο φάρυγγα<br />σαν άνεμος στο όστρακο ή στον ελαιώνα…<br />Δεν είναι το ερύθημα προπατορικό, λάβρο<br />όπως το ανακαλώ αναλυτικά με την ομολογία<br />της αντιύλης…<br />Είναι που νομίζω πως κάθε πρωί ο ήλιος βγαίνει<br />για να φωτίζει μόνο ό,τι εμείς ζούμε μυστικά…<br /><br /><br />Φεύγουν μεθυσμένα τα γράμματα, παραπατούν πικραμένα, λυπημένα, υπογράφοντας ανεξίτηλους πόνους. Επιστρέφουν το ανεπίστροφο των αισθήσεων. Μέσα σε ρωγμές χαράχτηκαν με νύχια στίχοι, ταράζοντας ευαισθησίες κι ουσίες σκιρτημάτων στις κλίνες ανοιξιάτικου επιτάφιου. Πρόσχημα ήταν η ποίηση που υπαγόρευε την αγόρευση της ρητορικής ποιητικών διαδρομών ως τον παράδεισο. <br /><br />Στα διπλωμένα μαξιλάρια ακουμπούν λάθη και σφάλματα στην ιδανικότητα της κατάκλισης των σωμάτων. Με την αφή στα δάχτυλα, στα χείλη, ανοίγουν το παράθυρο στο φως, για να φορεθεί ξανά ο ήλιος στην μέση ενός καιρού ασάλευτου με σαλεμένη την έξαρση. Σε τόπους που δοκιμάζουν και δοκιμάζονται από χρόνους δίσεκτους με πικρούς στοχασμούς, μια γυναίκα ευτυχισμένη, αναδιπλώνει αναμνήσεις.<br /> <br />Καρφώνουν τα μάτια δακρυσμένους σταυρούς κι ακούν μουσική από μελωδίες, στη σκηνή έντεχνης μαγικής απόλαυσης. Στο τυχερό αστέρι πλανητών ανεξερεύνητων, επιμένουν να χορεύουν ξεπεσμένοι δερβίσηδες με την δράση χορευτών που σαλεύουν τα - θέλω - τους. Θα υλοτομήσουν χαρές με σιωπηλές παλινδρομήσεις στα δευτερόλεπτα των ακαριαίων θανάτων του μίσους, αφού πρώτα φιλήσουν πληγές ανοιχτές, στο γδαρμένο τους δέρμα.<br /><br /><br />Επιτάφιος<br /><br />Καμιά φορά στον ύπνο μου νιώθω το ευώδες<br />από λυπημένα άνθη επιταφίου<br />λες κι αυτές οι ώρες της ακινησίας εκπαιδεύονται<br />από μια ψευδαίσθηση που ζεσταίνεται<br />από πένθη και κλάματα<br />θητεύοντας χρόνια στο ίδιο μαξιλάρι.<br />Ξυπνάω τότε γιατί θεριεμένο το αίμα<br />ζητάει πάλι να θυσιαστεί σε ρευστά γράμματα<br />για τις υπογραφἐς του πόνου.<br />Τα θάβω. Όλα. Τόσο βαθιά που να μην<br />μπορούν ν’ ανασάνουν.<br />Ξεκινάει ένας γλυκός θυμός απ’ το στομάχι<br />φτάνει στον ουρανίσκο παλίνδρομος<br />από εκείνους που άλλοτε ισιώνουν το αίσθημα<br />κι άλλοτε το καμπυλώνουν μέχρι<br />που γἐρνει προς την περηφάνια<br />να επιμένει κανείς στη ζωή.<br />Πιστεύω στην αφή που συναρμολογεί<br />τη δύναμη που με κάνει να σταματάω<br />να περιμένω εξηγήσεις για το αδιόρατο<br />εγγυήσεις για το αυθόρμητο.<br />Ψηλαφίζω μεταμελημένη τα πικρά κουκούτσια<br />- αντικείμενα φροϋδικού ονειροκρίτη –<br />για να τονίζεται ψυχικά το έμφοβο κάλλος.<br />Κι όσες λέξεις δεν πρόλαβα<br />όσες δεν είπα και δεν έγραψα,<br />αλλά τις κατάπια,<br />ακόμη γρατζουνάνε το λαιμό μου.<br /><br /><br />Σώματα άυλα κοιμούνται και ξυπνούν με βλέμματα που φεγγοβολούν τις αντανακλάσεις σκοταδισμού σε περασμένη Χάλκινη εποχή. Μιλούν ανείπωτα φράσεις ξεχασμένες, που στριγκλίζουν την απουσία. <br />Α-φτέρωτοι άγγελοι τραγουδούν πτώσεις στα νερά του Γιβραλτάρ, όταν η έμπνευση υπερασπίζεται πτήσεις. Αρματώνουν αιμάτινα ποντοπόρα πλοία. Σε σκοτεινά νερά η Χαλιμά των αισθήσεων και των παραισθήσεων τινάζει «τη στάχτη της καύτρας» σε καταλύματα ιδιωματισμών, με αφορμές καιγόμενα κορμιά σε βάτους δίπλα στην Αχερουσία λίμνη των στεναγμών. Ανακυκλώνουν στα οστά της λύπης, την πλευροδυνίαση δαιμόνιου ψύχους, στους καταυλισμούς των παγωμένων αισθημάτων.<br /> .<br />Πεινασμένοι δράκοι, χορτάτοι στη χλωρίδα της απαξίωσης, δεν επιζητούν άλλη τροφή παρά μόνον την πνευματική τροφική αλυσίδα των σπασμών που συλλέγεται από άστρα κρύα και φωτεινά φεγγάρια. Δροσίζουν με φιλιά, της ακινησίας τον μονότονο ήχο, με σταγόνες ξεφλουδισμένου πορτοκαλιού στα ακροδάχτυλα. Μέσα στον πυρετό αφήνεται το σωστό κράτημα των αισθήσεων. Γιατί αξίζουν τα λάθη να επαναληφθούν στα ακρωτήρια, στις κοίτες ποταμών, στις ακτογραμμές ποντοπόρων ταξιδιών στη γνώση, με την αμφισβήτηση κυκλώπειων τειχών που περικλείουν τη λήθη. <br /><br /><br />Μιας Ερινύας<br /><br />Χρόνια τον περίμενε κρεμασμένη στην καγκελόπορτα.<br />Χρόνια έλεγε πως θα ’ρθεί προχωρημένη Άνοιξη,<br />ν’ ανοίξει δρόμο στο ιερό δάσος του καθρέφτη,<br />ανάμεσα στα ραγίσματα, για να δει τον ακοίμητο δράκο<br />που με καμένο χέρι από καιρό, σπέρνει<br />στη σφαγίτιδα φλέβα ψημένους κι άψητους σιταρόσπορους.<br />Όλα αυτά τα χρόνια είχε καταφέρει να κρατηθεί<br />όρθια και χωρίς δωροδοκίες στη ράχη χρυσού κενταύρου<br />σε μια πυρρίχια χορογραφία, κατόρθωσε να κρατηθεί ξύπνια.<br />Νοσήλευε το Φρίξο, με επιτυχία, σε κατάλυμα ιδιωματισμών.<br />Όταν ήρθε – τέλος φθινοπώρου – με τρικυμία στο κρανίο<br />άρχιζε να τινάζει τη στάχτη της καύτρας<br />στον κρατήρα ενός μπουζουκιού.<br />Τον παρατηρούσε από την πίστα του καθρέφτη<br />με ραγισμένα όλα τ’ αριστερά της πλευρά.<br />Το δάσος που περίμενε να δει ήταν απολιθωμένο.<br />Ο δράκος είχε πεθάνει, ενοικούσε πια στον καθρέφτη μόνη<br />της εκείνη.<br />Ένα τσιγάρο ακόμη – έτσι διώκεται η διαύγαση –<br />για να κρατήσει κόντρα την πλάτη του<br />στις Βάκχες.<br />Μόλις αντάλλαξε τα μαλλιά μιας Ερινύας<br />με λίγο νερό στο ρίζωμα,<br /><br />Δεν της άφησε ξανά<br />πορτοκάλια στην πόρτα.<br />Κάρφωσε τα ρόδια στο μαχαίρι.<br />Φύτρωσε τη λάμα του<br />η δική της αράχνη. <br /><br /><br />Η ποιήτρια Βλέπει το πρόσωπο του έρωτα, ανάμεσα σε καπνούς, σε ραγισμένους καθρέφτες. Η πηγή της έμπνευσης αυτός ήταν. Τον σκοτώνει με λέξεις… που του ανήκουν. Πάντα θα του ανήκουν στις διαβαθμίσεις των συναισθημάτων. Κι όσο παράφορα και παρανοϊκά διαβάζονται όλα αυτά, το μόνο που μπορούμε να πούμε… έτσι είναι ο έρωτας !!! <br /><br /><br /><br />Ομοίωση<br /><br />Κι εγώ σ’ όλους <br />τους ραγισμένους καθρέφτες<br />βλέπω το πρόσωπό σου,<br />τα θρυμματισμένα μάτια,<br />την εικόνα<br />κυρίως την ομοίωση.<br />Κι έχω θυμό.<br />Έχω θυμό, έχω θυμό.<br />Όσοι μου καταλογίζουν<br />το παράφορο έχουν δίκιο.<br />Θα ’ρθω να σε σκοτώσω.<br />Θα μπω στη φυλακή.<br />Θα σε σκοτώσω γιατί<br />απ’ όσες λέξεις έγραφα,<br />θα γράφω,<br />δεν σου αξίζει καμία.<br />Όμως σου ανήκουν όλες.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6871866800382953250-5167373240101998893?l=anagnoseispoiiton.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΟΦΙΑ ΣΤΡΕΖΟΥhttp://www.blogger.com/profile/08184582776328529621noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6871866800382953250.post-35186345388126898702011-11-25T14:21:00.003+02:002011-11-25T14:24:09.012+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-Ft8YzxQokas/Ts-Idf0zLHI/AAAAAAAADgw/RWlqv8JckNI/s1600/301676_2481782410412_1428128542_32845108_1154811994_n.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 126px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-Ft8YzxQokas/Ts-Idf0zLHI/AAAAAAAADgw/RWlqv8JckNI/s200/301676_2481782410412_1428128542_32845108_1154811994_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5678907695478025330" /></a>«Εγκάρσια πτήση», ονόμασε ο Κώστας Ευαγγελάτος, τη νέα ποιητική συλλογή, που κυκλοφόρησε από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΠΟΠΕΙΡΑ, το 2011. <br /><br />Ποιος μιλάει, ποιος ακούει, ποιος βλέπει εκείνον που κοιμάται με τ’ αγάλματα, ζωγραφίζοντας πίνακες και νανουρίζοντας στίχους; Στα σκοτεινά αμύνεται ο ποιητής, ο ζωγράφος, τρώγοντας τις σάρκες του, σε τρομαγμένους ξύπνιους. Κι είναι τα οράματα ορατά, στο εικαστικό και ποιητικό σύμπαν του Κώστα Ευαγγελάτου. <br /><br />Άφατες πτώσεις, σε «εγκάρσιες πτήσεις». Ισόβια τυλίγουν σώματα άγνωστα που τύλιξαν την αιωνιότητα. Αμετανόητοι εραστές, φίλησαν χώματα, με πόδια γυμνά. Κόμποι της αγρύπνιας κράτησαν δεμένο το χέρι της δημιουργίας, σε αξημέρωτα βράδια, φτερουγίζοντας την ακινησία, για να δοθεί η χάρη της κίνησης σε χρώματα και λέξεις. Άλλα είναι τα βράδια, που ενδίδει στους ανένδοτους έρωτες της νύχτας, σαγηνεύοντας αισθήσεις, στις εγκεφαλικές κατακόμβες της μνήμης, στη στοργική απομόνωση της σαγήνης.<br /><br />Στις γυμνές μετώπες των σωμάτων, καταπίνεται το μελάνι στο χαρτί και στον καμβά της υπομονής. Σκόρπια φύλλα που ευλαβικά ταξινομούνται στις γραμματοσειρές της ελπίδας. Για ν’ ανατείλουν τα όνειρα στου ουρανού το απέραντο, με ξάστερα συναισθήματα. Τόσες και τόσες αϋπνίες χρόνων ξεκούρδιστων, συνέλλεξαν ψιθυρισμούς άστρων, με χαρακιές πικρές, για να μπαινοβγαίνουν οι λάμψεις στους πίνακες και τα ποιήματα, στα περιγράμματα της νύχτας.<br /><br />Ο Κώστας Ευαγγελάτος ζωγραφίζει με λέξεις και γράφει, ζωγραφίζοντας τις αισθητικές εμπειρίες, με ψυχικό καθαρμό, τις εγκεφαλικές ιδεογραφίες του. Με συγκεκριμένη εξπρεσιονιστική διάθεση εξαγνίζεται η συγκινησιακή ζωή του, τόσο στα ποιητικά όσο και στα ζωγραφικά έργα του. Πίσω από τα νοήματα κρύβεται ο δραματικός λόγος του ποιητή. Διδάσκεται, κατά τον Αριστοτέλη, από πάθη και ηδονές, που είναι χρήσιμες, για την πραγματοποίηση της αρετής και της ευδαιμονίας, πειθαρχώντας, για να επέλθει η ψυχική ισορροπία με την αρμονία της αλήθειας. Ο ποιητής δημιουργεί στην ποίηση, εκείνο που δημιουργεί και με την ζωγραφική, αντιμετωπίζοντας τα ποιήματα ως ακέφαλα σώματα, που όμως αποτελούν μία ξεχωριστή οντότητα στο ποιητικό γίγνεσθαι. <br />Η εποπτική αναγκαιότητα της μορφής, τον οδηγεί σε αφαιρετικές αποφάσεις στον τρόπο παρουσίασης των λέξεων, που όμως εμπεριέχουν την τεκτονική κατασκευή ενός ολοκληρωμένου έργου. Τι κι αν είναι σπαράγματα μικρού μήκους, στο μήκος του χρόνου, αποτελούν μηνυματικά επιγράμματα στις ορατές τοιχογραφίες με μορφή, σχήμα, εικόνα. Με αυτονομία και προσωπική νομοτέλεια, συμβολίζει το ψυχικό περιεχόμενο, για να συγκινήσει αισθήσεις .<br /><br />Με την αιχμή του δόρατος φυτεύει όνειρα για να αναδυθεί στο μέλλον, σε κατοικημένα φλεγόμενα νερά ως να λάμψουν οι λειμώνες της αγάπης. Γιατί ακόμα κι η αγάπη στο λόγο του ερμηνεύεται με εικαστικούς όρους.<br /><br /><br />*<br />Νύχτα φυτεύεις όνειρα.<br />Πρωί βλασταίνουν δόρατα.<br />Κόκκινος αναδύεσαι στο μέλλον.<br /><br />*<br />Παλιοί νεκροί σου γνέφουν<br />και σ’ αγκαλιάζουν στοργικά.<br />Δεν θέλεις να ξυπνήσεις.<br /><br />*<br />Όραση αχτίνα της αλήθειας<br />υφαίνει βάτα σε φλεγόμενα νερά<br />ανάβει πίδακες σε υψίπεδα χιονιού<br />σκάβει στις τέφρες της ψυχής σου<br />φωτίζει τους λειμώνες της αγάπης.<br /><br />*<br />Όλα πενθούν<br />στον κήπο της Αγάπης.<br />Φέτος δεν ήρθαν τα πουλιά.<br /><br /><br />Ο ποιητής ακολουθεί το υποσυνείδητο με παύσεις στα τεκταινόμενα, συλλαβίζοντας αφές και γεύσεις. Δεν επιδιώκει εύπεπτες γραφές και αναγνώσεις. Το σύμπαν που τόσο λάτρεψε μετασχηματίζεται σε προσωπικό σύμπαν ανάλγητου πόνου, που κρύβει στις ρωγμές του χρόνου. Πάνω από τάφους νεκρών εκπλήξεων, δακρύζει το δάκρυ των ψυχικών καιάδων, απενοχοποιώντας στιγμές που κατακτήθηκαν στα αιμάτινα πεδία των αγγιγμάτων.<br /><br /><br />*<br />Νοιώθεις τα πάντα<br />από τους ήχους της φωνής<br />απ’ τους απόηχους της συνείδησης<br />απ’ τους υπέρηχους της θέλησης<br />από τις παύσεις της αλήθειας.<br /><br />* <br />Αφού θρηνώ εγώ<br />γιατί να κλαις κι Εσύ<br />που ’χεις πεθάνει;<br /><br />* <br />Διψώ ιδρώτα<br />Μετρώ αστέρια φονικά<br />Εκλιπαρώ το σκότος<br />Διαβάζω τους κορμούς<br />Εξαγνίζω τη λάσπη<br />Φύομαι ανένδοτος.<br /><br /><br />ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ Ι<br /><br />Γράφω στο σώμα σου σινιάλα<br />γρίφους καρφιά του έρωτά μας<br />σύμβολα του Εγώ μου που μισείς.<br /><br /><br />Στο ποίημα «εγκάρσια πτήση», ανιχνεύουμε εκείνα που έντεχνα ο ποιητής αποκρύπτει. Είναι η υπαρξιακή αγωνία του όντος, στα γαλαξιακά οροπέδια της αυτογνωσίας. Με το αίμα του γράφει ιριδισμούς συναισθημάτων, που πλήγωσαν το φθαρτό των άφθαρτων αποτυπωμάτων της μνήμης. Δεν θ’ ανάψει κερί εθελούσιας εξόδου στη λήθη. <br />Αναπλάθει εκείνο που πέρασε με σφοδρότητα σε φονικές ώρες, παραπαίοντας με βηματισμούς άγονους, στις ωδίνες του πάθους. Κρύπτες μυστικές και απολιθώματα πόθων περιπολούν, για να βυθισθούν μετά στη γη του ιδεατού κόσμου του, ως να ανασύρει μετασχηματισμένες πια δονήσεις, στην ιχνογραφία των νοημάτων.<br />Εξομολογεί την αυτόματη ροή πόθων και συναισθημάτων που αλιεύτηκαν στο δριμύ του άφατου θανάτου. Ο ποιητής μεταγγίζει ανομολόγητους πόθους. Τους αρματώνει για άγνωστους πόντους στα νερά της προσδοκίας , με ρακένδυτους έρωτες να επιχειρούν ζωγραφικές με λέξεις. Καταλύουν τον χρόνο σημαδεύοντας την ώρα των εγκάρσιων πτήσεων, εξαντλώντας όνειρα σε αποβάθρες που πάτησαν πέλματα γυμνά. Ευάλωτα αποτυπώματα ανθρώπων προσκυνούν πάθη ερώτων, στης αυγής τα χαρακώματα, στις εξερευνήσεις του ενστίκτου, περισφίγγοντας ακέφαλα γλυπτά στης συνουσίας το σμίξιμο.<br /><br /><br />ΕΓΚΑΡΣΙΑ ΠΤΗΣΗ<br /><br />Β<br /><br />Γράφει με φως.<br />Φωτογραφίζει ταξίδια ψυχής. <br />Ο Ζωγράφος<br />ανάβει<br />με το αίμα του το σύμπαν.<br />Ζωγραφίζει <br />την αυτόματη ροή <br />των αισθημάτων.<br />Σκιαγραφεί<br />τις νοητές ευθείες των σωμάτων.<br />Χαράζει<br />την αέναη ανάπλαση της ύλης.<br />Τρέχει<br />στο χάσμα<br />που η γλώσσα τιθασεύει<br />μ’ αρχέγονη<br />σφοδρότητα και πάθος<br />το άφατο<br />και σκοτεινό της γνώσης.<br /><br />ΙΙΙ<br /><br />Τρέχεις κι Εσύ<br />τραγουδώντας…<br /><br />Των απολίδων είμαι θυρεός<br />κι ο τραγικός της νύχτας σκύλος.<br />Της μέρας είμ’ ο ίσκιος ο χλωμός<br />και της αρχαίας γυμνότητας ο φίλος.<br /><br />Μόνος στο ύψος του βουνού<br />πόνου ωδές με συνειρμούς συνθέτω<br />κι αν το κορμί μου άναρχα αποθέτω.<br />Υπάρχει πάντα η ελπίδα του Θεού.<br /><br />Εγώ που ψάχνω για δροσιά<br />στις μυστικές κοιλότητες των βράχων<br />και στα αποτυπώματα ευάλωτων πελμάτων<br />ανθρώπων που εγκάρσια βυθίζονται στη γη.<br /><br />VI<br /><br />Εγκάρσια πτήση<br />στο απύθμενο του «είναι»<br />φορτίζει κύτταρα<br />του σύμπαντος της γνώσης<br />με καλπασμό αγάπης κυβικής.<br />Βλέπεις κι Εσύ<br />κατανοώντας…<br />Ο κόσμος που ταξίδεψες Υπάρχει.<br />Κάθε ψυχή που ταξιδεύει Ζει.<br /><br /><br />Η ποίηση του Κώστα Ευαγγελάτου εμπεριέχει τεκμήρια αθωότητας του λόγου. Ματώνουν οι ευαίσθητοι ονειροπόλοι, βρέχοντας ψιθυριστά λέξεις πάνω σε ακέφαλους κορμούς και ποιητικά σώματα. Μια υποψία ζωγραφισμένης ανταύγειας, εγκληματεί με την αιωνιότητα στα υψίπεδα της ποιητικής και εικαστικής τέχνης. <br />Ακολουθούμε τις ανάσες σε μυστικούς διαδρόμους της υπαρκτής ανάπλασης των αισθήσεων, στις ταριχευμένες θύμησες των υποσχέσεων, μιας ποίησης ουσιαστικής και εγκεφαλικής απόλαυσης.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6871866800382953250-3518634538812689870?l=anagnoseispoiiton.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΟΦΙΑ ΣΤΡΕΖΟΥhttp://www.blogger.com/profile/08184582776328529621noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6871866800382953250.post-39762939096741076462011-11-19T17:20:00.003+02:002011-11-19T17:33:44.392+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-meWM82_m414/TsfJfBoDBvI/AAAAAAAADgk/S-oiBnyIVDU/s1600/68522_133639313351722_100001169620472_153194_5228044_n.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 171px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-meWM82_m414/TsfJfBoDBvI/AAAAAAAADgk/S-oiBnyIVDU/s200/68522_133639313351722_100001169620472_153194_5228044_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5676727390173333234" /></a>Το 2010 από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΣΕΛΟΤΟΣ, κυκλοφόρησε η ποιητική συλλογή του Τάκη Φάβιου, «Σίφνος στην παραλήγουσα της ευδαιμονίας».<br /><br />Ο ποιητής ταξιδεύει, με το δοξάρι του λόγου, σε λέξεις αισθητικού ιδεαλισμού, στης ανταύγειας το χάδι. Κι είναι τα ποιήματα εξορύγματα των συναισθημάτων, στην ιχνογραφία της ουτοπίας, που αντηχεί λυρισμούς στα θροίσματα της απουσίας. Ο Λόγος του αποκρυσταλλωμένος στις ρευστές αντανακλάσεις του ωραίου,μεταπλάθει την ροή της ιδέας σε πνευματική δραστηριότητα. Κι όσο δύσκολο κι αν είναι, τούτη η ροή μορφοποιείται με ποιητικά μορφώματα, εξωραΐζοντας τις παλινδρομήσεις της φαντασίας.<br /><br />Είναι οι διαλεκτικές πορείες σε πρωτότυπους δρόμους. Έτσι, διακρίνεται η εσωτερική ευστάθεια, που ακροβατεί με δογματική ακρότητα, για να συνθέτει δομημένα οικοδομήματα, στην τέχνη του λόγου. Για τούτο και τα ποιήματα αναπαύονται ειρηνικά σε ανειρήνευτους μαιάνδρους. Ο ποιητής ζωγραφίζει με το νου, τις εγκεφαλικές κατακτήσεις της ενόρασης. Γλυπτά σώματα στη θέαση του ονείρου μιας ονειρικής γραφής σε υδάτινες επιφάνειες.<br /><br />Αισθητοποιείται ο πόθος, με την επιβλητική μεγαλοπρέπεια μιας θύελλας, που σμιλεύεται από την ανάσα της τέχνης, ρίχνοντας άγκυρα στα αραξοβόλια της ποίησης. Απολιθωμένα αισθήματα, αναδεικνύονται στις θαυμάσιες απεικονίσεις εύθραυστων τοπίων,<br />με πρωτότυπες λέξεις, ταυτοποιήσιμες. Γίνονται καταληπτές μετά από μελέτη. Γιατί τα ποιήματα του Τάκη Φάβιου επιζητούν την πλήρη και μεθοδική ανάγνωση, ως να μελετηθούν επαρκώς, οι ακρώρειες των νοημάτων τους. <br /><br />Αναζητώντας τα ίχνη των διαδρομών, διακρίνουμε μια ιεράρχηση αξιών, στη μελαγχολία διάσπαρτων ερεθισμάτων, που έγιναν ποίηση κι αποτυπώθηκαν στο χαρτί. Υπερβαίνουν την πραγματικότητα οι στοχαστικοί αντίλαλοι, στα κάτοπτρα της σκέψης, για να συγκινήσουν με τα νοήματα, ως να κατανοηθούν από τους αναγνώστες, τα οράματα του δημιουργού. Τα ποιήματα είναι μικρο-οάσεις που ξεδιψούν ανυπότακτα, συλλογισμούς ανυπότακτους. Με τον έρωτα κρυφό, σχεδόν απών, μα τόσο μεγαλοπρεπή πίσω από λέξεις, στα ερωτικά ψηφιδωτά κατακτημένων κάστρων. <br /><br />Ο Τάκης Φάβιος, ονειροβατεί στις μη εύπεπτες αναζητήσεις που πολιορκούν και πολιορκούνται, από μια τρυφερή κι απέραντα ευγενική λύπη. Χείλη τρέχουν πίσω από δύσες φιλιών, για να φέρουν χρώματα σε εσπερινούς πάνω σε κύματα αυγουστιάτικης παλίρροιας. Αιμόφυρτα θα σκάσουν στους κάβους της θλίψης,με τους στεναγμούς να στροβιλίζονται σε σπασμένους ενετικούς καθρέφτες, που ευγενικά, ιπποτικά, υποκλίνονται στις λέξεις. Με άγρια σφιχταγκαλιάσματα, επιδρομούν ανυπεράσπιστες στα ποιήματα, κουρσεύοντας με τίτλους ευγενείας τα περιθώρια και τις παραλήγουσες της ευδαιμονίας. Οι αποστάσεις άλλωστε, δεν έχουν σημασία στο ταξίδι του χρόνου, όταν εκείνο που αναζητείται είναι η ομορφιά που κρύβεται στους άγονους προορισμούς. Όταν όλοι και όλα θα έχουν εγκαταλείψει και εγκαταλειφθεί, θα υπάρχει πάντα εκεί, μια ευλαβική υπόσχεση, να πυρπολεί την αγάπη.<br /><br /><br />ΦΥΚΙΑΔΑ<br /><br />Είπα ν’ αφήσω τις λέξεις ανυπεράσπιστες<br />στη βραδινή σου επιδρομή<br />στο αιώνιο θρόισμα της μυστικής σου απουσίας<br />στο άγριο σφιχταγκάλιασμα<br />του ασπάλαθου, του σκίνου.<br />Έτσι να μπαινοβγαίνεις στο ποίημα<br />σαν τίτλος ευγενείας.<br />Εκεί θα σ’ αγαπώ<br />ακουμπισμένη<br />στην παραλήγουσα της ευδαιμονίας<br />της άμμου άνυδρη πνοή<br />σε σώμα αρμυρίκι.<br /><br /><br />Αναγνωρίζουμε τον άνθρωπο και την μακρινή καταγωγή του. Υγρό και μέσα στο υγρό πανάρχαιου πλακούντα γεννιέται το δίδυμο του έρωτα, στους υδρόβιους υφάλους του ιλίγγου. Εκεί θα στεγνώσουν τα λέπια τους. Με φιλιά, με ανάσες αγάπης, θα γεννηθούν άλλοι. Θα βγουν από το σπασμένο νερό της θάλασσας, για να στολίσουν της γης το στερέωμα, σκόρπια βότσαλα .<br /><br /><br />ΑΣΠΡΑ ΒΟΤΣΑΛΑ<br />ΒΑΜΜΕΝΑ ΜΕ ΚΡΑΓΙΟΝ<br /><br />Οι άνθρωποι <br />έχουν λέπια<br />που τα στεγνώνουν με φιλιά.<br />Μέσα τους<br />σπάζουν θάλασσες<br />και κρασοπότηρα ιλλίγου.<br />Υδρόβια είν’ οι άνθρωποι<br />ενός πανάρχαιου πλακούντα<br />που εγκυμονεί στροβίλους<br />μικρούς ταχύπλοους έρωτες<br />και κρουαζιέρες γυπαετών.<br /><br /><br />Τρικυμία η ανυπομονησία των σωμάτων στα μελτέμια της εφηβείας. Μετέωρα θα συναντηθούν κάτω από πανσέληνες αυγουστιάτικης νύχτας. Με δίψα, με φωτιά θα εκτιναχθούν στη χλωρίδα των θαυμάτων. Θα κυλήσουν δάκρυα στα μάγουλα της Ανάστασης. Θα μιλήσουν οι χαρακιές τ’ ουρανού. Καρφώθηκαν από σπαθιά, σπάζοντας τη φλέβα τ’ ουρανού, για να ξεχυθούν τ’ άστρα, στο τεντωμένο σχοινί του ήλιου. Θα μιλήσουν τη γλώσσα της σιωπής, όταν στους «ώμους του ιλίγγου φτερουγίζει ο φόβος».<br /><br /><br />ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ<br /><br />Γείρε δειλά<br />πάνω στη λάμψη της θάλασσας<br />σαν να ’ταν ερωμένη σου<br />κι άρχισε να ρέεις<br />μες στη χλωρίδα των θαυμάτων.<br />Ήρθε η ώρα να ταξιδέψεις<br />με το βλέμμα της ανυπομονησίας<br />των γλάρων<br />στο τρισδιάστατο είδωλο<br />Αυγουστιάτικων φεγγαριών<br />μέσα στο δύσβατο ρυάκι των ανέμων<br />λευκό μειδία μα της τρικυμίας<br />στον ορίζοντα<br />δέντρο γυμνό της ταπεινής ξερολιθιάς<br />με τα μελτέμια της εφηβείας στα μαλλιά<br />εκεί στης άγονης γραμμής σου<br />το μετέωρο συναπάντημα.<br /><br /><br />Στο αέρινο πάτημα της ονειρο-αδιάσπαστης αγάπης ταξιδεύει η λύπη, ψάχνοντας στα μούσκλια του έρωτα τα βήματα του αποχαιρετισμού. Πως δαγκώνουν οι μνήμες τις αποστάσεις, στα αντίο του αποχωρισμού; Άραγε υπάρχει ελπίδα να φανεί ξανά μια άνοιξη στους κύκλους του χρόνου; Πάλι να Ερωτοτροπεί με τα καλοκαίρια, για να μπαινοβγαίνει στα ποιήματα, με την γλυκύτητα του πόνου, ενός ακόμα ακαριαίου θανάτου. <br />Στην ολοκλήρωση της γραφής με αποδεκατισμένους στίχους κι ενοχές μεταφράζονται σιωπές. Αμνηστεύονται δεκαπεντασύλλαβοι, στα οροπέδια πρώιμων φεγγαριών, ως να κοπούν δεσμοί γόρδιοι. Αδυνατούν μόνοι τους να λυθούν, ουρανοί δεμένοι στα χέρια δικολάβων.<br /><br /><br />ΤΟΣΟ ΠΟΥ Σ’ ΕΧΩ ΟΝΕΙΡΕΥΤΕΙ<br />ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΕΙΣ<br /><br />Κάτω απ’ τα ίχνη του ελαφιού<br />κι όπου πατάει τ’ όνειρο σε ψάχνω<br />στη σιωπή των κοραλλιών, που ταξιδεύει η λύπη<br />μέσα στης νύχτας τη σπηλιά<br />εκεί, που λούζεις στ’ άγιο φως<br />τα σκοτωμένα σου φιλιά.<br />Στις αιθαλομίχλες του Υμηττού<br />που στάζουνε χειμώνες<br />και στάχτη απ’ το φεγγάρι<br />κάτω απ’ τα φύλλα της βροχής<br />που ’ναι νωπό το σ’ αγαπώ, σε ψάχνω.<br /><br /><br />Η ποίηση του Τάκη Φάβιου είναι το φως του φεγγαριού που αποχαιρετάμε στα μάτια. Είναι η θλίψη που γίνεται υψωμένο κύμα στις σπηλιές και στους τοίχους κρύβεται το κόκκινο της απόγνωσης, μιας φυγής εξοστρακισμένης στου λυρισμού τη λάμψη. Μεταναστεύουν οι λέξεις, σε χρώματα, σε εικόνες σιωπής, σε αρώματα, για να ζωντανεύουν θρύλοι και αερικά, που σαν την αστραπή τρέχουν. Επιθυμούν να βρουν την πηγή της ποίησης, για να ξεδιψάσουν από νάματα υπέροχου θανάτου στις ακροθαλασσιές των δακρύων.<br /><br /><br />ΝΥΧΤΩΔΙΑ<br /><br />Το φως σου<br />αποχαιρέτησε τα μάτια μου<br />αφήνοντας<br />ένα μικρό αστέρι<br />στο χαρτί μου.<br />Έχω να σβήσω το φεγγάρι<br />τώρα που έφυγες<br />έχω να κρύψω και το κόκκινο<br />από τους τοίχους του λυρισμού μου. <br /><br /><br />Σώμα υποταγής το μελάνι του ποιητή στα νύχια της νύχτας. Γράφει και υποτάσσεται σε χορούς πυρρίχιους αντανακλώντας τη λήθη, για να ορθωθεί ανδριάντας η μνήμη, στον κήπο της ποίησης.<br /><br /><br />Είμαι παράσιτο σιωπής <br />που ενδημεί στις λέξεις.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6871866800382953250-3976293909674107646?l=anagnoseispoiiton.