ΜΑΓΔΑ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ-ΣΑΜΟΘΡΑΚΗ - Το ταξίδι του Έρωτα από τον Όλυμπο στου Αιγαίου τα κύματα

Στην Κατερίνη κι από την ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΟΛΥΜΠΟΣ, κυκλοφορεί το 2008 το βιβλίο της Μάγδας Παπαδημητρίου-Σαμοθράκη, "Το ταξίδι του Έρωτα από τον Όλυμπο στου Αιγαίου τα κύματα"
Είναι βέβαιο, πως η ποιήτρια είναι βαθιά επηρεασμένη από τον τόπο καταγωγής και το περιρρέοντα χώρο που την περιβάλλει.
Η ενέργεια που ξεχειλίζει από τις βουνοκορφές του Ολύμπου, κυλά σε βαθιά ρέματα, για να φθάσει να ενωθεί με τα κύματα. Την αγγίζει,λούζεται με τις εναλλαγές της πατρογονικής γης. Προσδοκά τούτη η ενέργεια να την παρασύρει, ως τα πιο απομακρυσμένα νησιά του Αιγαίου, βιώνοντας το μεταβλητό με όλες τις αισθήσεις, στις εκχερσώσεις του πόθου.
Το παράδοξο θα ήταν να αποφύγει όλη τούτη τη μυστηριακή μυσταγωγία των μύθων, καθώς παρελαύνει μπρος στα μάτια της, από τότε που ήταν μικρό παιδί.
Ξετυλίγονται ιστορίες και παραμύθια στην αρχή, γνώση και διδαχή αργότερα, στα μάτια του κοριτσιού, που ονειρεύεται να ζήσει τον έρωτα. Επιζητεί να τον γευθεί στους αρχαίους βηματισμούς των θεών, των ημίθεων, με τις νεράιδες που ξελογιάζονται στις ράχες και τις πηγές από τον Όλυμπο ως τα Πιέρια.
Ανακυκλώνει κι αναβιώνει τα ανείπωτα, επιθυμώντας να ειπωθούν με δικές της λέξεις και συναισθήματα, ώστε τα περασμένα να μην καούν στης λησμονιάς το πηγάδι.
Στα μάτια του κοριτσιού, της γυναίκας αργότερα, ο έρωτας δεν είναι μια συνήθεια που επαναλαμβάνεται. Είναι απόλυτα ιερός και δένει με την ιερότητα της Γης της.


"Απόσπασμα

Προχώρησαν
να ζήσουν τον έρωτα
μέσα στη φύση,
στο καθρέπτη της θάλασσας του αιγαίου,
και δρασκελίζοντας τα Πιέρια και
περνώντας από τις κορφές του Ολύμπου"


Αποφασίζει να καταγράψει όλη τούτη την διαδρομή, πίνοντας γουλιά-γουλιά λέξεις, ώσπου να μεθύσει, φορώντας προτάσεις και στίχους στη διαφορετικότητα της γραφής της. Γιατί η Μάγδα Παπαδημητρίου-Σαμοθράκη δεν γράφει αμιγώς ποιητικά. Θα έλεγα πως είναι μια αφηγηματική στα όρια της ποίησης. Ακροβατεί δηλαδή ανάμεσα στην αφήγηση και την ποίηση, με μοναδικό σκοπό να συμπεριλάβει όλα εκείνα τα ιστορικά ή μυθολογικά στοιχεία. Για εκείνη είναι η αφετηρία που πλάι και σχεδόν δίπλα τους ακολουθεί, ώστε να πει κάτι παραπάνω για την τύχη του έρωτα και πως αυτή εξελίσσεται, σαν δεν χωρά, δεν πατά σε γη, αλλά πετά με φτερά, καθώς παραδίνεται σε τροχιές πτήσης γύρω από το θαύμα της αγάπης.


"Απόσπασμα

Σε ποιες λέξεις άραγε μπορείς να σκλαβώσεις την Ποίηση όταν
ζεις το ίδιο της το μεγαλείο;
Όταν σκαρφαλώνεις στα μουσικά μονοπάτια του ονείρου
που λέγεται Όλυμπος;

Αν μ' αγαπάς θα βάλω φτερά
αγαπημένε μου
να φτάσω εκεί -
να δω το χαμόγελό σου
πιο φωτεινό από του ήλιου,
το δέρμα του κορμιού σου
πιο όμορφο από τα στήθη
που περιμένουν να τ' αγγίξεις
και να ερωτευθείς! "


Κρατάει η νύχτα παραμύθια κι ιστορίες έρωτα, εκεί που ξενυχτούν σιωπηλά οι εραστές, σε βυθούς νύχτας, σε πυροτεχνήματα που αστραποβολούν την ανάμνηση.
Δεν είναι η συνήθεια, είναι η ζωή που προχωρά πέρα από την ταύτιση, διαβάζει και διαβάζεται στις αναζητήσεις του ωραίου Παράδεισου σαν οι άνθρωποι αγαπιούνται.
Θάλασσες ψυχής που κοιμίζουν χτύπους καρδιάς και σώματα καράβια, πότε πλέουν και πότε αναρριχώνται σε βουνοπλαγιές ως την υψηλότερη κορυφή τον Μύτικα.
Ανασαίνουν βηματισμούς στα ανεκπλήρωτα που εκπληρώνονται με ανοιχτά χέρια. Κρατούν μέρες σαρκωμένες, για να μπορούν να τιθασεύουν ώρες στεναγμών στα σύνορα που μετέωροι εραστές αγναντεύουν, εκείνο που θα τους φέρει κοντά σε κείνα που επιστρέφουν, άλλοτε ανομολόγητα κι άλλοτε ομολογημένα, σαν περιμένουν να φανούν οι φάροι, για να φωτίσουν το συναίσθημα, που παγιδευμένο στις αισθήσεις ελευθερώνεται, στις προερωτικές συνευρεύσεις, στα ερωτρόπια του ονείρου, στους άμβωνες του πόθου, για να βρεθούν, να σμίξουν.
Το λίγο που τελειώνει ξεγελά τον χρόνο, τον επιμηκύνει ως τις διαστάσεις μιας φωνής άφωνης, νιώθοντας με την ψυχή και ζώντας το πολύ της ζωής, καθώς τολμά να χωρά στο ατελεύτητο μιας ζήσης μικρής.
Είναι η προσπάθεια να μείνουν δεμένοι στα πανιά, που φυσούν τον αέρα της συνενοχής με βλέμματα αθώων. Έτσι γλυτώνουν από λάθη και χτίζουν την αλήθεια στο μεταίχμιο του μυστηρίου.
Με την πραγματικότητα διάχυτη να περιπολεί στην ελπίδα, να βγουν να συναντήσουν τον ήλιο χωρίς αναβολές, με φτερά ανοιγμένα, με δρασκελισμούς αναμονής ως την συνάντηση με το φως.
Μικροί ταξιδευτες, εραστές της λάμψης, στις στάλες τ' ουρανού εναποθέτουν την φλόγα. Πιασμένοι χέρι-χέρι σε γιορτή αναγέννησης, αυτοδιοικούμενοι σε πανσέληνες χώρες, αρμενίζουν να βρουν λιμάνι, χωρίς οι σιωπές να πληγώνουν ότι αργεί να φανεί.
Αμνήμωνες, μετουσιώνονται και γίνονται δρόμος, οδοιπορικά που ανακυκλώνονται ανάλογα με τις εποχές, σε περιπατητικές διαδρομές, μονοπάτια καταγεγραμμένα σε χάρτες κρυφούς, που μόνον οι ερωτευμένοι γνωρίζουν.
Περπατούν κι ανεβαίνοντας σπάζουν ρόδι τυχερό, για να ευτυχίσουν το σμίξιμο της στιγμής που ενώνεται κάτω από το μάτι των θεών.


"Απόσπασμα

Έζησα τον έρωτα και την επιθυμία για εκείνον, σαν σε παιχνίδι "κρυφτού" στη δασωμένη πλαγιά,
στα γκρεμισμένα σπίτια και στο ποτάμι που το γάργαρο νερό του, καθώς κυλούσε,
παράσερνε στο δρόμο του τα όνειρα.

Θεά του έρωτα,
εσένα ζητώ Αφροδίτη
να μου δωρίσεις λίγο από το φίλτρο σου
εκείνο που μάγεψε θεούς και θνητούς
του μυθικού σου κόσμου,
να το ποτίσω στα σπλάχνα,
ν' αρωματίσω την καρδιά μου
και να στείλω τον Έρωτα
στο Σώμα που λατρεύω!"


Η ποιήτρια θα ξυπνήσει τα όνειρα και τις μοίρες θα καλέσει, να ξεπηδήσουν από τους μύθους και τις παραδόσεις, για να φυλάξουν τον Έρωτα και την οδύσσεια του σταλαγμίτη που ενώνεται με εκείνη του σταλακτίτη, στα κρυσταλλωμένα κάστρα της αγάπης.
Σύννεφα αρματώνουν για ταξίδια μακρινά στο απέραντο τ' ουρανού. Δίνουν τις δικές τους ευχές, για ατελείωτους συνδυασμούς συναισθημάτων σε αποχρώσεις χαράς.
Τα νέφη σκεπάζουν τάματα φυλαγμένα. Προσφέρουν θυσία στις μούσες που τραγουδούν τούτο τον έρωτα στις υγροποιημένες στάλες. Γεμίζουν πηγές, φουσκώνουν ποτάμια για να ξεχυθούν ορμητικά από τις βουνοκορφές των ορεινών όγκων και να γλίστρήσουν ως τα κύματα. Ξεφεύγουν και τρέχουν τα νερά. Ακουμπούν μελωδικά τις ακτές, σμιλεύοντας τα απολιθώματα της αγάπης που πλέον είναι εδώ. Ανοίγουν με κλειδί πόρτα καρδιάς κλειστής μέχρι χτες, με την λαχτάρα κοριτσιού στα πρώτα σκιρτήματα.


"Απόσπασμα

Υγρό το κορμί
στην ηδονή της νύχτας,
σφύριγμα του Αιγαίου ανέμου
που μου χάρισες!

Συνυπάρχουμε στις εποχές των εκρήξεων
όταν οι λάβες φλογερές και πύρινες,
θαρρείς
δόντια δράκαινας
αθώα,
σκορπούν πάνω στα κορμιά
για λίγη ζεστασιά
στο κάθε δείλι."


Κι είναι τότε που η Μάγδα Παπαδημητρίου ανακαλύπτει την τέχνη μέσα από την ποιητική του Έρωτα. Γράφει γι αυτόν, τον υμνεί, τον τραγουδά. Ονειρικά σπουδάζει τα δρώμενα σαν σε σκηνή θεάτρου με σκηνικό την ωραιότητα της φύσης που διαρκώς το βλέμμα της συναντά.
Στα ιερατεία της Αφροδίτης αφοσιώνεται, ιερουργεί τον αχό στιγμών που την συγκλόνισαν.
Έκρηξη ηφαιστειακή ημίθεων και μουσών που γίνεται ποίηση ψυχής, όνειρο γλυκό, με τα μελτέμια του Αιγαίου να ταξιδεύουν ήρεμα ως το τελευταίο νησί του πελάγους τον απόηχο της δικής της θεότητας.
Τι κι αν ζηλεύει η νύχτα, εκείνη της παραδίνεται, πετά ψηλά με φτερουγίσματα ζάλης. Μεθυσμένη, σε κόσμο αταξίδευτο ταξιδεύει αισθήσεις.
Με ψυχή, με σώμα συλλέγει ανάσες, μη τύχει και χαθούν οι μυρωδιές ανθοστόλιστων εικόνων παράδεισου, τότε που ακόμα και οι καιροί συμφωνούν, τα μιλημένα σώματα, να ζήσουν το ξεχωριστό κι ακριβό αντάμωμα.


"Απόσπασμα

Και ήρθε η ώρα του σούρουπου που, το πορτοκαλί πήρε τη θέση του στον ήλιο
και το γλυπτό αναγεννήθηκε μέσα από την πνοή του Δημιουργού! Να μη τελειώσει τούτη η νύχτα!

Τη νύχτα αυτή οι βάρκες
απ' το αγέρι τον έρωτα φυλούν.
Είσαι δίπλα μου,
οι ανάσες μας σμίγουν,
τα δέρματά μας βρεγμένα
ενδοφλέβια μυρίζω το άρωμα
και παραδίνομαι.

Θέλημα ονείρου
ήταν να βρεθούμε τη νύκτα
καθώς ο ήλιος φώτιζε το πρόσωπο
μέσα από τον καθρέφτη του χρόνου!"


Η ποιήτρια θα τα ζήσει όλα αυτά. Θα βιώσει τις ποιητικές διαδρομές στις ανταύγειες του έρωτα, φτάνοντας το άπειρο της ψυχής που χωρά λάμψεις ηφαιστειακές κι εκρήξεις δυνατές στους κόκκινους κρατήρες μιας πανάρχαιας Γης που την γέννησε, την ανάθρεψε. Τώρα η αγάπη την ταξιδεύει στην ωραιότητα της στέγης τ' ουρανού, της θάλασσας και του βουνού, στην αθωότητα του μπλε και του πράσινου, σε ξυπνήματα πρωινού που μέθυσαν δειλινά κι απογεύματα, ως τις μικρές ώρες της νύχτας, για να μας δώσει την κατάθεσή της, αφήνοντας το άρωμα της γραφής της, παρακαταθήκη στον χρόνο. Καλοτάξιδη...

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΕΛΕΝΗΣ ΜΑΥΡΟΓΟΝΑΤΟΥ - Το άλλοθι του φεγγαριού και η μικρή συνωμοσία των άστρων από την Σοφία Στρέζου

Σαν θέλουν τα ποιήματα να βγουν, να σεργιανίσουν με άλλοθι το φεγγάρι, τ' άστρα συνωμοτούν, μυστικά οδεύουν σε σύραγγες, για να αποσταχθούν, ως να φθάσουν να αναγνωστούν, να κατακτηθούν και ν' αφομοιωθούν από τους αναγνώστες.
Πόσες σκέψεις, πόσα συναισθήματα κατέγραψαν ελπίδες τυφλές, στο ετερόκλιτο της παράδοσης άνευ όρων, τότε που οι λέξεις πήραν τις συλλαβές αγκαλιά, για να τις ντύσουν με φύλλα καρδιάς, πέφτοντας στη φωτιά, ώστε να μοιραστούν την θέρμη που τα όμορφα προκαλούν.
Κι είναι η Ελένη Μαυρογονάτου, που γράφει στην ερωτική κλίμακα νύχτες κι απογεύματα, ξημερώματα που αλυχτούν οι συνενοχές με τα γράμματα, για να πει εκείνα τα λόγια, που γίνονται αισθητικές συγκινήσεις, στο διατηρητέο της μνήμης.
Αποδημούν, πότε επιγραμματικά και πότε με σχήματα περίτεχνα, δένουν τις άκρες των νοημάτων στη γεωγραφία της ποίησης.
Τι κι αν πονάει εκείνο το στερητικό άλφα στις μουτζουρωμένες σελίδες, καθώς σαρκώνεται και γίνεται άλικο τριαντάφυλλο στο σώμα, που ματώνει αισθήσεις σε διάττοντες έρωτες.