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΟΦΙΑ ΣΤΡΕΖΟΥhttp://www.blogger.com/profile/08184582776328529621noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6871866800382953250.post-60224694743675247122011-11-16T21:23:00.002+02:002011-11-16T21:34:12.977+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-fGh_W1Dfy6U/TsQPnu4uNDI/AAAAAAAADf4/smk2rIvfbN0/s1600/_1_%257E1.JPG"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 142px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-fGh_W1Dfy6U/TsQPnu4uNDI/AAAAAAAADf4/smk2rIvfbN0/s200/_1_%257E1.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5675678605668922418" /></a>«Το σημάδι στο φως», είναι η ποιητική συλλογή της Ελένης Συκά-Κοντόζογλου, που κυκλοφόρησε το 2008 από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΘΕΜΙΣ.<br /><br />Οι λέξεις της ποιήτριας, στρώνουν το χαλί με το φως, το συμπαντικό φως, το φως της ευλάβειας, π’ ανταμώνει εκεί, που το σκοτάδι πυρπολείται με δέσμες φωτός στο χρόνο. Εκεί, που άγνωστα και κρυμμένα φωτίζονται, για να αποκαλυφθούν και να φανερωθούν μεσίστια, τα περιστύλια της γνώσης. Σαν αίμα το φως, ζωοδοτεί τις φλέβες, ρέοντας ως την αναίμακτη ψυχή της άχραντης ουσίας, νοσταλγώντας ένα μέλλον πλημμυρισμένο από φως. Ζωγραφίζει με λέξεις, τις απαλές αποχρώσεις στα ερωτικά υπόβαθρα.<br /><br />Ποίηση συμβολική, που δίνει τα πρωτεία στην αρχέγονη δύναμη του φωτός. Μετασχηματοποιείται σε διάφανο κρύσταλλο, λάμποντας στο συμπαντικό άπειρο. Το λεκτικό σύμβολο (φως), γίνεται για τους μυημένους, ο έρωτας του υποσυνείδητου στην ιδεατή του μορφή. Για τούτο και λαβώνεται, ματώνει, στάζει, στοχάζεται, αγαπά. Οι λάμψεις είναι που ανθίζουν «τ’ άνθη του κακού», κατά την συμβολική ποίηση του Μπωντλαίρ. <br />Διαχρονική ελπίδα σε παρακμιακούς καιρούς η ενέργεια που εκπέμπει. Ο θρίαμβος του καλού ενάντια στο κακό, του ωραίου ενάντια στο άσχημο, του ηθικού ενάντια στο ανήθικο. Γίνεται το υψωμένο λάβαρο, στην κατάκτηση την πρώτης και θεμελιωμένης αλήθειας του κόσμου. Για τούτο και φυλάσσεται πολύτιμα στη κιβωτό της καρδιάς. <br /><br />Στην ποίηση της Ελένης Συκά-Κοντόζογλου διαβάζουμε την πυκνή και ταυτόχρονα ελλειπτική γραφή πίσω από τις λέξεις. <br />Είναι ο καθρέφτης που αντανακλά αισθήσεις και σπάζει σε πολλά κομμάτια, τους λαμπυρισμούς των συναισθημάτων στα μικρά κάτοπτρα, για να διασκορπίζονται σ’ ένα τέρμα ατέρμονου τέλους. <br />Έτσι η αισθητική συγκίνηση γίνεται πνευματική που μεταλλάσσεται σε εικαστική διανοητική συγκίνηση. Βλέπουμε δηλαδή, την ενσάρκωση του έρωτα να διανύει αποστάσεις, αποσχισμένες από πρόσωπα, να εκφράζουν όμως, την βαθύτερη ανάγκη αυτών που έχουν πολύ αγαπήσει. Μιλάνε τα αισθήματα μιαν άλλη γλώσσα, την γλώσσα του άλογου μα ταυτόχρονα υπαρκτού και βιωμένου αισθήματος στις εκτάσεις του χρόνου.<br /><br /><br />Σαΐτεψες την ψυχή<br />σημάδι άφαντο μα υπαρκτό.<br />Το βέλος χάθηκε στο φως<br />τ’ ουρανού το απέραντο.<br /><br /><br />Η ποιήτρια, με την ήρεμη δύναμη ενός στοχαστή, ανυψώνει την αγάπη, διαψεύδοντας τους εφιάλτες. Η μυστική εξαϋλωμένη ευγένεια, διυλίζεται στην καταχνιά, αναζητώντας το χαμένο στίγμα, τα ορόσημα που περικλείουν τους αναλφάβητους βηματισμούς, στην ορθογραφία της αγάπης. Ο κρίκος, είναι ο μύθος στους ομόκεντρους κύκλους. Ανάσα αγωνίας στους αιώνες, στις άγραφες σελίδες, που γράφονται με αίμα από ρευστά σώματα στις ρευστές μεταβλητές και αμετάβλητες συνθήκες του χρόνου. Ρέουν την σιωπή στις σεισμικές δονήσεις, αρνούμενες να ενταχθούν σε άχρονους χρόνους. <br /><br /><br />Το σημάδι στο φως<br />σαν κρίκος μετέωρος<br />στο σύμπαν θέριεψε.<br />Τα μάτια δεν λογάριασαν.<br />Μόνο είδαν. Είδαν<br />το μαύρο κύκλο<br />γύρω απ’ το φως.<br />Φοβήθηκαν…<br />Πεπερασμένα όρια<br />στα άνευ ορίων;<br />Ταράχτηκαν τα νέφη.<br />Σείστηκαν τα όρη.<br />Τις πεδιάδες σκέπασαν<br />μαύρες σκιές φθονερές.<br />Το μίσος δεν άνθισε.<br /><br />Ανυψώθη η αγάπη η άχραντη. <br /><br /><br />Η ιερότητα αθώων αγγιγμάτων, που ενώνονται με την ευλογία του νερού σε δροσερές πηγές. «Μιλημένα τα σώματα» κατά πως λέει ο ποιητής (Ελύτης), ιερουργούν, απομακρύνοντας τον πόνο. Τον καταργούν με τις κραυγές της Αντιγόνης στο αλάθητο του χρέους.<br />Έτσι οι πονεμένες ψυχές μπορούν να θριαμβολογούν σ’ ένα ανύποπτο αύριο, αγνοώντας ένα παρελθόν ανείπωτο, με νικητή πάντα το φως. <br /><br /><br />Το σημάδι στο φως<br />φυλάχτηκε, δώρο θεϊκό.<br />Η πονεμένη ψυχή μάζεψε<br />την ανάσα της, άπλωσε<br />το σώμα της, χάρη αγγελική,<br />στις δροσερές πηγές<br />κι ενώθηκε με την ευλογία<br />του νερού. Γιατρεύτηκε<br />απ’ τον πόνο. έσβησε ο πόνος.<br />Το σημάδι έγινε παρελθόν.<br />Το φως έλαμψε θριαμβικά.<br /><br /><br />Ο έρωτας διαχέεται από εκθαμβωτικό και απαστράπτον φως χωρίς όρια, τραγουδώντας κάτω από πανσέληνες νύχτες. Ακριβοθώρητος ο λόγος, ερμηνεύει τα ιερογλυφικά των χρωμάτων στα γεφύρια τ’ ουρανού. Κι είναι τα ίδια γεφύρια που περπάτησαν οι ανάσες γυμνές, δίνοντας απλόχερα χαμόγελα στον ήλιο, για ν’ αστράψουν ευτυχισμένα, τα λεηλατημένα μυστήρια της αγάπης, που μιλούν στους αιώνες.<br /><br /><br />Τώρα που το φως λάμπει<br />στην πρώτη του μορφή<br />εκθαμβωτικό, απαστράπτον,<br />τώρα που το σημάδι<br />αφανίσθη και στο φως<br />διάχυση κι απορρόφηση<br />είναι πλέρια,<br />έλα να τραγουδήσουμε<br />κει που οι κόρες στήνουν χορό<br />στα γεφύρια των ουρανών,<br />χάρες γεμάτες, ντυμένες<br />τα χρώματα της εσπέρας.<br />Τα χέρια τους λάμνουν ηδονικά.<br />Οι καμπύλες τους γιορτάζουν τον έρωτα.<br />Ολοστρόγγυλα φεγγάρια<br />καθρεφτίζονται στα γυμνά τους πόδια.<br /><br />Η ομορφιά στ’ απόγειό της.<br />Ο ήλιος γελάει ευχαριστημένος. <br /><br /><br />Η Ελένη Συκά-Κοντόζογλου με την ποιητική της συλλογή «Το σημάδι στο φως» μεταγγίζει από την ψυχή της φως στης αγάπης το σώμα, επιθυμώντας να παραμείνει αμόλυντο από τις οδύνες του σκότους. Στα περιγράμματα των λέξεών της κυριαρχεί η λάμψη που χαιρετίζει το σύμπαν και την δύναμή του. Μετέωρες αντανακλάσεις, δίνουν σχήματα σε σιωπές και θεϊκή υπόσταση σε ψιθύρους. Η ποιήτρια αφουγκράζεται τους έσχατους ήχους στα αλφαβητάρια των άστρων και τους μεταφέρει σε άδειες σελίδες, για να λάμψει το φως αιώνια. <br /><br /><br />Μεταγγίζω σε<br />της ψυχής μου το σώμα<br />αμόλυντος να μείνεις.<br />Τη θεϊκή μου παρουσία<br />να κρύβεις<br />κάτω απ’ τα πέπλα<br />της οδύνης σου.<br />Να λάμπει <br />ατάραχη<br />κυρίαρχη στο σύμπαν<br />η δύναμή σου…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6871866800382953250-6022469474367524712?l=anagnoseispoiiton.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΟΦΙΑ ΣΤΡΕΖΟΥhttp://www.blogger.com/profile/08184582776328529621noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6871866800382953250.post-1589072152305795942011-11-12T20:32:00.003+02:002011-11-13T01:38:09.995+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-oIZWYVWLksc/Tr68CbR-i5I/AAAAAAAADfg/2cGkOAH_nlo/s1600/254039_208003909234738_100000753918206_527211_3222339_n.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 145px; height: 200px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-oIZWYVWLksc/Tr68CbR-i5I/AAAAAAAADfg/2cGkOAH_nlo/s200/254039_208003909234738_100000753918206_527211_3222339_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5674179330402323346" /></a>«Οι κραυγές της σιωπής», είναι η πρώτη ποιητική συλλογή του Τάσου Σταυρακέλη, που κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2011 από τις εκδόσεις ΛΕΞΙΤΥΠΟΝ.<br /><br />Ποίηση ερωτική, που αναβλύζει την ασίγαστη επιθυμία για επιβίωση, στις μετωπικές των συναισθημάτων, είναι η γραφή του. Εσωτερικά τοπία που αφηγούνται, επαναπροσδιορίζοντας προαιώνιους φόβους και δισταγμούς, σε κρυφούς πόθους. Μικρά ουράνια τόξα, που καταδιώκουν και καταδιώκονται από σιωπηλές βροχές, με ταξίδια στο όνειρο. Αμετάφραστοι στίχοι κρυπτογραφούν χρώματα στα ιδεοδρόμια της λύπης.<br /><br /> Δεν είναι εύκολο για τον ποιητή, να αποκαλύψει τους ναυαγισμούς της ψυχής, στους ωκεανούς των αισθημάτων. Είναι εκείνος, που κοινωνεί στα σκοτάδια, την ελάχιστη ελπίδα για φως, που δίνουν χαμόγελα φωτεινά και χέρια ζεστά. Διαμελίζεται στη λάμψη, επιπλέοντας στο σκοτάδι της μοναξιάς, με αγορασμένα αποτυπώματα σε σεντόνια, κρατώντας το λίγο μιας επαφής. <br />Πάντα ο ίδιος κόμπος στον λαιμό, όταν αδέσποτες νύχτες ματώνουν εκείνο που φεύγει νωρίς, χωρίς να προλάβει να το γνωρίσει. Αποκωδικοποιεί υποσχέσεις κομματιασμένες με σιωπές που πληγώνουν. (Α)-συνήθη παραγγέλματα ακροβατούν ανάμεσα σε λόγια φτηνά κι αστεία γνωστά. Κι είναι η ψυχή που ζητάει να γαληνέψει στις παγωμένες περιπολίες. Ανταριάζεται με δανεικές χαρές, ρουφώντας αλύπητα τον δροσερό αέρα μιας ψεύτικης και δηλητηριασμένης αγκαλιάς. <br /><br />Αιωρήσεις που δεν αντέχουν σπίθες ματιών σαν φέγγουν σκοτάδια. Σαν Μαύρο πουλί που γλιστρά απαλά, για να πετάξει στην πιο βαθιά νύχτα. Κραυγές που θρέφουν την σάρκα στις αιχμαλωσίες του χρόνου, εγκλωβίζονται στους ιστούς μιας αράχνης αμνήμονης στο παρελθόν της αβύσσου. Προσκυνητές του εφήμερου, με αγοραίους έρωτες να εξαγνίζουν αμαρτωλά κορμιά αθωώνοντας πόθους στις μοναχικές εγκαταλείψεις.<br /><br />ΓΕΡΙΚΑ ΣΚΑΡΙΑ<br /><br />Γέρικα σκαριά.<br />Ναυαγισμένες ζωές <br />που χτύπησαν ξέρες.<br />Πρόσωπα αυλακωμένα<br />από του χρόνου το λεπίδι,<br />που κρέμονται ακόμα<br />από τα ξέφτια μιας ελάχιστης ελπίδας,<br />σαν μαριονέτες σ’ ένα θέατρο παραλόγου.<br />Που δεν αποζητούν χειροκρότημα<br />μα μονάχα ένα δικό σου χαμόγελο ζεστό… <br /><br /><br />Αποτεφρωμένες μνήμες, ηδονικές, που αγαπούν ένα ψέμα καίγοντας σκιές στα κρεβάτια της λήθης. Γιατί έξω από το δίκαιο κι από το άδικο ορίζονται τα συναισθήματα. Άλλωστε οι σκιές δεν ορίζουν φεγγάρια ολόγιομα σε ασέληνες νύχτες. Σε απατηλά βράδια, σώματα λατρεύονται, για μια νύχτα μόνον στις περιπέτειες της αποπλάνησης. <br /><br /><br />ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ<br /><br />Έβγαλα από το μπαούλο της ψυχής μου<br />σεργιάνι στους αφιλόξενους δρόμους<br />της γκρίζας πόλης,<br />όλα τα θέλω μου<br />κάτω απ’ τ’ αστέρια<br />σκότωσα όλα τα πρέπει και τα μη,<br />και με το αίμα τους έγραψα<br />στο τετράδιο της καρδιάς μου<br />την λέξη «ελευθερία».<br />Έσπασα τα δεσμά μου.<br />Γιατί η ελευθερία δεν φορά χειροπέδες<br />και φίμωτρα…<br /><br />Λεηλατημένοι σπαραγμοί από αλυσοδεμένα φαντάσματα, κρύβονται σε γιορτές, σε νικητήριους θανάτους πνιγμένους μόλις σε μια σταγόνα ευτυχίας. Κι ούτε λόγος για αγάπη, για φτερά που θέλησαν να υψώσουν το λάβαρο του έρωτα πάνω από τα θραύσματα του πάθους. Τρικυμισμένοι εραστές θα ναυαγήσουν άλλη μια νύχτα στους όρμους της θλίψης.<br /><br />ΑΤΙΤΛΟ<br /><br />Πόθοι κρυφοί.<br />Κρύφτηκαν και πάλι<br />σε σώματα πυρωμένα,<br />σε μάτια υγρά<br />κουρνιασμένα σε λευκά σεντόνια.<br />Για ένα ταξίδι στης ηδονής<br />στα μαγεμένα μέρη<br />σαν πεταλούδα που στο πρώτο φως<br />της μέρας, θα καούν,<br />αφήνοντας μόνο τον ήχο<br />απ’ το τελευταίο τους<br />φτερούγισμα…<br /><br /><br />Έκπτωτοι άγγελοι πιασμένοι στην απόχη των λυγμών. Με την μοναξιά να λιώνει, να ματώνει τα σπασμένα φτερά τους, στους καθεδρικούς ναούς της θλίψης. Κυλούν αιμάτινες στάλες στα τζάμια, στις εικόνες των κολασμένων άγιων της αγάπης. Στου πυρετού το ψέμα αναζητούν «φυσαλίδες επιβίωσης», βάζοντας ελπίδα στα πόδια, για να σώσουν και να σωθούν από τους λαβύρινθους της αβεβαιότητας, με την βεβαιότητα πως όλα όσα συμβαίνουν οδηγούν στην Εδέμ της ευτυχίας.<br /><br /><br />Η ΦΥΓΗ<br /><br />Μόνος, με τις σταγόνες της βροχής<br />στο τζάμι να κυλούν,<br />σαν δάκρυα ενός νεφελώματος<br />που εσύ έστειλες για να μου<br />θυμίζει το ταξίδι της φυγής σου.<br />Χωρίς ίχνη,<br />σαν σύννεφο που εχάθη<br />στον γκρίζο ουρανό μιας νύχτας<br />σκοτεινής χωρίς αστέρια…<br /><br /><br />Για τον ποιητή η κλωστή που τον δένει γίνεται ποτάμι. Βυθίζεται στις όχθες φιλντισένιας νύχτας χρωστώντας την αθωότητα της ψυχής σε δυο ροδοπέταλα αφημένα γλυκά στα πέταλα της καρδιάς. Η όαση της αγάπης τραγουδισμένη με συναξάρια αντάμωσης τον καλεί σε περίπατο που σεργιανούν χαρές ελευθερίας. <br /><br />ΙΚΕΤΗΣ<br /><br />Ικέτης στα πόδια σου<br />τα ροδοπέταλα της ψυχής μου<br />θα αποθέσω.<br />Σε νύχτες<br />με ματωμένα φεγγάρια,<br />να πατάς,<br />στα τρίσβαθα της καρδιάς μου<br />εσύ να μπαίνεις,<br />χωρίς κλειδιά κι αποσκευές<br />τον δρόμο στην καρδιά μου<br />εσύ τα ορίζεις… <br /><br /><br />Ο Τάσος Σταυρακέλης καταφέρνει με την ποίηση να ξορκίσει και να κυνηγήσει τους δαίμονές του, αναβιώνοντας μνήμες. Επιθυμεί να εξιλεωθεί από αμαρτήματα σκονισμένων ονείρων στα συρτάρια της απόγνωσης, ως να πνιγεί ξανά σε αιμοστάλαχτα φεγγάρια ερώτων. Δεν χωρούν στην βροχή του «σταγόνες λησμονιάς» που πολύ τον πόνεσαν παρά μόνον στάλες που πλένουν γλυκά τα διαμαντάκια της ψυχής του.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6871866800382953250-158907215230579594?l=anagnoseispoiiton.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΟΦΙΑ ΣΤΡΕΖΟΥhttp://www.blogger.com/profile/08184582776328529621noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6871866800382953250.post-89266006093002883722011-11-10T09:53:00.003+02:002011-11-10T09:59:03.282+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-HmyLjCmmV3c/TruDRUU5xxI/AAAAAAAADfU/O5oIOhDB_bI/s1600/313121_2373744976020_1022415672_2759581_1459781917_n.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 108px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-HmyLjCmmV3c/TruDRUU5xxI/AAAAAAAADfU/O5oIOhDB_bI/s200/313121_2373744976020_1022415672_2759581_1459781917_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5673272489140668178" /></a><br />"Θάλασσα π' αρμενίζουνε έρωτες στα νερά σου"<br />Cabaret Voltaire, Μαραθώνος 30, Μεταξουργείο<br /><br />Έχω διαπιστώσει πως σε μικρές σκηνές γίνονται μικρά θεατρικά θαύματα. Δεν είναι η αγωνία του κοινού, είναι η αγωνία των δημιουργών, για το τι και πως θα παρουσιάσουν, σε στενούς αλλά ευέλικτους χώρους, την προσωπική ερμηνευτική τους κατάθεση, με σεβασμό στα κείμενα που επιλέγουν.<br /><br />Στο Cabaret Voltaire, Μαραθώνος 30 στο Μεταξουργείο ,είχα ξαναβρεθεί σε βραδιές ποιητικές αφιερωμένες σε σπουδαίους ποιητές, όπως ο Γκάτσος και ο Καβάφης. Τώρα μου δινόταν η δυνατότητα, να μυηθώ μ’ έναν άλλο τρόπο, στα κείμενα των Καζαντζάκη, Καββαδία, Ουράνη και Δροσίνη, προσεκτικά επιλεγμένα , συρραμμένα και σκηνοθετημένα από την Μαίη Σεβαστοπούλου.<br /> <br />Πρόκειται για ένα πάζλ με θέμα την θάλασσα, που προσάρμοσε ευλαβικά και με πολύ αγάπη, η σκηνοθέτης και ηθοποιός, τόσο που να θεωρεί ο θεατής, πως πρόκειται για μια συνέχεια με τα απόσπασμα του ενός έργου, να κουμπώνουν με τα αποσπάσματα του άλλου. Έτσι συγκινημένοι όλοι, δεν παρακολουθήσαμε απλά την μιμητική δεξιότητα και ικανότητα των ηθοποιών, αλλά μυσταγωγηθήκαμε σε μια πνευματική λειτουργία, με την λαχτάρα να κοινωνήσουμε τον πρωτότυπο πνευματικό άθλο των συντελεστών.<br /> <br />Οι ηθοποιοί, Σωτηρία Κολόζου, η οποία έγραψε την μουσική και τα τραγούδια της παράστασης, ο Κώστας Παίδαρος, ο Δημήτρης Σαμαρτζής, η Μαίη Σεβαστοπούλου και η Αλεξάνδρα Χασάνι ,έπαιξαν και τραγούδησαν την θαλασσινή λογοτεχνία και την ποίηση με αγάπη, σεβασμό και με την ευαισθησία που απαιτεί η προσέγγιση των κειμένων. Παρέλασαν μπρος τα μάτια μας τα ανθρώπινα πάθη, δοσμένα στον βαθμό που έπρεπε να ερμηνευθούν από τα εκφραστικά μέσα των καλλιτεχνών. Καμιά υπερβολή δεν πρυτάνευσε, αντίθετα πειθαρχημένα υπηρέτησαν την ενότητα και την αλληλουχία του λόγου, με την προσωπική εσωτερική του νομοτέλεια ο καθένας, χαρίζοντας στους θεατές την αισθητική απόλαυση ενός σαρκωμένου ποιητικού θεατρικού λόγου. Γιατί «Την μεν ζωγραφίαν ποίησιν σιωπώσαν, την δε ποίησιν ζωγραφίαν λαλούσαν», μας λέει ο Σιμωνίδης ο Κείος, 556-468 π.Χ., (Ποιητής & συγγραφέας) δηλαδή, « η ζωγραφική είναι ποίηση που σωπαίνει και η ποίηση είναι ζωγραφική που μιλάει».<br /> <br />Εικαστικά λοιπόν, οι ηθοποιοί λειτούργησαν έξω από το κάδρο, αναδύοντας την ρευστότητα των εκφραστικών τους μέσων, για να χαρίσουν σε μας, την κατανυκτική ατμόσφαιρα των δρώμενων επί σκηνής, εξιδανικεύοντας το πραγματικό περιεχόμενο, ισορροπώντας την σύνθεση, ώστε να επέλθει το ιδανικό της ερμηνευτικής ικανότητας των ηθοποιών. Υποδύθηκαν τις ταλαντεύσεις των χαρακτήρων με άριστο τρόπο, για να γίνουν ορατές οι αποχρώσεις των ρόλων μέχρι και την πιο μικρή λεπτομέρεια προς τέρψι της ψυχής των θεατών που ταυτόχρονα οδηγεί στο όνειρο.<br /> <br />Μπράβο σε όλους. Σας ευχαριστούμε !!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6871866800382953250-8926600609300288372?l=anagnoseispoiiton.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΟΦΙΑ ΣΤΡΕΖΟΥhttp://www.blogger.com/profile/08184582776328529621noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6871866800382953250.post-84226087156109616912011-10-26T07:48:00.010+03:002011-10-27T18:30:52.668+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-E1vBWJQTlQI/TqeRVVY4U3I/AAAAAAAADds/8KOoUIZld18/s1600/263050_247168318633455_100000208669237_1168618_4145562_n.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 136px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-E1vBWJQTlQI/TqeRVVY4U3I/AAAAAAAADds/8KOoUIZld18/s200/263050_247168318633455_100000208669237_1168618_4145562_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5667658451773838194" /></a>Το 2011 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ το νέο μυθιστορήμα του Γιάννη Καλπούζου ΑΓΙΟΙ ΚΑΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΕΙΣ ΤΑΝ ΠΟΛΙΝ. <br /><br />Μετά το ΙΜΑΡΕΤ, την μεγάλη επιτυχία που σημείωσε το προηγούμενο βιβλίο του, ο συγγραφέας επανέρχεται με άλλη μια μυθοπλασία, βασιζόμενη σε ιστορικά αρχεία στα χρόνια πριν από την επανάσταση του 1821 εις την Πόλιν. Στο πολιτισμικό σκηνικό της Κωνσταντινούπολης και όχι μόνον πλέκει τον ιστό της αφηγηματικής με πρωταγωνιστή τον Τζανή τον ήρωα του έργου του. <br /><br />Ένας απόηχος, μια αχνάδα στη φωνή, λέξεις και λόγια που ξέφευγαν από ένα παρόν κι έτρεχαν να συνομιλήσουν μ’ ένα παρελθόν, σε μια ανάμνηση που κάποια μακρινή μνήμη την εγκλώβισε σε μονοπάτια ξαναπερπατημένα.<br />Σαν απ’ του χρόνου άφθαρτη, σαν ξεχασμένη, μα όχι και λησμονημένη, τούτη η λαλιά ξεχύθηκε από κάποιο μπαούλο κι άρχισε να συνδιαλέγεται με το τώρα. Να αφηγείται, να αναπολεί, να ιστορεί ένα παρελθόν «εις ταν πόλιν», όπως λέει ο δημιουργός.<br />Κι είναι το ταλέντο συνδυασμένο με την γνώση του συγγραφέα μετά από πολύπονη έρευνα, για να αποδοθεί σωστά η εποχή. <br />Φωνές που οι αντηχήσεις τους περπατούν πάνω στο χαρτί, με μόνη ένια να διασωθούν όλα εκείνα που συγκλόνισαν τη ζωή των μαρτύρων μιας μαρτυρικής εποχής. <br /><br />Τίποτε και ποτέ δεν ήταν εύκολο για τους Έλληνες. Συσχετισμοί που φθάνουν ως τις μέρες μας με διαφορετικούς τρόπους, αλλά πάντα να εκφράζεται ο αγώνας και η οδύνη ενός λαού για επιβίωση και συνέχεια του έθνους. Άλλωστε το έθνος δεν είναι μια αφηρημένη έννοια. Είναι το σύνολο των ανθρώπων που ενώνονται μεταξύ τους με δεσμούς αιώνιους, έχοντας κοινή αφετηρία το παρελθόν και την επίγνωσή του. <br />Καμένες, αιμοσταγμένες ζωές ενάντια στην όποια εξουσία. Πόσο λίγο διαφέρουν από τις ζωές άλλων στο διάβα της ιστορίας από καταβολής κόσμου. Τα πρόσωπα και τα ονόματα μόνον αλλάζουν.<br />Η αμάθεια των αδυνάτων ενάντια στην γνώση των ισχυρών, που διαιρούν με «έξυπνο τρόπο», το άθροισμα των εξουσιαζόμενων.<br />Δεν έχουν σημασία οι γειτονιές που πλέκουν φιλίες, αγάπες, έρωτες, δένοντας τους ανθρώπους ειρηνικά. Όχι, αυτά δεν αφορούν τους εξουσιαστές που επιδιώκουν διαχωρισμούς σε στρατόπεδα μίσους. <br /><br />Ο Γιάννης Καλπούζος καταγράφει όλα εκείνα που ο Τζανής, θα βιώσει στην καθημερινότητά του. Κι είναι τ’ αποστάγματα της ζωής του όμοια με τ’ αποστάγματα των αρωμάτων, που παρασκευάζει στο αρωματοποιείο του. Όλοι γνωρίζουμε με πόση σύνεση κι ακρίβεια δημιουργείται ένα άρωμα. Άρωμα ζωής, με συγκομιδές γεγονότων και περιστατικών, αναμειγνύουν την πραγματικότητα με την ηθογραφία μιας συγκεκριμένης εποχής. <br />Περίτεχνο ψηφιδωτό με τις ψηφίδες ν’ ακουμπούν ζωές ελλήνων-τούρκων, χριστιανών- μουσουλμάνων, κρυπτοχριστιανών-γενίτσαρων, δερβίσηδων και ευνούχων. Ιδιαίτερο ψηφιδωτό οι ζωές των γυναικών της Πόλης στην «σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού», όπως επισημαίνει στο οπισθόφυλλο ο δημιουργός. Ελληνίδες, μουσουλμάνες, χανούμισσες, διεκδικούν το δικαίωμα στο όνειρο. <br />Προδοσίες και μίση, συνομωσίες και οραματισμοί. έρωτες και φιλίες, πλούτη και φτώχια όλα βιώνονται, στις αμετάθετες ζωές των ηρώων. <br /><br />Ο συγγραφέας αναβιώνει την καθημερινή ζωή, στο επικό μυθιστόρημα «Άγιοι και δαίμονες Εις ταν Πόλιν». Αναπαριστά αισθητικά την εποχή, με πολλές πληροφορίες, έχοντας κατακτήσει την μαγική μέθοδο της αναπαράστασης. Αγκαλιάζει ευλαβικά το θέμα του, με την ικανότητα του στοχαστή, που διαρκώς δοκιμάζει και δοκιμάζεται με το προσωπικό ύφος του. Επιθυμεί να δαμάσει και να δαμασθεί από την ντοπιολαλιά εκείνου του καιρού, η προσέγγιση των γεγονότων. Γιατί πέρα από την εξιστόρηση, ο δημιουργός αγωνιά κάθε φορά, για το αποτέλεσμα της δημιουργίας του και κατά πόσο αυτή αφορά το αναγνωστικό κοινό. <br />Η ενατένιση και η ενασχόλησή του με γραφές λιγότερο εύπεπτες τον ωθούν σε μεγαλύτερους συγγραφικούς άθλους. Είναι η ηθική μνήμη για εκείνα που οι ιστορικοί παρέλειψαν να εξιστορήσουν. Η συγγραφική πορεία του αποδεικνύει πώς είναι θερμός μελετητής και μέγας νοσταλγός της περιόδου λίγο πριν του 1800 και μετά. Ένας ναυαγός της ιστορίας του τόπου του, με απρόβλεπτους αντικατοπτρισμούς των γεγονότων που περιγράφει. Έτσι γίνεται συναρπαστική η γραφή και ο τρόπος παρουσίασης, μένοντας πιστός στο είδος που κάθε φορά υπηρετεί. <br /><br />Χαϊδεύουν οι λέξεις αισθήσεις και το φως φιλά δάκρυα που κυλούν σαν παρελαύνουν οι «Άγιοι και δαίμονες» στους λαβύρινθους της ζωής. Παρασύρονται, εγκλωβίζονται, ελευθερώνονται βασανιστικά, πλέκοντας τον προσωπικό τους μύθο στις τυπωμένες σελίδες. Οι όποιες νίκες ή ήττες δικαιώνουν τους αγωνιστές, με το δίκαιο του αγώνα τους. Η μεγαλοπρέπεια του αμετάκλητου στις μετακλητές κυριαρχίες του άδικου, για να μπορούν να γλυκαίνουν και να μερεύουν κάποια στιγμή οι ψυχές των ηρώων του «Άγιοι και δαίμονες Εις ταν Πόλιν».<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6871866800382953250-8422608715610961691?l=anagnoseispoiiton.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΟΦΙΑ ΣΤΡΕΖΟΥhttp://www.blogger.com/profile/08184582776328529621noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6871866800382953250.post-15267863900210877912011-10-09T18:31:00.003+03:002011-10-09T18:34:41.610+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-h4ySDnEeesE/TpG-e3L3_qI/AAAAAAAADac/rWj9EZ_bYAk/s1600/Product100296_Photo1_Original.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 136px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-h4ySDnEeesE/TpG-e3L3_qI/AAAAAAAADac/rWj9EZ_bYAk/s200/Product100296_Photo1_Original.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5661515644000534178" /></a>«Πού ξέρεις;<br />Ακόμα και μια λέξη σε ταξιδεύει <br />αφάνταστα μακριά...»<br /><br />Κάπως έτσι άρχισαν να ταξιδεύουν οι λέξεις του Βασίλη Παπαμιχαλόπουλου της ποιητικής του συλλογή «Γωνία Διοπτεύσεως» που κυκλοφόρησε το 2005 από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗ.<br />Γραφή που λες πως αναδύεται από μια άλλη εποχή με την δυναμική όμως που οι σύγχρονες τάσεις επιβάλλουν να ακολουθηθεί. Γιατί η ποίησή του είναι τόσο παλιά αλλά και τόσο νέα, καθώς τα συναισθήματα του ανθρώπου δεν ορίζουν μια εποχή, αλλά καθορίζουν τον άνθρωπο από την γέννησή του.<br /><br />Για τον ποιητή η αναζήτηση των λέξεων που θέλει να αποδώσει το περιρρέον συναίσθημα, είναι η διαρκής πάλη του με την γλώσσα. Είναι το αδιάκοπο ταξίδι στο πέλαγο των εκφραστικών του μέσων. Γίνεται ο «τιμονιέρος» σε «βραδινή βάρδια» ως να μπορέσει να κρατηθεί στην άκρη του στίχου.<br /><br />Καρδιοχτυπά, αγωνιά, εφευρίσκει, μαθαίνει, για να μπορεί να χαίρεται την αποτελεσματικότητα της γραφής του. Με αίσθημα και συγκίνηση ακολουθεί το παιχνίδι των φθόγγων με μικρούς βηματισμούς ως την ακτή της ευαισθησίας, ανιχνεύοντας ίχνη στο φως. Απλά, δειλά, οδοιπορεί σε ασυνήθιστες φόρμες πάνω σε πυρόλιθους σιωπής. <br /><br /><br />ΒΡΑΔΙΝΗ ΒΑΡΔΙΑ<br /><br />Μέτρησα εφτά φορές τα βήματά μου.<br />Εγώ στη γλώσσα μου <br />και ο τιμονιέρος στη δική του.<br />Βάλθηκα να μαθαίνω γλώσσες της Ανατολής.<br />Πού ξέρεις;<br />Ακόμα και μια λέξη σε ταξιδεύει <br />αφάνταστα μακριά....<br /><br />Το σώμα μου μες στο σκοτάδι<br />πυρόλιθος της σιωπής <br />κι οι φάροι μια καμτσικιά στο πέλαγος.<br />Μια βροχή από διάττοντες<br />με χάραξαν από την κορφή ως τα νύχια.<br />Όμως έτσι κι αλλιώς <br />τα πιο ελαφριά στοιχεία μου<br />βρήκαν διέξοδο στο κρανίο.<br /><br />Και συ μείνε κοντά μου <br />για ‘πόψε.<br />Όχι για τίποτα άλλο<br />αλλά για να μπορέσουμε <br />να κρατηθούμε στην άκρη του στίχου<br />όταν τίποτα δεν θα ‘πομείνει αβύθιστο<br />και η μόνη μας σωτηρία<br />θα είναι το ποίημα.<br /><br /><br />Ο έρωτας είναι το μόνιμο συναίσθημα που παρασύρει τον ποιητή στην αναζήτηση της πανάρχαιας Ελένης, με τον ίδιο ναυαγό του ονείρου, στο παιχνίδι των δακρύων. Υφασμάτινο προπύργιο, σημαία ολάνοιχτη στους φωτεινούς σηματοδότες της μνήμης με ακαριαίους θανάτους. Πόσες θύελλες έθρεψαν κι άλλες τόσες απετράπησαν στο λιμάνι της λήθης με αγύριστα συναισθήματα στην πρώτη αφορμή. Περασμένα βράδια στην ακροβασία έντεχνης μοίρας στις ενορχηστρώσεις ταλαιπωρημένων εραστών. <br /><br /><br />ΕΛΕΝΗ<br /><br />Μέσα κλειστά τα παραθύρια.<br />- Φτερά των αγγέλων αγκιστρωμένα. -<br />Άσπρα πανιά οι κουρτίνες<br />ταξιδεύουν τον έρωτα.<br />Ωχρή κοιτούσες στην οροφή<br />την παράξενη ακροβασία της ανίας.<br /><br />Πανάρχαιο κορίτσι της Ελένης<br />σχεδίες οι κόγχες των ματιών σου.<br />Πόσοι κρατήθηκαν ναυαγοί;<br />Άραγε εμείς, είμαστε<br />οι ταλαίπωροι Έλληνες<br />ή οι ταλαίπωροι Τρώες;<br /><br />Πόσο αλλόκοτους μας βρίσκει το σκοτάδι!<br />Χωρίς τα μάτια σου<br />παρασύρομαι στη δίνη των μαλλιών σου,<br />κι ύστερα βουλιάζω αδύναμος<br />ανάμεσα στα δυο σου πόδια.<br /><br /><br />Εγκλωβίζεται σε πόθους σκοτεινούς, γαντζώνεται σε κόσμους νοητούς που ξαφνικά μεγαλώνουν της φαντασίας τα όρια μεταγγίζοντας σπασμούς σε ποιήματα. Τεμαχισμένα ανασαίνουν ανεξάρτητα, αιμορραγώντας στα αποτυπώματα που άφησαν άλλοι πριν απ’ αυτόν. Άλλωστε το κλειδί, πάντα θα πρέπει να βρεθεί από άλλον ποιητή, για ν’ ανοίξει την σφραγισμένη πόρτα της ποίησης, αφήνοντας το δικό του αιμάτινο απόσταγμα στους λαβύρινθους των στίχων. <br /><br />Τα νωπά στίγματα στους τοίχους θα μαρτυρούν το πέρασμά του με τις εξοντωτικές διασχίσεις. Βήματα μυστικά περιπολούν στη μνήμη που πληγώνει κι όμως λυτρώνει, ξοδεύοντας λέξεις. <br /><br /><br />ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΣΙΩΠΗΣ <br /><br />Α<br /><br />Πόσο καιρό αυτοί<br />εκεί κλεισμένοι βηματίζουν<br />τεμαχίζοντας στα δυο<br />το νοητό τους κόσμο.<br />Άμοιροι, που πέταξαν το κλειδί<br />κι ύστερα βάλθηκαν <br />να φωνάζουν βοήθεια!<br /><br />Β<br /><br />Κάθε μεσάνυχτα<br />κι ένας ποιητής αποκοιμιέται στο παράθυρο μου.<br />Ίσα που προλαβαίνω το νεύμα της μεγάλης κούρασης.<br />Ύστερα ένας βαρύς ίσκιος αγκαλιάζει τους τοίχους.<br />Άγνωστα πρόσωπα<br />απερίγραπτα αποτυπώματα. <br /><br />Ότι απομένει το άλλο πρωί<br />το μαζεύουν τα άστεγα περιστέρια του δρόμου<br /><br /><br />Ο Βασίλης Παπαμιχαλόπουλος αφήνεται ανοχύρωτος να τον παρασύρει ο λόγος, εξαγνίζοντας λόγια αποκεφαλισμένης ιδεολογίας. Ακολουθεί την ροή γεγονότων που ενθρονίστηκαν δοξαστικά σε θρόνους αλήθειας. <br /><br />Απρόσιτη αλλά πάντα ενυπόγραφη δυναμώνει στον χρόνο, ασκούμενη σε αντοχή και διάρκεια. Λαχταρά συλλαβίζοντας … στίχους. Εγκλωβίζει το μεγαλείο της αποτυπωμένο σε σελίδες. Έτσι η αλήθεια του ποιητή γίνεται αναγνώσιμη κερνώντας συγκίνηση. <br /><br /><br />ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ<br /><br />Απόμειναν τα λόγια σου<br />να τα μετρώ στους δρόμους<br />σαν πατημένα φέιγ βολάν <br />και συ, κρατώντας μες στα χέρια σου<br />την αποκεφαλισμένη ιδεολογία σου<br />πετώντας την ανυπόγραφα στα ύψη.<br /><br />Απόμειναν τα λόγια σου<br />σαν νυχτερίδες που δεν φαίνονται<br />μα ξενυχτάνε κάτω απ’ το φεγγάρι.<br />Και οι παλιές αυλές<br />σαν παλιοφάναρο μες την αντάρα<br />τώρα που δεν φτάνουν οι φωνές αλλά τα σήματα.<br />Σιγά περπατάμε γιατί όσο ακουγόμαστε<br />όλα γερνάνε περισσότερο,<br /><br />Πού ήσουν;<br />- Ένας στρατιώτης κουρασμένος<br />σε χιλιάδες εφήμερες μάχες <br />σε μια πατρίδα που τα βράδια<br />παίζει χαρτιά με τον εχθρό<br />κι όλο χάνει και χάνεται.<br />- Ένας στρατιώτης,<br /> ένας στρατός,<br /> ένας κόσμος.<br /><br /><br />Ο ποιητής πεθαίνει κάθε που ένα ποίημα τελειώνει για να αναστηθεί στο επόμενο. Θρέφεται με λέξεις στις αυλακώσεις της θύμησης κυνηγώντας το όνειρο. Επιδιώκει να φτάσει τον άνεμο που σκορπάει συναισθήματα, για να τα μοιρασθεί μ’ όλους εκείνους που θα διαβούν τις σελίδες του. <br /><br />Ανυπεράσπιστος στα ορύγματα των φωνηέντων θα συλλέγει πάντα σύμφωνα, εκφράζοντας εναλλακτικούς συνδυασμούς. Θα ανασύρει με δισταγμό, με φόβο το βαθύ του συναίσθημα για να ολοκληρώνει το ποίημα. <br /><br /><br />ΑΝΑΣΤΑΣΗ<br /><br />Μέσα μου <br />δεν έχω πια στίχους να θρέψω.<br />Πίσω απ΄ τις λέξεις <br />Οι εποχές αυλακώνουν τον κόσμο,<br />ένα χωράφι που οργώνεται απ’ την αρχή.<br />Κατατρομαγμένα τα συναισθήματα ξεπετάγονται<br />σε νύχτες σειρήνων και προσαγωγών.<br />Τούτη τη φορά δεν θα σπείρει ο λόγος.<br />Ιδρώτας θα πέσει και αίμα. <br /><br />Και συ <br />ανάστηνέ με χωρίς οίκτο.<br />Στο τέλος δε θ’ απομείνει τίποτα.<br />Βασιλεμένοι ποιητές θα βγαίνουν στους δρόμους<br />μαζεύοντας τα πεταμένα στιχάκια.<br />Σωροί τ’ αγάλματα θ’ αλλάζουν μέλη.<br />Και συ <br />ανάστηνέ με χωρίς σταματημό.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6871866800382953250-1526786390021087791?l=anagnoseispoiiton.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΟΦΙΑ ΣΤΡΕΖΟΥhttp://www.blogger.com/profile/08184582776328529621noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6871866800382953250.post-66462152129942157382011-10-02T11:03:00.002+03:002011-10-02T11:07:25.286+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-6Zvo5x5r_RU/TogbRUEkpRI/AAAAAAAADaE/5aY_f2dKbko/s1600/165255_1622350411461_1617492168_1370982_928199_n.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 143px; height: 200px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-6Zvo5x5r_RU/TogbRUEkpRI/AAAAAAAADaE/5aY_f2dKbko/s200/165255_1622350411461_1617492168_1370982_928199_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5658802916050642194" /></a><br />Μ’ ένα εξαιρετικό χαρακτικό της Βάσως Κατράκη κυκλοφόρησε το 2010 από τις εκδόσεις ΙΩΛΚΟΣ η πρώτη ποιητική συλλογή της Κατερίνας Κατράκη «Παράθυρο». <br /><br />Λόγια κλειδωμένα πίσω από ανοιχτά παράθυρα που λούζονται στο φως. Εδώ δεν ξεδιπλώνονται θαύματα γιατί όλα αποκαλύπτονται με μια γλώσσα ρεαλιστική. Κάτοπτρο στον θόρυβο, με τις ανάσες να αντανακλούν σε καθρέφτες, σε τζάμια, να θαμπώνουν την απάθεια. Η ποιήτρια γράφει την εποχή της. Ρίχνει τον δικό της κύβο στα χαρτιά της ανάγνωσης με την ελπίδα να βρουν οι αναγνώστες τις γωνίες που κρύβουν τις μοιραίες της συναντήσεις με την ποίηση.<br /><br />Γράφει για ότι μπορεί να εμπνεύσει ένα κορίτσι που τρέχει με ηλεκτρισμένους ρυθμούς, επιδιώκοντας την αρμονία αριθμών και συναισθημάτων. Προγραμματισμένες ζωές που κινούνται στο όριο, η γενιά της. Η ίδια αποφασίζει πότε θ’ ανοίξει την έξοδο της δικής της φυγής για το άγνωστο που την συγκινεί.<br />Επιδιώκει να εκτεθεί στα μονοπάτια της ποίησης αφυπνίζοντας αισθήσεις. Επώδυνες αναμνήσεις υπνωτίζουν την μνήμη στα χαρακώματα της νοσταλγίας.<br /><br /><br />ΜΕΣΟΤΗΣ<br /><br />Είπες να περιμένω.<br />Κι είπα θ’ αφήσω την πόρτα μου μισάνοιχτη<br />λίγο κλειστή, λίγο ανοιχτή<br />δε θέλω τ’ άκρα –είναι κακίες, καθώς λένε.<br /><br />Σε περιμένω.<br />Δε σε λατρεύω, δε σε μισώ.<br />Μες στην απάθεια παλεύω να σε κλείσω<br />δε θέλω τ’ άκρα – με ζαλίζουν.<br /><br />Κι όσο αναμένω,<br />μέσα απ’ την πόρτα μου κυλούν νόθες σχέσεις,<br />στιγμές και λόγια του συρμού,<br />άτομα κρύα με κλειδιά που δεν κλειδώνουν.<br />- αλήθεια εσύ έχεις το κλειδί;<br /><br />Κι απλώς περνούν.<br />Κι η πόρτα μένει ανοιχτή. Και προσπερνούν.<br />Κι εγώ κρυώνω.<br />Δε μετανιώνω.<br />Μόνο παγώνω στη σιωπή και στην απάθεια.<br />Μα δε μ’ αρέσουν οι κακίες ούτε τ’ άκρα.<br />Ίσως εν τέλει να σε βλέπω με συμπάθεια.<br /><br /><br />Φαινόμενα ακατάλυτα πίσω από λέξεις, αντιστοιχούν στη ροή γεγονότων με αίσθημα αέρινο, άτρωτο. Μεγαλώνουν φτερά έτοιμα για πτήσεις στην τεθλασμένη ελεγχόμενου φόβου με αυθεντικά πετάγματα στο γνωστό, το οικείο, το φανερό. Προσάρτηση στο ακοίταχτο που μπορεί να κοιταχθεί.<br /><br />Όλα ξεπουλιούνται γύρω της. Των θυμάτων τα κόμιστρα για την κόλαση. Αντιστέκεται επιθυμώντας να φέρει μια άνοιξη με την γραφή κρατώντας μια τελευταία ανάσα μόνο για κείνη. Πλαστά χαμόγελα την συντρίβουν και τα φιλιά μαχαίρια την απωθούν. Ενδύεται την αλήθεια της, ενσαρκώνοντάς την με λέξεις. Δεν φτάνει το «ίσως» για τα πετάγματα στα ύψη της ηρωικής πτήσης στη ρουτίνα ψεύτικων σχέσεων. Αδιαφορεί για τα «πρέπει», ακολουθώντας τα «θέλω» της στη λαμπρή σύρραξη με το φως. <br /><br /><br />Η ΕΛΕΥΘΕΡΗ<br /><br />Είμαι χαρούμενη.<br />Σήμερα νιώθω αλλιώτικα.<br />Δεν περπατώ στη γη.<br />Μόνο πετάω.<br /><br />Είχα προσέξει από νωρίς την αλλαγή.<br />Αντί για χέρια έβγαλα φτερά<br />πολύ μεγάλα κι ωραία.<br /><br />Κι είν’ αλήθεια<br />δεν είμαι πλέον άνθρωπος<br />και δε μιλώ ανθρωπινά,<br />για την ακρίβεια δε μιλώ πολύ,<br />ίσως να μη μιλώ καθόλου.<br /><br />Είμαι χαρούμενη.<br />Σήμερα νιώθω αλλιώτικα.<br />Μόνο πετάω, τόσο ψηλά<br />που ίσως δεν αντέχω.<br /><br />Ρώτησες αν φοβάμαι.<br />Δε νιώθω φόβο.<br />Αυτοί που έχουν τα σκοινιά και με κρατούν<br />καλά γνωρίζουν<br />και δε μ’ αφήνουν να πετάξω για πολύ.<br />Καταλαβαίνεις…<br /><br /><br />Κάθε νύχτα γυρεύει τον ήλιο για να τον κρύψει μέσα της. Οι εξελίξεις την τρέχουν και τα όνειρα ανεκπλήρωτα βίαια προσκρούουν πάνω της. Να προλάβει να μαζέψει στάχτες συλλαβών, για να ψελλίσει λέξεις. Ασήκωτες περιμένουν, τυλιγμένες με μαύρα σάβανα στα οστεοφυλάκια της απογοήτευσης. Οι άνθρωποι εξανθρωπίζονται, όταν βρέχει θάνατο στις αποβάθρες του σκότους. Ακροβατούν οι ελπίδες λίγο πριν πνιγούν στις θάλασσες της λύπης.<br /><br /><br />ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ<br /><br />Ξάφνου ανάσανα.<br />Λίγο πράσινο και λίγο θαλασσί<br />κρυμμένα μακριά απ’ τον άνθρωπο.<br /><br />Χόρτασα την πείνα μου για φως<br />έκανα φίλο το σκοτάδι<br />κι έβαλα μέσα μου τον ήλιο.<br /><br />Κι είπα θα ζήσω σαν νεκρός<br />με την ελπίδα όταν πεθάνω<br />επιτέλους ν’ αναπνεύσω.<br /><br /><br />Διάφανο φιλί ψάχνει να νανουρίσει αισθήσεις. Χορεύουν στο πρόσωπο που αγάπησε, με την αγωνία, πως θα είναι εκεί, δίπλα, στης ζωής της την κλίνη. Μην αποχωρίσουν για στενούς ουρανούς και κλειστές θάλασσες. Γιατί ο έρωτας είναι η ενέργεια που δίνει ώθηση για υψηλές πτήσεις και ιστίο ανοίγει για ν’ αρμενίζει με συντροφιά τον δικό της άνεμο. Τον βαφτίζει ήλιο σε στίχους, για να ξεχειμωνιάζει στα ηλιοστάσια της αγάπης.<br /><br /><br />ΕΡΩΤΙΚΟ<br /><br />Αν φύγεις ουρανέ μου<br />ύστερα που θα ίπταμαι.<br />Αν πάψεις να ’σαι θάλασσα <br />μετά που θ’ αρμενίζω.<br />Αν δεν είσαι ο ήλιος μου<br />πως θα ξεχειμωνιάζω.<br />Αν πάψεις να ’σαι πόλεμος<br />πως θα βρω την ειρήνη.<br />Αν λείψεις απ’ το σύμπαν μου<br />γιατί να ζω το χρόνο.<br />Αν τώρα γίνεις είδωλο<br />πως θα ’χω το Θεό μου.<br />Πως θ’ αρνηθώ το εγώ μου…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6871866800382953250-6646215212994215738?l=anagnoseispoiiton.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΟΦΙΑ ΣΤΡΕΖΟΥhttp://www.blogger.com/profile/08184582776328529621noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6871866800382953250.post-90058317580638091402011-09-25T21:48:00.003+03:002011-09-25T21:53:00.249+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-mLVEd8RyXYA/Tn94ACOI5aI/AAAAAAAADZ0/pdhzcsYmxxQ/s1600/312830_216843781707098_106119902779487_584159_7926040_n.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 130px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-mLVEd8RyXYA/Tn94ACOI5aI/AAAAAAAADZ0/pdhzcsYmxxQ/s200/312830_216843781707098_106119902779487_584159_7926040_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5656371598992139682" /></a><br />"Καθρέφτης Ψυχής" ονόμασε η Μάγδα Παπαδημητρίου-Σαμοθράκη τη νέα της ποιητική συλλογή, που κυκλοφόρησε το 2011 από την ΑΝΕΜΟΣ ΕΚΔΟΤΙΚΗ. <br />Τα ποιήματα λες κι αναδύονται από κάποιο παλιό θαμπό αλλά υγρό καθρέφτη, με κυματισμούς λέξεων που γίνονται ρυάκια στις βουνοπλαγιές του Ολύμπου. Το στίγμα της φύσης που την περιβάλλει, το καταθέτει, πότε με την δροσιά πρωινού και πότε με το φως της σελήνης και των αστεριών. Ραγισματιά η αγωνιστικότητα, σπάζει αισθήσεις, επιθυμώντας να αφυπνίσει συνειδήσεις, που βολεύτηκαν σε κοιμισμένα οράματα. <br /><br />Στη γειτονιά των θεών τα όνειρα σαρκώνονται. Αμίλητες δροσοσταλίδες ξεδιψούν τις αισθήσεις. Κατεβαίνουν στη θάλασσα. Φθάνουν στους ετοιμόρροπους κυματοθραύστες που με υπομονή αιώνων τα κύματα έχτισαν. Στα πόδια της απλώνεται το μπλε. Ο ήχος. Η αλμύρα. Η γερμένη ελιά. Περιρρέουσα μνήμη κι ανάμνηση, με τον ουρανό να ξοδεύει όλο το χρώμα σε τούτη την άκρη, που τόσο αγάπησε κι αγαπά. Γιατί η φύση είναι ο καμβάς που πάνω της πλέκει στίχους. Στην ανομοιοκαταληξία η γραφή ταξιδεύει, με την ποιήτρια να οδοιπορεί, ακούγοντας το θρόισμα των φύλλων, σε κείνα τα μονοπάτια, που πάνω τους περπάτησε η αγάπη, πεταρίζοντας σαν αερικό στο φως, σε στιγμιαίες λάμψεις, αγκαλιά με το όνειρο .<br /> <br /> <br />Αγκαλιά στο όνειρο<br /> <br />Αγκαλιά στο όνειρο<br />σας βρήκα εκείνη την αυγή<br />ακούγοντας το παράπονο<br />της θάλασσας!<br />Αφήνοντας τις δροσοσταλίδες <br />να στάζουν στα σώματα σας<br />και στο λιμάνι η ελιά<br />να γέρνει παρασυρμένη<br />να τη χορεύει ο Άνεμος!<br />Αγκαλιά με τις Αισθήσεις<br />σας αντάμωσα,<br />εκεί που το μετάξι<br />γίνεται θύμα της αυγινής αύρας<br />και το παρασέρνει,<br />γίνεται αερικό!<br />Να τελετουργείτε κάτω <br />από τα μαύρα σύννεφα <br />δίνοντας κρυφά φιλιά<br />από τον ήλιο που δύει<br />αγκαλιάζοντας <br />τη σκοτεινή του συντρόφισσα.<br />Σας εξουσίαζε ο Άνεμος <br />εκείνη τη νύχτα <br />κι εγώ θεατής<br />του πιο όμορφου σκηνικού!<br /> <br /><br />Στους χάρτες της ποίησης, αφήνει ανάσες λυρισμού, με ερωτικές αύρες στα μεσοπέλαγα μετέωρων δισταγμών. Οι σταγόνες κυλούν τ’ ακριβά συναισθήματα, για να καταλήξουν, στα λαμπερά σεργιανίσματα του δικού της παράδεισου, με άτι τον άνεμο. Είναι η γραφή που κινείται μ’ αξιοπρέπεια στον ποιητικό χάρτη και την χαρακτηρίζει. Της δίνει ταυτότητα στην έκφραση, πίνοντας στάλα-στάλα τις λέξεις. Δράση ανθρώπου που μπορεί ν’ αγαπά σε γυάλινα κύματα, σα καθρεφτίζονται φωνές σε ερωτευμένα νερά, με αθόρυβες πλεύσεις. Βήματα που τ’ αγέρι εξουσιάζει, με τις αχτίνες του ήλιου να ραίνουν δρόμους, που άφοβα πλέον περπατά. Συνειδητά βουτά στο μελάνι της θάλασσας, καθώς η ροή του στιγματίζει, γεγονότα και περιστατικά της ζωής, γράφοντας ότι την συγκλονίζει.<br /> <br /><br />Λέξεις <br /> <br />Λέξεις <br />κομμάτια φωτογραφίας<br />βγαίνουν από τη ψυχή σου<br />αγαπημένη μου.<br />Ποτισμένες με τη δροσιά κάποιας θάλασσας’<br />σε κάποιο νησί <br />μάγεψες το χαρτί ‘<br />γλυκές από το φως το αχνό της σελήνης<br />Το άλλο πρωινό τις έρανες <br />με τις κρυφές αχτίδες<br />του μουντού εκείνου ήλιου.<br />Νοέμβρης ήταν ο μήνας <br />Κι είχες μια γιορτή!<br />Για ποιον ήταν χαρισμένες <br />εκείνες οι λέξεις<br />αγαπημένη μου?<br />Θαρρώ προσέφερες τα κομμάτια σου<br />για εκείνον που κάποια μέρα<br />Θα είναι ….η ζωή σου ολάκερη!<br /> <br /><br />Οι νύχτες έχουν την γοητεία νοσταλγικών άστρων, τότε που κατοικήθηκαν στιγμές και δεν χάθηκαν. Φώτισαν το φίλημα του νερού και το χάδι τ' ανέμου, που ο χρόνος δεν έσβησε. Για να γυρίσουν πίσω ξανά τα βράδια και να θριαμβολογήσουν πάνω στην αγάπη, στην αιώνια και σταθερή πηγή έμπνευσης της αρμονίας και της χαράς, της αναπάντεχης ισορροπίας, στις μεταβλητές συνθήκες που συνθηκολογούν πολλές φορές με την αοριστία. Κι Ασταύρωτες μένουν οι ώρες, οι μέρες, με σπονδές στις εικόνες που κρατήθηκαν ασφαλείς στις φωτογραφίες, στάζοντας την ανάμνηση. Είναι που αντέχουν ήχους στο εφήμερο των ερώτων, στην πρόσθεση και την αφαίρεση των υπολογισμών, με το συναίσθημα να είναι εκεί δυνατό και ριζωμένο στις καρδιές που γεννούν παράδεισους. Γιατί τα όνειρα μπορούν ακόμα να ζωντανεύουν με αγγίγματα, όταν κρατούν το κατακτηταίο της ψυχής. <br /><br />Η ποιήτρια θα ζωγραφίσει με λέξεις τοπία, γράφοντας για όλα τα γνωστά μέρη που την συγκινούν. Λίγο πριν αποδημήσουν οι ψίθυροι, εκείνη στοιχειοθετεί στα δοξαστικά της θύμησης τα ασήμαντα που γίνονται σημαντικά, την απλότητα μιας στιγμής λουσμένης από φως, με την υπόσχεση, να μην αφήσει ποτέ αυτό που κατέκτησε.<br /> <br /> <br />Αστρική νύχτα<br /> <br />Αυτά τα άστρα δε θέλω<br />να χαθούν τούτη τη νύχτα.<br />Αυτή η σελήνη που μ’ ακολουθεί<br />στο φίλημα,<br />που σε λίγες ημέρες θα γεμίσει<br />δεν θέλω να τη χάσω.<br />Μη γίνει ξανά του ξωτικού καρπού <br />μια φέτα.<br />Όλα είναι ζωντανά αυτή τη νύχτα’<br />τα χέρια αγκαλιασμένα<br />όμορφα χαμόγελα<br />ήρεμα πρόσωπα<br />που διάφανα καθρέπτιζαν <br />στη θάλασσα,<br />στη καρδιά.<br /> <br />Νότες αέρινες<br />γλυκιάς μελωδίας<br />ακούγονται στον αστρικό μας ουρανό.<br />Αυτή τη σελήνη που μ’ ακολουθεί<br />την ερωτεύτηκα.<br /> <br /> <br />Οι χειμώνες σε τούτο τον τόπο, σε τούτη τη γη, είναι οι υγροί, με τους τοίχους να στεγνώνουν δύσκολα την ερημιά μοναχικής ανάσας στα δωμάτια συντρόφων που πολύ αγαπήθηκαν . Τα χρώματα, τ’ αρώματα, ανακατεύονται με προσδόκιμα όνειρα. Προσφορά αντίδωρου στο αέναο κάλεσμα ανοιξιάτικης ελπίδας. <br /><br />Με φτερά στην καρδιά η Μάγδα Παπαδημητρίου-Σαμοθράκη, πάντα θα επιστρέφει στο γενέθλιο χώμα, ψιθυρίζοντας την αμηχανία της περιγραφής. Γιατί η Ιστορία είναι μνήμη και τα κομμάτια της πιστοποιούν την ανάμνηση με συλλεκτικά θυμητάρια, όταν με αγάπη ένα-ένα συλλέγονται στις προθήκες του Χρέους.<br /> <br /> <br />Χειμώνας<br /> <br />Κάτω από τον άφυτο βράχο <br />των Κυκλάδων<br />τα σπίτια λούζονται<br />στην αλμύρα.<br />Ήσυχα<br />βουβά<br />καθώς ο χειμώνας στέριωσε <br />σε τούτη τη γη.<br />Υγροί οι τοίχοι<br />και τα λουλούδια απότιστα<br />αφού κανένα χέρι δεν υπάρχει<br />να τα ρίξει την στάλα ζωής.<br />Κλειστά τα παραθυρόφυλλα<br />Έρημα.<br />Ψάχνουν ανθρώπινες ανάσες<br />Μάταιο.<br />Έρημη και η βάρκα<br />με τα σάπια κουπιά<br />στου ανέμου τη θύελλα.<br /> <br />Πόσο με κρατά μακριά <br />τούτος ο χειμώνας!<br /> <br /><br />Η ποιήτρια λειτουργεί ανακλαστικά στον χρόνο, για να μεταδώσει τον λυρισμό και την συγκίνηση από εκείνα που έζησε, που ζει, που βιώνει, σε μια ανατρεπτική καθημερινότητα, μορφοποιώντας την σε σχήματα, ανασαίνοντας την άλλη διάσταση της ποιητικής εξέλιξης. <br />Η αγάπη για την οικογένεια και τον δάσκαλό της Γιάννη Κουτσοχέρα, την σπρώχνουν, την ωθούν στην δική της υπέρβαση, με βηματισμούς γνώριμους στην ελευθερία δεμένων βημάτων, στην οικειότητα μιας γνώριμης τοπογραφίας. Το περίσσευμα τον βλεμμάτων το ξοδεύει, για να περιγράψει την ευθραυστικότητα των εικόνων που επιθυμεί να αναδείξει. Όλα υπαρκτά κι όλα αναγνωρίσιμα σε χάρτες ασυμβίβαστων προορισμών, μα πάντα ανακτήσιμων στις βουνοπλαγιές του Ολύμπου και τις ακτές της Πιερρικής Γης.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6871866800382953250-9005831758063809140?l=anagnoseispoiiton.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΟΦΙΑ ΣΤΡΕΖΟΥhttp://www.blogger.com/profile/08184582776328529621noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6871866800382953250.post-48325246277366501252011-09-19T07:48:00.003+03:002011-09-19T08:00:14.522+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-O3lKahGZK0k/TnbJyNYgXXI/AAAAAAAADZk/M_ttDQ66NTE/s1600/306477_216843845040425_106119902779487_584161_2470677_n.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 130px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-O3lKahGZK0k/TnbJyNYgXXI/AAAAAAAADZk/M_ttDQ66NTE/s200/306477_216843845040425_106119902779487_584161_2470677_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5653928246633323890" /></a>Αστόλιστοι στίχοι στολίζουν την νέα ποιητική συλλογή της Έφης Μαχιμάρη «Νυχτερινό Ρεσάλτο», που εκδόθηκε τον Ιούνιο του 2011 από την «ΑΝΕΜΟΣ ΕΚΔΟΤΙΚΗ».<br /><br />Οι λέξεις ταξιδεύουν ανάμεσα στο λευκό και το μαύρο των σελίδων. Διαθλώνται μέσα σε φωτογραφίες που αφουγκράζονται το στίγμα της γραφής της. Συρτές γραμμές στήνουν χορό σε ποιητικές διαδρομές, αποφεύγοντας επιλεκτικά να αιχμαλωτιστούν, στις κανονιστικές αντιλήψεις ενός ποιήματος. Έτσι αιθέρια, αυλακώνουν τα αυλάκια της μνήμης, μιας ψυχής αφύλαχτης στις προκλήσεις.