ΑΛΦΑ ΣΤΕΡΗΤΙΚΟ (απαγγελία από την Μαρία Ροδοπούλου)
Είμαι
το άλφα
το στερητικό
στις ονειρώξεις
των τελευταίων
εραστών μου.

ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ (απαγγελία από τον Γιώργο Λιάκο)
Το σώμα σου
τριαντάφυλλο.
Το αγγίζω
και με
ματ(αι)ώνει.

ΔΙΑΤΤΟΝΤΕΣ ΕΡΩΤΕΣ (απαγγελία από την Ρούλα Παπαδημητρίου)
Κουρασμένη
κι απόψε;
Πάλι ξενυχτούσες
κυνηγώντας
διάττοντες έρωτες


Τα ποιήματα εισχωρούν στον χρόνο, γραμμένα κατά την περίοδο1985 έως 2010, καταγράφουν τις ρωγμές από τα χείλη, που δαγκώνουν το φως, παραμερίζοντας τα είδωλα στην άτακτη υποχώρηση των σκιών. Τα περιγράμματα, γίνονται σύμβολα καρδιάς σε ενισχυμένους έρωτες.
Με αναδομημένα τα συναισθήματα, ακουμπά την ψυχή της στο όνειρο, που δεν κατεδαφίζεται, αλλά προχωρά μακρόσυρτο τρένο σε ράγες, κουβαλώντας σελίδες ποτισμένες, στους εκτροχιασμούς των πόθων.
Οι μεγάλες αγάπες δεν ξεχνιούνται. Κρατούν την γιορτή της έμπνευσης, εκεί που οι συναισθηματικά άστεγοι, κερνιούνται γλυκό του κουταλιού στις ασώματες συνερευρέσεις, στους αστερισμούς των λυγμών.
Αφήνεται σε απουσίες διακριτές, που νοσταλγούν παρουσίες. Σε μαύρο φόντο κατακτά το εισιτήριο, για τις προσωπικές αναχωρήσεις στην ποίηση.


ΛΕΞΕΙΣ (απαγγελία από τον Δημήτρη Σαμαρτζή)
Λέξεις συνετά
ακουμπισμένες
πάνω στις γραμμές
της σελίδας
όπως
τα τρένα
που δίχως ράγες
πεθαίνουν
όπως
τα όνειρα που δίχως
ελπίδα
εκτροχιάζονται

ΓΙΟΡΤΗ (απαγγελία από την Άννα Δαρδάλη)
Εκείνη δεν κάλεσε πολλούς,
φόρεσε την ομορφότερη
έμπνευσή της
και άφησε στο τραπέζι
της σάλας,
γλυκό - της αγάπης - κουταλιού
να κεράσει τους άστεγους
συναισθημάτων.

ΑΝΤΟΧΕΣ (απαγγελία από τον Δημήτρη Σαμαρτζή)
Σκέφτομαι
τις κουρασμένες πλάτες
των άστρων,
πως ν' αντέξουν
που τις νύχτες
πάνω τους ακουμπούν
τα ξενύχτια
και τους λυγμούς τους
τόσα μάτια.


Η γραφή της Ελένης Μαυρογονάτου, ψάχνει τα κρυμμένα βαθιά, στου χαμένου καιροσκοπισμού των αφορισμών. Το ηθικό ή ανήθικο, κατ' άλλους κοίταγμα στο άγνωστο, που γίνεται γνώριμο στις διακλαδώσεις μερωμένων λυτρωμών.
Στη χαρτογραφία της ποίησης λαξεύει, υλοτομεί στοιχεία του αθέατου και τα κάνει κτήση, αφουγκραζόμενη τα σημάδια ανέμων, που βγάζουν από την παγωνιά. Φέρνουν φωτιές άσβεστες, τραγουδώντας τες με πληγές ανοιχτές, που αργούν να κλείσουν στο εφήμερο, που πότε ενώνει και πότε χωρίζει στο τελείωμα του χρόνου, στον κύκλο που άλλη μια φορά κλείνει οριστικά και αμετάκλητα.
Τίποτε δεν περισσεύει και τίποτα δεν είναι για πέταμα. Οι άνεμοι της ψυχής πάντα θα σμιλεύουν το φως, φωτίζοντας όλες τις πτυχές, φέρνοντας άλλη μια φορά τον ήλιο στην καρδιά, που τόσες φορές έσβησε τα πεπραγμένα που έγιναν πεπρωμένα, στις αποτεφρώσεις του τέλους.
Στις ερημιές οι εραστές δεν θερίζουν, γεύονται τις κατανυκτικές σιωπές τους.


ΑΦΟΡΙΣΜΟΣ (απαγγελία από την Μαρία Ροδοπούλου)
Θέλω να σου δείξω
όλους τους χάρτες
που από χρόνια
έχω χαράξει
στο κορμί μου,
αθέατους στο εφήμερο.
Θέλω να σου μάθω
όλα τα παραμύθια
που αποστήθιζα
τις νύχτες της σιωπής
αντιγράφοντας το αλφάβητο
των αστερισμών.
Θέλω να σε φορέσω
κατάσαρκα
και ν' αφορίσεις
όλο μου το χτες
υποψιασμένο κι ανήθικο.

ΟΙ ΑΝΕΜΟΙ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ (απαγγελία από την Νίκη Παπουλάκου)
Σμιλεύω πάντα με φως
υποσυνείδητα όνειρα
και ουτοπίες.
Θέλω να γιατρέψω
μ' ένα νεύμα,
μ' ένα ναι,
σημάδια του σώματος
και ρωγμές της μνήμης.
Υποτάσσομαι άραγε;
Ή στωικά περιμένω
να πέσουν επιτέλους
οι άνεμοι στο πέλαγος
της ψυχής μου;

ΠΕΠΡΑΓΜΕΝΑ (απαγγελία από την Μαρία Ροδοπούλου)
Τόσο γυμνή
κι αφέγγαρη
τούτη η νύχτα,
που αν δαγκώσω
το κατακόκκινο
μήλο σου,
θ' ανοίξει διάπλατα
η πόρτα του παράδεισου
αντιστρέφοντας
τα πεπραγμένα
- πεπρωμένα.


Στα ερωτρόπια ανθούν οι έρωτες, όσες φορές οι ίδιοι αναζητούν σώμα γυμνό και χάδι. Μετρούν φτερά απλωμένα κι άλλοτε σπασμένα, εκεί που σιγά-σιγά οι αισθήσεις ξεθωριάζουν, ξεφτίζουν κι η αγάπη δεν προλαβαίνει να φτάσει το κατοικημένο, το αναμενόμενο από καιρό.
Εκεί ακριβώς που οι ηγέτες καταντούν ικέτες, από την ασημαντότητα ενός απλού συμφώνου της αλφαβήτου, γίνονται επαίτες ονείρων, για να ξημερωθούν στην ορθότητα συμβολικής αποστολής, με πανί ανοιχτό ν' αρμενίσουν, στην ωραιότητα των σχέσεων.


ΓΥΜΝΟ ΣΩΜΑ (απαγγελία από τον Δημήτρη Σαμαρτζή)
Τι μου λένε
Τα μάτια σου,
όταν σωπαίνεις.
Μετά τον έρωτα,
τι μου γράφει
στο γυμνό σώμα,
το χάδι σου.

ΙΚΕΤΗΣ (απαγγελία από τον Γιώργο Λιάκο)
Θα 'ρθω
ηγέτης ή
ικέτης σου:
Πόσα πράγματα
αλλάζουν,
μ'ένα κάπα
ασήμαντο.

ΕΠΑΙΤΗΣ (απαγγελία από τον Δημήτρη Σαμαρτζή)
Εγώ που ανήκω
στους εκ γενετής επαίτες
των ονείρων,
θ' αντέξω τη χλιδή
της καρδιάς σου;


Τα απρόσωπα αποκτούν πρόσωπα βατά, προσπελάσιμα. Χωρίς φόβο, χωρίς ενοχή, διεκδικούν το απροσάρμοστο, να προσαρμοστεί στην αρχική ανιδιοτελή ερωτική φύση.
Οι λύσεις εφευρίσκονται, γεννιούνται, καθώς όλα την ίδια θάλασσα ακολουθούν. Παγιδευμένοι θεατές σε εμπρηστικές αναφλέξεις ποίησης, ανταλλάσσουν εισιτήρια με τόνους υποσχέσεων κι αισθημάτων, εκεί που τα ανομολόγητα ομολογούνται, στην προσπάθεια να ερμηνεύσουν την ουτοπία, κάθε φορά που οι λέξεις σκαλώνουν σε παλιά συναισθήματα.


ONE NIGHT STAND (απαγγελία από την Μαρία Ροδοπούλου)
Κι όλο φθινοπωριάζει,
σε μια πόλη
γεμάτη φιγούρες,
που όσο κι αν πασχίζω
δεν κατανοώ.
Δως μου το δικό σου
απόκομμα εισιτηρίου,
one night stand
αναγράφει.
Το ανταλλάσσω
με τόνους υποσχέσεων
κι αισθημάτων.

ΓΚΑΖΙ (απαγγελία από την Ρούλα Παπαδημητρίου)
Μην ερμηνεύεις την ουτοπία,
σου είπα, παιδί θλιμμένο είναι.
Έχει ένα χρησιμοποιημένο εισιτήριο
στην τσέπη του τζην
και κατεβαίνει απόγευμα στο Γκάζι,
φορώντας το άλλοθι της ψυχής του
κατάσαρκα.

T-SHIRT (απαγγελία από την Μαρία Ροδοπούλου)
Ενίοτε η Νοσταλγία
φοράει λευκό φανελάκι,
έχει τατουάζ στο χέρι
αγαπημένο όνομα
και κοντά ιδρωμένα μαλλιά.
Γράφει στίχους
με τα χαρτιά της απλωμένα
στο πάτωμα
και δαγκώνει το μολύβι
δυνατά,
κάθε φορά που μια λέξη
σκαλώνει σ' ένα παλιό,
ξεχασμένο συναίσθημα.


Σχεδόν σε όλα τα ποιήματα, υπάρχει μια ονειρική κατάσταση, με τα ίδια τα όνειρα, να μην μπορούν να γυρίζουν πίσω κι ας έγιναν όρκοι επιστροφής στα σβησμένα σύννεφα.
Παρ' όλα αυτά εκείνα σκορπούν την ανάμνηση, με την μνήμη να πονά, να δίνει τις δικές της μαχαιριές, για να ματώνουν τα ποιήματα, με τις λέξεις που προσεκτικά επιλέγει η ποιήτρια, για να στάξουν το δικό της ακριβό συναίσθημα.
Ένα ηφαίστειο ο λόγος της, που απρόσμενα ξυπνά, μεταλαμβάνοντας εκείνο, που την καρδιά της οδηγεί. Η Λάβα που ρέει στο στήθος, ξεχύνεται κι απλώνεται αίμα ζεστό στις οροσειρές του αισθήματος.
Γιατί η Ελένη Μαυρογονάτου γράφει με αίσθημα, απενοχοποιώντας έτσι τον χρόνο που φεύγει, για όλα εκείνα που της έδωσε, όμορφα κι άσχημα, χαρούμενα ή θλιμμένα.
Οι θερμικές παράμετροι των παθών, επιζούν των κατακλυσμών στην κιβωτό των συναισθημάτων, στα φροντιστήρια των αισθημάτων.
Οι νύχτες σκοτώνονται από ένα χαμόγελο, καθώς πόθοι ξεπηδούν από τα μάτια, για να κατακτηθούν στην πλημμυρίδα του φεγγαριού με φως.
Οι ζωές αλλάζουν κατευθύνσεις, με την λήθη να παρασύρεται στην τελευταία άμπωτη, σε σκοτάδια βαθιά.


ΚΙΒΩΤΟΣ (απαγγελία από την Νίκη Παπουλάκου)
Σ' αυτή την κιβωτό
των αισθημάτων
λησμόνησα να
κλείσω αντοχές.
Κι όταν επέζησα
από κατακλυσμούς,
λειψά τα βρήκα
τα κομμάτια μου.

ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΟ ΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ (απαγγελία από την Άννα Δαρδάλη)
Τους είπα πως
έμεινα μεταξεταστέα,
γιατί δεν ήξερα
την σωστή σημασία
των λέξεων.
Και μου χρέωσαν
εκατοντάδες ώρες
καταναγκαστικής
αγάπης
στο φροντιστήριο
των αισθημάτων.

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ (απαγγελία από την Νίκη Παπουλάκου)
'Ο,τι πόθησα,
το βρήκα μέσα στα μάτια σου.
Νύχτες ασέληνες χειμώνα
ή πλημμυρισμένες στου γεμάτου
φεγγαριού το φως
θάλασσες ταξιδεμένες
κι ωκεανούς απροσπέλαστους
απ' τα ταπεινά μου καράβια.
Όσα αναζήτησα στα βιβλία
ή στις λέξεις των στιγμών,
το μεγάλο σχολείο των ματιών σου
μου τα 'μαθε.


Κι είναι τότε που η ποίηση ξεκινά το ταξίδι στην διαλεκτική, να οδηγηθεί ως το τέρμα, για να διηγηθεί μια μικρή μοβ ιστορία, με διάχυτα τα αρώματα της απουσίας.
Γυρεύει λύσεις, για να φτάσει στην ακρογραμμή, μετασχηματίζοντας την φυγή σε επιστροφή, στραγγίζοντας και την τελευταία σταγόνα ελπίδας, ώστε να μπορέσουν να κρατηθούν ακέραια, τα απολιθώματα των πόθων.
Γιατί οι λύπες πρέπει να κλειδωθούν και το κλειδί να πεταχθεί στον καιάδα της ματαιότητας.
Άλλωστε πάντα ο αέρας περνά από εκείνες τις εξαιρέσεις, για να χαϊδέψει τα ανέφικτα, να δώσει χρώμα στα ακαθόριστα μελλοντικών συναντήσεων, τότε που κι ναυαγισμένοι γιορτάζουν μέσα σε θύελλες, την υπερβατικότητα ενοχικής άρνησης.
Όσα έγιναν κι όσα ειπώθηκαν θ' αντισταθούν στην ανυπαρξία, θωρακίζοντας τις αισθήσεις, με κατακτημένη αγάπη σε καιρούς απουσίας.
Ίσως γιατί, πάντα οι μύθοι καταφέρνουν να μένουν αλώβητοι, των εξοστρακισμών του ψεύδους.
Η αναζήτηση, κάθε φορά θα ξεκινά από το λίγο, από το διαιρεμένο του θανάτου, που κρύβει συμφορά και την κάνει χαρά σε γλέντι στο αντάμωμα των ψυχών.
Η αναγκαιότητα του παραμυθιού, είναι το άλλοθι για την αποκατάσταση των σχέσεων.


ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΜΟΒ ΙΣΤΟΡΙΑ (απαγγελία από την Μαρία ροδοπούλου και τον Ματθαίο)

ΜΑΤΘΑΙΟΣ:
Κι είπα,
Θα ΄σαι το φως
στα πολικά μου απογεύματα,
θα ‘σαι η σιγαλιά
μιας απρόσμενης
φυγής.
Κι είπα,
θα ΄σαι ο έρωτας
των αποδημητικών,
η ζέστα του καλοκαιριού.

ΜΑΡΙΑ:
Κι είπα,
μόλις ψυχράνει ο καιρός,
θα φύγω.

ΜΑΤΘΑΙΟΣ:
Κι είπα,
θα κρύψω τα σύννεφα,
θα φυλακίσω τα χελιδόνια,
θα κρατήσω χλωρά
τα φύλλα στις λεύκες.

ΜΑΡΙΑ:
Κι είπα,
εναποθέτεις στα χέρια μου
το βάρος των νυχτερινών
αστερισμών,
μια τυχαία επιστροφή
των μάταια ερωτευμένων
που αυτοκτόνησαν,
εναποθέτεις το βραδινό γράμμα
κρυφά κάτω απ΄ την εξώπορτα
και φεύγεις.
Τι δε μαντεύεις πια;
Τι δεν ακούς;

ΜΑΤΘΑΙΟΣ:
Κι είπα,
ενσαρκώνεις
την άγουρη ικεσία μου.
Φοβισμένη αποζητάς
μιαν απόδειξη
παράκαιρης ενοχής.

ΜΑΡΙΑ:
Κι είπα, μη νοσταλγείς,
Η επιστροφή σβήνει,
όπως στο χειρουργικό
κρεβάτι
η προχωρημένη
σήψη
του εφήμερου.

ΜΑΤΘΑΙΟΣ:
Κι είπα,
φυλάσσω πόθους μακρινούς
στο κοιμητήρι των χεριών μου.
Να ΄ρθεις κάποτε
κρυφά και αν τους
ερμηνεύσεις.

ΜΑΡΙΑ:
Κι είπα,
ποθείς την άρνηση
της αβέβαιης ενσωμάτωσης.
Τα λόγια ειπώθηκαν
και δε μένει παρά
ν΄ απολησμονηθούν.
Μη με ψάξεις.
Θα πνέω στους αιώνες,
πάνω από θάλασσες βουβές.
Δίχως τη μνήμη σου,
δίχως σημάδια των χεριών σου
στη σάρκα μου.

ΜΑΤΘΑΙΟΣ:
Κι είπα,
κατατάσσω το συναίσθημα
στ΄ αειθαλή,
βαδίζοντας ανάμεσα από
λέξεις φυλλοβόλες.
Τα λόγια μου αέναα.
Θα σου διδάξω
Την αυτοτέλειά τους.

ΜΑΡΙΑ:
Θα φύγω αθόρυβα,
τόσο που
θα νομίζεις πως
αέρας είναι
που έκλεισε την πόρτα.


Η ποίηση της Ελένης Μαυρογονάτου, έχει αμεσότητα με τον αναγνώστη. Ο λόγος της γρήγορα κυριαρχεί, για να κατακτηθεί εύκολα, με τις λέξεις της να χρησιμοποιούνται ως όχημα, στις περιπλανήσεις και τις μεγάλες βουτιές. στον κόσμο των συναισθημάτων.
Ο έρωτας, η ελπίδα, τα όνειρα είναι απλά οι διαδρομές, για να φωτιστούν οι σκιές και να μιλήσουν.
Θέλουν να βγουν από ωκεάνιες σιωπές, τότε που βλέμματα σφραγίστηκαν, τώρα ταξιδεύουν με πιρόγες, αρμενίζοντας κήπους κρεμαστούς, στη μυθολογία των πεθυμιών.
Δραπετεύουν για να έρθουν κοντά στο κοινό, να το αγγίξουν με την χρυσόσκονη λεκτικών προσδιορισμών, αστραποβολώντας σε ουρανούς θλίψης.
Οι νυχτωδίες θα κλέψουν λάμψεις, για να φωτίσουν την αισθητική και συγκινησιακή ζωή της, που έγινε κατάθεση ψυχής στην ποιητική συλλογή "το άλλοθι του φεγγαριού και η μικρή συνωμοσία των άστρων".
Άλλωστε ότι αξίζει, πάντα θα ζει μέσα από το βιβλίο και μέσα μας.
Η φωνή της ποιήτριας εμφυσά την δυνατότητα της παράλληλης βιωματικής, με όλους εκείνους που θα επιλέξουν, ν' αγκαλιάσουν τις λέξεις της.
Είναι στη φύση μας, ο πόνος να συνοδεύει όλα εκείνα τα φεγγάρια, που για λίγο άναψαν κι ύστερα έσβησαν στου καιρού τις προσχώσεις.
Με τις πυξίδες στραμμένες στην αναχωρητική πορεία προς την Ποίηση, η ποιήτρια δεν θα επιτρέψει να χαθούν οι μνήμες.
Ήδη φύλλα που σκορπούν στον άνεμο οι λέξεις της, περιμένουν συλλέκτες πρώιμου φθινόπωρου, που αρέσκονται στην ανάγνωση...


ΕΠΙΘΥΜΙΑ (απαγγελία από την Σοφία Στρέζου)
Γιατί σε φωτογραφίζω
κρυφά από την ματαιότητά μου,
κάθε που δραπετεύεις
στον ουρανό της θλίψης σου
γι' αυτό σε θέλω.

Λογοκλοπή από ένα "παλιάτσο" που ξαναχτύπησε

Λογοκλοπή από ένα "παλιάτσο" που ξαναχτύπησε


Παρακαλώ όλους σας να το κοινοποιήσετε όπου μπορείτε!!


Καλημέρα!

Πρόσφατα ανακάλυψα ίσως την πιο "θαρραλέα" λογοκλοπή στο blogspot,

για την οποία νιώθω υποχρεωμένη να σας ενημερώσω.



Μερικά παραδείγματα, που σας αφορούν - ------------------------------------------------------------------



1. στο http://enaspaliatsos.blogspot.com/2009/12/blog-post_18.html



1.a. "με πνεύμονες υποταγμένους

σε οχτώ μιλιγκράμ πίσσας

και μονοξείδιο του άνθρακα" είναι κλεμμένο από εδώ

- http://drapetisblogspotcom.blogspot.com/2007/10/blog-post.html



1.b. "κι ύστερα.. στο πληκτρολόγιο

της έναστρης αφής μου

γράφω ξανά λαθραία αποσπάσματα,

κι αιμορραγώντας αναδύομαι

μέσα από αναμνήσεις.. "



είναι κλεμμένο από εδώ - http://poiontas.blogspot.com/2008/11/blog-post.html"

όπως πάντα όπως παλιά

στα πληκτρολόγια της έναστρης αφής σου

να γράφω αποσπάσματα του μέλλοντος εντός σου"



1.c. "με τα φτερά κάποιου αλήτη γλάρου

ψηφιδωτό σκαλίζω στη χαρά μου.."



έχει για πρωτότυπο "και με φτερά ενός αλήτη γλάρου ψηφιδωτό σκαλίζω σε βράχο

σιωπής."που αναρτήθηκε από την κα. Γ.

Πακτίτη στις 21/10/2008, στο http://poiontas.blogspot.com/



1.d. "βασανιστικά περιδιαβαίνεις τον φαλλό μου

και βλαστημώντας χάνεταιστον προσιτό και στιγμιαίο θάνατο μου.."



από "περιδιαβαίνει τον φαλλό μου

και βλαστημώντας χάνεται

στον προσιτό της στιγμιαίο θάνατο" -

(c) Τάκης Τσαντήλας , http://poiontas.blogspot.com/2008/11/blog-post_17.html



2. στο http://enaspaliatsos.blogspot.com/2010/08/blog-post_25.html



"και κάθε τόσο κόβω ένα δάχτυλο

μόνο και μόνο

για να αιμορραγώ τις στιγμές

που παθιασμένα σ’ ονειρεύτηκα."



ανήκει για αλήθεια στο "Ωστικό κύμα" της Λίας Νικολαιδη,

http://sadnessinhereyes.blogspot.com/2010/08/blog-post_22.htmlη

μόνη διαφορά είναι στο επίθετο "παθιασμένα" <-> "λανθασμένα"



3. http://enaspaliatsos.blogspot.com/2009/01/blog-post_12.html

"Χρόνια τώρα μόνος μου βαδίζω,

γράφω στίχους - σκίζω - ξαναγράφωθυμώνω,

αφήνω να τους πάρει ο αγέρας

κι ύστερα αρχίζω πάλι ν' αγαπώ,να ξαναγράφω"



ανήκει στην κα. Στρέζου -



"Τόσα χρόνια ξυπόλητος δίπλα σε θάλασσες τριγυρνάς

γράφεις - σκίζεις - ξαναγράφεις

θυμώνεις κι ύστερα αρχίζεις πάλι ν' αγαπάς "



http://horseman.pblogs.gr/2008/05/enas-mikros-kokkos-klonizei-t-aperanto.html



περιττό να πω ότι ο στίχος "πίσω από το τελευταίο ουράνιο τόξο,

και σε κείνα τα άσκοπα οδοιπορικά" κλάπηκε από facebook και έχει για

πρωτότυπο "πίσω από το τελευταίο ουράνιο τόξο στα καθορισμένα αόρατα μονοπάτια"...



4. στο http://enaspaliatsos.blogspot.com/2009/01/blog-post_06.html



"Η ομορφιά της ψυχής είναι βιβλίο.

Όσο το ξεφυλλίζεις

ποτέ ο χρόνος δεν θα το κιτρινίσει…"



πιστεύω ανήκει στην κα. Γ. Πακτίτη - http://kardiagp.blogspot.com/2008/12/blog-post_681.html



5. στο http://enaspaliatsos.blogspot.com/2010/08/blog-post_27.html



"λυπάμαι που σκορπίζεσαι

στο διάκενο της νύχτας"



το έχει πάρει σεμνά θαρρείς από "Μια χούφτα χιόνι εσύ που σκορπίζεται

στο διάκενο της νύχτας" - http://darkrain67.blogspot.com/2008/10/blog-post_03.html



6. http://enaspaliatsos.blogspot.com/2010/05/blog-post_19.html



" Είναι κάτι στιγμές που δεν ξέρω αν υπάρχω

που δεν ξέρω αν υπάρχεις κι εσύ..



Σε εισπνέω σαν γυναίκα

πλάσμα από υγρασία και φως

τα χρώματα σου ντύνομαι,

όταν επιθυμώ να σε γευτώ

στάζεις βροχή στα μάτια μου



κι ύστερα σκέφτομαι τις μικρές στιγμές μας

τις μεγάλες χαρές μας

αυτές που πέρασαν

αυτές που θα ΄ρθουν

αυτές που χάνονται σε μια παράδοξη σιωπή

σε μια ανατριχίλα ερωτική τόσο παρούσα,

ζωντανήκι απούσα είναι συνάμα"



ο παλιάτσος VS. κ. Τάκη Τσαντήλα: http://poesy.pblogs.gr/2009/09/o-sofos-eaytos.html



"Είναι στιγμές που δεν ξέρω αν υπάρχω

που δεν ξέρω αν υπάρχεις κι εσύ

κοιτώ τα υγρά, ξάγρυπνα μάτια σου

και σκέφτομαι τις μικρές και μεγάλες στιγμές μας

τις μικρές και μεγάλες χαρές μας

αυτές που πέρασαν

αυτές που θα΄ρθουν

αυτές που περνούν και χάνονται σε μια παράδοξη σιωπή

σε μια προσμονή

σε μια ερωτική πανδαισία

τόσο παρούσα κι απούσα συνάμα "



7. http://enaspaliatsos.blogspot.com/2010/08/blog-post_12.html



"Δώδεκα σκορπίζω επιθυμίες

ναυαγισμένης νοσταλγίας

στα ονειροτάξιδα της θλίψης μου

και σε πλανόδιους ανέμους................

στη ροή της νοσταλγίας τ’ ουρανού σου

στάλες να στάζει στο χαμένο όνειρο μας..



Ποτέ τα σύννεφα δεν ‘μειναν για πολύ

στο ίδιο μέρος τ’ ουρανού σου,

ούτε χορτάσαν μαύρες καταιγίδες."



θα μπορούσε να το ονομάσει Sofia Strezou Tribute...

.

"Ολικές επανοφορές σε σύννεφα που στάξανε,

γίνανε θάλασσες κατακτημένες από λιμάνια απάνεμα με πλανόδιους ανέμους

που επιδιώκουννα χορτάσουν με καταιγίδες.

" από http://sofiastrezou.blogspot.com/2010/06/blog-post_23.html



"....να ξεκλειδώσουμε λησμονημένα αγγίγματα στη ροή της νοσταλγίας. ...

στάζοντας στάλες στο στεγνό όνειρό μας"

από http://sofiastrezou.blogspot.com/2010/07/blog-post_15.html



8. http://enaspaliatsos.blogspot.com/2010/06/blog-post_23.html



"είναι οι θάλασσες που μας ταξίδεψαν τα τρεχαντήρια που χρωματίζαμε μαζί." δεν

είναι δικοί του στίχοι, τα πήρε από τον Ανδρέα Εμπειρίκο, Η μνήμη των αναμνήσεων,

http://greek-translation-wings.blogspot.com/2010/05/blog-post_29.html



όπως και στο "κι ότι μένει από μένα είν’ η ηχώ σε διάσπαρτα φεγγάρια σιωπής."

αναγνωρίζω πάλι κάτι από Σοφία Στρέζου - "Μόνον ηχώ

σε διάσπαρτο φεγγάρι σιωπής" - http://sofiastrezou.blogspot.com/2009/02/blog-post_28.html



κλπ.------------------------------------------------------------------------

Αν από εσάς ο παλιάτσος έχει πάρει σποραδικά στίχους και φράσεις, από δεκάδες blogger έχει κλέψει αναρτήσεις ολόκληρες.