<br /> <br />Η πέτρα που αντέχει χτυπήματα, γίνεται ένα με την ποιήτρια. Γι’ αυτό κι η ίδια τολμά να καθορίζει αποστάσεις που την συγκλόνισαν, με αιμάτινες εξορύξεις σε συναισθήματα. Σαν γέννημα σκοταδιού γλιστρά, για να συντροφεύει νύχτες ατέλειωτες, παρέα μ’ όλα εκείνα που έζησε μόνη, ταξιδεύοντας στα παράξενα που την απασχόλησαν και την απασχολούν. Νοσταλγία και μνήμη ντύνουν το λαμπροφορεμένο της άστρο. Κατάσαρκα το φορά. Επιστρέφει στα μέρη που έζησε, με την γεύση της αλμύρας στα χείλη, λαχταρώντας ξανά μια θάλασσα αταξίδευτη, για να εναποθέσει τις πλεύσεις της.<br /> <br />Ποτέ δεν ήταν εύκολα τα ταξίδια σε άγονους προορισμούς. Παραιτημένα τα όνειρα, φοβούνται …να εξελιχθούν … να βιωθούν, στης ζωής την πραγματικότητα. Σαν να ήταν κάποια άλλη πορεύτηκε, πληρώνοντας ακριβά, όλα όσα η καρδιά της λαχτάρησε.<br /> <br />Δραπετεύει, επιθυμώντας να απαλλαγεί από τα δεσμά του πόνου και της οδύνης, σε μικρές αγαπημένες ώρες. Ζωγραφιές με νερένια χρώματα, στήνει σε κήπους ανεξερεύνητους, με μοναχικά κύματα να εισβάλουν και να χαϊδεύουν πικρούς καημούς σε εξουσιαστικές νύχτες. Ύστερα τα όνειρα φεύγουν, χάνονται, για να επανέλθουν σε λιμάνια που αντέχουν να κρατούν στιγμές γεμάτες αισθήσεις. Δεν φυγαδεύονται στο αμετακίνητο του χρόνου εκείνα που έμοιαζαν φθαρτά κι έμειναν άφθαρτα στις συγκρίσεις με επερχόμενους καιρούς.<br /><br />Το παρελθόν είναι εδώ στο βαθύ γαλάζιο της θάλασσας, δένοντας μνήμες. Έγιναν νοσταλγίες αφόρητες που πρέπει να καταγραφούν. Γιατί τα λάθη δεν ανακρίνονται, εξομολογούνται μπρος τον καθρέφτη, στολίζοντας με λέξεις σελίδες άδειες σε μοναχικές ώρες και γίνονται ποίηση.<br /><br /><br />ΑΣΤΟΛΙΣΤΟΙ ΣΤΙΧΟΙ<br /><br />Περνά η ζωή<br />μέσα από μακρές σιωπές.<br />Ακολουθώ τους αθόρυβους ήχους της,<br />ανηφορίζοντας αργά τα δρομάκια της σκέψης.<br />Πατώντας στα σκαλοπάτια των στίχων<br />αναζητώ ταυτότητες και ορισμούς για τον άνθρωπο.<br />Στις μικρές μου ανακωχές φιλοξενώ το παρελθόν,<br />καλωσορίζω κρυμμένες εικόνες ,σκόρπιους ψιθύρους,<br />μουσικές, μυρωδιές, χρώματα.<br />Στην απέραντη θάλασσα των λέξεων βυθίζομαι<br />φτιάχνοντας αστόλιστους στίχους.<br /><br /><br />Ότι καθόρισε την ποιήτρια, ότι την όρισε, ότι την πόνεσε τώρα σε αιμάτινες εξορύξεις λαμβάνει απαντήσεις από εικόνες αναπάντητες και τις γράφει. Τι κι αν δεν κατοικήθηκε τότε του πόθου ο χρόνος, η θύμησή του καρφώνει την νοσταλγία. <br /><br />Θανατώνεται ενώ καταγράφει, ανασταίνοντας εκείνα που οριστικά έφυγαν, με την πεποίθηση πως εκείνα που έπρεπε να μείνουν έμειναν στις φαρέτρες της μνήμης. Βέλη φλογισμένα οι λέξεις τολμούν να πραγματώνουν αναζητήσεις σε θρήνους, που έσβησαν. <br /><br />Ο ουρανός πελαγοδρομεί στο μπλε και ποια απόχρωση να διαλέξει, για να αποτυπώσει την δική της συγκίνηση, που θάβεται σε γαλανά νερά κι αστραφτερά σύννεφα σα πλημμυρίζουν παράπονο τα μάτια και βροχή τα στήθια, με αναστεναγμούς στης μοίρας τα φτερά που έλιωσαν. <br /><br /><br />ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ<br /><br />Αυτός ο διαρκής αναστεναγμός της θάλασσας<br />και των κυμάτων το ακαταλάγιαστο ταξίδεμα,<br />αναστατώνουν κάποιες λεπτομέρειες αναμνήσεων,<br />αποστάγματα ονείρων, ίσως.<br />Κάτω από την μεγάλη σκιά της νύχτας<br />η αγρύπνια, η μοναξιά, η σκέψη<br />αναδεικνύουν τη σημαντικότητά τους.<br />Στα μονοπάτια του αδιέξοδου παλεύω με τον χρόνο<br />πάντα νικητή.<br />Κι ο έρωτας …<br />ολοένα λιγοστεύει σαν αχνοκέρι<br />ξεχασμένο στο μανουάλι της νύχτας μου,<br />σκαλώνει στην άκρια της ψυχής, παλεύει να κρατηθεί<br />σαν την ανάσα την τελευταία που ήσυχα,<br />αθόρυβα αποσπάται από το κορμί.<br />Την κρατώ πεισματικά, αιχμάλωτη στην άκρη των χειλιών,<br />αγωνιώ μην ξεγλιστρήσει και σβήσω ξαφνικά,<br />και πώς θα αποχωριστώ τον πόνο τον βαθύ<br />της θύμησής σου.<br /><br /><br />Η αλήθεια της είναι το αφύλαχτο πεπρωμένο που δεν βιώθηκε όπως θα έπρεπε να βιωθεί. Να ζήσει όλα εκείνα που δίψαγε να ζήσει με ξέσκεπο έρωτα φυγαδεμένο σε ήλιο, που για μια στιγμή έλαμψε κι ύστερα έμεινε σβησμένο φεγγάρι στο θόλο τ’ ουρανού . Ίσα που πρόλαβε να φυλάξει λίγες φεγγαρόπετρες στις διαδρομές της μνήμης που την εξαερώνει, ανακαλύπτοντας πρώτη, τις αφύλακτες διαβάσεις της νοσταλγίας. <br /><br />Ρόδινα κομμάτια που την ψυχή γαληνεύουν στις τρικυμίες του πάθους. Μακρινά τα ταξίδια του κι άλλο τόσο κοντινά ως τις άκρες κορμιού που χάθηκε, με αισθήσεις πνιγμένες στις αρχές ανάσας καυτής, σε ψιθύρους, σε μικρά αισθήματα. Δυο ίσκιοι μέσα στη νύχτα, δυο σώματα αέρινα που τρεμοπαίζουν στη σιωπή σημαδεύοντας στιγμές, ξορκίζοντας μεταξένιες ζωές που ακόμα σιγοκαίνε στη θύμησή τους.<br /><br />«Κάποτε κρυβόμουν από τους φόβους», «τώρα κρύβομαι από τις λύπες», θα πει η Έφη Μαχιμάρη στο ποίημα «Νυκτοπορώντας». Μα πάλι αυτό δεν φτάνει. Ήρθε η ώρα να μετρήσει απώλειες στη στοργή μιας άλλης αγκαλιάς, αφήνοντας πίσω, τη στάχτη εκείνης που άδοξα έκλεισε, αφήνοντάς την μεθυσμένη, στο ραγισμένο ποτήρι της ανάμνησης.<br /><br /><br />ΝΥΚΤΟΠΟΡΩΝΤΑΣ<br /><br />Μεσάνυχτα κι η σιωπή έδεσε στο λιμάνι.<br />Θυμάμαι… κάποτε κρυβόμουν από τους φόβους<br />στο δωμάτιο με τα γαλάζια παντζούρια<br />τώρα κρύβομαι από τις λύπες<br />στη σκοτεινή άκρη της ερημικής παραλίας.<br />Τα φώτα της πόλης αντικαθρεφτίζονται<br />τρεμοπαίζοντας στη νηφάλια θάλασσα.<br />Κάθυγρη η αμμουδιά αγκαλιάζει το κορμί<br />ο ουρανός κατάστερος ,τον κοιτώ ...<br />σκέφτομαι πως όταν ήμουν παιδί μέτραγα αστέρια<br />τώρα μετρώ απώλειες.<br />Αποστρέφεται ο νους τις σκέψεις<br />μπροστά στην ασίγαστη επιθυμία να απελευθερώσει<br />της ψυχής την έκφραση,<br />και τα χείλια που έμεναν πεισματικά κλειστά ,<br />μισανοίγουν στην μαγική δύναμη των λέξεων,<br />ορμητική να παρασύρει αρνήσεις ,συμβατότητες, απάτες.<br />Χειραφετείται ένας ωκεανός στιγμών που δεν μοιράστηκαν,<br />μάταιων αναζητήσεων, ονειρόπλαστων καταστάσεων.<br />Εδώ στην άκρη της άμμου νυκτοπορώντας<br />θα συμμαζέψω υπολείμματα των ονείρων<br />που σκόρπησαν<br />στη νωχελικότητα του μεσοκαλόκαιρου.<br /><br /><br />Η ποιήτρια μας έδωσε μια όμορφη ποιητική συλλογή με το «νυχτερινό ρεσάλτο». Λέξεις που δένουν αρμονικά με εικόνες αλλά και εικόνες που γεννούν λέξεις. <br />Πολλά εκείνα που επιθυμεί. Άλλα γίνονται κι άλλα που έρχονται αλλά δεν γίνονται. Λαχταρά γυρισμούς κι αποκαθηλώσεις πόνου στο τελείωμα του χρόνου, ανασχηματίζοντας το ταξίδι που δεν έγινε, μετριάζοντας την θλίψη με την γραφή. <br /><br />Αποδημεί η σκέψη από την καθημερινότητα. Την συνθλίβει με ανακυκλώσεις ενοχικών δισταγμών. Τελευταίο αντίο, τελευταία διαπίστωση, γραμμένη στις βαθιές ρυτίδες ζωής αρυτίδωτης, σε απογεύματα άδεια, με απλωμένα βήματα στα κύματα, που γλιστρούν με φιλιά άδοτα.<br /><br /><br />Γυρισμός<br /><br />Ασάλευτη στέκει στην αυλόπορτα<br />τα χέρια σταυρωμένα,<br />η ζωή ριζωμένη στις βαθιές ρυτίδες.<br />Κάρβουνα φλογισμένα τα δυο της μάτια<br />πότε εστιάζουν στο πέλαγος,<br />πότε ακολουθούν τα γκρίζα ταξιδιάρικα σύννεφα.<br />Ξορκίζουν την καταιγίδα.<br />Θα γυρίσει …<br />Φουρτουνιασμένη η θάλασσα,<br />το βλέμμα όλο κι αγριεύει στων κυμάτων την αδάμαστη<br />μανία.<br />Θολός ο ορίζοντας κρύβει το άλμπουρο της ελπίδας.<br />Θα γυρίσει …<br />Ζευγαρώνει την ψυχή της με των στοιχειών το αχολόι<br />να ημερέψει ο ουρανός<br />μην ξεσπάσει άλλο τους θυμούς του<br />στους αφρούς των κυμάτων.<br />Θα γυρίσει …<br />Από τα βάθη τα πελαγίσια<br />έρχεται το τραγούδι των χαμένων θαλασσινών.<br />Πελώρια τα κύματα βροντούν και ξεσπούν στα γκρίζα<br />βράχια. <br />Δεν θα γυρίσει …<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6871866800382953250-4832524627736650125?l=anagnoseispoiiton.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΟΦΙΑ ΣΤΡΕΖΟΥhttp://www.blogger.com/profile/08184582776328529621noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6871866800382953250.post-24138631075328651882011-09-12T07:55:00.002+03:002011-09-12T08:00:42.947+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-vViquOG9Zfg/Tm2RSkzjfiI/AAAAAAAADZU/26_HYM7lWO8/s1600/319371_216843815040428_106119902779487_584160_1125929_n.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 130px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-vViquOG9Zfg/Tm2RSkzjfiI/AAAAAAAADZU/26_HYM7lWO8/s200/319371_216843815040428_106119902779487_584160_1125929_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5651332855723425314" /></a><br />Με λέξεις, σχέδια και χαρακτικά του ίδιου, κυκλοφόρησε το 2011 η πρώτη ποιητική συλλογή του Παναγιώτη Φερεντίνου «Αφέντης του «τόσο δα» από την «ΑΝΕΜΟΣ ΕΚΔΟΤΙΚΗ».<br /><br />Ο δημιουργός μας καλεί να ακούσουμε την ποιητική του φωνή. Είναι η φωνή πολλών νέων παιδιών που δολοφόνησαν το όραμα. Πνίγηκε στα χείλη, εκείνο που πρόθυμα γεννιέται, από τον αυθορμητισμό και την επαναστατική ορμή που φέρνουν τα νιάτα. Έκρηξη στο κατεστημένο ανεδαφικής υπόσχεσης στα χαλάσματα ειμαρμένων επωδών δοξασμένου παρελθόντος. <br /><br /><br />ΑΚΟΥΣΤΕ ΜΕ<br /><br />Πνίγομαι.<br />Νιώθω να πνίγομαι.<br />Βοηθήστε με.<br />Επιφάνεια !<br />Φωνάζω. Ναι, φωνάζω.<br />Αλλά μέσα μου.<br />Ακούστε με.<br />Μια φορά, δείτε με.<br />Ακούστε με.<br /><br /><br />Άγριος ποταμός οι λέξεις του και πώς να χειραγωγήσεις νερά φουσκωμένα στις όχθες της ικεσίας. Σκληρή η γλώσσα στα ακρωτήρια της ποίησης. Σέρνεται στη λάσπη της εποχής και με την γραφή… εξαγνίζεται. Μεταλλάσει τους καπνούς σε σύννεφα που θα φέρουν βροχή για να πλυθούν τα άσχημα που έχτισαν φαύλοι δεσμώτες. Είναι οι δήμιοι μιας ξεπουλημένης γενιάς που πρόδωσε την αξιοπρέπεια της νέας και της άλλης, εκείνης που έρχεται. <br /><br />Νεκρωμένες ελπίδες χάνονται στα χαρτόκουτα της πλατείας, με κοκαλωμένους σκελετούς να συνθλίβονται κάτω από την στεγνή άσφαλτο της απόγνωσης. Βγαίνει να σεργιανίσει στην πόλη μα παντού αντικρίζει λημέρια θανάτου. Επιτήδειοι σπέρνουν ψεύτικους παράδεισους που οδηγούν κατευθείαν στην κόλαση.<br /><br /><br />ΧΤΥΠΗΣΤΕ ΜΑΣ ΑΛΥΠΗΤΑ<br /><br />Χτυπήστε μας αλύπητα.<br />Δείρτε μας!<br />Πατέρες δεσπότες, δική μας μοίρα.<br />Εμπρός λιανίστε μας!<br />Για να μας κάνετε αγρίμια<br />που μες στον κουρνιαχτό βραδιάς Δεκέμβρη<br />τρύπα ζητούν για να χωθούν, να ζεσταθούν… να<br /> προετοιμαστούν.<br />Πληγώστε το το ζώο, πληγώστε το.<br />Θα βρει κουφάλα, θα χωθεί<br />κι εκεί φαΐ θα κάνει την πληγή<br />και θα την γδέρνει με τα νύχια τα κομμένα,<br />τα φαγωμένα από εχτρούς-συντρόφους.<br />Και τα δόντια<br />-άραγε θα ’χουν μείνει δόντια;-<br />που θα ’ναι μαύρα απ’ τα χρώματα<br />που σέρνε για να κρατηθεί.<br />Τέτοια πληγή θα κάνει φυλαχτό<br />για να κρατά, να καρτερά, να ’ρθει η ώρα.<br />Θα πει: «Να, μάτωνε! Και μην ξεχνάς το δράστη!»<br />Του το χρωστάς, να καρτεράς, θα ’ρθει κι η ώρα του.<br />Χτύπα το το θεριό. Χτύπα το λοιπόν!<br />Θεριό είναι θ’ αντέξει.<br />Κι αν γονατίσει και χαθεί<br />ας είναι, τι να το κάνεις ζωντανό και οκνηρό;<br />Ψοφίμι κινούμενο;<br />Ας πάει στο καλό…<br /><br /><br />Η ποίηση του Παναγιώτη Φερεντίνου, είναι η αστική γραφή της κραυγής που επιθυμεί επιτέλους ν’ ακουστεί. Αφουγκράζεται τον παλμό μια πόλης σε σήψη, σε απομόνωση ενοχικής πλάνης. Κανείς δεν προσέχει το κενό ψυχών που άδειασαν το άρωμα πάνω στο άδικο, επιλέγοντας από ανάγκη να παραδοθούν στον καναπέ της αδιαφορίας. Κρεμασμένοι σε αθέατα κλουβιά παίζουν το παιχνίδι της εξουσίας στα διαμερίσματα της φυλακής τους.<br /><br /><br />ΝΑ ΓΙΑΤΙ ΒΓΗΚΑ<br /><br />Να γιατί βγήκα,<br />Δευτέρα βράδυ, έξω στην πόλη.<br />Κανείς δεν με ξέρει – κανέναν δεν ξέρω.<br />Τι κάνω εδώ;<br />Μ’ ένα σημειωματάρι, Θεμιστοκλέους μεριά,<br />να γράφω ορθός.<br />Άνθρωποι περνάνε, με κουνάνε<br />με χτυπούν με τον ώμο.<br />Η γραφή τρέμει, γιατί μ’ ακουμπάνε;<br />Ας το δεχθώ…<br />Είναι κι αυτό ένα άγγιγμα, μια επαφή.<br />Κι αναρωτιέμαι: «Μάθαμε κάποτε άλλο χάδι;<br />Ονειρευτήκαμε το χάδι;» μα το βουλώνω στη στιγμή.<br />Καλύτερα άγγιγμα κι ας με κουνούν, ε και;<br />Ένα ποίημα είναι μόνο, τ’ άλλο είναι η επαφή.<br />Τι κι αν μείνει στραβή η γραφή;<br />Στραβοί καιροί, στραβοί άνθρωποι,<br />στραβή κι η γραφή.<br />Ας με σκουντούν λοιπόν. Χαλάλι.<br />Δεν με πονούν, άγγιγμα είπαμε.<br />Έξω είπαμε, έξω.<br />Αυτό αρκεί.<br /> <br /><br />Δεν θέλει να συμβιβαστεί, όταν το καθεστώς του επιβάλλει μια παρατεταμένη εφηβεία για ν’ αποτρέπεται η σκέψη. Μα ποιος είπε ποτέ, πως η σκέψη ξεριζώνεται; Πολλαπλασιάζει τις καταβολάδες του νου, στα προπύργια αντιεξουσιαστικών πράξεων, για να αναδασωθεί η έρημος, από τα φυτώρια της αναζήτησης νέων θεωριών αυτογνωσίας και επαναπροσδιορισμού της ευτυχίας. <br /><br />Οι φωνές θα λιώσουν τους παγετώνες της αυτοεξόρισης αξιών, που επέβαλλαν οι σύγχρονοι δολοφόνοι της παγκοσμιοποίησης. Η φρίκη και το χάος θα εξαλειφθούν, γεμίζοντας τα ταμεία των συναισθημάτων. Πάντα το όνειρο θα επιπλέει στη φουρτουνιασμένη θάλασσα της ελπίδας. <br />Υποσχέσεις αθανασίας, στα ερείπια θνητής ζωής και ανάπηρης λησμονιάς, που ανασταίνει το χρέος της επιβίωσης. <br /><br /><br /> ΓΡΑΨΕ ΕΝΑ ΡΕΚΒΙΕΜ<br /><br />Γράψε για κείνους που χάθηκαν<br />σε πολιτείες <br />σύγχρονες, μοδάτες.<br />Γράψε για κείνους που δεν θα κλάψουν<br />για το παιδί<br />που έθαψαν μέσα τους.<br />Γράψε για κείνους που ίσως λυπηθούν<br />για την τιμή του τσιμέντου<br />που πλήρωσαν για να μπαζώσουν<br />την καρδιά τους<br />κι όχι γι’ αυτή<br />-την ίδια-<br />που φώναζε: «ΖΩΗ»!<br /><br />Γράψε ένα Ρέκβιεμ<br />για τον ίδιο σου τον εαυτό,<br />για κείνα τα χρόνια που «φαγες»<br />να μάθεις τους άλλους<br />ν’ αγαπούν…<br />και που σε πότισαν<br />οχιάς φαρμάκι.<br />Γιατί αυτό ήταν,<br />κι αυτό είχαν να σου δώσουν.<br /><br />Γράψε ένα Ρέκβιεμ<br />για το «εαυτός»<br />γιατί εκεί οφείλεις,<br />εκεί χρωστάς.<br />Αυτός<br />-ο εαυτός-σου φίλος πιστός<br />σύντροφος αυτός<br />ο μόνος δικός.<br /><br />Γράψε ένα Ρέκβιεμ ρε,<br />γιατί σου πήρανε τα χρώματα.<br />Μόνο τα νύχια σ’ άφησαν<br />κείνα πένα.<br />Κείνα τέλος<br />-ελπίδα-<br />αρχή. <br /><br /><br />«Ο αφέντης του τόσο δα», μεγιστοποιείται, γιγαντώνεται όταν η φωνή του ενωθεί με άλλες φωνές. Οι δράκοι της εξουσίας θα νικηθούν. Στεντόρειες φωνές θα πάψουν να πίνουν γουλιά-γουλιά κερασμένο θάνατο, από εκείνους, που θέλουν να νεκρώνουν συνειδήσεις...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6871866800382953250-2413863107532865188?l=anagnoseispoiiton.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΟΦΙΑ ΣΤΡΕΖΟΥhttp://www.blogger.com/profile/08184582776328529621noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-6871866800382953250.post-39670712655395668932011-09-04T20:25:00.004+03:002011-09-04T20:38:41.039+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-uAJ5T78dTUc/TmO0u55iPQI/AAAAAAAADZE/8I_C_LcJxs4/s1600/228588_1918061945042_1046806512_32168842_7694340_n.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 149px; height: 200px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-uAJ5T78dTUc/TmO0u55iPQI/AAAAAAAADZE/8I_C_LcJxs4/s200/228588_1918061945042_1046806512_32168842_7694340_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5648557075561856258" /></a> <br />«Ό,τι άγγιξα κι ό,τι θυμάμαι», τίτλος της συγκεντρωτικής συλλογής του Γιάννη Τόλια, που κυκλοφόρησε το 2011, από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗ. Είναι ποιήματα που γράφτηκαν, από το 1981 έως και το 2011. Ανεξάρτητες συλλογές, μικρές ιδιωτικές εκδόσεις στην αρχή, τώρα στεγάζονται κάτω από ένα συλλεκτικό βιβλίο. <br />Τριάντα χρόνια ο ποιητής γράφει, γράφει, … Έτσι μπορούμε να δούμε την εξελικτικότητα της γραφής του. Γιατί όπως ο ίδιος πολύ όμορφα λέει: «Η ποίηση / δεν είναι άσκηση επί χάρτου. / Είναι πόλεμος». <br /> <br />Πολεμάει ο ποιητής. Είναι ο μαχητής που ταμπουρώνεται στις ακρώρειες του χρόνου, προσπαθώντας να διαφυλάξει ερείπια μνήμης, στην ατέρμονη σύρραξη με την απουσία, στα μελαγχολικά πεδία της μοναχικής μάχης του. Θυμητάρια που αργότερα θα ανασκευάσει με την σκέψη και αιμορραγώντας, θα τα σχηματοποιήσει σε οικοδομήματα ποίησης. Σφαγιασμένα σπαράγματα που επουλώνουν κι επουλώνονται με την συγκομιδή αιμάτινων λέξεων. <br /> <br />Αλιεύς αναστεναγμών και βλεμμάτων, μαζεύει στις χούφτες προσεκτικά την κόκκινη αλμύρα από αιματοβαμμένα καλοκαίρια. Σημάδια άμμου που σβήνουν στην ανατολή του Άδη, με αυτοκτονικές προσκρούσεις σε κύματα λύπης, πλημμυρίζοντας οδύνη. Η άμπωτη της γραφής θα φέρει γαλήνη στη σκέψη, ανεμίζοντας το μαντήλι που χορεύει με νόστους αισθήσεων, μεταλλάσσοντας χρώματα αποχωρισμού. <br /> <br /> <br />ΜΩΒ ΣΗΜΑΙΑ (1981) <br /> <br />ΑΠΟΚΡΙΣΗ <br />Μην προσπαθείς να με πολεμήσεις <br />δεν υπάρχει πια μάχη <br /> <br />Ερείπια μόνο <br />σκορπισμένα <br />στη σκέψη μου <br /> <br />Άφησέ με <br />πίσω να κοιτάξω <br />μην κλέβεις <br />λέξεις που μου ανήκουν <br /> <br />Πρέπει να απαντήσω. <br /> <br /> <br />ΛΑΛΕΝΙΑ <br /> <br />Να φανείς <br />πίσω από τα ανοιχτά <br />παράθυρα του καλοκαιριού <br />με μια χούφτα αλμύρα <br />κι ένα κοχύλι στο αυτί <br /> <br />Μ’ ένα χαμόγελο <br />περασμένο στο λαιμό σου <br />να αγγίξεις την πληγή μας <br />με τα κοραλλένια δάχτυλά σου <br /> <br />Έτσι να έρθεις <br />με μια χούφτα <br />κόκκινη αλμύρα <br />που μάζευες τα βράδια <br />στάλα στάλα <br />το αίμα του καλοκαιριού. <br /> <br /> <br />Στα ποιήματα του Γιάννη Τόλια, διακρίνουμε μια λύπη, που λιώνει από μελαγχολικό πόνο, τα διαμάντια της γραφής του. Από μακρινές εκστάσεις γεννιούνται συναισθήματα, φέρνοντας αρώματα ακριβά, που ευωδιάζουν συγκίνηση. Γίνεται συλλέκτης μυσταγωγικών θανάτων στα ανθοκήπια της θλίψης. <br /> <br />Μέρες και νύχτες αρθρώνει συλλαβιστά, της νοσταλγίας θαύματα. Ανεξόφλητα έρπονται σε σελίδες λευκές, ξαγρυπνώντας φόβους, σε πολύχρωμα ονειροδρόμια. Ο οραματισμός γίνεται έμπνευση κι η έμπνευση γίνεται έναρθρη κραυγή, απλώνοντας τις κυοφορημένες αισθήσεις στο χαρτί. Βραδείς αναφλέξεις στα ηφαιστειογενή πετρώματα της ποίησης, δυναμιτίζουν τις κατάλληλες λέξεις, για να πραγματοποιηθεί η έκρηξη των συναισθημάτων. Η λάβα κυλά στα περιστύλια της λύπης, οικοδομώντας έντεχνα την Ακρόπολη, από τα συντρίμμια βιωμάτων και περιστατικών, που συγκλόνισαν τον εσωτερικό κόσμο του δημιουργού. <br /> <br /> <br />ΟΝΕΙΡΟΔΡΑΜΑ (1984) <br /> <br />* <br />Τίποτα δεν περιβάλλει στοργικά <br />τις καλοκαιρινές μέρες <br /> <br />Μια λύπη <br />τρυφερή και διακριτική <br />χρωματίζει <br />το φωτεινό τοπίο των ματιών σου <br /> <br />Ξέρω ότι δύεις <br />πίσω από ορίζοντες <br />αγνώστων λοιπών στοιχείων <br /> <br />Ότι βυθίζεσαι <br />σιωπηλά κι αυτάρεσκα <br /> <br />Το βαθύτερο ρήγμα σου ονομάζεται Ιωάννης. <br /> <br /> <br />* <br /> <br />Κι εγώ <br />όλη τη νύχτα <br />τίναζα τη σκόνη <br />από τα σεντόνια <br />της νοσταλγίας μου <br /> <br />Κι αυτή <br />το πρωί τηλεφώνησε <br /> <br />Τα γραφτά σου <br />στις σκάλες <br />που οδηγούν στο υπόγειο <br />στο λέβητα του καλοριφέρ. <br /> <br /> <br />Σιωπηλά δειλινά κι αναίμακτα ηλιοβασιλέματα συλλέγουν θρυμματισμούς χρωμάτων. Ξεθάβουν άγνωστες λύπες. Τις περιφέρουν στα αδιάτρητα πικρά εκμαγεία του χρόνου, μετρώντας απώλειες. Σε ανύποπτη στιγμή, η απουσία υγραίνει πικρούς καημούς, εκπλήσσοντας τα χέρια που γράφουν τα δώρα του μαρτυρίου. <br />Καταδικάζεται δια βίου ο ποιητής, ν’ αφουγκράζεται συνεχώς τον χτύπο της αιμοστάλαχτης φλέβας. <br /> <br />Ο άνεμος θα καίει ένθεους χρησμούς, αποκρυπτογραφώντας κώδικες μυστικούς, που βασανίζουν την ενδοχώρα της ψυχής. Κι είναι τα ποιήματα χαρές ναυαγισμένες που σώθηκαν, από τα κατακλυσμιαία απρόσιτα πάθη του. Αρματωμένα καράβια οι πόθοι στεγνώνουν δάκρυα, διασώζοντας την ακριβή αλμύρα από την λήθη. Με χέρια βαμμένα, βουτηγμένα στο πουθενά της θλίψης, επαναφέρει ασύλληπτα χρώματα από την αχρωμία γεγονότων που έληξαν, γονιμοποιώντας την ανάμνηση. <br /> <br /> <br />ΕΞΙΤΗΛΟΣ ΧΡΟΝΟΣ (1999) <br /> <br />* <br /> <br />Μαζεύω αργά και σχολαστικά τα κομμάτια μου <br />πορσελάνες και κακότεχνα εκμαγεία <br /> <br />Αδειάζω στα σκουπίδια <br />το τασάκι με τις λέξεις <br /> <br />Πρέπει να πλύνω και να στεγνώσω το γέλιο μου <br />δεν έχω άλλο άσπρο πουκάμισο να φορέσω <br /> <br />Πάλι νέκρωσες τις γραμμές <br />και παραπλάνησες την άρκτο <br />για να δείξει ψεύτικη πορεία <br />στο σαπιοκάραβο της απαντοχής μου. <br /> <br /> <br />* <br /> <br />Μόνο εσύ που ήξερες <br />να με συμφιλιώνεις <br />εξοργιστικά απουσίαζες <br /> <br />Δεν άντεξα <br />το απόβραδο <br />παρέδωσα τα όπλα μου <br />το χαρτί <br />ένα μολύβι <br />και την διάτρητη ασπίδα της λύπης μου. <br /> <br /> <br />Ο Γιάννης Τόλιας είναι ο ποιητής που διατηρεί αιμοστατική σχέση με το ποίημα. Η νοσταλγία περιμαζεύει τον οίστρο σε δίχτυα ελπίδας. «Πεινασμένα σκυλιά οι λέξεις», όπως ο ίδιος λέει, τον καταδιώκουν. Στης μοναξιάς του την κλίνη ριζώνει, τινάζοντας τα σεντόνια της θλίψης. Χαράζει νόστους, ματώνοντας από την θελκτική απουσία. Ψίθυροι, ενοχές, πόνοι κλάματα, συντριβές, γίνονται το περιστέρι που με πληγωμένα φτερά οδηγείται με ακρίβεια στην κατακόρυφη πτώση, προς το νέο άγνωστο. <br /> <br />Ένα άγγιγμα ζεστό στην μαύρη ησυχία, αδημονεί να έλθει, λίγο πριν κοιμηθούν οι αισθήσεις. στα ξέφωτα της μνήμης. Ακούγεται η ηχώ επώδυνων πράξεων που πυρπολούν τη σκέψη. Δεν ξεχνιέται ο χρόνος στις φωτιές των βλεμμάτων που άσκησαν την όραση στα πολύπλοκα του νου. Εξακολουθεί να υποθάλπει την μελαγχολία ωρών που πέρασαν. Ραγισμένη επιθυμία, μαρμαροσκαλισμένη στην ερωτογεννημένη αγαλματένια, απρόσμενη παρουσία. Στέκει ψυχρή λαξεύοντας με την σμίλη τα αποτυπώματα ανάσας καυτής που έπαψε ν’ ανασαίνει. <br /> <br /> <br /> <br />Ο ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑΣ (2002) <br /> <br /> <br />ΕΣΚΙΣΕΣ ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΜΟΥ <br /> <br />Έσκισες το γράμμα μου <br />σε μικρά κομμάτια <br />που έτρεχαν πίσω σου <br />πεινασμένα σκυλιά <br />όπως τις φύσαγε ο αέρας <br />οι λέξεις. <br /> <br /> <br />ΚΡΥΦΑ ΚΑΛΕΙΣ <br /> <br />Ζωγραφίζεις μυσταγωγίες όρασης <br />Υποδύεσαι υγρές νοσταλγίες αφής <br /> <br />Κατεβαίνεις τη σκάλα <br />αφήνοντας αποτυπώματα παραπλάνησης <br />στο λαβύρινθο μιας ραγισμένης επιθυμίας <br /> <br />Αν και γνωρίζεις ότι ο χρόνος <br />δεν λυπάται κανέναν <br />στέλνεις το δούρειο άρωμά σου <br />να διασχίσει το αναφιλητό της κλίνης <br /> <br />Με θαμπούς ψιθύρους <br />κρυφά καλείς <br />αισθήσεις που απώλεσαν τη μνήμη τους <br /> <br />Η τρυφερότητα της σκιάς σου <br />ερμηνεύει τους χρησμούς του απρόσμενου <br />απαλύνει το πένθος των μονολόγων <br /> <br />Εξαλείφοντας με φως τα ίχνη σου <br />συντρίβεις την περιπλάνηση <br />αναγγέλλοντας θριαμβικά <br />το τέλος της νύχτας <br />Ξυπνάω ακρωτηριασμένος <br /> <br />Είναι αδιαπέραστο <br />το ναρκοπέδιο των ονείρων. <br /> <br /> <br />Ο ποιητής κρύβει τις στιγμές του σε σπαράγματα, επιχειρώντας αναδύσεις με φυσαλίδες χρυσές να τρέχουν πάνω του. Πέφτουν πάνω σε υδατόπυργους. Τσακίζονται στην ακτή της λύπης για να χορέψουν τον τελευταίο χορό της θλίψης. Μαγεύουν, αγγίζοντας «όνειρα υψηλής τάσης» σα γεννούν κάθετες λάμψεις. Είναι οι κεραυνοί που συνόδεψαν ταξίδια αφής με τα ακροδάχτυλα των θαυμάτων. Εύθραυστες λεπτομέρειες, μετασχηματίζονται σε κρυμμένα άστρα που επιτακτικά επιθυμούν να φωτίσουν σκιές, δραπετεύοντας από σκουριασμένους καθρέφτες. Θέλουν να κατοικηθούν στη γη, είδωλα μιας άλλης εποχής, φερμένα από κόσμους απόγνωσης. <br />Σπασμένα τα κάδρα, φιλοξενούν επιστροφές υλικών που γκρεμίστηκαν στις ακροβασίες αιμοδιψών δακρύων. Πάλι συνομιλούσαν με νύχτες ασέληνες θηρεύοντας όνειρα. Δεν αρκεί να έρθουν, πρέπει και να γραφτούν με το μελάνι του ανεξίτηλου λυγμού, μνημονεύοντας επετείους μαχαιρωμένης πληγής, που δεν λέει να κλείσει. Άσωτη σιωπή περιρρέει τον αθάνατο Άμλετ στα θνητά ενθύμια της νοσταλγίας, κατατρώγοντας σάρκα από την σάρκα του. Τελευταία επιθυμία! Να συλλεχθούν όλα τα σκόρπια λόγια που τ’ άρπαξε ξαφνικά ο άνεμος, αμείβοντας με εξαίσιες λέξεις την τροχιά του ποιήματος. Θα αθωωθούν οι λύπες στα αιμάτινα πληκτρολόγια της πιο βαθιάς νύχτας, ματώνοντας δάχτυλα απόκληρων ποιητών, σε διανυκτερεύοντες καταυλισμούς γραμμάτων ανομοιοκατάληκτης μνήμης. <br /> <br />Ένας ψίθυρος στη μοναξιά, η αύρα όλων εκείνων που έφυγαν, με την ψευδαίσθηση πως είναι πάντα εδώ. Στα τριμμένα σεντόνια αμνήμονων στιγμών, καρτερούν την αθανασία των ποιημάτων. <br /> <br /> <br />ΑΜΑΡΤΟΛΟΓΙΟ (2007) <br /> <br /> <br />ΣΤΗ ΘΗΡΕΥΤΡΙΑ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ <br /> <br />Έπρεπε να έχουμε συναντηθεί <br />σε εποχές άλλες <br />Τότε που η δύση <br />έσπαγε πάνω στα παράθυρά σου <br /> <br />Κι εσύ σε ετοιμότητα λύπης <br />σε μια τρυφερή αναμονή δακρύων <br /> <br />Να με γκρέμιζες από την μοτοσικλέτα μου <br />κι από τις τσέπες του δερμάτινου <br />να άρπαζες τα ποιήματα. <br /> <br /> <br />ΕΤΟΙΜΟΡΡΟΠΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ <br /> <br />Ετοιμόρροπο καλοκαίρι <br />Πώς να κατοικήσω; <br />Σκηνίτης περιπλανώμενος <br />άρρωστες σέρνω τις λέξεις μου <br />Ξενιστής των δύσεων <br />σπαράσσομαι από το θάμπωμα των χρωμάτων <br /> <br />Με ανάσες σιωπής <br />επινοώ αναμνήσεις που σε περιέχουν <br />το σκοτεινό σου <br />ανεμίζοντας πέπλο <br />όπως της Φρύνης <br />την εξαίσια <br />αποκαλύπτουν απουσία σου. <br /> <br /> <br />Μεσίστια κυματίζουν οι λέξεις του Γιάννη Τόλια στα αγεωγράφητα τοπία της ποίησης. Είναι ο δημιουργός, που ξέρει πολύ καλά να αφηγείται και να χειρίζεται ερωτικούς σπασμούς, από το «ακριβό των αισθήσεων». Χαμένο ουράνιο τόξο, που συνέλεξε προσεκτικά τα χρώματά του, για να νανουρίσει αποχρώσεις κρύων σωμάτων πριν το ξημέρωμα, μη τύχει κι αποδράσουν οι λέξεις για το μοναδικό θηλυκό φωνήεν του πάθους. Πάντα κρυφή κι ατέλειωτη δίψα, περιπλανάται στους ουρανίσκους αρσενικών φωνηέντων του πόθου. Στιγμές-στιγμές σκύβει και πίνει, ξεδιψώντας ουρανό ξέσκεπο, με τα σύννεφα να βρέχουν βροχή, στα ρυάκια της αποκάλυψης, παγιδεύοντας την αφή στα υγρά άκρα της μνήμης. <br /> <br />Η γραφή σταματά στο χρόνο, με πετάγματα σε θρήνους που γίνονται τραγούδι. Ο ποιητής κοιτάζει πίσω, ακόμα κι όταν τα λάθη, ταξιδεύουν στους ίδιους ουρανούς που τον πόνεσαν. Βαθιά μέσα του ζητά να επαναλάβει τον δρόμο της καρδιάς που βγάζει σε αδιέξοδα, με επίγνωση πως εκείνο που θα μείνει είναι το ποίημα, πλημμυρισμένο από την οδύνη της πιο μεγάλης του επιθυμίας. <br /> <br /> <br />ΛΥΣΙΠΟΝΟΝ (2008) <br /> <br /> <br />ΑΚΡΙΒΟ ΤΩΝ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ <br /> <br />Το ποίημα <br />δεν έχει προορισμό <br />Στοιχειωμένο τρένο <br />ακατάπαυστα <br />πάνω στις ράγες του χρόνου <br /> <br />Περνάει από παντού <br />και κάνει στάσεις παντού <br />Άλλοι το βλέπουν <br />ενώ για άλλους είναι αόρατο <br /> <br />Διαλέγει αυτό τους επιβάτες του <br /> <br />Απαιτείται κόμιστρο ακριβό των αισθήσεων. <br /> <br /> <br />Ο ΘΡΗΝΟΣ ΤΩΝ ΕΠΙΘΥΜΙΩΝ <br /> <br />Απ’ όλους τους θρήνους <br />στη ζωή <br />ο πιο σπαραχτικός <br />είναι της επιθυμίας <br /> <br />Αν ο χρόνος <br />δεν έσβηνε τη δίψα του <br />με τα δάκρυα των επιθυμιών <br /> <br />Το σύμπαν θα είχε πλημμυρίσει οδύνη. <br /> <br /> <br />ΜΕ ΤΟ ΚΟΠΙΔΙ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ <br /> <br />Όλη τη νύχτα <br />σε χάραζα <br />με λέξεις δίκοπες <br /> <br />Δεν άφησα αγεωγράφητο <br />κανένα σημείο <br />του κορμιού σου. <br /> <br /> <br />Μελέτη ποίησης θα μπορούσα να ονομάσω, τούτη την ποιητική συλλογή του Γιάννη Τόλια, «Ο,ΤΙ ΑΓΓΙΞΑ ΚΙ Ο,ΤΙ ΘΥΜΑΜΑΙ». <br />Τα ποιήματά του είναι μικρά ή μεγάλα θλιμμένα χαμόγελα, που πέφτουν στη γη. Είναι αποστάγματα αισθητικής συγκίνησης, στα ιδεατά οικοδομήματα της ποίησης, που τράφηκαν με αισθήσεις. Για τούτο και ο ποιητής συχνά ερωτοτροπεί με τους στίχους. Η ποίηση είναι η μεγάλη αγαπημένη του. Τι κι αν κάποιες φορές την ξεχνά, εκείνη περιμένει υπομονετικά τον δημιουργό, για να την αναστήσει άλλη μια φορά, με την καυτή του ανάσα και «ν’ ανάψει το καντήλι της ενθύμησης στο αμετάκλητο». <br /> <br />Με τον χρόνο σύμμαχο κι ανταγωνιστή θα ξεδιπλώσει ταριχευμένες μνήμες και κονιορτοποιημένα όνειρα, διασχίζοντας υποσχέσεις ποίησης που μεταλλάχθηκαν σε ακριβή ποίηση. Προσκυνητής του άλογου που γίνεται έλλογο, χτενίζει και ξαναχτενίζει τα άλυτα μαλλιά της ποιητικής κόμης, εκεί που τα όνειρα ανατέλλουν. Υψιπετούν λίγο πριν δύσουν οι αναλαμπές της μνήμης και ξεχαστούν. Δρομολογούν θαύματα που επιμένουν να αναγνωσθούν, διασώζοντας την ανάμνηση σε μοναχικές ώρες. Υγρές αυπνίες που γίνονται σύννεφο και τρέχουν στα μάτια αμετανόητων ταξιδευτών της νοσταλγίας. <br /> <br /> <br />ΕΥΛΥΠΗ (2010) <br /> <br /> <br />ΝΗΠΙΟΣ ΤΗΣ ΑΦΗΣ <br /> <br />Από το κορμί σου <br />ξεκινάει ο χρόνος μου <br />Νήπιος της αφής <br />διδάσκομαι των αγγιγμάτων <br />προσανατολισμό. <br /> <br /> <br />Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑΣ <br /> <br />Όσες φορές <br />έχω στείλει <br />ποιήματα με τα μάτια <br />ο ταχυδρόμος <br />της μελαγχολίας <br />τα επιστρέφει ανεπίδοτα. <br /> <br /> <br />Ο,ΤΙ ΑΓΓΙΞΑ ΚΙ Ο,ΤΙ ΘΥΜΑΜΑΙ <br /> <br />Αύριο που θα είμαι <br />τόσο μακριά <br />τα μάτια σου άλλες εικόνες <br />θα τα διασχίσουν <br /> <br />Κι οι υποσχέσεις <br />σε ώρες παράφορης <br />του μέλλοντος σκηνοθεσίας <br />με λύσσα θα κομματιάζουν <br />τη σάρκα <br />του αποχωρισμού μας <br /> <br />Να θυμάσαι <br />πως άφησα πάνω στην κόμη σου <br />όλα τα προνόμια της αφής μου <br /> <br />Τώρα θρυμματισμένος <br />όπως το τζάμι <br />των εγκαταλελειμμένων <br /> <br />Φωνάζω ανήμερα <br />ό,τι άγγιξα <br />κι ό,τι θυμάμαι. <br /> <br /> <br />Ο ποιητής δεν θα εγκαταλείψει εύκολα την ποίηση. Ή θα επιζήσει μ’ αυτήν ή θα χαθεί για πάντα μαζί της … <br /> <br /> <br />ΕΠΙΓΕΥΣΗΣ ΜΕΛΑΘΡΟΝ <br /> <br />Ή θα γίνεις ποίημα εδώ <br />ή <br />θα πεθάνουμε κι οι δυο. <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6871866800382953250-3967071265539566893?l=anagnoseispoiiton.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΟΦΙΑ ΣΤΡΕΖΟΥhttp://www.blogger.com/profile/08184582776328529621noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6871866800382953250.post-68676017035817083002011-06-30T22:57:00.004+03:002011-06-30T23:05:35.133+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/-6TIZKCzLQ9k/TgzVohwnhNI/AAAAAAAADYI/ut1nEeBaSaY/s1600/get_img.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 140px; height: 200px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-6TIZKCzLQ9k/TgzVohwnhNI/AAAAAAAADYI/ut1nEeBaSaY/s200/get_img.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5624104926912677074" /></a><br />Ένα βουβό κλάμα τα λόγια. Μια σιωπή πένθιμη σε εμβατήρια λύπης, είναι τ' ακριβά δώρα της ποιητικής συλλογής "Λόγος και αιτία για μια θύμηση" του Άγγελου Πετρουλάκη, που κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2011, με παραχώρηση των πνευματικών δικαιωμάτων στην Πανθεσσαλική Ένωση Ατόμων με Σκλήρυνση κατά Πλάκας.<br /><br /> Πίσω από τις λέξεις, καλά κρυμμένη η οδύνη. Ανοίγει πανιά θλίψης σε ακούρσευτες θάλασσες πόνου, απρόσμενου. Γκρεμοί που πολεμούν να πνίξουν θύμησες. Αυταπάτες που δεν σώθηκαν. Αντοχές στην περίμετρο ενός τέλους, που δεν γλίτωσε από αρχέτυπα συνθηκολόγησης δακρύων με την μνήμη.<br /> Σκληροί οι ήχοι της απουσίας. Γυρεύουν ν' ακούσουν φωνές παρουσίας, που δεν ακούγονται, όταν τα λιβάνια αγγίζουν ρούχα αφόρετα στη σμίλη του χρόνου, σε χρυσαφένια πρωινά. Με το κατάρτι στητό ν' αρμενίζει στο μπλε, εξαργυρώνοντας το άπειρο. Εκεί κατοικεί, μόλις μια στάλα σκόνης στον αέρα, λίγο πριν την ξαφνική πτώση κλώνου αστεριού, που έσβησε, γυαλίζοντας το λευκό του μαρμάρου. Χαρακωμένοι εσπερινοί, συμφιλιώνονται με καιρούς, που απροειδοποίητα έρχονται, φθάνουν.<br /> <br />Μαδημένα ροδοπέταλα τα λόγια, φυλάσσονται σε σελίδες, με ευλάβεια πλανόδιου συλλέκτη αποξηραμένων στιγμών. Σιγαλιστές, ψιθυριστές, ακριβοθώρητες ανάσες μιλούν με τα μάτια φωτογραφίας αξέθωρης, λαμπερής, ασυμβίβαστης μορφής. Χύνεται στον χρόνο, σαν φιγούρα αγίου σε λαμπερά περάσματα. Οι μέρες πέτρωσαν το άγγιγμα στα χρονικά του πόνου κι οι μοίρες αθώωσαν για πάντα τους αθώους. Τους τύλιξαν σε μύθους, σε αφηγηματικές, ιστορώντας τα πρόσωπα.<br />Μιλά ο ποιητής για γεγονότα και περιστατικά στους εκτροχιασμούς της μνήμης. Κι είναι πολλές οι θύμησες που αναπνέουν το τσακισμένο, το αναπάντεχα χαμένο του όνειρο. Χάρτινες μέρες, που φωνάζουν κλαίγοντας, για την μοιραία πτώση, στη γεύση ενός αντίο, με το προαίσθημα του θανάτου στα χείλη. Πέτρα κοφτερή έκοψε το αήττητο στα ερείπια σεισμού ενθρόνιστου. Ιστορισμοί σημαδεμένων αντηχήσεων, που ακόμα ρευστοποιούνται στους ενικούς ονόματος ουσιαστικού, γένους ανυπεράσπιστου.<br /><br />Περνά η ζωή, σαλπίζοντας προσκλητήρια σε παγωμένες ώρες, λυγίζοντας στο απρόσμενο. Στο παράξενο ενός κόσμου, με τον καημό να καιροφυλαχτεί στη βροχή που δεν έπεσε, στεγνώνοντας τ’ όνειρο.<br /> <br /><br /><br />«Σαλπίζω το προσκλητήριο των ωρών που δραπέτευσαν απ’ την ευνομία, <br />σφραγίζω τα παράθυρα και συνθηκολογώ με την παγωνιά.<br /><br /><br />Πίσω από σφραγισμένα παράθυρα ο κόσμος μου!<br /><br />Εκεί, ο δικός μου Άθως.<br />Εκεί, οι δικές μου θάλασσες.<br />Και τα πειρατικά μου όνειρα εκεί,<br />ζηλότυπα φυλαγμένα<br />ως δρώμενα αρχαίων μυστηρίων.<br /><br />Εκεί, τα σιωπηλά εωθινά της αναζήτησης.<br />Εκεί, και οι εσπερινοί των δακρύων.<br /><br />Πίσω απ’ τα σφραγισμένα παράθυρα<br />το ζεϊμπέκικο της απελπισίας,<br />τα σπασμένα ποτήρια, <br />τα σπασμένα βήματα,<br />το βλέμμα που πνίχτηκε στην ερημιά.<br /><br />Στο εικονοστάσι των χθεσινών όρθρων<br />το δικό σου πουκάμισο,<br />να του ανάβουν κερί οι ήχοι <br />με τα ξεφτισμένα μοβ χρώματα...<br /><br />Το αρχέτυπο του πόνου εγωιστικά δική μου υπόθεση.»<br /><br /><br />Τι μένει ανάμεσα στην τελεία και τα αποσιωπητικά, που εγκλωβίζουν την ανάμνηση; Δεν θέλει να λησμονηθεί. Είναι παράξενο, αλλά ο νους και τα μάτια, εφευρίσκουν νέους τρόπους κάθε φορά, για να την ανασκευάζουν στις ακρώρειες του χρόνου και να ταριχεύουν μνήμες. <br />Σκόρπια η ψυχή, χτίζει νησί στην άκρη τ’ ουρανού, με μοναδικά υλικά ένα σπασμένο φτερό και το Ίλιον του θανάτου. Εικόνα ακίνητη που συνομιλεί με φιγούρα άυλη στο κόκκινο, λέγοντας προσευχές για ίμερους ίσκιους. Όλα είναι εδώ, κοντά, δίπλα, ανάμεσα σε αγάλματα γεμάτα αποτυπώματα αγγιγμάτων, που δεν προδόθηκαν κι ούτε πρόδωσαν μνήμες νωπές. Μέρες λύπης προσπαθούν να γιάνουν πληγές σκοτεινών ημερών καθώς περνούν αλησμόνητες, στις χαραμάδες του χρόνου. <br />Σωπαίνει το νερό στην προσμονή μιας άνοιξης. Προσπερνάει αμίλητη, βουβή, τραγουδώντας την πίκρα που ξεχειλίζει, στην αφύλακτη υδρία του πόνου. <br /> <br /><br />«Ανάμεσα στις ερειπωμένες λέξεις και στα αποσιωπητικά σχηματοποιείται <br />η διαίσθηση για την έλευση ενός ακόμα χειμώνα. Μυρίζω το ρούχο σου, <br />που ανακάλυψα ξεφυλλίζοντας παλιούς ημεροδείχτες και βεβαιώνομαι <br />πως οι νύχτες ταρίχευσαν καλά τις εικόνες σου. <br />Κλείνω το παράθυρο και συν-ομιλώ με τις ακίνητες φιγούρες των κάδρων, <br />με τον Πέτρο που ταξίδεψε άωρα και τις κόκκινες πινελιές <br />που σκιάζουν το πρόσωπό του.<br /><br /> Σε στάχτες μέσα <br /> ανακαλύπτω ένα τραγούδι<br /> κι ένα καψαλισμένο φτερό...<br /> Πλημμύρισαν κόκκινο οι ρωγμές του χρόνου.<br /><br /> Θα υπάρχεις - μ’ ακούς; - το ουρλιάζω τις νύχτες,<br /> που γυρίζω σαν λύκος στο σκοτάδι των έρημων δρόμων,<br />ρινηλατώντας την απουσία σου.<br /><br />Παραφρονώ, μιλώ με τ’ ασχημάτιστα<br />και προχωρώ με τα χέρια στην έκταση,<br /> - σχήμα του σταυρού -<br />σώμα εσταυρωμένο στην απέλπιδα δύση μου.<br /><br />Εκτροχιασμένες θύμησες<br />κι επιστροφές εκεί όπου υποπτεύομαι <br />πως ανασαίνεις τη νύχτα.<br /><br />Σε κόγχη ερειπωμένης εκκλησίας<br />ανακαλύπτω τα μάτια σου<br />και κρατώ το δάκρυ σου μόνο<br />και νιώθω πως σ’ έχω εγώ<br />κι όχι οι άλλοι που κρατάνε το γέλιο σου<br />και νιώθω πως σ’ έχω μονάχα εγώ,<br />που ξέπλυνα το αίμα και τη σκόνη απ’ τα πόδια σου.<br /><br />Το άδειο πουκάμισο της Ελένης για κείνους,<br />το Ίλιον του έρωτα και του θανάτου για μένα.» <br /><br /><br />Πάντα ίδια η γεύση του αντίο στα χείλη, μα πιο πικρή εκείνου που δεν πρόλαβε να ειπωθεί. Ανένταχτο έμεινε στους αστερισμούς μιας ελευθερίας. Δεν τρόμαξε από το πολύ της σιωπής. Στεφανωμένα λόγια ψάχνουν ν’ ακουστούν εκεί που τίποτα δεν είναι όπως παλιά, όπως την προηγούμενη άνοιξη σε δωμάτια λυγμών άδεια, από το όνειρο που έσβησε. <br />Τώρα τα τάματα έχουν να κάνουν με την απόσταση, την μακρινή, την αμετάθετη. Ηχούν σάλπιγγες για το αερικό που δεν χόρτασαν στιγμές μαζί του. Ο χρόνος καλούσε, η περιπέτεια άρχιζε για κείνο το μακρινό ταξίδι το χωρίς επιστροφή. Τώρα πια μόνον τα βήματά του μπορούν ν' ακολουθούν, να διαβάζουν τα ίχνη του πάνω στις φωτοσκιάσεις του φεγγαριού, για να βλέπουν αιωρήσεις σε σπασμένες νύχτες, όταν ακροβατούν στην μνήμη με συνωμοσίες σιωπής. Οι δρόμοι ανοιχτοί για το ασύνορο που δεν ορίζεται, καθορίζεται στις συμβάσεις ανεπιλεγμένου τέλους.<br /><br /> <br /> <br />«Ήξερα τη γεύση του «αντίο».<br />Ήξερα και το χρώμα του,<br />από χρόνια παλιά,<br />ιστορημένα σ’ αραχνιασμένους τοίχους,<br />αποτυπωμένα σε ραγισμένους καθρέφτες,<br />ερμητικά σφραγισμένα σε λάρνακες ερώτων<br />που βίαια πέθαναν...<br /> <br /> Γι αυτό και γνώριζα καλά<br /> τι θα κρατούσα από σένα...<br /> <br />Ακουμπούσα τα δάχτυλά μου στα χείλη σου<br />κι έλεγα πως θα ιστορηθούν σε μιαν άλλη ζωή,<br />ως πλέον ακριβοθώρητα.<br />Ακουμπούσα το μέτωπό μου στο στέρνο σου<br />κι έλεγα πως θα μείνει ως κόσμος ανεπανάληπτος<br />στη μεγαλοπρέπεια της λευκότητάς του.<br />Μάζευα ίχνη από βήματα,<br />χειρονομίες κι εκφράσεις,<br />σπασμένες λέξεις και βλέμματα....<br /> <br />Ξέροντας πως<br />δεν είμαι εγώ αυτός που θα μείνει,<br />αλλά εσύ,<br /> σε μια συμφωνία σιωπής<br /> και σ’ ένα ποίημα...» <br /> <br /><br /><br /><br />Σε ποια χρώματα φυγόδικοι νοσταλγοί ζητούν συναντήσεις πάνω σε παλέτες φυγής; Αγγίγματα που άντεξαν το λευκό θανάσιμο της απουσίας. Άλλη γη που ζήτησε άλλη γη, χώμα που ζήτησε άλλο χώμα, στη τρομακτική σιωπή λατομείων που λάξευσαν το μοναδικό χτισμένο οικοδόμημα του αποχαιρετισμού. Λευκό, άσπρο το πουκάμισο ανεμίζει άχραντες σιωπές με την υπόσχεση μεταφυσικών συναντήσεων μια άλλης ζωής. <br /> <br /><br />«Μου ανήκουν τα χρώματα της φυγής.<br /> Το απεγνωσμένο μπλε.<br /> Το απελπισμένο κόκκινο.<br /> Το θανάσιμο λευκό της απουσίας.<br /> <br />Σου ανήκουν τα γελαστά απογεύματα,<br />η μετάγευση των αρχαίων αγγιγμάτων.<br /> <br />Μου ανήκουν οι νύχτιοι πόνοι<br />και η τρομακτική σιωπή των αρχαίων λατομείων,<br />οι μισοσπασμένες πέτρες,<br />οι γδαρμένες λοφοπλαγιές<br />και η υπόσχεση μιας άλλης ζωής.<br /> <br />Ανήκουμε <br />στον αστερισμό του εγωισμού εσύ,<br />της ηττοπάθειας εγώ.<br />Μικρά τραγούδια ανάμεσα σ’ εκατομμύρια άλλα,<br />αμελητέα ίχνη αστερόσκονης, <br />που έχασαν τον προορισμό τους.<br /> <br /> Στα ρείθρα μιας άλλης ζωής θα συναντηθούμε.»<br /> <br /> <br /> <br /> <br />« Εσύ λέξη ασήκωτη και ραγισμένη θύμηση» και πώς να απαθανατιστεί στα κάτοπτρα της απόγνωσης; Άγγελος που πέτρα σπασμένη κράτησε και πέταξε μαζί μ’ αυτήν, στην αιώνια σιωπή της. Σαν νερό κύλησε στα δάχτυλα βροχή, που σταμάτησε να βρέχει. Η φωνή, τουλάχιστον η φωνή μη ξεχαστεί στου ποταμού το ανεπίστροφο γύρισμα. Γιατί η νύχτα ζήλεψε κυματισμούς του φεγγαριού, σαν τρεμόπαιζε στο απέραντο της θάλασσας. <br />Η θύμησή του τραγούδια σκαλιστά στον άνεμο, για να μην γίνει συνήθεια η απώλεια και πάψουνε να τραγουδούν οι λέξεις. <br /><br /><br /> <br /> « Εσύ<br />λέξη ασήκωτη και ραγισμένη θύμηση.<br /> <br />Σπουργίτι που κρύφτηκες<br />στα χαλάσματα του νερόμυλου,<br />κρυφακούγοντας τα εωθινά,<br /> να ήξερες <br /> πόσες φορές<br /> στον αλάλητο Άθω<br /> ιστόρησα <br /> τα τόξα των βλεφάρων σου...<br /> <br />Ήταν και η σιωπή σου εκεί, ήταν και τ’ όνειρο.<br /> <br />Εκεί ήταν αυτό που λεν<br /> Α π ο υ σ ί α<br />και που εγώ το λέω Ταξίδι στη Σιωπή...<br /> <br />Ταξίδι στη Σιωπή, με τα τόξα των βλεφάρων σου<br />ιστορημένα σε θαλασσοφαγωμένα ξύλα... <br /> <br />Στο Βατοπέδι<br />η νύχτα σ’ έκρυψε ζηλότυπα,<br />αφήνοντας στον ουρανό <br />ένα μικρό ξεθωριασμένο φεγγάρι...<br /> <br />Στιλπνό σκοτάδι,<br />κάτοπτρο της απόγνωσης.<br /> <br /> Σε πολλαπλά απ-αθανατίζεσαι.»<br /><br />Είναι η ιδέα που αγαπιέται στους εσπερινούς της απελπισίας. Κι όλα εκείνα που δεν έγιναν, θυσιασμένες φύτρες στους βωμούς της απόγνωσης. Μετέωρα στέκουν εκεί, ανυπεράσπιστα,<br />υπερβαίνοντας το θνητό που γίνεται αθάνατο, με σιωπηλή αποδοχή της περιρρέουσας θνησιμότητας.<br />Για τον Άγγελο Πετρουλάκη, η γραφή είναι λύτρωση στις ανιχνεύσεις του «Λόγου και της αιτίας μιας θύμησης», υποσχόμενος στον εαυτό του την αθανασία, όχι για τον ίδιο, αλλά για τον Πετρή του, που έφυγε άωρα την άνοιξη του 2010.<br /><br /> <br /> <br /> <br />«Έχει και το χθες τους εσπερινούς της απελπισίας,<br />εκείνους τους αίνους που γέρνουν στον ορίζοντα,<br />αφήνοντας πίσω τους τη γεύση του ανεκπλήρωτου.<br /> <br />Ντυμένη την κοινωνική σου καταξίωση,<br />ιππεύεις τη λαθραία εικόνα <br />των υπερπληρωμένων επιθυμιών<br />και τη φυγή... <br /> <br /> Σε λείψανα αγίων εντοπίζω ίχνη προδοσίας.<br /> <br />Στο κάτω - κάτω της γραφής <br />είναι και θέμα πίστης<br />η εξ αποκαλύψεως παραδοχή σου...<br /> <br />Τα γύρω από σένα, ρωγμή στο χρόνο.<br />Τα εντός μου, μετέωρα κι ανυπεράσπιστα.»<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6871866800382953250-6867601703581708300?l=anagnoseispoiiton.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΟΦΙΑ ΣΤΡΕΖΟΥhttp://www.blogger.com/profile/08184582776328529621noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6871866800382953250.post-44147891339085384442011-06-20T21:08:00.003+03:002011-06-20T21:15:37.990+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-ElOk5Zto_fE/Tf-M7M-QMAI/AAAAAAAADX4/92SSnNSsaTs/s1600/254931_10150200783631254_689931253_7440376_1680675_n.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 122px; FLOAT: left; HEIGHT: 200px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5620365808704172034" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-ElOk5Zto_fE/Tf-M7M-QMAI/AAAAAAAADX4/92SSnNSsaTs/s200/254931_10150200783631254_689931253_7440376_1680675_n.jpg" /></a><br /><div></div><br />Μια ερωτευμένη σταγόνα γραφής ξέφυγε κι έγινε βροχή με λέξεις, στη νέα ποιητική συλλογή της Έμυς Τζωάννου, «Αγάπης Άρωμα», που εκδόθηκε τον Μάιο του 2011 από τις εκδόσεις ΑΜΦΙΚΤΥΟΝΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ (ΤΜΗΜΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ).<br /><br />Όλα ίδια κι όλα διαφορετικά σε τούτη την κατάθεση ψυχής, ριγμένα σε χρώματα, με το φως να φωτίζει το γνώριμο ύφος της. Η ποιήτρια εξελίσσει την γραφή, καθώς η ίδια εξελίσσεται, μετουσιώνοντας αποστάγματα ζωής, που κατακτήθηκαν στους πυρπολισμούς του έρωτα και της αγάπης. Εκεί που χτίζει, εκεί ακριβώς γκρεμίζει, για να επανέλθει σοφότερη, χτίζοντας από την αρχή την μυθολογία της περιπλάνησης. Οι διαδρομές είναι τα υλικά που δομούν τα οικοδομήματα των συναισθημάτων και γίνονται ποίηση.<br /><br />Κύματα σε άγνωστα νερά, πάθη πλέοντα σε στιγμιαίους χρόνους στους αντικατοπτρισμούς όλων εκείνων που αγαπήθηκαν στα όρια της ψυχής και του νου. Είναι το μήκος του χρόνου που φυλάχθηκε σε ληγμένους χειμώνες και χάρτινα καλοκαίρια. Με την ελπίδα, πως δεν θα φθαρούν από των καιρών τους λειμώνες. Κι όταν οι μέρες πλησιάζουν χρυσαφένια δειλινά, εκείνη επιστρέφει, επαναπροσδιορίζοντας νύχτες ναυάγια, που πια δεν την τρομάζουν. Οι απουσίες περνούν δίπλα της. Αγγίζει τα σπασμένα τους φτερά, επουλώνοντας απαλά τις πληγές που έμειναν ανοιχτές, από την εποχή που οι επιθυμίες κάλπαζαν, σε ασύννεφους ορίζοντες. <br /><br />Χαρακιές της μνήμης στο γυαλί, στα λαθραία λιμάνια της υπομονής, οι θύμησες διασχίζουν ωκεανούς νοσταλγικών θαυμάτων. Επέζησαν διαρρηγνύοντας ανάσες σε στιγμές τρυφερές στις τρικυμίες των σωμάτων. Τώρα αρμενίζουν σε σελίδες λευκές με γαλαζοπράσινους φθόγγους, βάζοντας αποσιωπητικά στο τέλος των ποιημάτων. <br /><br /><br />Καιρών Αρτηρίες<br /><br />Αγάπες, τραύματα του νου<br />σε χάρτινα καλοκαίρια<br />και σε ληγμένους χειμώνες<br />Φλέβες ζωής<br />που σπάζουν στο φως<br />Αγγίζουν χορδές<br />αίσθησης και διαίσθησης<br />ξεχειλίζουν σε νυχτερινές αγκαλιές<br />που αντέχουν θαύματα<br />Αφήνουν πίσω τους<br />Καιρών αρτηρίες<br />Απόρθητες επιθυμίες<br />Συμπαντικές διαστολές<br />Στιγμιαίους χρόνους<br />με υπερβάσεις σε χαλάσματα<br />Ανέπαφα χνάρια...<br />με γεύση αιωνιότητας.<br /><br /><br />Η ποιήτρια αντέχει να μετρά στεναγμούς και διαφορές στα ρήγματα της αγάπης. Το μισό της όνειρο το ολοκληρώνει σε μαγικές ζωγραφιές, το άλλο μισό σε πληκτρολόγια ζωγραφίζοντας όνειρα με λόγια. <br />Σπάζει στερεότυπα για να αναδυθούν αισθήσεις και παραισθήσεις που κάποτε μεσουρανούσαν στα «αγαπώ» της καρδιάς. Κεντά τις αλλαγές που φέρνει ο χρόνος με σύμμαχο «φλέβες κεραυνών», να φωτίζουν έντεχνα του ελιγμούς στα ταξίδια της μνήμης. <br /><br /><br />Φλέβες κεραυνών<br /><br />Στο χάραμα έντεχνων ελιγμών<br />Στον παραλογισμό ανυπότακτων επιθυμιών<br />αστραπές - ζωγραφιές<br />παρασύρουν με τη λάβα τους<br />Πάθη που κυριεύουν<br />Φλέβες κεραυνών<br />ανασύρουν στο διάβα τους<br />δισταγμούς που αιμορραγούν<br />Χαρακιές της μνήμες<br />σε αδυσώπητους καιρούς<br />με αντανακλάσεις θύμησης<br />με ανακύκλωση στιγμών<br />στην αναπαραγωγή των φιλιών<br />στη φωτιά που πάθους<br />Βυθιζόμαστε<br />dans les stalactites de nos reves...<br /><br /><br />Μάλαμα γίναν οι στάλες λυγμών που προσκύνησαν το άρωμα, φωνής που σιώπησε, αφής που στέγνωσε, σε αδιέξοδους πόθους.