(μπορείτε να βεβαιωθείτε π.χ. παρακολουθώντας τη συζήτηση εδώ - http://kryos-gr.blogspot.com/2010/09/blog-post_16.htmlη εδώ - http://nerenia3.blogspot.com/2009/01/blog-post.html )



Προσωπικά εγώ θα ενημερώσω τα ανυποψίαστα θύματά του. Με ρωτάνε - τι να κάνουμε. Η απάντηση είναι - ο καθένας όπως αποφασίσει. Μπορεί να επικοινωνήσει προσωπικά με το συγκεκριμένο άτομο (alfastamos@yahoo.gr), να του κάνει καταγγελία στο blogspot (εδώ) βάση του Νόμου 2121/1993 περί πνευματικής ιδιοκτησίας, της σύμβασης της Βέρνης (Berne Convention) και της Παγκόσμιας Σύμβασης περί Πνευματικής Ιδιοκτησίας (Universal Copyright Convention) ή...να μην κάνει τίποτε.

Βέβαια, αν έχετε παραχωρήσει τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας σ' όλα αυτά, ζητώ συγγνώμη για την ενόχληση.



Φιλικά,Αλμπένα



Καλησπέρα Αλμπένα από την Σοφία Στρέζου



Χαίρομαι που γνωρίζω μια έντιμη αναγνώστρια και ταυτόχρονα λυπάμαι για την ανέντιμη Λογοκλοπή του παλιάτσου.

Δυστυχώς το συγκεκριμένο ιστολόγιο μας είναι γνωστό και παρ' όλες τις συστάσεις, το άτομο που το διαχειρίζεται, συνεχίζει το "λαμπρό έργο" του.

Θα παρακαλούσα αν κι εσύ το επιτρέπεις να ποστάρω όλο το mail στα προσωπικά μου ιστολόγια, στο facebook και σε άλλες ιστοσελίδες, ζητώντας να αποκλειστεί το άτομο.

Προσωπικά θα κινηθώ πλέον και νομικά και μέσω της δίωξης ηλεκτρονικού εγκλήματος,ώστε να πάψει το συγκεκριμένο άτομο να καπηλεύευται τις λέξεις μας.



Ευχαριστώ πολύ για την πληροφόρηση.

Θα χαρώ να βρεθούμε ξανά σε δημιουργικές συναντήσεις.

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΚΟΛΛΙΑ - Περιπέτεια στο βασίλειο των Θεών (Παραμύθι) / Εντυπώσεις από την ανάγνωση της Σοφίας Στρέζου

Ίσως τα παραμύθια να γεννώνται κάθε που γεννιέται ένα αστέρι, για να κατοικηθεί πρώτα από τους ήρωες και να λάμψει από την ιστορία τους.

Κάπως έτσι ξεκινάει το μαγευτικό ταξίδι των παραμυθιών, που ακροβατεί ανάμεσα στο φανταστικό και στην αληθοφάνεια του μύθου, για να φθάσει στα παιδιά με τρόπο γλυκό, τρυφερό, για να αφηγηθεί την προσωπική κατάθεση του παραμυθά.

Η Χριστίνα Κόλλια είναι μια σύγχρονη παραμυθού, που με ευαισθησία και γνώση, αλλά προ πάντων με αγάπη για τα παιδιά και την διαμόρφωσή τους, αναπτύσσει το παραμύθι της, όχι με την κλασσική έννοια που εγώ τουλάχιστον θυμάμαι τα παραμύθια των παιδικών μου χρόνων, δίνοντας μιαν άλλη διάσταση στην ιστορία της, με τρόπο γνωσιολογικό απαλλαγμένο από παλιές διδακτικές μεθόδους, εστιασμένο στα προβλήματα που θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν οι μικροί αναγνώστες, ώστε να διαμορφωθούν ως υπεύθυνοι ενεργοί πολίτες αργότερα.

Θεωρητικά θα 'πρεπε και οι μεγάλοι να διαβάσουν τον συγκεκριμένο παραμύθι, ώστε να πάψουν να λειτουργούν ανεύθυνα και οι ορθές πράξεις να είναι παράδειγμα προς μίμηση, από τους μικρούς φίλους.

Η "περιπέτεια στο βασίλειο των Θεών" έχει ως κεντρικό άξονα το μεγάλο θέμα της οικολογίας.

Επιχειρεί η συγγραφέας, την αφύπνιση της οικολογικής συνείδησης των παιδιών, μέσα από το περπάτημα στις διαδρομές της ελληνικής μυθολογίας.

Έτσι εκείνα μαθαίνουν, με την ουσιώδη απλότητα κι αμεσότητα που πρέπει να χαρακτηρίζει ένα παραμύθι, να αξιολογούν τους λόγους που θα πρέπει να προσέχουν και να φροντίζουν το περιβάλλον και ταυτόχρονα να ανακαλύπτουν την πλούσια ελληνική μυθολογία.

Γιατί η Χριστίνα Κόλλια φροντίζει και οικοδομεί περίτεχνα τις περιβαντολλογικές ανησυχίες της δένοντάς τες με τον μύθο.

Είναι γεγονός πως το κλίμα του πλανήτη αλλάζει.

Οι μεγάλοι τούτου του κόσμου αδιαφορούν και μόνον τα παιδιά που ακόμα πλάθονται, μπορούν ν' αλλάξουν συμπεριφορές και να γίνουν τα ίδια φορείς θετικών ενεργειών και να ανατρέψουν την πλεονεξία, όσων επιβουλεύονται την ισορροπία της φύσης.

Η αναζήτηση ενός σπιτιού για τον "καπετάν βοριά", θα είναι η αφετηρία για να αντιληφθούν όλοι, πως όταν κάτι συμβαίνει στο ένα άκρο του πλανήτη, έχει επιπτώσεις και στο άλλο άκρο.

Γιατί η Γη είναι το σπίτι μας και πρέπει όλοι μαζί να την προστατέψουμε. Δεν επιτρέπονται άλλα λάθη.

Ήρθε ο καιρός για δράση, ώστε να αποτραπεί η επερχόμενη μελλοντική οικολογική καταστροφή, σ' ένα ήδη διαταραγμένο περιβάλλον.

Η παραμυθού μας θα ξεσηκώσει "Θεούς και θνητούς στο πόδι" κι από το "αρχηγείο του χειμώνα" , θα φτάσει ως το "ανάκτορο του Ολύμπου" και μέσα από ένα συμπόσιο, θα αποκαλυφθεί η "ανταρσία" του χειμώνα, ενός από τα παιδιά του χρόνου, που η απληστία ήταν η αφορμή, για μια σειρά επικίνδυνων ανατροπών στη ομαλή λειτουργία των εποχών.

Φυσικά όταν τα λάθη αναγνωρίζονται, τότε μπορούν και να διορθωθούν.

Έτσι η Χριστίνα Κόλλια δίνει μέσα από το παραμύθι τις κατευθύνσεις, με ήπιο και αγαπησιάρικο λόγο έτσι όπως αρμόζει να μιλάμε στα παιδιά, την δική της αφυπνιστική εκδοχή που αρνείται τον θεωρητικό διδακτισμό κι επιμένει στην πρακτική του παραδείγματος.

Μικροί και μεγάλοι αναζητείστε την «Περιπέτεια στο βασίλειο των θεών» που κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2008, και ήδη εξαντλεί τη δεύτερη έκδοση, από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΙΔΕΡΗ, σε μια καλαίσθητη έκδοση, με εικονογράφηση της Μαρίας Πανταζή.

Απολαύστε την πρωτότυπη και ιδιαίτερη πλοκή τις παραινέσεις και τις προτροπές, μέσα από την πρωτότυπη και ιδιαίτερη πλοκή που τις αναπτύσσει η συγγραφέας, δίνοντας μια εξαιρετική αφορμή για σκέψεις των μεγάλων και συζήτηση με τα παιδιά.

Καλοτάξιδο στις καρδιές μας και στις καρδιές των παιδιών μας.

ΜΙΝΑ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ - Χορός στο Φως

Τον Ιούνιο του 2010 εκδίδεται από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΛΕΞΙΤΥΠΟΝ, η ποιητική συλλογή της Μίνας Παπανικολάου, "Χορός στο Φως".
Η ποιήτρια διαπραγματεύεται τον έρωτα και την αγάπη.
Μέσα από καθαρτήριες λέξεις κυρίως για την ίδια και την λυτρωτική αποφόρτιση των συναισθημάτων, αφήνει τους λυγμούς στο περιθώριο. Σκαλίζει τα ιερογλυφικά των ίσκιων που συντάραξαν τον εσωτερικό κόσμο της επιτρέποντάς τα μεθυσμένα να χορέψουν τον χορό της καρδιάς στο φως.
Πιστοποιεί την μοναχικότητα, όταν η φωτιά της συντροφικότητας έχει ήδη πια σβήσει. Χάνεται στο χώμα, στο νερό και χύνεται στον ποταμό, αποφασισμένη να διεκδικήσει το δικαίωμα στην έκφραση, στην ζωή, στην επιλεκτική επιθυμία για κάτι αληθινό, έτσι όπως από εκείνη ορίζεται.
Αναγνωρίζει πως ο δρόμος, κάθε άλλο παρά εύκολος είναι. Κι όμως, απέχει από εκείνα, που άλλοι ονειρεύτηκαν για λογαριασμό της, ακολουθώντας συνειδητά, το ματωμένο της όνειρο.
Δεν της ταιριάζει η κλεμμένη ζωή μιας συνήθειας βουτηγμένης στο ψέμα, αν κι η αγάπη, υπήρξε αληθινή κι ουσιαστική.
Ήθελε το μοίρασμα κι όταν αυτό έπαψε να υπάρχει στις ραγισματιές της ζωής, αρχίζει μεθοδικά ν' ακολουθεί τον δικό της ουρανό.
Με πετάγματα στην μάθηση, στις διδαχές των προσωπικών της δασκάλων, μαθαίνει ν' αξιολογεί πορείες αυτογνωσίας, που την σώζουν από τις όποιες αρνήσεις, με τις οποίες μοιραία κάποια στιγμή, θα βρεθεί αντιμέτωπη.


"ΑΡΝΗΣΗ

Τι θα κάνω με σένα;
Τι θα κάνω με μένα;
Τι να πω στα κλαμένα τα μάτια μου αύριο;
Που για χρόνια θα ψάχνω να βρω το κουράγιο,
να γυρίσω να δω μες το χτες!

Πως θα πω τη ζωή πως ξεγέλασα;
Που θα σβήσω τα ρίγη που ένιωσα,
να τα κρύψω να μείνουν στο χτες;

Να σκεφτείς πως το μόνο που ζήτησα,
η ψυχή, το κορμί πως λαχτάρισε,
να γυρίσει - να ζήσει στο σήμερα
όλα αυτά που μ' αρνήθηκες χθες."


Το παρελθόν της ανήκει μέσα στην αφοσίωση που του πρέπει.
Η νύχτα είναι ο δικός της μάρτυρας, για όλα εκείνα που αισθάνθηκε μέσα από μικρούς θανάτους στο οδοιπορικό, μέχρι το ξημέρωμα να φανεί στα ηλιοτρόπια της ψυχής, αναγεννώντας την ελπίδα από την απώλεια, που έτσι κι αλλιώς σημαδεύει και σημαδεύεται στον χρόνο.
Ψάχνει να βρει την αγάπη, που φώτισε στιγμές ανεξίτηλες, σε περιοδείες θλίψης. Ταξιδεύει ώρες μικρές, με το κορμί να συσπάται από την δύση που γίνεται ανατολή νέων εξορμήσεων στα όμορφα.


"ΨΥΧΗ

Ψυχή μου, πως ματώνεις στο σκοτάδι σου.
Πως τρέμεις από φόβο και απώλεια.
Έχεις στραγγίξει, έχεις μείνει από εφόδια,
αυτό που σου 'δινε ζωή και έχει λείψει.

Ψυχή μου, μοιάζει θάνατος ο αποχωρισμός μας
Κι είναι το σώμα μου ρολόι κουρδισμένο.
Αφού, Ψυχή μου δεν αντέχεις την απώλεια,
από τον άνθρωπο τον πιο αγαπημένο.

Είναι η πόλη ζωντανή, γεμάτη όνειρα,
μα τα δικά σου, που στα πέταξαν, ψυχή μου;
Να βγω να ψάξω να μαζέψω τα συντρίμμια σου,
να ξαναγράψω μια και πάλι τη ζωή σου.

Είναι ο θάνατος μικρότερος στον πόνο του,
είναι η λατρεία μου για σένα η ανάσα.
Ό,τι με κράτησε, με φώτισε, με λάμπρυνε,
τώρα Ψυχή μου έχεις πετάξει στα ουράνια."



Πόσες φορές δεν σκέφτηκε, να ξαναβάψει την θάλασσα με χρώματα από το φως της αγάπης, σε ταξίδια παράξενων παιχνιδιών, με άσπρο πανί ένα καβαλέτο ή μια σελίδα λευκή, όπου εκεί θα γράψει, για να σωθεί από καταποντισμούς, υψιπετώντας στα κύματα των άγριων στεναγμών.
Μεθυσμένα θα χορέψει σε αποχρώσεις απουσίας, σε κυκλώνες πόθου, σε συμπλέγματα σιωπής, σε μια Γη που από πάντα ήταν δική της.


"ΜΕΘΥΣΙ

Στην αρχή ήταν ο έρωτας:
τρελός, μεθυσμένος, απρόοπτος.
Έστειλε τις ψυχές μας στο άπειρο,
χωρίς σύνορα, όρια, χρόνο.

Προχώρησα και βήμα-βήμα
έφτασα στην αγάπη:
δυνατή, βαθιά...απόλυτη.

Πότε έμεινες πίσω, δεν κατάλαβα.
Μήπως όταν σε μάλωσα;
Όταν σου ζήτησα να πλησιάσεις κι εσύ;
Να στείλεις το είναι σου
μέχρι το άπειρο, εκεί όπου ήμουν κι εγώ;

Και τώρα τον κύκλο έκανε ο έρωτας
και με πέταξε πάλι στην αρχή
απ' όπου ξεκίνησα, μόνη."


Η ποιήτρια θα διανύσεις όλες τις αποστάσεις, σε φεγγάρια παλιά, πολυπερπατημένα, κρατώντας ακέραιες τις αξίες που συνοδεύουν την ελπίδα για ένα αύριο όμορφο, γαλήνιο, δυνατό, κρατώντας τον χειμώνα ως εποχή ανακατατάξεων, για την επερχόμενη άνοιξη, που η φύση αναγεννάται, παραμερίζοντας πικρίες και θλίψεις, που τα ξεροβόρια βάρυναν την ψυχή της.
Τα χαμόγελα ανθίζουν κι είναι όμορφα όταν λάμπουν σε μάτια αγαπημένα.