<br />Πόνος βουβός, απαρηγόρητος, μεταλλάσσεται, ταξιδεύει με τον άνεμο, γίνεται βροχή στην πληγωμένη πλευρά των αστεριών, για να στάξει μετά στα άνυδρα τοπία , πλημμυρίζοντας με λάμψεις αισθήσεις στις ακρώρειες του πάθους. <br />Έφτασε η ώρα που οι λυγμοί περνούν συμπληγάδες αναστολής όλων των δακρύων. Έπεσαν σιωπηλά στις άνισες πλεύσεις των μεγάλων αποχωρισμών. <br /><br /><br />Λυγμών συμπληγάδες<br /><br />Στις χαραμάδες του μυαλού<br />στις συμπληγάδες του λυγμού<br />στις φαντασιώσεις του κορμιού<br />Γλιστρώ, εισχωρώ, χάνομαι.<br />Αρμενίζοντας<br />στις εισβολές του γέλιου<br />στις σιωπές του ανέμου<br />στις διόδους των ειρμών<br />στις εισβολές των λυγμών<br />πλέοντας στις διαδρομές της θάλασσας<br />κόβοντας το νήμα της αναστολής<br />Tα πλήκτρα των στοχασμών<br />παίζουν τις μελωδίες<br />των καιρών<br />των ειρμών<br />των παραισθήσεων<br />των αισθήσεων<br />με ήχους τους τόνους των δακρύων<br />καταλαγιάζοντας<br />τη μνήμη<br />τη λησμονιά.<br /><br /><br />Η Έμυ Τζωάννου σκιαγραφεί με πολύχρωμα πενάκια τον έρωτα. Αναβιώνει και αναπλάθει όλες τις αγκαλιές που σημάδεψαν την ερωτική ζωή με σύμμαχο την φυγή. Κουράστηκαν τα ρούχα να κρέμονται αφόρετα στις κρεμάστρες του τέλους. Πνιγμένα θέλω περιπλανώνται σε λαμπερά καλοκαίρια, σε αγγίγματα των ΟΧΙ και των ΝΑΙ, που κούρασαν ελπίδες. <br /><br />Πάει καιρός που έπαψε να λάμπει η φιγούρα στις όχθες των ματιών έρωτα μαγεμένου, καθώς λικνιζόταν στις αντανακλάσεις φεγγαρολουσμένης μελωδίας. <br />Δεν σκοτώνεται εύκολα η νοσταλγία. Αξιώνεται η αλήθεια της, καθώς γράφεται νύχτες μεθυσμένες από την αγάπη στα χρυσά φεγγάρια της αναμονής, στις φορτισμένες διαδρομές λάθους, που τυραννικά εγκαταστάθηκε στις φαρέτρες της θύμησης. <br /><br /><br />Φορτισμένες Αγκαλιές<br /><br />Πολύχρωμα πορτρέτα οι εικόνες μας<br />Περιπλανώνται στα λαμπερά καλοκαίρια μας<br />Αποκαλύπτουν το μεθυσμένο πάθος μας<br />Στάζοντας τρέλα από τη φωτιά μας<br />Πολυποίκιλες ζωγραφιές οι οθόνες μας<br />Εκπέμπουν τις τρυφερές διαδρομές μας<br />στα υδάτινα μονοπάτια του πόθου μας<br />Σημαδεύοντας τις στιγμές<br />τα συναισθήματα<br />τις αισθήσεις<br />Διαθλώντας τις αχαλίνωτες νύχτες μας<br />Μεταγγίζοντας τις ζωές μας σε διαστάσεις υπέρβασης<br />Φορτισμένες αγκαλιές σημαδεύονται και χαράσσονται<br />Επάνω μας<br />Χρωματιστά παιχνίδια<br />Βέλη που εκτοξεύονται<br />μες τον απύθμενο ουρανό του έρωτά μας<br />Μνήμες από παθιασμένους - ανθισμένους αντίλαλους<br />Πλημμυρισμένες λάμψεις<br />που έραναν τα ανατιναγμένα κορμιά μας.<br /><br /><br />Η αποδοχή είναι η επούλωση σε τραύματα μυστικά. Ένας μικρός θάνατος που σπάζει σκοτάδια και γίνεται φως σε ασύνορες αναλαμπές άστρων. Ίσαμε ’κει ταξιδεύει η ποιήτρια για να σώσει αναμνήσεις από τους λαβύρινθους του νου. <br /><br />Πνοές που στέριωσαν σε πατρίδες γραφής, επιστρατεύοντας μνήμες, με ανοιχτούς δρόμους στα όμορφα. Ποτάμια ευαισθησίας ξεχειλίζουν λόγια ερωτικά, αγέννητα μέχρι χθες, γίνονται κυματισμοί στην ποιητική συλλογή «Αγάπης Άρωμα», πλημυρίζοντας τις εκτάσεις του λόγου. <br /><br /><br />Υφαίνω τον ιστό της θύμησης<br /><br />Υφαίνω τον ιστό της θύμησης<br />Επιστρατεύοντας Μνήμες<br />Οι μοίρες με παγίδεψαν<br />να ματώνω στη δίνη σου<br />Στον ανήφορο<br />στην άκρη της ζωής μου<br />Η διαίσθηση... μου ψιθυρίζει<br />πως δε θάρθεις...<br /><br /><br />Αήττητα τα πάθη περιμένουν να κατακτηθούν από οράματα που εμπνεύστηκαν και εμπνέουν νέες κατακτήσεις κι ας παγιδεύουν οι μοίρες αισθήσεις στην αοριστία του χρόνου. Η ποιήτρια θ’ ακολουθήσει τους στροβιλισμούς απέθαντων αισθημάτων, χαράζοντας προοπτικές σε βεβαιωμένες αναγνώσεις, εκείνων που επιθυμούν να καταδυθούν στις θαλασσινές αύρες της γραφής της. <br />Παραμυθένια σκηνικά στήνονται στο γαλάζιο των αινιγμάτων, εκεί που τα όνειρα ανατέλλουν σε «Αγάπης Άρωμα».<br /><br />Καλοτάξιδο …<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6871866800382953250-4414789133908538444?l=anagnoseispoiiton.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΟΦΙΑ ΣΤΡΕΖΟΥhttp://www.blogger.com/profile/08184582776328529621noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6871866800382953250.post-64166053872216782152011-06-15T20:04:00.003+03:002011-06-15T21:58:02.917+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-EZdDv62El3Q/TfjmqEUxrcI/AAAAAAAADXw/myZQaxyHfLg/s1600/226602_172850122773131_106119902779487_417094_4151190_n.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 130px; FLOAT: left; HEIGHT: 200px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5618494145534471618" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-EZdDv62El3Q/TfjmqEUxrcI/AAAAAAAADXw/myZQaxyHfLg/s200/226602_172850122773131_106119902779487_417094_4151190_n.jpg" /></a><br /><strong>Τέσυ Μπάιλα - ΟΜΙΛΙΑ</strong><br /><br />Καλησπέρα σας. Είναι μεγάλη μου τιμή που βρίσκομαι απόψε εδώ μαζί σας. Θα ήθελα να σας καλωσορίσω εκ μέρους όλων μας και να μιλήσω για το βιβλίο της Σοφίας Στρέζου, που τιτλοφορείται «<strong>Αισθητικές αναλύσεις δημιουργών</strong>» και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις <strong>ΑΝΕΜΟΣ ΕΚΔΟΤΙΚΗ</strong>.<br /><br />Οι περισσότεροι από τους 17 δημιουργούς που ανθολογούνται στο βιβλίο αυτό είναι σήμερα μαζί μας. Κάποιοι μάλιστα έχουν έρθει από πολύ μακριά. Οι παρευρισκόμενοι και όσοι τελικά δεν κατάφεραν να είναι απόψε μαζί μας, σας στέλνουν χαιρετισμό. Εκ μέρους όλων θα ήθελα να σας ευχαριστήσω που είσαστε σήμερα μαζί μας.<br /><br />Ταυτόχρονα είναι πολύ δύσκολο για μένα να μιλήσω για το συγκεκριμένο βιβλίο, καθώς, όπως ο τίτλος του καθορίζει, αναλύει άλλους δημιουργούς κι αυτό από μόνο του αποτελεί ένα στοιχείο πρόκλησης για κάθε ομιλητή, ιδιαίτερα στις μέρες μας που ανάλογα βιβλία είναι δύσκολο να εκδοθούν αλλά και να ευδοκιμήσουν στη συνείδηση του αναγνώστη.<br /><br />Έτσι λοιπόν, αποτιμώντας περιγραφικά το συγκεκριμένο βιβλίο, θα μπορούσα να πω απλώς, ότι αποτελείται από 17 κείμενα αισθητικών αναλύσεων που στοχεύουν, σε μια ισχυρή τοποθέτηση της ποιήτριας Σοφίας Στρέζου, απέναντι σε όλα όσα καθορίζουν την ποιότητα της επιλογής τους. Κι επειδή, όσο αυξάνεται ο όγκος της λογοτεχνικής παραγωγής, άλλο τόσο αυξάνεται και η ανάγκη, να διακριθούν οι ποιότητες και να αποτιμηθούν τα έργα αυτής της παραγωγής, η Σοφία Στρέζου, ακολουθώντας τα πολυδαίδαλα μονοπάτια των λέξεων, που οι δημιουργοί επιλέγουν, φέρνει στο φως και επισημαίνει τα πολυεπίπεδα εκείνα όρια των έργων, που στοιχειοθετούν τη σημασία τους, σε μια προσπάθειά της να αποτιμήσει τα συγκεκριμένα έργα και να ερμηνεύσει τα κίνητρα γραφής τους.<br /><br />Άλλωστε η ίδια επισημαίνει: «<strong>Ζούμε την αφθονία των λέξεων, των πολλών γραφιάδων των αμετάφραστων συλλογισμών, τα πολλά κίνητρα γραφής</strong>».<br /><br />Καθώς σύμπτωμα ολόκληρου του σύγχρονου πολιτισμού, είναι πλέον η ραγδαία έκπτωση της γλώσσας και των εκφραστικών μέσων, που οι νεότεροι δημιουργοί χρησιμοποιούν, η προσπάθεια της Σοφίας, όπως εκφράζεται μέσα στο βιβλίο αυτό, μόνο ως αγωνία μπορεί να θεωρηθεί. Αγωνία, για το αν θα μπορέσει να γραφτεί σύγχρονος αισθητικός λόγος, ικανός να πυροδοτήσει νέες γλωσσικές εκρήξεις και να γίνει κριτήριο γνησιότητας μιας ολόκληρης εποχής. Αγωνία, για το αν θα μπορέσει να λειτουργήσει η γραφή, ως διανοητικός λόγος ή θα παραμείνει απλώς, ένα σύνολο συναρμολογημένων λέξεων.<br /><br />"<strong>Η γραφή</strong>, λέει η ίδια, <strong>είναι μια ήσυχη θάλασσα που σε ταξιδεύει σε μοναχικές πλεύσεις</strong>".<br /><br />Κάπως έτσι αντιλαμβάνεται η Σοφία Στρέζου τη γραφή και υπό αυτή την έννοια, γίνεται σαφές, ότι η πένα της αποτελεί για την ίδια το όχημα πλεύσης, σε μια απάνεμη θάλασσα, την οποία δεν διαπραγματεύεται. Ο λόγος που την ώθησε, στο να αναλύσει αισθητικά τους δημιουργούς, ήταν η ανάγκη της, να πλεύσει ξανά στα μοναχικά της ταξίδια, αναζητώντας πυξίδες προορισμού μέσα από τα κείμενα άλλων δημιουργών. Θέλησε να αναδείξει έναν δημιουργό, αποτυπώνοντας στο ιστολόγιο της αρχικά και τώρα πια στο χαρτί, τις βαθύτερες συγκινησιακές αφετηρίες του, αυτές που τον ώθησαν να καταπιαστεί με ένα συγκεκριμένο έργο.<br /><br />Μοιάζει να την απασχολούν ένα σωρό ιδιαίτερα ερωτήματα. Ποιος είναι στο βάθος ένας δημιουργός; Ποια ακριβώς χαρακτηριστικά διαχωρίζουν τον συγγραφέα από τον λογοτέχνη, τον ποιητή από τον πεζογράφο. Ποιες είναι οι ωθητικές δυνάμεις που ενεργούν στον δημιουργό, αναγκάζοντάς τον τελικά να γράψει; Ποιοι εσωτερικοί προβληματισμοί ή δισταγμοί απλώνονται στην ψυχή του συγγραφέα; Ποιοι λανθάνοντες ερωτισμοί εκδηλώνονται ανάμεσα στον δημιουργό και το δημιούργημά του και ποιες απαντήσεις κωδικοποιούν τα ερωτηματικά του συγγραφέα, ερωτηματικά που διαγράφουν το εσωτερικό του υπόβαθρο στο οποίο κινείται ο κόσμος του, και στον οποίο κινούνται οι κατακτήσεις του.<br /><br />Κάπου η ίδια σημειώνει: «<strong>Τα πολύτιμα λάφυρα της κατάκτησης, φυλάχτηκαν με λέξεις, στρώθηκαν σε ποιήματα, σε μορφώματα ποιητικών διαδρομών, στη γεωλογία των πετρωμάτων. Λαξεμένες αισθήσεις στους βράχους μιας φυγής, εγκαταλείποντας ό,τι λεηλατήθηκε στην εποχή της αγάπης. Άραγε δικαιώνεται ποτέ ο έρωτας που ερωτεύσιμος παρελαύνει ως απόλυτος νικητής σε κατακτημένες ψυχές και σώματα, μη μπορώντας να δώσει οριστικές απαντήσεις στις ερωτήσεις που δικαιώνουν τους κατακτημένους</strong>;»<br /><br />Στα κείμενα αυτά, η Σοφία Στρέζου αναζητά τους μηχανισμούς, που επιτρέπουν σε έναν δημιουργό, να διαμορφώσει τη συγγραφική του ταυτότητα και ταυτόχρονα να κυριαρχήσει στο γλωσσικό του υποκείμενο, με την απαιτούμενη ευχέρεια. Ας μου επιτραπεί να πω ότι, στις <strong>Αισθητικές Αναλύσεις Δημιουργών</strong>, η Σοφία λειτουργεί, όπως ένας ζωγράφος. Τοποθετεί επάνω σε ένα φανταστικό τρίποδο το έργο που θέλει να αναλύσει κι ύστερα κάθεται μπροστά του και το κοιτάζει, έως ότου όλο το έργο να απλωθεί μπροστά στα μάτια της ολοζώντανο και να συνομιλήσει μαζί της. Έως ότου καταφέρει να ακούσει όλους εκείνους τους λεπταίσθητους ψιθυρισμούς των μυστικών του ήχων, για να μπορέσει να τους μεταφέρει σε όλους εμάς, με την παραμικρή τους λεπτομέρεια, έτσι όπως μόνο ένας γνήσιος ποιητικός νους μπορεί να κάνει. Και αυτή ακριβώς η ποιητική της ματιά, είναι που αναδεικνύει, σε μέγιστο βαθμό το έργο ενός δημιουργού και το υψώνει στις σφαίρες της αισθητικής ανάλυσης.<br /><br />Πέρα όμως από τα 17 κείμενα-αναλύσεις δημιουργών, το βιβλίο κοσμείται κυριολεκτικά από ένα εισαγωγικό κείμενο με τον τίτλο "<strong>Ο Λυρισμός είναι το δάκρυ της ψυχής</strong>", ένα κείμενο που από μόνο του αρκεί, να καταδείξει όλα όσα έχει η Σοφία κατά νου, όταν πιάνει το μολύβι της, για να γράψει:<br /><br />«<strong>Ο Λυρισμός είναι το Δάκρυ της Ψυχής</strong>», λέει η ίδια κι αυτομάτως το ερώτημα που γεννάται είναι, αν καταφέρνει να δακρύζει η ψυχή στις μέρες μας, από έναν λυρικό στίχο. Πόσα από τα διανοήματα, που καταλήγουν να γίνουν τέχνη, ανακαλούν μνήμες, ικανές να απομαγνητίζουν τους σκοτεινούς κωδικούς του κλειδωμένου συναισθήματος και να αγγίζουν την ψυχή, επειδή αυτό ακριβώς και μόνο είναι το ζητούμενο, της ψυχής το άγγιγμα. Σε ποιο βαθμό, οι μοναχικοί βηματισμοί ενός δημιουργού, καταλήγουν σε ξέφωτα επικοινωνίας και προσέγγισης μέσω της τέχνης του. Επειδή, ανελέητα κυνηγούν, κάποιες φορές οι ερινύες των λέξεων τον ποιητή, για να σαρκωθούν σε μορφοποιημένο σύνολο εκφραστικής τεχνικής, τέτοιας που να μπορεί να πυροδοτήσει ψυχικά κινήματα στα μονοπάτια του λόγου.<br /><br />Η Σοφία δημιουργεί έναν μικρόκοσμο δικό της, έναν κόσμο καμωμένο από λέξεις, που αδέσποτες αναζητούν ένα χέρι να τις μαζέψει, για να γράψουν παντού, με αστραπές κάθετες, με τη βροχή της αλφαβήτου, όπως λέει, να στάζει επάνω στο λευκό χαρτί, όλες εκείνες τις αλήθειες, που ορίζουν τον συγκεκριμένο μικρόκοσμο και παρουσιάζεται σε εμάς, μέσα από κάθε σελίδα του βιβλίου της. Λέξεις που η ίδια συνέλεξε, με στοργή και φροντίδα από την ακτή των λησμονημένων ονείρων.<br /><br />Άλλωστε, ένα στοιχείο που καθορίζει τον τρόπο γραφής της Σοφίας Στρέζου, είναι ακριβώς αυτή η ποιητική συλλογή λέξεων, που με γενναιότητα ισορροπούν, ανάμεσα σε ένα δαμασμένο λυρισμό και μια ανάλαφρη γλαφυρότητα. Επειδή η Σοφία γράφει, ανοίγοντας τους κρουνούς της ψυχής της, ώστε να κελαρύσει καθάριο από μέσα της, το νερό της δικής της νοητικής, σε μια χειμαρρώδη ροή. Κι όλοι όσοι αγγίξουν τη λυρική της πνοή, ανακαλύπτουν ταυτόχρονα και τις δικές της γυμνές αλήθειες, όσες μορφοποιούν τις πνευματικές της αφετηρίες.<br /><br />Έτσι καθώς η τέχνη είναι μία, ανεξάρτητα από τον τρόπο, που επιλέγει ο κάθε δημιουργός να την αναπτύξει και να πορευτεί μέσα στους δρόμους της, η Σοφία ασυνείδητα γίνεται ο εικαστικός των συναισθημάτων, αφού με χρώματα φιλοτεχνεί τις αδέσποτες λέξεις που συνέλεξε, για να διαμορφώσει τον σημειολογικό πίνακα της αισθητικής της εκφραστικής.<br /><br />«<strong>Ο Λυρισμός είναι το Δάκρυ της Ψυχής, είναι η διαρκής προσπάθεια του δημιουργού να γνωρίσει τον εαυτό του μέσα από την ανάδυση του υποσυνείδητου, καθώς εκεί κατοικούν η έμπνευση κι οραματισμός, που με δύναμη απλώνονται και τοποθετούνται σε επιλεγμένα οχήματα έκφρασης</strong>», γράφει η ίδια, στο εξαιρετικό αυτό δοκίμιο και μας δίνει την ευκαιρία να διακρίνουμε, όλο εκείνο τον πνευματικό μόχθο, αλλά και το ήθος της δημιουργού και να το ακολουθήσουμε στο προσωπικό της όχημα έκφρασης, καθώς εξεικονίζει το νοητικό περιεχόμενο του έργου της, με εικόνες αδιαπραγμάτευτης ποιητικής αισθητικής.<br /><br />Σε όλα τα ανθολογούμενα κείμενα ο αναγνώστης, έχει την ευκαιρία να επιχειρεί ευαίσθητους ακροβατισμούς αγγιγμάτων, καθώς ο αισθαντισμός των λέξεων που συναρμολογεί η Σοφία, με ένα σαγηνευτικό τρόπο, ζωντανεύει τον αθέατο χρόνο γύρω μας, κάνει πιο ηχηρή την μουσική που κρύβεται στα χνάρια της σιωπής, σηματοδοτώντας τον λυρισμό μιας υψηλής αισθητικής απόχρωσης. Ο αναγνώστης του βιβλίου «<strong>Αισθητικές Αναλύσεις Δημιουργών</strong>», θα γίνει μύστης μιας μυστικής γιορτής και τότε θα μπορέσει, να ακούσει ανέμους να συνωμοτούν, στον απροσδιόριστο χωροχρόνο του σύμπαντος, που η Σοφία δημιουργεί, κάθε φορά που κάποιος ανοίγει και φυλλομετρά τις σελίδες του βιβλίου της.<br /><br />«<strong>Ο Λυρισμός είναι το Δάκρυ της Ψυχής, είναι εκείνο το συναίσθημα που συγκινεί στη θέαση ενός έργου και συνταράσσει το βάθος της ψυχής, που βρίσκεται έξω από τον αισθητό κόσμο, υποβάλλοντας έτσι το ιδεατό του έργου. Είναι το μαγικό κλειδί που ανοίγει την πύλη του αγνώστου με την μαγεία και την δύναμη του αντικειμένου, με το ειδικό βάρος της σύνθεσης, στην νοητική διεργασία της έμπνευσης</strong>».<br /><br />Ποιο είναι αυτό το απαιτούμενο μαγικό κλειδί, που ανοίγει την πύλη του αγνώστου, για να βρει κανείς τη νοητική διεργασία της έμπνευσης; Η Σοφία, μας μιλά για τον Λυρισμό, το απαραίτητο εκείνο στοιχείο ανάπλασης της νεκρωμένης ευαισθησίας, που μπορεί να βγάλει από τον λήθαργό της την ψυχή και να την κάνει να δακρύσει, αδιαφορώντας για τις συνέπειες, έστω κι αν αυτές είναι πολύ μεγάλες, αφού καμιά ψυχή δεν θα μπορέσει να γυρίσει πίσω, όταν ο δρόμος της τη φέρει, να βηματίζει στα μονοπάτια του. Εκεί θα μείνει για πάντα, να δακρύζει για την ομορφιά του κόσμου, που τόσο καιρό υπήρχε δίπλα της, αλλά εκείνη με μάτια ακόμη κλειστά, δεν μπορούσε να αντικρίσει. Με στόχο τη γλύκα της φυγής, προς μια εσωτερικότητα διαφορετική, προς ένα νοητικό δρόμο αυτογνωσίας και ονείρου ταυτόχρονα. Εκεί όπου αποκρυπτογραφείται και ο πιο ανεπαίσθητος ιριδισμός του αγνώστου και η αρχική σκέψη μορφοποιείται σε ερωτική συγκίνηση.<br /><br />«<strong>Ο λυρισμός είναι το δάκρυ της ψυχής, η ισορροπία του ωραίου και του νοητού, της μεγάλης κατάφασης του νερού που στα χείλη ή στο χέρι στάζει τις στάλες ολόκληρου σύννεφου, που αφού περιπλανήθηκε στους ουρανούς, ακουμπά το ακριβό του ύδωρ, στα εκφραστικά μέσα χειραγώγησης με σοφή αναλογία χωρίς να συνθλίβεται. Τούτο το δάκρυ ακολουθούν οι μυημένοι ή μη επιδιώκοντας με την θέαση να στάξει και στην δική τους ψυχή</strong>".<br /><br />Προσωπικά, θα ήθελα να την ευχαριστήσω, που επέλεξε να ανθολογήσει μέσα στο βιβλίο της την αισθητική της ανάλυση για το βιβλίο μου "<strong>Το Πορτρέτο Της Σιωπής</strong>", όπως και για την τιμή, να μιλήσω στην πρώτη επίσημη παρουσίαση του και να της ευχηθώ ολόψυχα… Καλοτάξιδο!!!!<br /><br /><strong><br />Μίνα Παπανικολάου - ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ</strong><br /><br />Αισθητικές Αναλύσεις Δημιουργών, τιτλοφορείται το νέο πόνημα της φίλης Σοφίας Στρέζου, που κυκλοφορεί από την ΑΝΕΜΟΣ ΕΚΔΟΤΙΚΗ και πρόκειται για ένα έργο στο οποίο ανθολογούνται 17 δημιουργοί, 17 βιβλία, 17 καταθέσεις και αποστάγματα ψυχών, βιωμάτων , ανατάσεων και καταδύσεων, στα άδυτα των αδύτων, στις διαδρομές από ταις ψυχές στην πένα και στο χαρτί..<br /><br />Πώς αλλιώς να ξεκινήσω την προσέγγιση, έστω και στο ελάχιστο της προσπάθειας αυτής; Πώς να αναλύσω τη φίλη και συνοδοιπόρο τα τελευταία δύο χρόνια Σοφία; Και πώς να κάνω εκείνο που με αγάπη και διακριτική φροντίδα έκανε εκείνη σε μένα; Να δω πίσω από τι λέξεις της δηλαδή και να ψυχανεμιστώ τα «κρυμμένα της» ώστε να σας τα παρουσιάσω απόψε; Δυσκολεύτηκα πολύ όταν μου το πρότεινε και σκέφτηκα πως η εμπιστοσύνη και η εκτίμηση που μου έδειξε εξαρχής, συνεχίζεται… σαν έργο που απλώς του προσθέτεις επεισόδια, χτίζοντας μια σειρά αμοιβαίας εκτίμησης, φιλίας και ζωής. Διαβάζοντας και ξαναδιαβάζοντας το βιβλίο της διαπίστωσα πως την ίδια φροντίδα και σεβασμό έδειξε σε όλους ανεξαιρέτως τους δημιουργούς, σε όλα ανεξαιρέτως τα βιβλία του τόμου που έχουμε τη χαρά να παρουσιάζουμε σήμερα. Έτσι κατέληξα να μιλήσω για τη Σοφία ,όχι μόνο πίσω από τις λέξεις της με τις οποίες μας περιγράφει, μας αναλύει και μας ψάχνει, αλλά τη Σοφία της ανάγκης να προσφέρει, να αναδεικνύει και να μοιράζει απλόχερα τη νέα γνώση που αποκτά καθημερινά, αφιερώνοντας χρόνο από το χρόνο της, ουσία από την ουσία της, πόνο από τον πόνο της, λες και κάτι ξεχρεώνει σε τούτη τη ζωή. Διαβάζοντας ξανά και ξανά τις μικρές ή μεγάλες ανακαλύψεις της στην ανθολογία κατάλαβα με τη σειρά μου εκείνα που νόμιζε πως μου έκρυβε επιμελώς.<br /><br />Η Σοφία σε αυτό το βιβλίο της ψάχνει την ταυτότητά της και ταυτίζεται σε κάθε στιγμιαία ανακάλυψη του έσω εαυτού της με τον καθένα από μας, πάσχει και συμπάσχει, θλίβεται στην απώλειά μας και ενθουσιάζεται στη συνάντησή μας με το Εγώ μας, εκλιπαρεί για κατανόηση και έρωτα, ηρωοποιείται με κάθε έγερσή μας , ερωτεύεται τους ήρωές μας και υμνεί όσα τα μάτια ή η καρδιά μας ονόμασε «όμορφα», διώχνει τις σκιές μας και προστατεύει τα παιδιά-βιβλία μας με γλυκύτητα, θρηνεί στις δακρυσμένες λέξεις μας και χαμογελά στο πρώτο χάδι του ήλιου μας!! Αυτό ονομάζεται από τις επιστήμες της Ψυχολογίας «Ενσυναίσθηση».Είναι η ικανότητα, που με συνεχή τριβή και εξάσκηση εξελίσσεται σε αποκρυσταλλωμένη δεξιότητα και αφορά στην διαδικασία εκείνη κατά την οποία το άτομο μπορεί να μπει στη θέση του άλλου, με απλά λόγια.<br /><br />Σκεφτείτε πόσο μα πόσο δύσκολο είναι αυτό. Στην καθημερινότητά μας, όλοι μας δυσκολευόμαστε να δώσουμε τη θέση μας σε ένα λεωφορείο σε κάποιον άλλον. Παρκάρουμε σε διαβάσεις πεζών, λέμε μικρά ή μεγάλα ψέματα, καταργούμε νόμους και συνθήκες, χωρίς ποτέ να μπούμε στη θέση του άλλου. Χωρίς ποτέ να σκεφθούμε τις επιπτώσεις των πράξεων ή των παραλείψεών μας. Ενισχύουμε το Εγώ, χωρίς να προσπαθούμε καν να προσεγγίσουμε το Εμείς ή το Εσύ.<br />Πόσο χαρήκαμε με την ανθολογία αυτή!!! Το Εγώ μας σε βιβλίο. Σε ένα ακόμα βιβλίο. Μαζί με άλλους καλούς και αξιόλογους δημιουργούς και καταθέτες ψυχής. Το όνομά μας σε ένα ακόμα βιβλίο! Χαράς ευαγγέλια!<br />Και η Σοφία;<br />Ποια είναι η Σοφία των λέξεων και των αναλύσεων; Θα σας πω.<br />Παιδί ξεκίνησε από τη Θεσσαλονίκη μια ζωή απλή, με οράματα και στόχους. Όπως ο καθένας μας, έτσι κι εκείνη άλλα πέτυχε άλλα όχι. Είναι μια γυναίκα που είναι παράλληλα σύζυγος, μητέρα, αδερφή, κόρη, φίλη. Ρωτώντας , δεν φαντάζεται η ίδια που και πως, έμαθα πως με τον ίδιο σεβασμό που φρόντισε τα βιβλία μας, φρόντιζε πάντα τη δουλειά της, την οικογένειά της, τους φίλους της. Κι αυτό το έζησα κι εγώ σε μια δύσκολη στιγμή της ζωής μου, όταν χρειάστηκα φίλους αληθινούς. Ήταν εκεί ολόκληρη. Και την ευχαριστώ. Τα δύο προηγούμενα πνευματικά παιδιά της «Ψυχής Αγγίγματα» και «Νυχτερινό Πρελούδιο» κοσμούν τη βιβλιοθήκη μου. Ήρθε η σειρά των Αισθητικών της Αναλύσεων να συμπληρώσει την εν εξελίξει πορεία της και να τιμήσει ξανά την Ποίηση και τη Λογοτεχνία και τους δημιουργούς της με τον καλύτερο τρόπο. Τιμώντας τους διπλά. Δίνοντας διαχρονική αξία στο έργο τους και στο συμπυκνωμένο δικό της έργο.<br /><br /><strong>Δημήτρης Ερατεινός - τραγούδι</strong><br />Ας ξεκινήσω να σας παρουσιάζω τα έργα, τους δημιουργούς και κυρίως τη Σοφία δίπλα από αυτούς/εμάς.<br /><br />~Στο έργο της <strong>Μελίτας Αδάμ</strong> «<strong>Ψηλαφώ την ψυχή μου</strong>», βρίσκουμε τη Σοφία ως τη γυναίκα που στερείται τον άνθρωπό της , χορτάτη όμως από τα κοινά βιώματα μιας γεμάτης ζωής. Τώρα πρέπει να συνεχίσει την πορεία της, με τις μνήμες συντροφιά. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως ξεχνά. Σαν έτοιμη από καιρό , σαν θαρραλέα, προχωρά. Η ζωή εξάλλου, δεν δίνει ευκαιρίες αναμονής.<br /><strong>(Δημήτρης Σαμαρτζής – απαγγελία)<br />Μετά, το τίποτα<br />Ποιος ποτέ οριοθέτησε τη μοναξιά;<br />Ποιος έβαλε πλαίσιο στην ερημιά;<br />Ποιος εμπόδισε τις σκιές της νύχτας<br />να περιζώσουν ασφυκτικά<br />την ψυχή;<br />Ποιος άφησε την ομίχλη να φράξει<br />τους ανοιχτούς πόρους<br />του πληγωμένου κορμιού;<br />Ποιος άπλωσε το δίχτυ και<br />δεν μπορώ να φτάσω στον ουρανό;<br />Ποιος απόθεσε το βράχο στη γάργαρη πηγή;<br />Το ποτάμι στέρεψε.<br />Διψώ. Όλα είναι ακίνητα.<br />Μισώ την ακινησία.<br />Είναι το τίποτα...<br /><br />Ο καιρός άλλαξε<br />η γαλάζια θάλασσα σταχτώθηκε.<br />Η ομίχλη σκέπασε τα πάντα.<br />Μετά, το τίποτα...<br /><br />Μελανόμορφα σύννεφα<br />έκλεψαν τις σκέψεις.<br />Χάθηκα στο χάος του χθες.<br />Μετά, το τίποτα...<br /><br />Το φως του δειλινού<br />έλουσε τους τρατάρηδες<br />που έβγαιναν για ψάρια<br />ωσότου το σκοτάδι τους έφαγε.<br />Μετά το τίποτα...<br /><br />Ο μαΐστρος καλπάζοντας<br />έστριψε στον κάβο.<br />Η βάρκα βυθίστηκε.<br />Μετά, το τίποτα...<br /><br />Πάνω στον ακρόλοφο<br />ήσαν τα όριά μου.<br />Τα ξεπέρασα. Πτώση.<br />Μετά, το τίποτα...<br /><br />Τότε διάβηκα<br />την ατρικύμιαστη λίμνη<br />ως τη μέση, εκεί βυθίστηκα.<br />Μετά, το τίποτα...<br /><br />Το φονικό έγινε<br />τη χρονιά που η μνήμη<br />άρχισε να γεννιέται.<br />Μετά, το τίποτα...<br /><br />Πασιχαρής ανέβηκε<br />στο βαγόνι.<br />Μου κούνησε το άσπρο της μαντήλι.<br />Το τρένο σφύριξε. Έφυγε.<br />Μετά, το τίποτα...</strong><br /><br /><br />~Στο έργο της <strong>Ρένας Βασιλά</strong> «<strong>Μοναξιάς κυκλάμινα</strong>», η Σοφία μεταλλάσσεται στην ύπαρξη που νοσταλγεί τον πρώτο, τον μεγάλο έρωτα, τον νεανικό, τον ανικανοποίητο, τον ιδανικό αλλά άπιαστο και ανεκπλήρωτο, που όμως δεν χάνεται ποτέ. Παραμένει ανεξίτηλος όπως τα κυκλάμινα, όταν θα δακρύσουν στα χέρια της.<br /><strong>(Νάντια Περιστεροπούλου – απαγγελία)<br />Όνειρο<br />Πως να σ’ ονειρευτώ...<br />Η εικόνα σου από την μνήμη<br />έχει χρόνια σβήσει...<br /><br />Αδυσώπητα σκληρός ο χρόνος<br />σημάδια χάραξε στο πέρασμά του<br />στο σώμα, στη φωνή, στο πρόσωπο...<br /><br />Δεν είσαι πια εσύ<br />ο νιος που γνώρισα<br />ο νιος που αγάπησα.<br />Είσαι ένας άγνωστος<br />μέσα στο πλήθος<br />ανίκανος να προξενήσεις<br />εκείνο το τρελό φτερούγισμα<br />βαθιά στο στήθος όταν μ’ άγγιζες.<br /><br />(Μαρία Γεωργοπούλου – απαγγελία)<br />Ακροβατώ<br />Ακροβατώ στο παρελθόν.<br />Περπατώ σ’ αόρατο σκοινί<br />σαν ακροβάτης.<br /><br />Χάος.<br />Ένα βήμα λαθεμένο<br />κι ο θάνατος καραδοκεί.<br /><br />Δεν ξέρω αν θα φτάσω<br />στην άκρη του νήματος.<br />Κι αν φτάσω<br />ποιο το κέρδος...</strong><br /><br /><br />~Στο έργο του <strong>Περική Γρίβα</strong> «<strong>Τα χρόνια της ντροπής</strong>», τα δικά του χρόνια γίνονται και δικά της, ντρέπεται μαζί με τους ήρωές του, μισεί, αγαπά, μετανιώνει, συγχωρεί, τιμωρεί και εν τέλει κατανοεί, βρίσκοντας τις απαντήσεις στη μια αλήθεια: Αν η αγάπη ήταν το σύμβολο και το λάβαρο κάθε επανάστασης, το αίμα θα είχε χρώμα άγνωστο.<br /><strong>(Γιώργος Βουζουλίδης – απόσπασμα)<br /><strong>"Ο Πάνος μπήκε στη μικρή σπηλιά. Τον τύλιξε υγρασία και σιωπή αποπνικτική, μαζί με έλλειψη αέρα. Μια στάλα έσταζε στο βάθος, μέσα στη γούρνα που σχημάτισαν ο καιρός και οι σταλακτίτες στο πέρασμα του καιρού. Ένιωσε δέος μέσα στη σπηλιά που για χρόνια αποτέλεσε την κατοικία της Αγίας. Έπεσε στα γονατα, ακούμπησε το κεφάλι του στο υγρό δάπεδο κι άφησε την ψυχή του ν' ανοίξει διάπλατα.<br />"Αν, θεέ μου, ήταν άδικο που σκότωσα ενενήντα εννιά ψυχές για τη μἰα του παιδιού μου, σφαίρα να βρει το στήθος μου! Αν άδικα σκότωσα κι ένα από αυτά τα σκυλιά, να μην έχω ζωή άλλη μέρα. Ήρθα εδώ να βγάλω της ψυχής μου το βάρος, δεν το μπορώ! Με βαραίνει το αίμα, κι ας ξέρω πως και του παιδιού μου άδικα χύθηκε στο χώμα! Δώσε μου απάντηση στην προσευχή μου αυτή, στη δέησή μου, Θεέ μου!"<br />Ώρα πολλή πέρασαν μέσα στη σπηλιά. Ένα φτερούγισμα τον έβγαλε απ' τις σκέψεις του. Σηκώθηκε, έβαλε τα δάχτυλά του μέσα στη γούρνα με το αγίασμα, τα ακούμπησε στην καρδιά του πάνω να βρει λύτρωση από όσα τη βασάνιζαν, και βγήκε σκυφτός στο φως.<br />Μύριζε ρίγανη και θυμάρι, αλισφακιά. Το καλοκαίρι προχωρούσε με βιάση. Κοίταξε κάτω, προς τη μεριά της θάλασσας, κατόπιν τις βουνοκορφές απέναντι.<br />"Αχ, μωρέ Αγγέλικα! Που να βρίσκεσαι κι εσύ κι ο Γιώργης;"<br />"Πάνο, σε βρήκα, σκυλί! Μήνες σε ψάχνω! Εδώ είμαι! Με γυρεύεις;"<br />"Αγγέλικα, εσύ είσαι;"<br />Δεν αναγνώριζε τη γυναίκα που στεκόταν πιο πάνω απ' αυτόν. Ντυμένη με ρούχα αντρικά, μαχαίρι στη ζώνη περασμένο, η καραμπίνα στα χέρια.<br />"Αγγέλικα; Ποια είναι αυτή; Λύκαινα με λένε τώρα! Και ξέρεις γιατί; Ξέρεις πιστεύω, εδώ μεγάλωσες, σ' αυτόν τον τόπο. Αν πάρεις τα κουτάβια του αγριμιού, δεν δείχνει έλεος μέχρι να πέσει νεκρό. Έτσι κι εγώ, χωροφύλακα, μέχρι να πέσω νεκρή θα σκοτώνω. Ξέρεις γιατί; Κάθε φορά που θα πέφτει ένας νεκρός, ακούω τον Κωνσταντίνο μου να μου γελάει! Το γέλιο του είναι που με κρατάει ζωντανή. Και θα σκότωνα και τη μάνα μου, αρκεί ν' ακούσω το παιδί μου να γελάει ευτυχισμένο."</strong><br /><br /><br />~Στην ποιητική συλλογή του <strong>Γιάννη Καλπούζου</strong> «<strong>Το παραμιλητό των σκοτεινών Θεών</strong>», παραμιλά κι εκείνη, σχηματίζει με τα νύχια τις διαδρομές του νου του δημιουργού, στις συνομιλίες του με το ον το Ένα, την λατρεμένη ψυχή και το κορμί του σχηματοποιημένου πόθου. Έχει όνομα, έχει σάρκα ο πόθος αυτός. Δεν είναι απλά ιδανικός. Είναι υπαρκτός. Και τον υμνεί. Χωρίς να ορίζει πια τίποτα, χαρίζεται.<br /><strong>(Νάντια Περιστοπούλου – απαγγελία)<br />Τρίτη νύχτα<br />Όπως καθίζουν τα κύματα.<br />Όπως καταλαγιάζει η κατεβασιά.<br />Έτσι κάθισα αυτή τη νύχτα.<br />Όμως κρέμομαι από δόλια νήματα. Ενδέχεται να κοπούν ή τραγοπόδαρος θεός να τα τραβήξει. Διαφορετικά ο κλίβανος της νύχτας θα με κοχλάσει ήσυχα, ήσυχα. Θα μου τάξει μια ζωή με μικρούς θανάτους,ήρεμες χαρές, ήμερες ελπίδες. Με ανέμους, μελτέμια και ποτέ ανεμοστρόβιλους.<br />Θα μου τάξει.<br />Θα πιστέψω.<br />Θα γελαστώ.<br />Μαζί μου θα γελαστείς κι εσύ. Θα πιστέψεις στην αταραξία των πραγμάτων. Στην ήσυχη δύναμη. Στη μη βαρβαρότητα της ακινησίας. Θα ψάξεις το σώμα μου σπιθαμή προς σπιθαμή, θα βυθίζεσαι στον αφαλό μου και στις μασχάλες μου, θα κάνεις το δάχτυλό σου κονδυλοφόρο στα χείλη μου.<br /><br />Κι ύστερα<br />δίχως να το καταλάβεις, θ’ αρχίσεις να μιλάς, εν είδει διδαχής, θα γίνεσαι ζυγαριά και θα γέρνεις στο τώρα κι όχι στο τότε που ήμουν έκρηξη, πυρίτιδα, κίνδυνος. Μα στην πραγματικότητα θα νοσταλγείς, θ’ αποζητάς τη λάβα να την ημερέψεις, το θάνατο να τον γλυκάνεις.<br /><br />Θα με δαγκώνεις, θα με χαρακώνεις με τα νύχια σου, να πονέσω για να με κανακέψεις. Γιατί θ’ αποζητάς την ευλάβεια της οργής και θα συμφωνήσεις στην ασέβεια της ηρεμίας.<br />Αλλά τούτη τη βραδιά το θηρίο κοιμάται. Αμνός. Αμνησία. Ειδάλλως ημιθανής, ημίθεος.<br />Μη με ξυπνάς. Είμαι ο Ανταίος. Έχω ανάγκη να καθίσω στο χώμα.<br />Είμαι η Λερναία Ύδρα, ακέφαλη. Απόψε δεν θέλω να έχω κεφάλι, ούτε κρανίο, ούτε κόκκαλα.<br />Θέλω να ’μαι απλό κερί. Πλάσε με.<br />Μόνο κορμί. Ζύμωσέ με.<br />Απόψε πιες το νερό μου.<br />Να στεγνώσω.<br />Να διψάσουν τα όνειρα και να βγουν σε αναζήτηση καταιγίδων.<br />Ανήσυχα.<br />Αλύτρωτα.<br />Να γίνουν πονεμένη κραυγή, θλίψη, γέννα. Και να ακούγεται το παραμιλητό τους χοϊκός αντίλαλος, θρόισμα των φτερών εκπεπτωκότων αγγέλων.</strong><br /><br /><br /><strong>Πάνος Λαμπρίδης - τραγούδι</strong><br /><br /><br />~ «<strong>Στο άλλοθι του φεγγαριού και της μικρής συνωμοσίας των άστρων</strong>» της <strong>Ελένης Μαυρογονάτου</strong>, καθοδηγείται από την καρδιά και μόνο, αφήνοντας το χθες στη θέση που του αρμόζει, τιμώντας το apriori , κοιτώντας όμως πάντα μπροστά. Δεν διστάζει να αναγνωρίσει την ικεσία , να την αποδεχθεί ως αναγκαία και απαραίτητη προϋπόθεση στον έρωτα, στην άφεση, και η επαιτεία που εξ ορισμού περιλαμβάνει ο έρωτας, καμιά ντροπή δεν περιβάλλεται. Πώς θα μπορούσε εξάλλου; Σαν ένα λευκό φανελάκι κολλημένο κατάσαρκα, που σάρκα στη σάρκα αγιάζει.<br /><br /><strong>(Μαρία Γεωργοπούλου – απαγγελία)<br />Διάττοντες έρωτες<br />Κουρασμένη<br />κι απόψε;<br />Πάλι ξενυχτούσες<br />κυνηγώντας<br />διάττοντες έρωτες<br /><br />(Δημήτρης Σαμαρτζής – απαγγελία)<br />Λέξεις<br />Λέξεις συνετά<br />ακουμπισμένες<br />πάνω στις γραμμές<br />της σελίδας<br />όπως<br />τα τρένα<br />που δίχως ράγες<br />πεθαίνουν<br />όπως<br />τα όνειρα που δίχως<br />ελπίδα<br />εκτροχιάζονται<br /><br />(Νάντια Περιστεροπούλου – απαγγελία)<br />Φροντιστήριο Αισθημάτων<br />Τους είπα πως<br />έμεινα μεταξεταστέα,<br />γιατί δεν ήξερα<br />την σωστή σημασία<br />των λέξεων.<br />Και μου χρέωσαν<br />εκατοντάδες ώρες<br />καταναγκαστικής<br />αγάπης<br />στο φροντιστήριο<br />των αισθημάτων.<br /><br />(Γιώργος Βουζουλίδης – απαγγελία)<br />Αφορισμός<br />Θέλω να σου δείξω<br />όλους τους χάρτες<br />που από χρόνια<br />έχω χαράξει<br />στο κορμί μου,<br />αθέατους στο εφήμερο.<br />Θέλω να σου μάθω<br />όλα τα παραμύθια<br />που αποστήθιζα<br />τις νύχτες της σιωπής<br />αντιγράφοντας το αλφάβητο<br />των αστερισμών.<br />Θέλω να σε φορέσω<br />κατάσαρκα<br />και ν’ αφορίσεις<br />όλο μου το χτες<br />υποψιασμένο κι ανήθικο.</strong><br /><br /><br />~Στο «<strong>πορτραίτο της σιωπής</strong>» της <strong>Τέσυς Μπάιλα</strong>, παίρνει αποφάσεις σκληρές για την ίδια, συνειδητές, τις οποίες υπηρετεί μέχρι την Αυτογνωσία και την Αθανασία. Εδώ σιωπά, θεωρώντας αξία την επιλεγμένη στιγμή της σιωπηλής πορείας προς το αύριο. Σιωπηλά, στωϊκά αφουγκράζεται τους χτύπους της καρδιάς των ηρώων του μυθιστορήματος. Η επιμονή που γίνεται εμμονή, αδιαπραγμάτευτη, παράλογη, υπερβατική. Μα δεν γίνεται αλλιώς.<br /><strong>(Γιώρος Βουζουλίδης – απόσπασμα)<br />"Επέλεξα μόνος μου τη σιγή από τη φλυαρία και το βουητό της ζωής. Δέχτηκα να γίνω ο μουσικός της σιωπής, ο μουσικός της ιερής γαλήνης αλλοτινών ήχων. Προτίμησα να υψώνω τη φωνή μου, ωδή στον απερίγραπτο έρωτα της σαγήνης, σπονδή σε μια οριστική ανατροπή της ζωής μου. Αφέθηκα να δραπετεύσω στο απροσδιόριστο ενός ονείρου που σκίαζε την ψυχή μου από παιδί. Και τώρα μαθητεύω στην ακινησία της σπαραχτικής ποίησης που εξελίσσεται γύρω μου, στον μαγικό κόσμο των αισθήσεων που με περιβάλλει. Στήνω αυτί, εκείνες τις ιερές ώρες που το βουνό έχει αποκοιμηθεί, για να αφουγκραστώ τη μαγεία να ξεδιπλώνεται και τη ζωή να περνά σε μιαν άλλη διάσταση. Ακούω τον βουερό αναστεναγμό της φύσης, τον άηχο οργασμό της, την ώρα που οι νυχτερινές δροσοσταλίδες την κάνουν να ανατριχιάζει μια φεγγοβόλα βραδιά, μια βραδιά νοτισμένη που αγκαλιάζει ηδονικά την βουνίσια κορυφή και αποπνέει υγρές μυρωδιές απ το μεθυσμένο κορμί της…<br />Και κάπου άλλού σημείωνε:<br />Μόνος απέναντι στο πέλαγος! Να αποκρυπτογραφώ την θαλασσινή ομορφιά κι η ζωή μου να παίρνει κάτι απ΄ τον αγέρα της!<br /><br />Ακολουθούσαν νότες, και πάλι νότες, άλλες μουτζουρωμένες, άλλες σβησμένες να σιγοτραγουδούν τον σκοπό τους στα δικά του και μόνο μάτια, κάθε φορά που άνοιγε το μικρό του σημειωματάριο.<br /><br />Σα ζακετάκι ακουμπισμένο ανέμελα, πάνω στη κουπαστή ενός πλοίου η ψυχή της. Ξεχασμένο εκεί να το φυσά ο αέρας, να το βρέχει η αρμύρα, να το νοτίζει η θάλασσα, λίγο πριν πέσει μέσα στα κύματα της απελπισίας! Κι αν ξέρει κανείς να κολυμπά είναι καλά. Μα κάποιοι δεν μπόρεσαν ποτέ να μάθουν. Πάντα τρόμαζαν να κοιτούν τη θάλασσα, γιατί στο μυαλό τους, βάθη και σκότος, υγρή φυλακή, έρχονται πάντα στη θέα της.<br />Το καΐκι ξεκίνησε. Ασάλευτη εκείνη συνέχιζε το βουβό της κλάμα. Από το ανοιχτό παράθυρο του σπιτιού, μια τρυφερή, γνώριμη μελωδία ερχόταν απ΄ το βιολί του Νικήτα, νοσταλγικός χαιρετισμός, ν΄ αγγίξει τη σιωπή της στιγμής και να τον συντροφεύσει. Σήκωσε το χέρι του να τους χαιρετήσει για τελευταία φορά.<br /><br />Πώς κρύφτηκαν τόσοι γλάροι μέσα σε μια μόνο δοξαριά!<br />Τόση μουσική μέσα σε ένα μόνο φτερούγισμα!<br />Τόσο φως σε ένα γαλάζιο ουρανό και τόσος ουρανός στα φτερά των γλάρων;<br />Πώς κρύφτηκε τόση απελπισία, Θεέ μου, στην καρδιά της Φωτεινής;<br /><br />Ο ήχος της πλώρης, γρήγορα σκέπασε τις νότες που ξέφευγαν, κυνηγημένα πουλιά, απ΄ το ανοιχτό παράθυρο. Παιχνιδιάρικα γλαροπούλια στάλθηκαν ν΄ αργοπλεύσουν σιμά στο πλοίο το μελωδικό τους αντίο. Και χάθηκε το καΐκι, σαν ίσκιος ονείρου στη σιωπή του ορίζοντα, κάτω από το σκιερό φτεροκόπημα των γλάρων."</strong><br /><br /><br />~ Στο «<strong>Ολόγραμμα</strong> της <strong>Ελένης Νανοπούλου</strong>», ζει τη φαντασίωση που τελικά πραγματώνεται μόνο για να αποδείξει την αρχική αξία της σύλληψης του έρωτα, στη διαλογική των πνευμάτων. Βλέπει με τα μάτια της εικόνες που ηποιήτρια ξεδιπλώνει με τη γραφίδα της, γίνεται ένα με το σκηνικό που στήνεται ολοζώντανο τριγύρω της και ονομάζεται ξανά με τ΄ όνομα το αγαπημένο. Μικρή μα στα μάτια του αγαπημένου γίνεται γυναίκα και τολμά να διεκδικεί την ανατριχίλα της ίδιας της ζωής<br /><strong>(Μαρία Γεωργοπούλου – απαγγελία)<br />Εσπερινός (Απόσπασμα)<br />...κάθε βράδυ γυρίζοντας<br />θ’ ανοίγω τις παλιές φθαρμένες ιστορίες<br />να μην κλαιν<br />που κάθομαι εγώ αντίκρυ σου<br />και πίνω αθανασία την ανταύγεια σου<br /><br />(Μαρία Γεωργοπούλου – απαγγελία)<br />ΙΙ<br />τα χέρια μας τα χέρια μας<br />μ’ όλα τα μάνταλα ανοιχτά<br />κι ερημιές να σβήνουν<br />κει που όρμοι των χειλιών<br />αγκυροβόλι πιάνουν<br /><br />να’ ρθεις εκείνο το ξημέρωμα στο λόφο της γιορτής<br />με τ’ Αγρώνια ποτήρια κόκκινα<br />γεμάτα γεφύρια παραδείσου<br />με τα νυφιάτικα τραγούδια<br />να σε κυλάν από χαρά σ’ άλλη χαρά<br />κι από γιορτή στου πόθου τις ορμήνειες<br /><br />λινά ολόγυρα κορμιά<br />χνούδι σε στάχυ<br />μέσα ο καρπός<br /><br />μικρή – μικρή εγώ στα χέρια σου<br />μου φοράς το πέτρωμα της Λάβας<br /><br />(Μαρία Γεωργοπούλου – απαγγελία)<br />ΙΙΙ (Απόσπασμα)<br />...αγαπηθήκαμε<br />σπουδάζοντας σιωπές<br />κι ανάβρυσμα ματιών</strong><br /><br /><br />~Στο έργο «<strong>Χίμαιρες</strong>» της <strong>Λίας Νικολαίδη</strong>, η Σοφία ζει με τις ίδιες χίμαιρες, τις γαλουχεί, τις κανακεύει, τις προσπερνά. Τάζει να γίνει φρουρός κι ακοίμητο φεγγάρι. Αναζητά το πρόσωπο το αγαπημένο, υψιπετώντας μα γνωρίζοντας πως το ανεκπλήρωτο πάντα καραδοκεί. Καμιά πίκρα δεν είναι αρκετή να εξαφανίσει τη γλυκιά γεύση της αγάπης της. Αντλεί δύναμη παρηγορητική και συνεχίζει..<br /><strong>(Δημήτρης Σαμαρτζής – απαγγελία)<br />Χίμαιρες Ι<br />Από σταγόνες κόκκινες<br />και γιασεμιά λευκά<br />φτιάχνεται η αγάπη<br />και με πικρό αψέντι<br />τα χείλη μας γεμίζει<br />μα όσο κι αν πίνουμε<br />απ’ την ασημιά της κούπα<br />πάλι αγάπη θα ξεστομίζουμε<br />κι ας έχει γεύση από φαρμάκι.<br /><br />(Νάντια Περιστεροπούλου – απαγγελία)<br />Χίμαιρες VΙ<br />Σε κατάρτια ψηλά κρεμάστηκα<br />μήπως το πρόσωπό σου δω<br />στη θλιμμένη μου θάλασσα<br />φάρος πουθενά<br />το δρόμο να μου δείχνει<br />έτσι πλανιέμαι η άμοιρη<br />σε μαύρους ωκεανούς<br />και σε σκοτεινούς ουρανούς<br />μονάχη...<br /><br />(Γιώργος Βουζουλίδης – απαγγελία)<br />Χίμαιρες ΧΙΙ<br />Ύστερα πόνεσε για όσα θυμήθηκε<br />έκλαψε γι’ αυτά που έγιναν<br />και θρήνησε σε άγνωστα μνήματα<br />για όσα θα γίνουν<br />με μάτια κόκκινα πλανιέται<br />παγιδευμένη<br />ανάμεσα στους ζωντανούς<br />νεκρή από επιθυμίες<br />ανάμεσα στους πεθαμένους<br />ζωντανή από ζωή..</strong><br /><br /><br />~Στη συλλογή «<strong>Όστρια</strong>» της <strong>Μαρίας Νικολάου</strong>, δανείζεται όπως λέει η ίδια μορφές, στιγμές, που ανεπίγνωτα έχει ζήσει, στην ονειρική διάσταση λυτρωμών αλύτρωτων, στην προέκταση θα έλεγα, αλύτρωτων Εγώ. Διακρίνει «τις άμαχες λέξεις, που δρασκελίζουν την οροσειρά της αλφαβήτου», όπως λέει, για να καταγράψουν εκείνα που η ψυχή κρατούσε φυλαχτό. Εδώ υπάρχει η Σοφία η φίλη που κατανοεί περισσότερα από όσα λέει και συγχωρεί χωρίς να ποτέ να απαιτήσει μια συγχώρεση. όπως ακριβώς κι η ποιήτρια.<br /><strong>(Νάντια Περιστεροπούλου – απαγγελία)<br />Άτιτλη πορεία<br />Μάτωσαν τα χέρια μου<br />καθώς χτίστηκε<br />πάνω της τέφρα<br />απ’ των ματιών σου<br />το δάκρυ.<br /><br />Κόκκινο, ρευστό.<br />Ρετσίνι που ‘χασε<br />Το διάφανο στόλισμα<br />γαντζωμένο στο φλοιό<br />του σώματός σου.<br /><br />Η μοίρα<br />γυρτή καμπούρα<br />που κουβαλά<br />δυο μέτωπα ιδρωμένα<br />κι ένα παιδί, μωρό,<br />που μεγαλώνει άδικα<br />δίπλα σε πέτρες<br />αιχμηρές.<br /><br />Γιοφύρια που ‘χουνε<br />σχισμένα μάτια<br />κι έχουνε δει ανθρώπους<br />και εγκλήματα.<br /><br />(Μαρία Γεωργοπούλου – απαγγελία)<br />Άδειο δωμάτιο<br />Το δωμάτιο άδειο.<br />Τέσσερις τοίχοι,<br />λευκά πανιά,<br />τεντωμένες υποσχέσεις.<br />Έξω ακούγονται<br />Ουρλιαχτά.<br />Είναι απ’ το<br />Λιθοβολισμό<br />Της βροχής<br />Στα κουφώματα.<br /><br />Υγρασία<br />περονιάζει το τζάμι.<br />Θαμπώνει.<br />Δείχνει να κλαίει.<br />Δακρύζει.<br />Θυμάται τότε<br />που έπιανε κουβέντα<br />με το τζάκι.<br />Τότε που ήταν<br />Ζωντανό<br />κι η ζέστη όργωνε<br />τις χαραμάδες.<br />Θυμάται τότε…<br />κι ύστερα σπάει<br />το μάνταλο στην πόρτα<br />και πετάγεται έξω.<br /><br />Μέσα,<br />το κρύο είναι βαρύ…</strong><br /><br /><br /><strong>Δημήτρης Ερατεινός - τραγούδι</strong><br /><br /><br />Στο έργο της <strong>Χαριτίνης Ξύδη</strong> «<strong>Οι Τρομπέτες του Οκτώβρη</strong>», η Σοφία διατυπώνει διαπιστώσεις της ίδιας της δημιουργού, διαπιστώσεις ζωής, με τις οποίες ταυτίζεται. «Κάποιος μου φύσηξε νύχτες στα μάτια» λέει η Χαριτίνη μα και η Σοφία εν λευκώ αναγνωρίζει το συναίσθημα καθώς παρασύρεται στη δίνη του χορού της ζωής Βάζει ετικέτες στις ήδη γνωστές κατακλείδες και στα αποστάγματα γνώσης. Ποιάς γνώσης όμως; Της Άφοβης βέβαια!<br /><strong>(Γιώργος Βουζουλίδης – απαγγελία)<br />Έσω Φρενών (Απόσπασμα)<br />Μ’ εξαντλήσαν βίαιες κορυφές<br />με πυρώσαν μάτια και προφάσεις.<br />Ίσως περίμενα από μένα αντιστάσεις<br />ακίνδυνων ερώτων κομίζω τις διαστάσεις τις κρυφές.<br />Κορώνα-γράμματα το παίζω το εγώ μου<br />δεν μ’ ενδιαφέρει αν μείνω μόνη με τον άλλο εαυτό μου.<br /><br />(Γιώργος Βουζουλίδης – απαγγελία)<br />Ψέμα<br />Δεν ήθελα να μείνω αταξίδευτη. Ούτε αθώα.<br />Έτσι, μια μέρα πήρα χαρτί και μολύβι και ξεκίνησα,<br />το μακρύτερο, το τρομακτικότερο ταξίδι της γραφής.<br />Τα μάτια μου πάγωσαν, καθώς αντίκριζαν<br />πυκνόκαννες αλήθειες, στραμμένες καταπάνω της.<br />Ακόμα διασχίζω το κατασκότεινο τούνελ της κάννης»...<br /><br />-«...Αναίμακτα δεν γίνεται ποτέ.<br />Τα περάσματά μου ήταν απώλειες για τους επαΐοντες.<br />Γειτνίασα μόνο με τον Αύγουστο.<br />Έψαξα στους βυθούς μαργαριτάρια.Έσκαψα τους βυθούς»<br /><br />(Παντού αιμοσταγής ο κόσμος<br />παρά τα γοητευτικά ανάγλυφα...)»<br /><br />-«Κραυγάζει.<br />Είμαι εδώ.<br />Δεν είμαι μέρος της φωνής.<br />Είμαι το όλο».</strong><br /><br /><br />~ Στο βιβλίο του <strong>Έκτορα Πανταζή</strong> « <strong>Αγριοστάφυλα σε πατητήρι</strong>», βοηθιέται η ίδια να δει τη ζωή υπό το πρίσμα του ευγενικού ρεαλισμού. Καταγράφει τη σοβαρότητα και την υπευθυνότητα με την οποία ο ποιητής διαλέγει μια μια τις λέξεις του χωρίς η αυτό να σημαίνει πως η κατάθεσή τους να στερείται λυρισμού. Μέσα από εικόνες και μεταφορές, ζει τη σπουδή της Ποίησης και συνοδοιπορεί στην αναζήτηση του υπαρξιακού φωτός και της γήινης ομορφιάς σε μια πόλη απάνθρωπη. Και το καταφέρνει. Ζει αντι-μαχόμενη.<br /><strong>(Μαρία Γεωργοπούλου – απαγγελία)<br />Εγκάρσια ρηγμάτωση στο χώμα<br />Όλα τα δάνειά μου τα έχω κάνει από το μηδέν<br />– μια πνοή χαράς δανεισμένη από το μηδέν;<br />Επιστρέφω στο χωριό κι είναι όλοι πεθαμένοι<br />η Αθήνα χτυπά την καρδιά μου<br />απόφαση να είναι κανείς χωρίς να είναι.<br />Ταξίδι ως τον εαυτό<br />μέσα στο όνομα ένα μάτι το μάτι του όντος<br />όταν με στραγγαλίσω σκοτώνω εμένα;<br />– Δεν αρκεί να ανέλθει κανείς στην κορυφή<br />του εαυτού (ή μήπως σ’ εκείνη του καναπέ του;)<br />παρά και σ’ εκείνη του καιρού του<br />την επικαιρότητα και λεγόμενη<br />όταν όλο το φως είναι έτοιμο ν’ ακτινοβολήσει<br />στον ορίζοντα των εποχών επί το πολύ<br />πέλαγος της ομορφιάς να τραφεί η ψυχή του.<br />Μα το μηδέν δεν είναι λεπίδα κοφτερή που έχει το σχήμα του.<br /><br />Πώς μου διαφεύγει ο θάνατος δεν είναι του χεριού μου<br />σαϊτιά που δεν φτάνει ποτέ το στόχο της αλλά<br />τον πλησιάζει αέναα –ο θάνατος εξώτερος του χρόνου–<br />σχεδιάζει το ασχεδίαστο, το αδύνατο να σχεδιαστεί<br />αυτό το ατερμάτιστο είναι ο θάνατος. Μηδέν που υπαινίσσεται<br />το άπειρο καθώς πάει να κλείσει το ανοιχτό του βήμα.<br />Η έκπτυξη της απορίας είναι ύψιστης σημασίας<br />θεμελιώδης για το νόημα η διερώτηση<br />είναι ο σκληρός πυρήνας που γύρω της<br />το ζουμερό περικάρπιο γίνεται χυμώδες ως οτιδήποτε.<br /><br />Μια άλαλη πόλη θα βρεθεί πιο άλαλη απ’ αυτή;<br /><br />(Νάντια Περιστεροπούλου – απαγγελία)<br />Συμπτώσεις<br />Γύρνα φτερωτή σελίδα να περάσω το γκρεμό.<br /><br />Ήπιαμε από την κούπα της καθαρής αιωνιότητας<br />Είδαμε το πρόσωπο της μέδουσας στο αντικρινό μπαλκόνι<br />Εν σπουδή ο θάνατος μας κατήχησε στη σκοτεινιά του<br />Από αόρατες επάλξεις εισορμώντας και διαρπάζοντας<br />Αινιγματικές φυγές σε θέατρο σκιών θηλιές εξ ουρανού<br />Της απόγνωσης το ποτήρι σε στραγγισμένο νου<br />Όμως όπως και να το πεις στον κόσμο είναι παράπονο<br />Και νύξη αδυναμίας να ζήσει να ελπίσει<br />επιλέξαμε τη σιωπή<br />Επιλέξαμε τη δοκιμή, φυγοδικήσαμε στον κόσμο της έκφρασης<br />Όμως επιλέγοντας σιωπή ανεβαίνει μπροστά μας<br />με σημασία παγόβουνου.<br />Καμιά αισθητική δεν κάνει μέριμνα για κει… νιώθεται αμυδρά<br />Στην καταιγίδα του Τολέδο, σε πρασινοκίτρινο χολής στο ωχρό<br />Του μπρούτζου και στο κάτι τρελό του χουρμά που εφορμά<br />Στον ουρανό παρέα με τον κεραυνό,<br /><br />Γύρνα μέρα γύρνα ώρα γύρνα χρόνε.</strong><br /><br /><br />~Στο «<strong>Ταξίδι του έρωτα από τον Όλυμπο στου Αιγαίου τα κύματα</strong>» της <strong>Μάγδας Παπαδημητρίου-Σαμοθράκη</strong>, ανταμώνει την καθαρότητα των λέξεων και των συναισθημάτων. Λιτών και τόσο πλούσιων συνάμα. Δηλώνει «σ΄αγαπώ» και «δίνομαι» με την αγνότητα του κοριτσιού που πρωτοερωτεύεται. Σπάζει ρόδι τυχερό, στο σμίξιμο της πρωτόπλαστης αγάπης της, στο φυσικό της περιβάλλον, την Ολύμπια Γη.<br /><strong>(Δημήτρης Σαμαρτζής _απαγγελία)<br />«Σε ποιες λέξεις άραγε μπορείς να σκλαβώσεις την Ποίηση όταν ζεις το ίδιο της το μεγαλείο;<br />Όταν σκαρφαλώνεις στα μουσικά μονοπάτια του ονείρου<br />που λέγεται Όλυμπος;<br /><br />Αν μ’ αγαπάς θα βάλω φτερά<br />αγαπημένε μου<br />να φτάσω εκεί -<br />να δω το χαμόγελό σου<br />πιο φωτεινό από του ήλιου,<br />το δέρμα του κορμιού σου<br />πιο όμορφο από τα στήθη<br />που περιμένουν να τ’ αγγίξεις<br />και να ερωτευθείς!»<br /><br />-«Έζησα τον έρωτα και την επιθυμία για εκείνον, σαν σε παιχνίδι “κρυφτού” στη δασωμένη πλαγιά, στα γκρεμισμένα σπίτια και στο ποτάμι που το γάργαρο νερό του, καθώς κυλούσε, παράσερνε στο δρόμο του τα όνειρα.<br /><br />Θεά του έρωτα,<br />εσένα ζητώ Αφροδίτη<br />να μου δωρίσεις λίγο από το φίλτρο σου<br />εκείνο που μάγεψε θεούς και θνητούς<br />του μυθικού σου κόσμου,<br />να το ποτίσω στα σπλάχνα,<br />ν’ αρωματίσω την καρδιά μου<br />και να στείλω τον Έρωτα<br />στο Σώμα που λατρεύω!»</strong><br /><br />~Στους <strong>Αντικατοπτρισμούς της Σελήνης</strong> μου (<strong>Μίνα Παπανικολάου</strong>), η Σοφία έγινε εγώ. Υπερέβη τον εαυτό της, σε βαθμό κακουργήματος. Με βρήκε ανάρμοστη κι απροσάρμοστη σε μέτρα και σταθμά μιας εποχής λιμνάζουσας, παρέα με τους Αγγέλους και τα Δαιμόνια του έσω εαυτού μου. Και ξαφνιάζεται μα όχι για πολύ, παρατηρώντας και ανακαλύπτοντας τα αμέτρητα κομμάτια των αντικατοπτρισμών μου, αδειάζοντας το μέσα της ψυχής της, όπως κι εγώ..<br /><strong>(Νάντια Περιστεροπούλου – απαγγελία)<br />Συνομιλία με τον έσω εαυτό... (Απόσπασμα)<br />Ψάχνω εκείνη, τη μια Λέξη,<br />που μόλις την αντικρίσουν οι άνθρωποι<br />θα την κοιτάξουν στα μάτια<br />και θα δουν όλο τον κόσμο μέσα της.<br />Αν τη βρω<br />αν τη συναντήσω<br />θα τη χαρίσω<br /><br />(Μαρία Γεωργοπούλου – απαγγελία)<br />«Διαπρέπω ως ήρωας, όσο διαπρέπεις ως ηττημένος»<br />Άγγελοι<br />Χωρίς μορφή απομακρύνομαι.<br />Η υπόσχεση...<br />βήμα-βήμα,<br />ένα κι άλλο ένα...<br />Θα πάει μακριά ετούτη η πνοή,<br />σε σύμπαντα απάτητα.<br />Αλώβητοι θα βγουν οι λυτρωμένοι,<br />όπως ορίζει η μοίρα τους.