"ΛΟΥΛΟΥΔΙ ΤΟΥ ΧΕΙΜΩΝΑ

Θα σκιτσάρω με λέξεις
έναν χειμώνα απλωμένο σε βουνά.

Είναι στο σύμπαν απλωμένο χιόνι,
το ξεροβόρι πουθενά δεν ακουμπά.

Χάθηκε θαρρείς η δύναμή του
σε μια χαράδρα όπου ενώνονται οι σκιές
κι οι ιαχές του πάνω και του κάτω κόσμου.

Ένα λουλούδι έχει ανθίσει,
λευκό λουλούδι, δυνατό.

Λάμπει το δάκρυ του Θεού μου πάνω του
κι αν σκύψεις απαλά και το κοιτάξεις,
χαμογελά,
μέσα στα ολόδικά μου, ολόγλυκά σου μάτια."


Οι παλιές πληγές, επουλώνονται στις εστίες του πόνου.
Με χαμόγελα οι αναβάσεις αρχίζουν, για κορυφές απάτητες στις αναρριχήσεις των λέξεων, με εκφραστικό όχημα τον ποιητικό της Λόγο...Καλοτάξιδος.

ΒΑΣΩ ΜΠΡΑΤΑΚΗ - Ηνίοχος

Μ' έναν υπέροχο πίνακα της Μαρίας Καζάζη να κοσμεί το εξώφυλλο, κυκλοφόρησε τον Ιούλιο του 2010 από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗ, την νέα ποιητική της συλλογή, η Βάσω Μπρατάκη.
Μεγαλώνοντας η ποιήτρια, αποκτά την εμπειρία της γραφής ψηλώνοντας τα ποιήματα, που αρχίζουν να ταξιδεύουν με λέξεις και νοήματα.
Με επιθυμίες φυγής, συναντά τα δικά της οράματα, που σφυρίζουν σαν τρένα, ντύνοντας τα δικά της όνειρα με λέξεις.
Είναι η ζωή που κυλά κι ίδια αφήνεται σε ανταμώματα με ποιητές και ποιήματα, για να φιλτραρισθούν με τις δικές της αισθήσεις, για να γίνουν αισθητικές συγκινήσεις στη γεωγραφία της ποίησης. Γιατί οι λέξεις της έχουν την αγάπη, το μεράκι του τεχνίτη που σμιλεύει την καθημερινότητα και την κάνει γραφή σε σελίδες λευκές.

"Ο ΠΟΙΗΤΗΣ

Σε είδα να περπατάς σιωπηλός
κάτω από το φεγγάρι
κι ήταν η βροχή που συνόδευε
τα κουρασμένα βήματά σου
κι ήταν η καρδιά σου σαν μια κλαίουσα
ριζωμένη στα σκοτεινά ποτάμια,
στις ρίζες της σκοτωμένα περιστέρια
τα όνειρα των ανθρώπων
που δεν πρόλαβαν να δουν το φως της μέρας,
κι είχες στο βλέμμα τη θλίψη των άστρων,
κι εγώ αγάπησα αυτή σου τη θλίψη
σαν το τραγούδι των μικρών αγγέλων
που έπαιζαν φυσαρμόνικα στο φεγγάρι.
Από τότε κάθε νύχτα
σε ψάχνω απεγνωσμένα
εγώ η πιστή ερωμένη των στίχων σου
σε νότες που γλυκά ξυπνούν
το παιδί που χρόνια τώρα κοιμίζω μέσα μου."

Περνάει ο χρόνος πάνω από τα ποιήματα, για να επιστρέψει ξανά, μοναχικά, να χαϊδέψει λέξεις, να χτίσει μια άδεια πόλη, να οικοδομήσει καταγράφοντας τις θύμησες που πίνονται, για να δροσίσουν μνήμες του έρωτα...που απουσιάζει.
Γιατί έτσι είναι ο έρωτας...έρχεται κι εκεί που προλαβαίνουν οι εραστές να γνωριστούν, ν' αγαπηθούν, αγγίζοντας τη φωτιά στις εκρήξεις των ηφαιστείων, να κυλήσουν ασάνδαλοι στην αιμάτινη λάβα του, Εκείνος φεύγει στο μονότονο ταξίδι του αποχωρισμού του.
Μένει στους ποιητές να ιστορήσουν την συνενοχή, σ' ένα μέλλον αβίωτο, σε δρόμους ξενιτιάς.

"Ο ΒΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ

Πως ακούγεται ο βηματισμός των άστρων
στα καλντερίμια του φεγγαριού!
Κι εγώ γυναίκα γυμνή
με τα φύλλα του φθινοπώρου
στους ώμους και στα χέρια,
καρφωμένη στο κέντρο της νύχτας
σαν τυφλή μάντισσα
να ψάχνω με τα μάτια της αφής
τα σημάδια του ερωτά σου.
Στην άκρη της κάμαρης
το μαύρο τριμμένο παλτό σου
κι εσύ σαν φυλαχτό
με λατρεία να έχεις φυλάξει
στη φθαρμένη του φόδρα
το ανάγλυφο σώμα του έρωτά μου.

Θέλω κάτι από σένα, μου είπες
να μου κρατά συντροφιά
όταν θα ανεβαίνω ένα ένα τα σκαλοπάτια
της νύχτας όπου φυλάκισα τα όνειρά μου.
Κι είναι κι αυτά τα δωμάτια
με τις ανάσες του έρωτα στους τοίχους
και τα παραθυρόφυλλα τα διαβρωμένα
από τις βροχές του φθινοπώρου
και το μεγάλο το ρολόι στον τοίχο
που αρνείται επίμονα
το χρόνο να μας γυρίσει πίσω.

Κι εγώ από τότε κοιμίζω τα όνειρά μου
στα λευκά σεντόνια όπου
απλώσαμε γυμνό τον έρωτά μας
περιστέρια να τα κάνω
να σου συντροφεύουν τις νύχτες."

Όλη η ποιητική συλλογή διανθίζεται από χρώματα ερωτικά με βαθιές αποχρώσεις πόνου, επιθυμώντας η ποιήτρια, να μη στεγνώσουν η σκέψη κι ο νους, η καρδιά κι η ψυχή από τις μνήμες, κρατώντας τις αναμνήσεις ως τρόπαια του έρωτα για τον έρωτα κι όχι για τα πρόσωπα που συμμετείχαν στο παιχνίδι του.
Τα κενά θα καλυφθούν με λόγια και εικόνες, όπως οι νύχτες που καλύπτονται από τα όνειρα, παρασύροντας τα σώματα σε ονειροπεριπολίες αισθητικών πεδίων, στήνοντας χορό "στον ίσκιο ενός μπλουζ".

"ΣΤΟΝ ΙΣΚΙΟ ΕΝΟΣ ΜΠΛΟΥΖ

Για σένα θα βρω τις πιο όμορφες λέξεις
Άγγελέ μου, άγγελε της νύχτας,
και τον έρωτά μου για σένα θα ντύσω
όταν στα σκαλοπάτια ενός μπλουζ
θα σέρνεται η ψυχή μου.
Κι ας ήρθαν μαύρα πουλιά
που έφεραν στο ράμφος
του πανικού τη μοναξιά.
Κι ας έκλεισαν τα παραθυρόφυλλα
τη νύχτα απέξω
κι ας έγιναν οι ώρες μου σκοτεινά κελιά,
εγώ πάντα έξω από την πόρτα του ονείρου
θα σου αφήνω τα κλειδιά.

Για σένα θα γράψω τα πιο όμορφα μπλουζ.
Άγγελέ μου, άγγελε της νύχτας,
κι ας είναι άδειο βιβλίο οι νύχτες σου,
εγώ με τις νότες μου θα ημερέψω τη σιωπή τους
και το αγρίμι του έρωτα θα ξυπνήσω
κάτω από την ομπρέλα της μουσικής μου
και με αγωνία θα ψάχνω στο μαύρο των ματιών σου
τα σημάδια του έρωτα.
Και πριν το ξημέρωμα μας βρει
εγώ θα είμαι πάντα αυτή που θα τρέχει
ερωτευμένη παιδούλα ξυπόλυτη
στις αυλές τ' ουρανού τ' άστρα να σου φέρω
για να φωτίσω αγάπη μου τα όνειρά σου."

Στιγμές που αιχμαλωτίστηκαν, φυλακίστηκαν σε σελίδες με λέξεις στα ψηλαφίσματα του ερωτικού πόνου, επιζητούν να ταξιδέψουν μέσα από τις αισθήσεις των αναγνωστών...καλοτάξιδες...

ΗΡΩ ΝΙΚΟΠΟΥΛΟΥ - Μη με ψάχνετε εδώ

"Μη με ψάχνετε εδώ"...καλεί η ποιήτρια στον τίτλο της νέας ποιητικής συλλογής, που κυκλοφόρησε από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΛΑΝΟΔΙΟΝ τον Δεκέμβριο του 2009, προκαλώντας μ' αυτό τον τρόπο, το ίδιο το αναγνωστικό κοινό, να την αναζητήσει μέσα στις λέξεις της.
Ένα ταξίδι που ακολουθούμε με την περιέργεια της αναζήτησης, με την προσμονή της συνάντησης, στις διαδρομές που εκείνη όρισε, αφήνοντας σημάδια τα λιθαράκια της γραφής της. Κι είναι πράγματι ένα οδοιπορικό στη φωτιά που αγγίζοντας καίει, εκεί που τα σύμφωνα και τα φωνήεντα πλέκονται και αρθρώνουν νοήματα, γεγονότα και περιστατικά, σχεδιάζοντας τα εύρετα των χτύπων της καρδιάς, που μορφοποιούνται και γίνονται αισθητικές αξίες, στρωμένες σε σελίδες, περιμένοντας να διαβαστούν.
Με την αγωνία του δημιουργού χαρτογραφεί στο σκοτάδι και την ανατολή. Mε ανάσες, καταπίνει τον αέρα σε καλέσματα μνήμης, για όλα εκείνα που γίνανε ερωτικά αποστάγματα και τα καταθέτει, για τις ψυχές και τα σώματα που αναγνωρίζουν απουσίες, παραδομένες σ' αυτό που λείπει.

" Όταν κοιμάσαι μόνη
γυρίζεις πάντα
προς την πλευρά
που το άλλο σώμα λείπει "

Τα ποιήματά της είναι σώματα ασάλευτα, στης απουσίας το βάθρο. Συχνά βρίσκεται εκεί, που δεν προλαβαίνει ν' ακούσει, να δει, να γευτεί.
Θέλει, μπορεί, τολμά ν' αναζητά κι όμως είναι φορές που αντιστέκεται να αφεθεί, να δεχθεί. Πληγώνεται και καίγεται στο ταξίδι του χρόνου, με τους προορισμούς να διασκεδάζουν, να μην χωρούν στην προσμονή του ονείρου.

" Θα γυρίσω, είπε, στα ποιήματα
σηκώθηκε μαύρη νύχτα
έσυρε το δωμάτιο κατά τη θάλασσα
μούσκεψε ως το κόκαλο
στ' όνειρο είχε ηλικία μαύρου κοχυλιού

Από μακριά οι τράτες τραβούσανε τη βάρδια τους
προς το ξημέρωμα
αποξεχάστηκε να γράφει με το μάτι
τις οροσειρές
το λευκό στα καμπαναριά
το τρίξιμο της κουκουναριάς τ' απομεσήμερο

Δεν πρόλαβε
γύρισε πλάτη στη ζωή
μα είχε φέξει για καλά
δεν χώραγε άλλο στ' όνειρο "

Υπάρχει μια ανθρωποκεντρική αφετηρία στις λέξεις της κι είναι η ίδια που συνομιλεί , συνδιαλέγεται με το σκοτάδι σε σκόρπιες νύχτες, ακολουθώντας κομμάτια και γραμμές για έναν άλλο κόσμο, άλλο πλανήτη, εκεί που θάθελε να ξαναγεννηθεί χωρίς παρελθόν να στοιχειώνει τις μέρες της.

" Και που ξημέρωσε
σκοτάδι
Παράθυρο στη νύχτα
φωσφορίζει ακόμη κύματα η οθόνη
πλημμυρίζει το δωμάτιο
θαρραλέους ναυτικούς
το βλέμμα τους πυξίδα

Ρούχα πεταμένα στο πάτωμα
Στραγγαλίζει η κάθε μέρα
την επόμενη
Μαλλιοτραβιούνται
φονικό
Ακολουθώ τις γραμμές του αίματος
κρατώντας σημειώσεις

Θα γράψω βιβλίο κάποτε
ένα γράμμα θα στείλω στον επόμενο
πλανήτη που θα ξαναγεννηθώ "

Για την Ηρώ Νικοπούλου, η ευαισθησία είναι καθεστώς μη διαπραγματεύσιμο στην καθημερινότητά της.
Γράφει, ζωγραφίζει, καταλαγιάζοντας την ορμή των συναισθημάτων, παίρνοντας από αυτά την γλύκα που αφήνουν, για να γίνουν στα δάχτυλα λέξεις και χρώματα καρδιάς, στους πίνακες της ζωής της. Όταν πια οι "μνήμες ξεβλαστώνουν", εκείνη αφουγκράζεται την σιωπή τους κι αφήνεται στους ρεμβασμούς του απόηχου, στις λυμένες εξισώσεις μέσα της. Γιατί ξέρει να καθοδηγεί την πένα και το πινέλο πάνω σε νοσταλγικά φύλλα, με τον δισταγμό του ερασιτέχνη, του ανειδίκευτου εργάτη, παραδίνοντας ασφαλή τα έργα της στο κοινό, που αναγνωρίζει το τάλαντο της ψυχής της.
Στην πολυσυνθετικότητα του χαρακτήρα της, οι δυνάμεις της δημιουργίας, της δίνουν δύναμη να συνεχίζει να φτιάχνει χάρτες, αφιερωμένους στην πολυπλοκότητα της τέχνης. Γιατί η ποιήτρια θ' αφήνει πάντα μια "ρωγμή ανοιχτή στην πιθανότητα" για να μας εκπλήσσει, με τις δημιουργίες της...
Η ίδια, θα θέτει ερωτήματα στον εαυτό της που είναι και δικά μας...