<br />Κανείς δεν θα κατανοεί,<br />πως Άϋλοι πια,<br />δεν πονούν.<br /><br />(Γιώργος Βουζουλίδης – απαγγελία)<br />-«Είναι η αυτοθυσία που ορίζει την βαθύτερη αξία της αγάπης».<br />Σπιναλόγκα<br />Δραπετεύουμε απόψε;<br />Από τον σταυρό που μας κρέμασαν και μας<br />ξέχασαν,<br />αμπελιού καρποί νόησης ώριμης.<br />Έλα σου λέω.<br />Ας δραπετεύσουμε απόψε.<br />Θα βγάλουμε τα καρφιά μας,<br />θα τ’ ακουμπήσουμε στα ριξά του σταυρού για λίγο.<br />Πάμε σου λέω.<br />Σαν παιδιά να περιδιαβούμε την πλάση,<br />ξέγνοιαστα.<br />Εδώ θάναι ο σταυρός μας<br />Δικός μας.<br />Έκρυψα καλά τα καρφιά στη γη.<br />Μη φοβάσαι, κανείς δεν θα τάβρει.<br />Και κανείς δεν τα θέλει.<br />Γι’ αυτό σου λέω, ας δραπετεύσουμε απόψε.<br />Μόνο για απόψε</strong><br /><br /><br /><strong>Πάνος Λαμπρίδης - τραγούδι</strong><br /><br /><br />~Στη συλλογή «<strong>Λόγος και Αιτία για μια Σιωπή</strong>» του <strong>Άγγελου Πετρουλάκη</strong>, η Σοφία Στρέζου θαυμάζει την απουσία έπαρσης καθώς διαπιστώνει πως ο κόσμος του , είναι στερημένος αλαζονείας και αντρικής μαχητικότητας για εξουσία. Είναι εκείνος που αποδέχεται και δηλώνει ρητά: «Έλα ή φύγε.. Ανοίγω δρόμο να περάσεις αγαπημένη, βασίλισσα σ΄ ορίζω της καρδιάς μου και πρωθιέρεια της πανάρχαιας τραγωδίας μου». Ο κόσμος του ποιητή είναι ένας κόσμος ντυμένος με αθωότητα και φωτοστέφανα αποκρυσταλλωμένης πια Αγάπης, στον έσχατο λόγο ύπαρξης, στην ελευθερία.<br /><strong>(Γιώργος Βουζουλίδης – απαγγελία )<br />«-Βαδίζεις πού;<br />Προς πού;<br />Και γιατί;<br /><br />Πίσω σου σέρνεις πόθους κι όνειρα,<br />τα μάτια μου σέρνεις,<br />τους κυματισμούς του τοπίου τεμαχίζοντας!<br /><br />Είχες πει<br />πως τεμάχισες στα δύο την εικόνα<br />και το λόγο,<br />αναζητώντας ιριδισμούς και διαθλάσεις,<br />παρηχήσεις και σιωπές,<br />σε αργή κίνηση επαναλαμβάνοντας<br />τους ρεμβασμούς<br />και τις φυγές μου<br />αναζητώντας το επέκεινα της αγωνίας<br />σε μέρες του χθες.<br />Απών εγώ,<br />απ’ τις επαναλήψεις σου,<br />την εικόνα μου φυγάδευα<br />πάντα στο αύριο...<br /><br />Καιρός να προχωρήσεις την εξέλιξη της τραγωδία. Καιρός να φτάσεις στη λύτρωση. Οι θεατές αδημονούν για διαδικασίες οδύνης. Μπορείς να στήσεις το σκηνικό πλάι στην όχθη του ποταμού, εκεί όπου τα καλοκαίρια δρόσιζα τα πόδια σου, εκεί όπου ξάπλωνες και προσκαλούσες τους ανέμους, την ήβη σου να προσκυνήσουν.»</strong><br /><br /><br />~Η Σοφία στο βιβλίο της <strong>Έμυς Τζωάννου</strong> «<strong>Της ψυχής μου οι θάλασσες</strong>», γίνεται μια άλλη. Ερωτεύεται. Εδώ ερωτεύεται, έτσι απλά άξαφνα, χωρίς υπολογισμούς μήτε παραλογισμούς. Το παραδέχεται, το αντέχει, αφήνεται και όταν αυτό τελειώσει-αν και αναγνωρίζει προκαταβολικά το τέλος, μα ποιος νοιάζεται μπροστά στο μεγαλείο του!-το καταγράφει σε κάθε του λεπτομέρεια. Χωρίς κλαυθμούς και οδυρμούς, μα με τον ηρωισμό του εκπληρωμένου Ωραίου.<br /><strong>(Νάντια Περιστεροπούλου – απαγγελία)<br />Θα επιπλέω<br />Θα επιπλέω στα κύματα της σκέψης σου<br />στη δροσιά της νοσταλγίας σου<br />στη φθορά της εμπειρίας σου<br />στη βραδινή σου αναπόληση<br />στις ξάγρυπνες νύχτες σου<br />στα τσαλακωμένα όνειρά σου.<br /><br />Θα κεντάω τη μορφή μου στα μάτια σου<br />Ανασταίνοντας τις αγκαλιές του έρωτά μας.<br /><br />Σαν λεηλάτης του κορμιού μου,<br />Κουρσάρος και κατακτητής<br />Με φλόγες με κυρίευσες.<br /><br />Σαν ηγέτης του φιλιού μου,<br />Μαγευτικός μελωδικός<br />Με τέχνη με παγίδεψες.<br /><br />(Μαρία Γεωργοπούλου – απαγγελία)<br />Αερικό<br />Αερικό στα χέρια σου θα γίνω,<br />Άπιαστο όνειρο φεγγοβόλο κι ονειρικό,<br />Θα μπω στην ακριανή γωνιά της σκέψης σου<br />Να καρφωθώ, να σφηνωθώ.<br />Να μείνω.<br /><br />(Δημήτρης Σαμαρτζής – απαγγελία)<br />Σταλακτίτες αναμνήσεων<br />Σταλακτίτες από αναμνήσεις και όνειρα<br />Παιχνιδίζουν στον ήλιο τη λάμψη τους,<br />Ουράνιες αστραπές απ’ τις εικόνες μας<br />Καθρεφτίζονται στο βλέμμα μας,<br />Αέρινες σιωπές χαραγμένες στα κορμιά μας<br />Βυθίζονται στην αγκαλιά του πάθους μας.<br />Αφόρητη μοναξιά, ετοιμοθάνατη,<br />Ξεχύνεται σε σκέψεις απουσίας.</strong><br /><br /><br />~Στις «<strong>Υδρίες Ανάσες</strong>» του <strong>Τάκη Τσαντήλα</strong>, η Σοφία αγκαλιάζει προστατευτικά τις λέξεις και τους στίχους. Αναγνωρίζει ως δικές της τις ευχές του, τις υποσχέσεις του ως υποσχέσεις της, το απόλυτο και αδιαπραγμάτευτο της Αγάπης είναι και δικό της. Δοτική όπως κι εκείνος, αμετανόητη όπως κι εκείνος, ποιήτρια που αναγνωρίζει τη στόφα του ποιητή, που αλλού; Στους λειμώνες των άστρων του. Βεβαιώνει σε μια De profundis παραδοχή πως όταν θάρθει καιρός, θα είναι εκεί.. Μα πού αλλού θα μπορούσε να είναι κανείς; Κι ο θρόνος, δικαιωματικά θα έλεγα, του αναλογεί.<br /><strong>(Δημήτρης Σαμαρτζής – απαγγελία)<br />Ενδείξεις<br />Θα ’ρθει καιρός<br />που τα καρφιά των ατραπών<br />που δρασκελίσαμε<br />θα βυθιστούν σκαιά<br />μες στο ισχνό κορμί της θύμησης<br />όπου το αίμα<br />θ’ αναβλύζει πορφυρό<br />και θα κοχλάζει<br /><br />(Γιώργος Βουζουλίδης – απαγγελία)<br />Ιριδίζοντα πάθη<br />Επιμένω επαίτης<br />να σε ψάχνω στη δίνη<br />να ξεσέρνομαι πίσω<br />από ιριδίζοντα πάθη<br />να μην έχω ανάσα<br />παρά μόνον για σένα<br />και μια ερημιά<br />απαλή σαν το χιόνι<br />σαν τη νύχτα<br />που αράχνιασε εντός μου<br />μ’ εκδορές μυστικές<br />με σκιές σιωπηλές<br />και μ’ ακάνθινες μνήμες.<br /><br />(Δημήτρης Σαμαρτζής – απαγγελία)<br />Άχραντος επιθυμία<br />Τίποτε άλλο<br />δε θα ποθήσω<br /><br />ν’ απεκδυθείς μονάχα<br />των περιττών συστολών σου<br />να ταξιδέψεις<br />ως το άχραντο φως<br />ν’ αφουγκραστείς τον αχό<br />της απαστράπτουσας φλόγας<br />και να με κρύψεις βαθιά<br />μέσα στο εύοσμο πάθος σου<br />που αδημονεί διακαώς<br />να ανθίσει.</strong><br /><br /><br />~Η ανθολογία της Σοφίας Στρέζου κλείνει με το μυθιστόρημα του <strong>Γιάννη Φιλιππίδη</strong> «<strong>Κρατάς μυστικό;»</strong> όπου η Σοφία απροκάλυπτα ταυτίζεται με τους ήρωες, γίνεται μάνα και κόρη, σύζυγος και ερωμένη, ληστής και ήρωας, γυναίκα. Θλίβεται, κρύβεται, πονά, αγαπά μα υπάρχει. Δικαιολογεί την Άννα σαν να είναι μητέρα της. Κατανοεί τον Μάρκο σαν να ξέρει πως η αγάπη του είναι η αιτία των ανοχών του. Γνωρίζει εκ προοιμίου. Μαθαίνει έως το τέλος, όλα τα μυστικά. Απενοχοποιεί τα πάντα.<br /><strong>(Νάντια Περιστεροπούλου –απόσπασμα)<br />-Τι περισσεύει από τα καθημερινά μας αισθήματα; Τι σώζεται στο χρόνο; Τι απομένει απ’ τις κουβέντες μας; Λόγια απλά• παροτρύνσεις, υποδείξεις βγαλμένες από την πιο ανέγγιχτη πλευρά μας. Μετά απομένουμε εμείς. Πιο φτωχοί απ’ όσα λυπηθήκαμε ή συμπονέσαμε, με μάτια που δε λένε τίποτα. Και, σκέψεις, μύχιες, παραχωμένες σκέψεις ενός μυαλού στρεβλού, λέξεις που μιλάνε για όλα. Άλλοτε πάλι για τίποτα. Πώς ορίζει κανείς αυτό το παράξενα εκτιμημένο τίποτα που σπαρταράει μέσα μας πιο σιωπηλό από ένα φεγγάρι, που πάλεψε να γίνει πανσέληνος και δεν τα κατάφερε, επειδή η τροχιά του το ’σερνε ανάποδα. Πού οριοθέτησα την έννοια σύντροφος κι ακόμα πιο πολύ: σε ποιο ράφι τοποθέτησα και ξέχασα ν’ αγγίξω την έννοια φίλος; Πότε απέμεινα να μη χρειάζομαι, να μηνέχω την ανάγκη από δυο κουβέντες οικείες, να κρατάω τα μυστικά μου μόνο για μένα. Εγώ. Η Άννα. Η από πάντοτε κορίτσι, η κατά βάθος γερασμένη πρόωρα. Η ανιδιοτελής απέναντι στους άλλους. Που θα μπορούσαν να ’ναι δικοί μου άνθρωποι, αλλά τους άφηνα να φύγουν έτσι, απλά• χωρίς ένα μειδίαμα στο ξεπροβόδισμα.</strong><br /><br /><br /><strong>Πάνος Λαμπρίδης –τραγούδι<br />Δημήτρης Ερατεινός - τραγούδι</strong><br /><br /><br />Κι έτσι, με ένα κατ΄ εμέ ταιριαστό τέλος αυτής της δουλειάς, θα της πω πως το σύνολο του έργου της είναι για μένα ένα φανερωμένο πια μυστικό. Η Σοφία Στρέζου ζει και υπάρχει ουσιαστικά μέσα από τη δική της ποίηση, μέσα από το λυρισμό και το δάκρυ της ψυχής της, που ήδη γνωρίζουμε και αναπλάθεται αναδημιουργούμενη κάθε φορά που ενσωματώνει στην ψυχή της μικρά κομμάτια λυρισμού και δακρύων άλλων ψυχών.<br /><br />Συνομολογείται και συναρμολογεί την ίδια της την υπόσταση, αναγνωρίζοντας μια βασική θεμελιώδη πραγματικότητα πως: στο δρόμο της ζωής μας, τίποτα δεν είναι τυχαίο και αυτό που τελικά είμαστε δεν το κατακτήσαμε ούτε το χτίσαμε μόνοι μας κλεισμένοι στο μικρό μας εγώ, σαν να ήμασταν σε γυάλα, αλλά αποτελεί ένα παζλ όλων εκείνων που κατά καιρούς μας συγκλόνισαν και εντέλει μας σημάδεψαν. Απλά μερικοί τόλμησαν κι μετέτρεψαν αυτή τη γυάλα, στο διάφανο σπίτι που μέσα του κατοικούν και προσκαλούν κάθε περαστικό να κοινωνήσει των αχράντων μυστηρίων της γραφής τους.<br /><br />Με τη ευχή να είναι πάντα δημιουργική και εμπνευσμένη, την ευχαριστώ και της εύχομαι- τί ωραία ευκαιρία να ανταποδώσω!!: ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΟ!!<br /><br /><br /><br />Σας ευχαριστώ πολύ όλους που ήσασταν μαζί μας απόψε, για την γιορτή του βιβλίου μου, "Αισθητικές αναλύσεις Δημιουργών".<br />Ευχαριστώ τους δημιουργούς που μου εμπιστεύτηκαν τα βιβλία τους, για να βρω μιαν άλλη προέκταση μέσα στα δικά τους λόγια.<br />Το "Art Garaze" και την δημιουργό του Γιάννα Ασημακοπούλου.<br />Τους ηθοποιούς, Μαρία Γεωργοπούλου, Δημήτρη Σαμ...αρτζή, Νάντια Περιστεροπούλου και Γιώργο Βουζουλίδη που διάβασαν αποσπάσματα και απήγγειλαν ποιήματα των δημιουργών.<br />Τον Νίκο Εγγλέζο που έπαιξε μπάσο και τον Θέμη Παπαδόπουλο που έπαιξε κιθάρα.<br />Τον Πάνο Λαμπρίδη και τον Δημήτρη Ερατεινό που μας τραγούδησαν.<br />Την Τέσυ Μπάιλα και την Μίνα Παπαπνικολάου που μίλησαν για μένα και το βιβλίο.<br />Την Έμυ Τζωάννου για την επιμέλεια της έκδοσης.<br />Τέλος να ευχαριστήσω την "άνεμος εκδοτική" του Γιάννη Φιλιππίδη και Νικόλα Τελλίδη που βοήθησαν στο να γίνει μια ιδέα εκδοτική πραγματικότητα.<br />Να είστε όλοι καλά. Κρατώ μια ζεστή αγκαλιά για όλους σας !!!<br /><br />Σοφία Στρέζου<br /></strong><strong></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6871866800382953250-6416605387221678215?l=anagnoseispoiiton.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΟΦΙΑ ΣΤΡΕΖΟΥhttp://www.blogger.com/profile/08184582776328529621noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6871866800382953250.post-51782041125459795782011-06-13T17:39:00.005+03:002011-06-13T17:44:03.194+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-yFDXaRyyUtI/TfYhj7U93cI/AAAAAAAADXY/Q40uZhr_5SY/s1600/203491_151729201564067_8294239_n.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 290px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-yFDXaRyyUtI/TfYhj7U93cI/AAAAAAAADXY/Q40uZhr_5SY/s400/203491_151729201564067_8294239_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5617714486296042946" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-6xtmICTchDI/TfYhcpKksGI/AAAAAAAADXQ/xaS2IoVUFzQ/s1600/253628_173354196054980_100001412029927_430712_7393509_a.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 180px; height: 276px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-6xtmICTchDI/TfYhcpKksGI/AAAAAAAADXQ/xaS2IoVUFzQ/s400/253628_173354196054980_100001412029927_430712_7393509_a.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5617714361161527394" /></a><br />Σε μια εποχή, που όλοι κι όλα δοκιμάζονται, μια παρέα ανθρώπων επιμένει να στήνει γιορτή με αφορμή ένα βιβλίο. <br />Δεν είναι που γιορτάζει το βιβλίο, είναι που γιορτάζουν οι λέξεις καθώς ταξιδεύουν μέσα από ένα βιβλίο. <br />Αθεράπευτα ρομαντικοί, θέλουμε να πιστεύουμε, πως η δημιουργία δεν αντέχει εκπτώσεις. <br />Υπάρχουν ακόμα φίλοι, που επιμένουν... να ταξιδεύουν αισθητικά, με αποσκευές όμορφες λέξεις. <br />Η Σοφία Στρέζου μαζί με 17 δημιουργούς, ηθοποιούς, τραγουδιστές και την "άνεμος εκδοτική", καλούν όλους εσάς, να σταθείτε δίπλα μας, για να γιορτάσουμε μαζί, τα όμορφα που ετοιμάσαμε. <br /><br />Σας περιμένουμε ...<br /><br />Η ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ είναι ανοιχτή κι είναι για όλους τους φίλους, που χρόνια τώρα συνταξιδεύουμε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6871866800382953250-5178204112545979578?l=anagnoseispoiiton.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΟΦΙΑ ΣΤΡΕΖΟΥhttp://www.blogger.com/profile/08184582776328529621noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6871866800382953250.post-13133677457252837642011-06-09T08:14:00.003+03:002011-06-09T08:23:47.039+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-Q3yepxy9ZK8/TfBXjKAPcuI/AAAAAAAADWY/0rvStgmrqjE/s1600/%25CE%25A0%25CE%25A1%25CE%259F%25CE%25A3%25CE%259A%25CE%259B%25CE%2597%25CE%25A3%25CE%2597_%25CE%2591%25CE%2599%25CE%25A3%25CE%2598%25CE%2597%25CE%25A4%25CE%2599%25CE%259A%25CE%2595%25CE%25A3_%25CE%2591%25CE%259D%25CE%2591%25CE%259B%25CE%25A5%25CE%25A3%25CE%2595%25CE%2599%25CE%25A3.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 195px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-Q3yepxy9ZK8/TfBXjKAPcuI/AAAAAAAADWY/0rvStgmrqjE/s400/%25CE%25A0%25CE%25A1%25CE%259F%25CE%25A3%25CE%259A%25CE%259B%25CE%2597%25CE%25A3%25CE%2597_%25CE%2591%25CE%2599%25CE%25A3%25CE%2598%25CE%2597%25CE%25A4%25CE%2599%25CE%259A%25CE%2595%25CE%25A3_%25CE%2591%25CE%259D%25CE%2591%25CE%259B%25CE%25A5%25CE%25A3%25CE%2595%25CE%2599%25CE%25A3.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5616084996823413474" /></a><br /><br /><br />Κάπως έτσι, άρχισα να γράφω, για να αντιστέκομαι στο χρόνο, στην πεζή καθημερινότητα, επιζητώντας να της δώσω μιαν άλλη διάσταση, με ονειρική διάθεση, για να ομορφαίνω εκείνα, που, έτσι κι αλλιώς, δεν μπορώ ν' αλλάξω. Με πετάγματα καρδιάς, πέρα από τα όρια της συμβατικότητας, για να προσεγγίζω το ανέφικτο, το προσδοκώμενο κι έστω και για λίγο, να μπορώ να ταυτιστώ με το συμπαντικό γίγνεσθαι του λόγου. Με πνοή, με εικόνα, με δράση. Ήταν η ανάγκη της γραφής, να μπερδευτεί με άλλες λέξεις, να γεννήσει νέες, να εκταθεί. Να κατακτήσει και να κατακτηθεί. Η αναδημιουργία μιας κτίσης, που αφετηρία της υπήρξε η ενσυναίσθηση των δημιουργών. Μ' αυτούς ξεκίνησα το μακρύ ταξίδι μου στο χώρο της αισθητικής ανάλυσης, ανακαλύπτοντας στις δικές τους εμπνεύσεις, τη δική μου προέκταση. <br /><br />Με χαρά σας παρουσιάζω τούτο το βιβλίο, που περιέχει δημιουργίες αγαπημένων φίλων και συνοδοιπόρων στο γοητευτικό κόσμο της ποίησης και της πεζογραφίας. Θέλησα να περπατήσω στα αόρατα, να περιπλανηθώ σε υποσχέσεις ανατάσεων, ως πλέουσα σε άστεγο σύννεφο, που περιμένει να κατοικηθεί σε σώμα ποιητικό.<br /><br />Σοφία Στρέζου<br /><br />*** Θα χαρώ να βρεθούμε, γιατί τα βιβλία είναι λόγος, για ν' ανταμώνουμε...<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-lbxUX6aKDDc/TfBXbX1u-FI/AAAAAAAADWQ/_v9O6v-6CHA/s1600/203491_151729201564067_8294239_n.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 290px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-lbxUX6aKDDc/TfBXbX1u-FI/AAAAAAAADWQ/_v9O6v-6CHA/s400/203491_151729201564067_8294239_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5616084863098484818" /></a><br /><br /><br />Τρίτη, 14 Ιουνίου · 8:30 μ.μ. - 11:30 μ.μ. <br /> <br />Πως είναι να υπάρχουν 17 δημιουργοί σ' ένα βιβλίο; <br /><br />«Αισθητικές αναλύσεις δημιουργών» <br /><br />Η Σοφία Στρέζου και η "Άνεμος εκδοτική",<br />σας καλούν να τους γνωρίσετε, <br />σε μια βραδιά γιορτής <br />με λέξεις ποιητών και συγγραφέων.<br /><br />Προλογίζει η Τέσυ Μπάιλα. <br />Παρουσιάζει η Μίνα Παπανικολάου. <br /><br />Ποιήματα και αποσπάσματα, <br />θα απαγγείλουν και θα διαβάσουν οι ηθοποιοί:<br />Γιώργος Βουζουλίδης<br />Μαρία Γεωργοπούλου<br />Νάντια Περιστεροπούλου<br />Δημήτρης Σαμαρτζής<br /><br />Η νύχτα θα έχει άρωμα τραγουδιών, <br />από τους ερμηνευτές:<br />Δημήτρη Ερατεινό<br />Πάνο Λαμπρίδη<br />Μαριαστέλλα Τζανουδάκη<br /><br />Μουσική θα παίξουν:<br />Θέμης Παπαδόπουλος (κιθάρα)<br />Νίκος Πόγκας (κρουστά)<br /><br />Σας περιμένουμε:<br /><br />Τρίτη, 14 Ιουνίου · 8:30 μ.μ. - 11:30 μ.μ.<br />Art Garage,<br />Σολωμού 13, 3ος όροφος<br />Εξάρχεια<br /><br />Για περισσότερες πληροφορίες:<br />«Άνεμος εκδοτική» > 210 82 23 574<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6871866800382953250-1313367745725283764?l=anagnoseispoiiton.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΟΦΙΑ ΣΤΡΕΖΟΥhttp://www.blogger.com/profile/08184582776328529621noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6871866800382953250.post-29911927313483708912011-06-05T09:24:00.006+03:002011-06-05T09:43:17.777+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-UAvsvXqYy4A/TeslcdL9T5I/AAAAAAAADVQ/saFmZ0gqafc/s1600/203491_151729201564067_8294239_n.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 290px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-UAvsvXqYy4A/TeslcdL9T5I/AAAAAAAADVQ/saFmZ0gqafc/s400/203491_151729201564067_8294239_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5614622531248803730" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-VxqNhvmAfmg/TeshY4_TQ4I/AAAAAAAADVA/v5EAur6B20I/s1600/226926_174938079231002_106119902779487_429616_2823439_n.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 297px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-VxqNhvmAfmg/TeshY4_TQ4I/AAAAAAAADVA/v5EAur6B20I/s400/226926_174938079231002_106119902779487_429616_2823439_n.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5614618071945921410" /></a><br /><strong>Nicos Pentaras:</strong><br />Πολύ χρειάζονται τέτοιες εκδηλώσεις, γιατί είναι οάσεις, πραγματικά, στην έρημο και τη στέγνια της εποχής μας όσον αφορά στη πνευματική ζωή.<br />Λυπούμαι που άδυνατώ να παραστώ λόγω της μεγάλης απόστασης.. Τα θερμά μου συγχαρητήρια και δύναμη για τη συνέχεια!<br /><br /><br /><strong>Σοφία Στρέζου:</strong><br />Σ' ευχαριστώ πολύ Νίκο !!! Έτσι νομίζουμε κι εμείς, πως χρειάζονται αυτές οι εκδηλώσεις.<br />Γνωριζόμαστε, επικοινωνούμε, μοιράζουμε λέξεις ψυχής. Δηλώνουμε, πως είμαστε εδώ, υπαρκτοί σπάζοντας το φράγμα της ανυπαρξίας σ' έναν κόσμο που έτσι κι αλλιώς αλλάζει. Παίρνουμε δύναμη από τον πολιτισμό, παράγοντας πολιτισμό, με την έννοια πως αφήνουμε την καρδιά, το μυαλό, να πετάει στα όμορφα.<br /><br /><br /><strong>Nicos Pentaras:</strong><br />Σοφία, η ευθύνη των ανθρώπων του πνεύματος έναντι του κόσμου είναι μεγάλη, όπως μεγάλο είναι και το βάρος έναντι όλων αυτών που με κάθε τρόπο έχουν βαλθεί να μας αλλάξουν με το ζόρι και να μας κάνουν κάτι άλλο από αυτό που είμαστε, γιατί έτσι τους βολεύει.<br />Έναντι όλων εκείνων που μας θέλουν κυριολεκτικά να είμαστε εκτός τόπου και χρόνου, ζαλισμένοι, απορημένοι, άπραγοι κι ανίκανοι να προβάλλουμε την οργή μας. Θα είναι τραγικό αν η Αλήθεια μονοπωληθεί -όπως τείνει- από τους κάθε λογής διάφορους, που σαν αποκλειστικό όραμα έχουν την συντήρηση της όποιας μορφής εξουσίας διαθέτουν.<br />Η κοινωνία έχει ανάγκη τους γνήσιους πνευματικούς ανθρώπους και για το λόγο αυτό οι πνευματικοί άνθρωποι θα πρέπει να προσεγγίσουν με αγάπη την ψυχή του κόσμου, μια ψυχή που καθημερινά ορφανεύει όλο και πιο πολύ από τη Σκέψη και το Όνειρο, να τη θωρακίσουν και μπροστάρηδες οι ίδιοι, πρότυπο και παράδειγμα, να οδηγήσουν το λαό στη δυναμική διεκδίκηση των δικαιωμάτων του !<br /><br /><br /><strong>Σοφία Στρέζου:</strong><br />Έχω την αίσθηση Νίκο, πως δεν είναι μόνο η ευθύνη. Είναι η προσωπική ανάγκη κάθε δημιουργού, να προσθέτει το μικρό λιθαράκι που του αναλογεί, στο να βελτιώνει και να ομορφαίνει με το όποιο έργο του, όλα τα άσχημα που προαναφέρεις.<br />Εάν όλοι διαθέτουμε πολιτισμό είτε ως δράση, είτε ως αποδοχή, κατανοούμε βαθύτερα αυτό που συμβαίνει γύρω μας, αναλύοντάς το με την σκέψη. Γιατί τι άλλο είναι ο πολιτισμός παρά η κατάδυση στα βαθύτερα της ψυχής και του νου. Για τούτο και παλεύουμε όλοι, από το ιδιαίτερο και ξεχωριστό μετερίζι του ο κανένας, στο να μη χαθεί το όνειρο.<br />Όσο ονειρευόμαστε, τόσο ελπίζουμε κι όσο ελπίζουμε, άλλο τόσο ονειρευόμαστε, έναν καλύτερο κι ομορφότερο κόσμο για τα παιδιά μας.<br /><br /><strong><br />Nicos Pentaras:</strong><br />Αυτονόητο, Σοφία, ότι είναι προσωπική ανάγκη κάθε δημιουργού. Εδώ μιλώ για ευθύνη, με την έννοια ότι οι γνήσιοι άνθρωποι του πνεύματος είναι καιρός να αναλάβουν ρόλους ηγετικούς, γιατί μέχρι τώρα εγχωρήσαμε αυτούς τους ρόλους στους πολιτικούς και βλέπουμε πού μας οδηγούν.<br />Θέλουμε ηγέτες από την αριστοκρατία του πνεύματος και αδιάβρωτους. Και αυτό αποτελεί, ταπεινή μου άποψη, ευθύνη των γνήσιων, το γνήσιων υπογραμμισμένο, γιατί υπό μία έννοια μπορεί κάποιος να κατατάξει και τους πολιτικούς μέσα στους "πνευματικούς ανθρώπους"¨, εντός εισαγωγικών για μένα.<br /><br /><strong><br />Σοφία Στρέζου:</strong><br />Η "αριστοκρατία του πνεύματος" Νίκο! Χρησιμοποιώ συχνά αυτόν τον όρο, για τις προσωπικές μου εκλεκτικές συγγένειες.<br />Νομίζω Νίκο, κι ας μου επιτραπεί αυτό, λείπουν σήμερα εκείνοι οι ογκόλιθοι, που έμμεσα ή άμεσα θα μπορούσαν ν' αναλάβουν ηγετικό ρόλο, σε μια τέτοιου είδους πνευματική επανάσταση.<br />Η ιστορία μας διδάσκει πως όποτε συνέβη αυτό, στην εποχή τους αντιμετωπίστηκαν ως γραφικοί ή πως εισάγουν "καινά δαιμόνια και διαφθείρουν του νέους".<br />Σήμερα οι πνευματικοί άνθρωποι, δεν λέω πως δεν αγωνιούν ή δεν αφουγκράζονται την απελπισία του κόσμου. Διατελεί όμως υπό διωγμό ή υπό απαγόρευση ο λόγος τους, μια και δημόσια τουλάχιστον, δεν δίνεται βήμα, ραδιόφωνο τηλεόραση, έντυπος καθημερινός τύπος.<br />Είναι κι οι ίδιοι χαμένοι, σ' αυτά που πίστεψαν και διαψεύστηκαν. Η συσσωρευμένη τους θλίψη για όλα εκείνα που έπρεπε να γίνουν και δεν έγιναν, είχε σαν αποτέλεσμα να εγκλωβιστεί στον προσωπικό τους μικρόκοσμο (και μη θεωρηθεί πως βγάζω εμένα απ' έξω).<br />Άλλωστε οι πνευματικοί άνθρωποι δεν είναι ταγοί, είναι ταγμένοι στην εξέλιξη της σκέψης.<br />Πνευματικούς ναι, αδιάβρωτους ναι! Διερωτώμαι αν υπάρχουν κι αν υπάρχουν γιατί δεν εμφανίζονται. Όλοι επιζητούμε έναν πνευματικό διάλογο, αλλά λυπάμαι δεν τον βλέπω να γίνεται. Αναλωνόμαστε σε πιο απλά, σε πιο καθημερινά, όχι πως δεν χρειάζονται, αλλά να νομίζω πως πρέπει επιτέλους να ξεκινήσει η διαλεκτική της σκέψης.<br /><br /><br /><strong>Nicos Pentaras:</strong><br />Σοφία μου, αν κάνω οποιοδήποτε σχολιασμό στα όσα γράφεις πιο πάνω, θα ήταν επανάληψη των δικών σου απόψεων, γιατί οι δικές σου απόψεις επί του συγκεκριμένου θέματος ταυτίζονται ΑΠΟΛΥΤΑ με τις δικές μου.<br /><br /><br /><strong>Σοφία Στρέζου:</strong><br />Αγαπητέ Νίκο, χαίρομαι ιδιαίτερα να συνομιλώ με ανθρώπους που η σκέψη μας ταυτίζεται. Τούτο σημαίνει πως μπορεί να υπάρχουν και άλλοι που συμφωνούν μαζί μας.<br />Πιστεύω πως υπάρχουν, απλά δεν έχουμε συναντηθεί ακόμα. Ας είναι τούτος ο διάλογος η αρχή...για να βρεθούμε...Σ' ευχαριστώ πολύ !!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6871866800382953250-2991192731348370891?l=anagnoseispoiiton.blogspot.com' alt='' /></div>ΣΟΦΙΑ ΣΤΡΕΖΟΥhttp://www.blogger.com/profile/08184582776328529621noreply@blogger.com