" Γιατί πάντα κάνω το λάθος
να ψάχνω το σωστό; "

ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΓΙΑΝΝΑΚΟΥ - Μην κοιτάξεις πίσω

Αν και η χρονιά 2010 είναι από τις πιο δύσκολες, οι ποιητές εξακολουθούν να ονειρεύονται και να εκδίδουν τα βιβλία τους, για να συνομιλήσουν με τους αναγνώστες, σε μυστικές αγρυπνίες.
Η Δέσποινα Γιαννάκου, ταξιδεύει το προσωπικό της όνειρο, μέσα στις σελίδες της νέα ποιητικής συλλογής της, με ιδιωτική έκδοση για φίλους που επιθυμούν να συνταξιδέψουν με αποσκευές, τις λέξεις.
Αφετηρία της τραγούδια λυγμών, που καταγράφουν την συνέχεια των δικών της λυγμών, στον αστεροχώρο της ποίησης. Τα μεγάλα αγαπώ, που θυμούνται τους φόβους μιας μνήμης στην υποτέλεια της ανάμνησης.
Παίρνει ήλιο κι ουρανό, για να βρει τους χειμώνες και τα καλοκαίρια, που φεγγάρια άστραφταν στο ταξίδι για το κέντρο του κόσμου, του κόσμους της, ως να φανερωθούν μυστικά αφανέρωτα και γρίφοι για καιρό άλυτοι, να λυθούν για ν' απλωθούν τα όνειρα στο κορμί εκείνου που αγάπησε.
Παραδομένη απελπιστικά, στις ενοχές που τα δάχτυλα ψηλαφούν προσεχτικά μη ματώσουν από την αφή των αισθήσεων. Είδωλα σε καθρέφτες, που αγρυπνούν σε ιεροτελεστίες αναβολής. Θυμούνται τότε που ξάπλωναν οι σκέψεις κι αγάπη τα λόγια θύμιζαν.

"ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ

Μας χωρίζουν πολλά
μια ετοιμόρροπη σιωπή.
Να μπορούσα να δραπετεύσω
ν' ανοίξεις τα χέρια
ν' ανοίξω τα χέρια
να σε φτάσω.
Πάντα κοιτούσα τα κοπάδια των πουλιών να πετούν
πάντα λαχταρούσα τούτη τη λευτεριά τους
μα πάντα τους κυνηγούς φοβόμουν
και σιωπούσα.
Νήπια βήματα στη διαδρομή
εκεί που συναντάς τα όνειρα
πάντα τα ανέβαλα κι έλεγα έχω χρόνο
πάντα βιαζόμουν να φύγω
και τώρα που πέρασε ο καιρός τα πόδια πείσμωσαν
καρφωμένα
κι όλα τα θέλω εδώ και τώρα.
Πόσες μέρες αυθόρμητης αοριστίας μου απομένουν;
μέρες της ζωής μετρημένες
και γυρίζω τον καθρέφτη να κοιτά απ' την μεριά μου
να τρέχω κατά πάνω του να δω αν γνωρίσει
τους πόθους μου σήμερα.
Με εκνευρίζει που γελάει όταν γελώ
και θαμπώνει όταν κλαίω
-σαν δεν μπορεί τη μοίρα μου να ορίζει-
τυπώνει λεπτομέρειες και ασφυκτιούν οι στιγμές
η χιονάτη είναι πιο όμορφη μου το 'πε..
Μας χωρίζουν πολλά
κάτι σαν τούτο το κοίταγμα
πίσω από σκόνη και ραγισματιές.
Η ζωή μας χαμογελάει παράξενα
κι εγώ χαράζω πάνω του όσα δεν πρόλαβα
οι σκέψεις μου ταξιδεύουν πάντα δίπλα σου
κι οι σκέψεις μου είναι όλες αισθήσεις
δεν έχω άλλο κόσμο να σου δώσω..."

Υπάρχουν μικρά μονοπάτια, που ο καθένας αφήνει τα δικά του κομμάτια, για να ορίζουν τον δρόμο στις μοναχικές περιπλανήσεις, τότε που το σώμα απαλλάσσεται κι αρνείται να χρεωθεί απουσίες που δεν προκάλεσε. Κι εκείνα που τελειώνουν το ξημέρωμα, είναι ακόμα πιο δύσκολα, σπασμένα βλέμματα φευγάτα σημάδια από χάδια ξενυχτούν ακόμα ξεθωριασμένα στην άκρη τη μέρας που έρχεται κι η αγάπη δεν φτάνει.
Τα σκοτάδια πάντα θα μετράνε απουσίες, στο μέτρημα όλων εκείνων που πίσω τους άφησαν πληγές φόβου να ματώνουν για κείνα που δεν ζουν πουθενά.

"ΟΛΙΚΗ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ

Απόψε επέλεξα να απαλλαγώ
από το σώμα μου
σιγά σιγά να λυγίσω τους ώμους
να βγω απ' το γαλάζιο πουκάμισο
να διασχίσω εκείνη τη φωτεινή τρύπα
διαπερνώντας τα πλευρά
να απαρνηθώ τον άνθρωπο
να απαλλαγώ απ' όσα με χρέωσαν
να δείξω τα χαρτιά μου στο φύλακα
για να μ' αφήσει
να περάσω.
Δεν με αγγίζει πια η ανάσα σου δεν με φτάνει
ήσουν απών
έμεινες να χαμογελάς στις εποχές των χρόνων
απαρηγόρητη η σκιά σου
στον καθρέφτη του ουρανού
καθώς ανεβαίνω
έψαξα στις τσέπες σου να βρω τα κλειδιά
να κρυφτώ από το μακελειό
των ανέμων
μισή θωριά και στη χούφτα λουκέτο
σκουριασμένη καγκελόπορτα
δεν ανοίγει ο παράδεισος.
Θα αλλάξω το όνομα.
Θα ονομάσω τον φόβο απώλεια.

Κρυώνω
η διαφορά του υψόμετρου
του κενού
απόψε που εγκατέλειψα το σώμα μου
αποδόθηκα
σε έξοδο λυτρωτική
συλλέγοντας ναυλωμένα οράματα
και κάτω από το πικρό του άγγελου βλέμμα
σε έζησα.

Λειτουργώ με την αγάπη να βρω αδιέξοδο
τραγουδώντας της σιωπής τον ήχο
αντίδωρο των ποιητών συνειδητοποίησα
πως δεν έχω λόγο
να φοβάμαι το θάνατο
πιο πολύ έχω λόγο
να φοβάμαι εμένα.

Καθώς σε περίμενα να φανείς
επέλεξα ολική επαναφορά..."

Ικέτρια του καιρού του έρωτα και της αγάπης,ομολογεί την ανάγκη για ξέπλυμα πλάνης στις προσμονές, για να κρατήσει όλα τα ψέματα που γνώρισε, έμαθε, άγγιξε, για να προφτάσει ν' απλώσει στεναγμούς με λέξεις πεθυμιάς σε σκοτάδια φωτιάς.
Ο πήχης της θλίψης ήρθε ο καιρός να κατέβει, για να δραπετεύσουν σημάδια υπολογίζοντας την απόσταση από τα δάκρυα που έπεσαν στους μονολόγους ερωτικών ασυμβίβαστων διαδρομών.

"ΔΡΑΠΕΤΗΣ

Έβαλα σημάδι σ' εκείνο τον τοίχο
απέναντι από το σπίτι σου
ένα σημάδι κόκκινο
σαν τη φωτιά
τα παθιασμένα σ' αγαπώ που ήθελες να μου πεις
κάθε φορά κρυφοκοίταζα να δω
αν είναι πάντα εκεί.
Πως να υπολογίσεις την απόσταση μέσα στο σκοτάδι
σχηματίζονταν εικόνες πάνω του
που ακόμα δεν είχαμε πλάσει
έπρεπε να ζωγραφίσουμε αισθήματα
ή ροζ καρδιές με το βέλος να τις κόβει
σαν αυτές που κάναμε
τα χρόνια που 'μασταν παιδιά..
Μύριζε τριγύρω γιασεμί
έβαλα και λίγο πράσινο
υπάρχει ακόμα ελπίδα
και λίγο κίτρινο
να θυμάσαι την απόσταση
μα δεν χωράει πάνω του
το λίγο του κόσμου.
Άγγιξα με το δάχτυλο την μπογιά
κι έγραψα
"δραπέτης"
πρέπει να περιμένεις να ξημερώσει
να ζεστάνει ο ήλιος να το στεγνώσει...

Θεέ μου μάθε μας να υπάρχουμε
ξεχάσαμε από τον πόνο πως είναι το μαζί
και δεν θα βρούμε το όνειρο
στις όχθες των ανθρώπων..."

Η ποιήτρια φτιάχνει τον ποιητικό κόσμο της και ζητά να ακολουθήσουμε το δικό της "έλα" στις γνώριμες και οικείες διαδρομές δείχνοντας ευανάγνωστα σημάδια ως "τις όχθες των ανθρώπων", για να δροσιστούμε με λέξεις...
Καλοτάξιδες...

ΕΜΥ ΤΖΩΑΝΝΟΥ-Της ψυχής μου οι θάλασσες

"Της ψυχής μου οι θάλασσες" είναι η ποιητική συλλογή της Έμυς Τζωάννου που κυκλοφόρησε το 2007 από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΜΦΙΚΤΥΟΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ. Λέξεις που δένουν αρμονικά με σκίτσα του ποιητή Δημήτρη Μπουκόνη ενώ τα εξώφυλλα κοσμούν έργα του Χάρη Πανίδη.
Θάλασσες που χωρούν μόλις σε μια ψυχή, είναι τα λόγια της. Συναισθήματα που αναδύονται από βυθούς και γίνονται κύματα και φτάνουν γλυκά στις ακτογραμμές της ανάμνησης. Στιγμές που κλείστηκαν σε λαμπερά κοχύλια καθώς η παλίρροια έφερε να συντροφεύσουν, να φιλήσουν την έρημη άμμο, σε ώρες μοναχικές. Αγγελούδια που υμνούν πόθους και ζωγραφίζουν τραγούδια, ζωντανεύουν τσακισμένες ελπίδες σε χρόνο διάμεσο στου απείρου την δίνη.
Πως η ίδια κατανοεί; Πως εισπράττει; Πώς αφήνεται; Πως γεύεται ηδονισμούς στα ερωτικά περάσματα, τότε που το φως ενώνεται με σκιές στις αντανακλάσεις της διάνυσης από το χθες ως το σήμερα; Είναι η γυναίκα που ερωτεύεται, αγαπά και προκαλεί την υπέρβαση της προσωπικής αντοχής της σε κείνο, που απρόσμενα ήρθε. Γιατί έτσι είναι ο έρωτας, απρόβλεπτος,ακάλεστος. Ζητά, απαιτεί να χορέψεις στα βήματα του δικού του χορού τον χορό των "γιατί", των "πρέπει" ζυγιάζοντας σιωπές, σε σχήματα που οι πιστοί επιστρέφουν σε παραδεισένιους τόπους, λύνοντας τα χέρια, για ν' αγκαλιάσουν τα όμορφα που απλόχερα δίνονται, για να επιπλεύσουν συναισθήματα από καιρό ξεχασμένα κι ηρωικά να δραπετεύσουν και να βρεθούν ενεργά, μάχιμα, στις πολεμίστρες κάστρων που εκπορθούνται, κουρσεύονται, λεηλατούνται από την αγάπη.

"Θα επιπλέω

Θα επιπλέω στα κύματα της σκέψης σου
στη δροσιά της νοσταλγίας σου
στη φθορά της εμπειρίας σου
στη βραδυνή σου αναπόληση
στις ξάγρυπνες νύχτες σου
στα τσαλακωμένα όνειρά σου.

Θα κεντάω τη μορφή μου στα μάτια σου
Ανασταίνοντας τις αγκαλιές του έρωτά μας.

Σαν λεηλάτης του κορμιού μου,
Κουρσάρος και κατακτητής
Με φλόγες με κυρίευσες.

Σαν ηγέτης του φιλιού μου,
Μαγευτικός μελωδικός
Με τέχνη με παγίδεψες."

Λυρική η γραφή, με λέξεις να κεντούν μεθυσμένα, να συναρμολογούν περίτεχνα τις αναλαμπές, όλων εκείνων που βιώθηκαν κι έγιναν μνήμη κι ανάμνηση, τότε που γίνονταν αερικό και ταξίδευε στων ξωτικών τη χώρα. Έτρεχε να φυλακιστεί στο όνειρο, στις μυρωδιές μιας εποχής, που τα ίχνη είναι ακόμα ορατά, ανεξίτηλα στη φθορά του χρόνου, με τις αισθήσεις να κυριαρχούν σε νοτισμένα πρωινά, με ανοιχτά πανιά θέλοντας να κατακτήσουν το αύριο, με μάτια κλειστά στην ακολουθία της επερχόμενης συντριβής.

"Αερικό

Αερικό στα χέρια σου θα γίνω,¨
Άπιαστο όνειρο φεγγοβόλο κι ονειρικό,
Θα μπω στην ακριανή γωνιά της σκέψης σου
Να καρφωθώ, να σφηνωθώ.
Να μείνω."

Οι ελπίδες τυφλές παραφυλάνε ξενυχνώντας το μαζί, το εμείς, που ο χρόνος σιγά-σιγά μεταλλάσσει και γίνεται εγώ, εσύ, για ν' αρμενίσουν οι στεναγμοί στη φωτιά του τέλους, στη συντριβή σπινθήρων που άστραψαν, έλαμψαν, θέρεψιαν κι ύστερα άρχισαν ν' αργοσβήνουν, μη έχοντας να κάψουν τίποτα πια, στο βωμό του πάθους.
Τα πολύτιμα λάφυρα της κατάκτησης, φυλλάχτηκαν με λέξεις, στρώθηκαν σε ποιήματα σε μορφώματα ποιητικών διαδρομών, στη γεωλογία των πετρωμάτων. Λαξεμένες αισθήσεις στους βράχους μιας φυγής, εγκαταλείποντας ότι λεηλατήθηκε στην εποχή της αγάπης.
Άραγε δικαιώνεται ποτέ ο έρωτας που ερωτεύσιμος παρελαύνει ως απόλυτος νικητής σε κατακτημένες ψυχές και σώματα, μη μπορώντας να δώσει οριστικές απαντήσεις στις ερωτήσεις που δικαιώνουν τους κατακτηνόμενους;

"Συντριβή και Δικαίωση

Ο ρυθμός της καρδιά μου
Σαν φορτισμένος ποιητής
Που συντάσσει και εκφράζει
Όσα επιθυμεί για μια ολόκληρη στιγμή
Στη συντριβή και στη δικαίωση
Παραμιλά και ξαγρυπνά
Σ' ένα αύριο χωρίς εικόνες και οράματα
Σ' ένα χειμώνα δίχως αλκυονίδες μέρες
Σε μια άνοιξη χωρίς ήλιο και έξαρση
Σ' ένα φθινόπωρο δίχως κιτρινισμένα φύλλα.

Θάρθω την Άνοιξη
Ν' ανθίσω στην ψυχή σου.
Θάρθω σαν ήλιος
Να με φορέσεις στο κορμί σου."

Οι εραστές που κάποτε αγαπήθηκαν πολύ, πάντα θα κουβαλούν, το μεγάλο φορτίο στις ενοχικές κατακόμβες των ματιών, για όλα εκείνα που έδωσαν και δεν πήραν, τους λεηλατισμούς στους δρόμους της καρδιάς, τις αναπόδεικτες ανακρίβειες που στοίχειωσαν στιγμές και καθόρισαν προδοσίες, διαλύοντας χαμόγελα χαράς, φέρνοντας την ανατολή σε θλίψεις.
Η Έμυ Τζωάννου θα τα ζήσει όλα κι ύστερα θα τα καταγράψει. Με την αφή φτιάχνει τα ψηφιδωτά της γραφίδας "απαλλαγμένη από τον εφιάλτη της απουσίας", πειθαρχημένη στις "αχαλίνωτες μνήμες", θα αρχίσουν την φυσιολογική ροή, το στάξιμο σταγόνα-σταγόνα που γίνονται λέξεις, οι σταλακτίτες της ποίησής της με στεγνά πια τα μάτια.
Όμορφες να 'ναι πάντα οι πλεύσεις, στις "Θάλασσες της ψυχής σου".

ΤΙΤΟΣ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ - Το λυκαυγές του Ραδάμανθυ

Οι "ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΔΟΣ ΠΑΝΟΣ" μας έχουν συνηθίσει σε καλαίσθητες κυκλοφορίες εδώ και χρόνια. Μόλις τον περασμένο Μάρτιο, έβγαλε στις προθήκες των βιβλιοπωλείων, την ποιητική συλλογή του Τίτου Μαρκόπουλου "ΤΟ ΛΥΚΑΥΓΕΣ ΤΟΥ ΡΑΔΑΜΑΝΘΥ", με το εξώφυλλο να κοσμεί έργο του ζωγράφου Κωνσταντίνου Ζαννέτου.
Ο τίτλος παραπέμπει στην Κρήτη κι όχι τυχαία, καθώς είναι ο τόπος καταγωγής του ποιητή, αλλά και το όνομα Ραδάμανθυ γιου του Δία και της Ευρώπης, που επίσης δεν επιλέχτηκε τυχαία Γνωστός κατά την μυθολογία για την σοφία και την δίκαιη κρίση του, παραπέμπει στην ιδιότητα, που κατέκτησε με σπουδές στην νομική κι ίσως να υπήρχε από πάντα μέσα του, η αμετάθετη διάθεση, ώστε να επιλέξει το συγκεκριμένο επάγγελμα του δικηγόρου. Ο Πλούτωνας είχε αναθέσει στον Ραδάμανθυ μετά τον θάνατό του, να δικάζει τους νεκρούς στον Άδη. Επομένως το "λυκαυγές" η ώρα που διαλύεται το σκοτάδι μέχρι την ανατολή του ήλιου, ώρα που συνήθως οι θνητοί αποχαιρετούν την ζωή, μετατίθεται στην εναρκτήρια ζωή μιας άλλης διάστασης.
Έτσι ακριβώς κι οι λέξεις του, έχουν κάτι από την μαγεία του παρελθόντος. Παρελαύνουν επιβλητικές στις οδυνηρές και ταυτόχρονα λυτρωτικές εξομολογήσεις κι όπως ο ίδιος λέει, "ανομολόγητα πυροδοτούν πόθο".
Η ποίησή του έχει να κάνει με χρώματα άνοιξης κι ύμνους εαρινούς, "με δυο μάτια πυγολαμπίδες" να αναδύουν όλο το φως και να αντανακλούν προορισμούς από τη "Γέννηση Σκέψης" ως τα "Παιχνίδια με τον Απόλλωνα" τίτλοι ποιημάτων του πονήματος.

"Γέννηση Σκέψης

Σιγαλιά και γάργαρο ψιθύρισμα ροών
μες τη φωλιά χουχουλιαστού φρεσκοψημένου φιλιού,
δροσοσταλιά κρυστάλλινης διείσδυσης
ταχταρίζουν την ασυντόνιστη τρυφερή κυοφορία.
Αυτή θηλάζει στον κόρφο καλοσύνη.
Αν έχει μέλι, οπωσδήποτε και λίγο κανέλα."

Τρυφερότητα που ακουμπά σε ψιθύρους έξω από τον χρόνο, σε τοπία ακίνητα στις εκβολές μιας διείσδυσης κρυστάλλινης από μνήμες, φωτισμένες κάτω από φωτεινό ουρανό.
Τα σημάδια μιλούν με συμβολισμούς, εκεί που φυσάει εκείνο, που δεν είναι πια εδώ, αλλά έχει καταγραφεί στην ταινία της μνήμης, ανθολογημένα στης μυθολογίας την μακαριότητα, που γίνονται ζωή από πνοές ποιητών σε αγρυπνίες φωτός, παιχνιδίζοντας με σκιάσεις, μη ξεχαστεί η ιστορία και μείνει το όνειρο στο χέρι.

"Παιχνίδια με τον Απόλλωνα

Μες το κρανίο φωλιάζει ένα νεφέλωμα
που άλλοτε πηχτό σαν τη μαύρη νύχτα
βουβαίνει κάθε ηλιαχτίδα,
που αγκομαχεί να διαπεράσει
κι άλλοτε διαλύεται σα σύννεφο μετά την καταιγίδα
και κάνει τ' ουρανού τη βλοσυρότητα να ξεθυμαίνει.

Τότε παρελαύνει στους ορίζοντες του νου
το φως του νικηφόρου ήλιου, του στρατηλάτη
που κατόρθωσε να κατοτροπώσει
τη θολούρα και την αοριστία.

Αλήθεια τόσα εμπόδια ορθώνονται
ώσπου να βγει κανείς στο ξέφωτο,
ώστε η επίμονη θέληση μόνο
τρικλοποδιές βάζει.

Ίσως πάλι κάθε απόχρωση των αισθήσεων
μουνταίνει ή λαμπραίνει το φόντο
και το φως πνίγεται μες το θάμπος της πολυχρωμίας.

Ας ακολουθούμε τότε το φως που αχνοφέγγει
και μέσα απ' την παλέτα των ματιών μας
υπομονετικά ας αναμένουμε το νέο πίνακα.

Η θέληση ας είναι ιχνηλάτης
και οι αξίες σηματοδότησης των δύσπατων μονοπατιών.
Κι ο χρόνος ας λαξεύει στο άμορφο κουβάρι
των εμπειριών τις πτυχώσεις της πείρας."

Συμπλέκεται με τον καιρό, θέλοντας να κόψει τις φλέβες εκείνου του χρόνου, για να ζωγραφίσει τα δικά του δάκρυα στα μάτια Εκείνης που τον μαγεύει, σε δρόμους γυρισμού, που αντέχουν φουρτούνες.
Επιζητά ν' αναζωπυρώσει την μνήμη, να συνδεθεί με το παρελθόν, να ανασυνθέσει τις εντυπώσεις μιας ζωής, που οι σκιές την ακολουθούν, με την νωχελικότητα της μετάβασης, σε μια ζωή μελλούμενη.
Θα μαζέψει όλες τις αποχρώσεις, για να κεντίσει ουράνιο τόξο, να κυλήσει στον ποταμό, να φθάσει στην θάλασσα, μη αφήνοντας τίποτα μισό, παγιδεύοντας τον εφιάλτη που μεγαλώνοντας μεγαλώνει, ξελογιάζεται και παραδίνεται στα χαράματα, στην νύχτα που αργεί να ξεπλύνει θαύματα, θωπεύοντας σκοτάδια ανέγγιχτα, που με λάμψεις χορταίνουν τα ταπεινά θαύματα μιας επιστροφής, ταξιδεύοντας ως "Το τέλος να 'ρθει δροσερό" όπως λέει στο ποίημά του.

"Το τέλος να 'ρθει δροσερό

Θέλω να σβήσω
σαν τον άνεμο
που στα μαλλιά του
σέρνει όνειρα
και στο διάβα του σκορπίζει απλότητα,
χαϊδεύοντας τρυφερά
τη γυμνόστηθη καρδιά.

Μέσα της παλεύουν
ο Φοίβος με τις Μαινάδες
τις εκτασιασμένες
που ρίχνουν ακόντια
και βέλη φλογισμένα.

Πόνος των εγκάτων
ορμητικά διαχέεται παρασυρμένος
απ' τα ποτάμια
της καρδιοφθόρας λάβας.

Σβήνει τη δροσιά
και καίει ζοφερά
την πηγή της Κασταλίας.

Φύσα μελτέμι νεανικό
και φέρε πίσω την ξενοιασιά
εκείνη της α-διακρισίας.
Κόλλα μου φτερά ταξιδιάρικα
να βυθιστώ στον κόσμο της φωτολουσίας.
Και σα φτάσω, άσε με να αιωρούμαι."

Η ποίηση του Τίτου Μαρκόπουλου, σου αφήνει μια γεύση εγκεφαλικής προσέγγισης στην σύνθεση των σωμάτων, στη γεωγραφία του λόγου του. Εξισώνει πληγές με λέξεις στους λαβύρινθους, ψάχνοντας το πέρασμα, με ιστορικές ανταποκρίσεις που την σκέψη τυραννούν και "ήχους θαμμένους μες την άτρωτη σιγή υπερούσιων μυστηρίων" όπως ο ίδιος λέει.
Θα έλεγα πως είναι περισσότερο ελεγειακή κι αδούλωτη γραφή.
Με ολύμπιους πόθους, αφήνεται στην ωριμότητα της ανάτασης μέσω του λόγου. Υμνεί καθαρμούς ψυχής και βαπτίζεται άνθρωπος "στην κολυμπήθρα της ανθρωπιάς των ημίθεων" σύμφωνα με έναν από τους στίχους του. Ως άλλος επαίτης ξεδιψά στην πηγή της φαντασίας για να τραγουδήσει.
Επειδή η ποίηση του Τίτου Μαρκόπουλου δεν είναι ποίηση του συρμού, είναι προπάντων δύσκολη και θα πρέπει κανείς να την διαβάσει με την γαλήνη και την ετοιμότητα ενός όμορφου ταξιδιού στις λέξεις, για να κατανοήσει τα νοήματα που αναδύονται.
Καλοτάξιδες διεισδύσεις και αναδύσεις στα λαμπερά πετρώματα της Ποίησης...

Παρουσίαση βιβλίου Σοφίας Στρέζου

Παρουσίαση - " ΨΥΧΗΣ ΑΓΓΙΓΜΑΤΑ " Σοφίας Στρέζου

Γιάννης Καλπούζος - Ομιλία παρουσίασης

Όταν η Σοφία Στρέζου μου πρότεινε να μιλήσω για την ποιητική της συλλογή "ΨΥΧΗΣ ΑΓΓΙΓΜΑΤΑ", είχα το εξής δίλημμα: Από την μία η άποψή μου ότι τα ποιήματα μιλούν από μόνα τους και οι αναλύσεις, τουλάχιστον σε επίπεδο παρουσιάσεων, τα εγκλωβίζουν σε στερεότυπα και τα απογυμνώνουν από την μαγεία και την ουσία τους. Από την άλλη ήθελα να συμμετέχω σ' αυτή την σημαντική βραδιά για την Σοφία κι όλους εμάς, τους φίλους της.
Για να μην μακρηγορώ σκέφτηκα να μιλήσω για την ποιήτρια άνθρωπο και φίλη Σοφία Στρέζου σε συνδυασμό με αρώματα-μυρουδιές από την ποίησή της.

Η Σοφία Στρέζου έχει κατακτήσει κάτι πολύ σημαντικό και σπουδαίο. Να ενσωματώσει την ποίηση στην ζωή της. Με την Ζεστασιά, το δόσιμό της στους φίλους της, με την ανθρωπιά της, τον τρόπο της σκέψης της, την ηρεμία της, την ευγένειά της. Τον ποιητικό τρόπο που βιώνει τις μικρές στιγμές της καθημερινότητας και την ποιητική αύρα η οποία την περιβάλλει.
Γιατί η ποίηση δεν περιορίζεται στην γραπτή μορφή και στην πρόσληψή της μέσα από την τέχνη γενικότερα. Ποίηση είναι και ο ποιητικός τρόπος ζωής που βιώνεται και μέσα από τον έρωτα, την ηδύτητα της συζήτησης, τις απαγκιστρωμένες στιγμές από την ταχύτητα της σύγχρονης εποχής, το πλησίασμα του άλλου ανθρώπου και της φύσης, τη φιλία, την κατάδυση στα βάθη της ψυχής μας και στις ψυχές των άλλων και ακόμη από την αισθητική απόλαυση ως και αυτού του φαγητού και του ποτού. Με δυο λόγια βιώνεται μέσα από μια άλλη πρόσληψη του θαύματος της ζωής, η οποία απέχει από την πεζότητα, την αισθητική ευτέλεια, τον ορθολογισμό και την πνευματική αδράνεια του σύγχρονου κόσμου.

"ΨΥΧΗΣ ΑΓΓΙΓΜΑΤΑ" ο τίτλος της νέας ποιητικής συγκομιδής της Σοφίας Στρέζου. Καθόλου τυχαίος και ως προς το περιεχόμενο των ποιημάτων, αλλά και την ιδιοσύσταση της ποιήτριας. Το "άγγιγμα" είναι ο τρόπος που σε πλησιάζει και σου μεταφέρει κάτι από την εσωτερική ζεστασιά και αγνότητα της ψυχής της. Σ' αγγίζει και κάνει, όπως γράφει και η ίδια "το ελάχιστο, λίγο έως πολύ". Σε κάνει να ξεχνάς το "εγώ" και να γίνεσαι δίπλα της "εμείς", παρέα, συντροφιά, φίλοι. Κι είναι η Σοφία Στρέζου αυτή η εικόνα που φαίνεται, αυτό της απλόχερης ψυχής την οποία ανακαλύπτουν όσοι έχουν την τύχη να βρεθούν κοντά της, αλλά κι αυτή που δένεται και υφαίνεται με τον αόρατο και ορατό κόσμο της ποίησης. Δένεται και πλέκεται με τις λέξεις και γράφει "Είναι κάποιες λέξεις που μ' ακολουθούν, σχεδόν με καταδιώκουν, ζητούν να τις συναντήσω στα θρυμματισμένα μου φώτα"

Δένεται, βασανίζεται, μάχεται με τις λέξεις, όμως εκείνες όπως γράφει "ανυπάκουα χορεύουν το χορό του ανέμου". Ποιου ανέμου άραγε; Είναι σαφές νομίζω. Του ανέμου του εσωτερικού της κόσμου, όπως επηρεάζεται από τα εξωτερικά φαινόμενα και γεγονότα. Ανήσυχου ανέμου, με στροβίλους όπου η Σοφία, η σοφία, ο έσω και ο έξω κόσμος, η ποίηση και η βαρβαρότητα περιστρέφονται και αντιμάχονται.

Ανήσυχου ανέμου. Με θύελλες που όμως τελικά καταφέρνουν να αλληλογραφούν μαζί μας στέλνοντας όπως γράφει "λέξεις που σπάνε και κρύβονται σε μικρά κομμάτια στις τσέπες σου". Καταφέρνουν να αλληλογραφούν και να επικοινωνούν μαζί μας.
Ανήσυχου μα και γλυκού ανέμου που σύμφωνα με τους στίχους της "υποδέχονται σιωπηλούς ουρανούς" ή γίνονται "Ψυχής αγγίγματα απ' τη γειτονιά τ' ουρανού". Όπως κι η ίδια στη ζωή της που για τους άλλους γίνεται γλυκός άνεμος, καταφύγιο, συνοδοιπόρος ιδεών και εξαιρετικών συζητήσεων.

Και θα 'λεγε κάποιος πως εύκολο είναι να γίνεται η Σοφία Στρέζου μια ζεστή αγκαλιά αφού όλα τάχει λυμένα στη ζωή της. Κάποιος φυσικά που δεν την ξέρει, γιατί για τον βιοπορισμό της εργάζεται καθημερινά και το "ταξίδι σε πόσιμα νερά" όπως γράφει κι αφιερώνει στην κοινή μας φίλη Ιώ Ευσταθίου και το δόσιμό της έρχεται από το πλεόνασμα και την δύναμη της ψυχής της.
Κι ούτε είναι η ζωή της χωρίς όλα εκείνα που βασανίζουν και πληγώνουν όλους μας. Και δεν σημαίνει πως δεν χάνεται κι η ίδια σε σιωπές που πονάνε γι αυτό και γράφει "Γιατί ποτέ σου δεν έμαθες να κολυμπάς σ' ωκεανούς σιωπής".
Όμως σε κείνη ο πόνος, τα προβλήματα, η μοναξιά, η θλίψη, η ρουτίνα δεν σφραγίζουν το πηγάδι της ψυχής της, αντίθετα το ελευθερώνουν.

Τόπος διαφυγής είναι για την Σοφία Στρέζου ο ποιητικός λόγος. Εντός της δημιουργεί έναν κόσμο ονείρου, ο οποίος αντιπαλεύει το εκμαγείο του πεζού κόσμου της καθημερινότητας, του τόσου σκληρού για την ποιητική αίσθηση με την οποία η ίδια αντιλαμβάνεται τη ζωή.

Στους στίχους της υφέρπουσα θλιβή, θραύσματα μοναξιάς και σταλάγματα πάθους μέσα σε άνυδρα τοπία κι αδιέξοδους έρωτες, όπου η ποίηση του κόσμου στενεύει, για να καταλήξει μια μικρή όαση ή αντικατοπτρισμός στην ερημία της ψυχής.
Στους στίχους της Σοφίας Στρέζου είναι διαρκώς ορατό το ποιητικό άλγος και η φόρτιση που ηλεκτρίζεται από απαυγάσματα ή χαραμάδες φωτός στο σκοτεινό τοπίο, όπου τα μάτια και οι ψυχές πασχίζουν να διακρίνουν αυτό το φωτεινό σημείο, για να μπορούν να υπάρχουν υπερπηδώντας τα αδιέξοδα.
Και, για να "μη γίνει η θλίψη σου ένα ματωμένο γιασεμί " όπως γράφει στην προηγούμενη ποιητική συλλογή της "ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ ΠΡΕΛΟΥΔΙΟ" .

Η Σοφία Στρέζου βυθίζεται στο θησαυροφυλάκιο της γλώσσας και "στα μελανοδοχεία της λύπης" , όπως λέει ένας στίχος της και πετροβολεί όπως γράφει σε άλλο σημείο " τις σκιές που κρύβονται στην τεθλασμένη ανισορροπία μιας καθολικής άρνησης", σε "καιρούς ανάδρομους ".
Όμως ο άνεμος της ψυχής της δεν πετροβολά μόνο προκειμένου να αφυπνίσει συνειδήσεις, παράλληλα την οδηγεί, και μαζί και μας, και σε γλυκοτόπια " Με παρασέρνει ο άνεμος γι' άλλη γη, γι' άλλη πατρίδα " γράφει και την συναντούμε να " οργώνει σβηστά φεγγάρια " σε μια τεντωμένη μνήμη μυστική " " στην παραμεθόριο των ματιών ", " στο νερό που φιλούσε το χώμα ". Σ' ένα ταξίδι και μια μάχη του γήινου με το ουράνιο, όπου όπως γράφει " Οι λέξεις βροχή να γίνουν ζητούν, να στάξουν ποιήματα ".
Και σταλάζουν τα ποιήματά της, γίνονται καταθέσεις ψυχής αναμένοντας τους αναγνώστες να πραγματοποιήσουν τις αναλήψεις και να πετάξει μαζί τους αυτή η δύναμη που γεννήθηκε από την ίδια, μεταγγίστηκε στα ποιήματα και πλέον ζητά να απελευθερωθεί, όπως λέει στο προοίμιο της συλλογής.

Η Σοφία Στρέζου είναι ο άνθρωπος που σαν την πρωτογνωρίζεις έχεις την εντύπωση πως την ήξερες από πάντα. Πως ήταν πάντα δίπλα σου, ο δικός σου άνθρωπος. Η μάνα σου, η αδελφή σου, η ερωμένη, η φίλη σου. Ή όπως πιστεύουν οι μουσουλμάνοι ο ένας εκ των δύο αγγέλων που στέκονται δεξιά κι αριστερά στους ώμους μας. Ο εκ δεξιών αυτός που γράφει τα καλά, σε παροτρύνει προς το καλό και σε φυλάει απ' το κακό.
" ΄Ηθελα..." γράφει " ν' αρχίζαμε από το Άλφα-Αγαπώ, και να τελειώναμε πάλι στο Άλφα- Αγαπώ, χωρίς ενδιάμεσους σταθμούς στο οδοιπορικό της αλφαβήτου ".

Εκεί να μείνεις Σοφία, στο Άλφα-Αγαπώ και τα ταξίδια και οι σταθμοί στο αλφάβητο να κυνηγούν και να υφαίνουν τις λέξεις σε ποιήματα. Να γίνονται κι αυτά Άλφα-Αγάπη.
Εκεί, πάντα στην αρχή να μείνεις Σοφία, στο Άλφα-Αγαπώ και μαζί σου όλοι εμείς που σ' αγαπάμε.


***


Αμετανόητη γραφή από την Σοφία Στρέζου

Καλησπέρα Σας...Καλώς ήρθατε...
Συχνά με ρωτούν γιατί γράφω. Γιατί αφήνω τις λέξεις να στρωθούν στο χαρτί και να αποκαλύψουν όλα εκείνα που αισθάνομαι, ξεγυμνώνοντας έτσι την ψυχή μου σε κοινή θέα.
Είναι μια ανάγκη και ταυτόχρονα μια δύναμη, που ζητά να ελευθερωθεί, για να εκφράσει το ιδεατό των συναισθημάτων, όσο βέβαια αυτό είναι μπορετό.
Γράφω, για να αντιστέκομαι στον χρόνο, σε κείνη την βιωμένη καθημερινότητα, που επιζητώ να της δώσω μιαν άλλη διάσταση, φερμένη με μια ονειρική διάθεση, για να ομορφαίνω εκείνα, που έτσι κι αλλιώς, δεν μπορώ ν' αλλάξω.
Είναι τα πετάγματα της καρδιάς και του νου, πέρα από τα όρια της συμβατότητας με το εφικτό, για ν' αγγίζω το ανέφικτο, το προσδόκιμο κι έστω για λίγο να ταυτιστώ στο συμπαντικό γίγνεσθαι του λόγου, που καταθέτω σε άδειες σελίδες και γίνεται σαρκωμένος Λόγος,
με πνοή,
με εικόνα,
με δράση.

Κι είναι η έμπνευση, που ξαφνικά κι εκεί που δεν το περιμένω, μου χτυπά απρόσμενα την πόρτα και ζητά να την ακολουθήσω, να την περπατήσω μέσα στα αδιαόρατα, να περιπλανηθώ σε υποσχέσεις ανατάσεων, Υψιπλέουσα σε άστεγο σύννεφο, που περιμένει να κατοικηθεί από μένα, προκαλώντας μια προσωπική αυτοχειρία, ενσώματη, σε σώμα Ποιητικό.
Πολλές φορές είναι η μνήμη, που ζητά επιτακτικά να αναβιωθεί και να αναπλαθεί, αφού βεβαίως έχει καταγράψει τα γεγονότα, ζητά πλέον από απόσταση, να ξεδιπλωθούν εκ νέου, για να ξεφλουδίσουν συγκινήσεις και διάφανα θροίσματα ήχων.

Κι όλα αυτά για να επικοινωνήσω με Σας, που απόψε είστε εδώ αλλά και με κείνους που δεν βρίσκονται ανάμεσά μας, για την χαρά του μοιράσματος.
Γιατί τελικά είναι όμορφο να μοιράζεσαι και ν' ανταλλάσσεις σκέψεις, νιώθοντας γλυκά την ανάσα εκείνου, που ακουμπά λέξεις, που μπορεί να είχαν αφετηρία εμένα, αλλά αγγίζουν κατά ένα περίεργο και συλλογικό τρόπο κι εσάς.

Σας ευχαριστώ πολύ όλους, που απόψε είστε εδώ
για να σπάσουν οι εικόνες
και οι άνθρωποι να αναγνωριστούμε
και να γνωριστούμε σε όμορφα καλέσματα,
για να μοιραστούμε και να συνομιλήσουμε,
όχι πια σε απόσταση,
αλλά να βρεθούμε κοντά στην αλήθεια μας
με Λέξεις Ποιητικές από "ΨΥΧΗΣ ΑΓΓΙΓΜΑΤΑ" ...

Επειδή τα ποιήματα θα αναγνωσθούν χωρίς μικρόφωνο, παρακαλώ θερμά την προσοχή Σας.....Ααα και μην ξεχνάτε τα κινητά σας..



***


Α-φηγηματική του Α - Απαγγελία: Μαρία Παπαδημητρίου

Πόρτες, παράθυρα όλα έκλεισαν
μαζί μ' ένα θλιμμένο καλοκαίρι
που δεν μπόρεσα να το ζήσω
κι ένα φθινόπωρο που φθάνει
θλιμμένο κι αυτό
κλέβει τα όνειρα που είχα για μας
κλέβει χάδια που σούστελνα κρυφά με τον άνεμο
σε κείνες τις νυχτερινές συνεδρίες
τότε που στην αγκαλιά μου σε κράταγα

Τώρα πονάει εκείνο το Α της Α-πουσίας σου
και το Α της Α-πελπισίας με παγιδεύει σε ιστούς
χάρτινα καράβια μου στέλνει
για να ταξιδέψω σε γεύσεις θανάτου
του δικού μου θανάτου
πάνω σε ίχνη από τσαλακωμένα σεντόνια
που αφηγούνται την Α-πόγνωση
του τέλος που ήρθε, πριν γίνει Α-ρχή
από τα Α-ποφλοιωμένα φιλιά
που δόθηκαν σε έρημα κρεβάτια
σε βουβά τριξίματα
να ειρωνεύονται την Α-ναπηρία
μιας κομματιασμένης ψυχής
από τα δικά σου λόγια
από το Α-κίνητο στα μάτια σου
σαν παλιά σιωπηλή φωτογραφία
Α-μίλητη με το βλέμμα εστιασμένο στον φακό
κάποιου πλανόδιου που αιχμαλώτισε την ψυχή
σε παγωμένο φόντο
σαν τ' Α-ποξηραμένα λουλούδια των βάζων
που δεν διψούν πια
σαν επίλογος σε τελειωμένο βιβλίο
μετέωρη εκεί Α-νάμεσα στα χείλη
που δεν τα χόρτασαν

Έμεινα να σε κοιτώ πληγωμένο
σ' όλες τις φωτογραφίες του δρόμου
που είχαν το ραγισμένο σου βλέμμα,
μ' έσκιζαν απροσχεδίαστα
με λιθοβολούσαν τα βλέφαρα
τα κρυμμένα πίσω από τα μαύρα σου γυαλιά
ενώ αιμορραγούσα, ξεψυχούσα με χείλη στεγνά
ικέτευα να φανείς
καταργούσα όλες τις μνήμες
για να ξεγλιστρήσω, ν' αρμενίσω στη σκηνή
με μοναδικό θεατή Εσένα.


***


Χάρτινο το φεγγαράκι - Στίχοι: Νίκος Γκάτσος - Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Ερμηνεία: Ρία Απέργη

Θα φέρει η θάλασσα πουλιά
κι άστρα χρυσά τ' αγέρι
να σου χαϊδεύουν τα μαλλιά
να σου φιλούν το χέρι.

Χάρτινο το φεγγαράκι
ψεύτικη ακρογιαλιά
αν με πίστευες λιγάκι
θα 'σαν όλα αληθινά.

Δίχως τη δική σου αγάπη
δύσκολα περνά ο καιρός.
Δίχως τη δική σου αγάπη
είναι ο κόσμος πιο μικρός.

Χάρτινο το φεγγαράκι
ψεύτικη ακρογιαλιά
αν με πίστευες λιγάκι
θα 'σαν όλα αληθινά. (δις)


***


Απολιθώματα αγάπης - Θεατρική ερμηνεία: Εύα Δήμου

Μη νομίζεις πως χάθηκαν όλα
επειδή ο χρόνος ρυτίδιασε τις αποστάσεις του χάους
μετρώντας το τέλος του σκοταδιού
σε αγέννητη μέρα
με τον θυμό να επιζεί στην αποσύνθεση της οργής
να μαλακώνει, να λιώνει την ένσταση
των τριγμών, των αποδείξεων
αποκοιμήθηκαν
ορίζοντας το όνειρο
μέσα σε βουρκωμένα λόγια ποιητών.

Τότε ήσουν ζωντανός σε απολιθωμένο τοπίο
με παράθυρα ανοιχτά
που εσύ έκλεισες
νεκρώνοντας επικοινωνίες,
στυλώνοντας λέξεις κι αποφάσεις
παρμένες σε ιεροτελεστίες λησμονιάς
διεκδικώντας το τίποτα για σένα, για μένα
χαιρετούσες την αιωνιότητα
από την αναγκαιότητα του χρέους.

Ήδη στο λαιμό την καρδιά κρέμασες
χωρίς αλυσίδα πεθυμιάς
διαλέγοντας την έρημο,
με μυστικά αφανέρωτα
πετάς για το σύννεφο της συνθηκολόγησης
με μοναδικό αντίπαλο εσένα
της αντοχής σου παλιό γνώριμο
τύραννο και δυνάστη
διαγράφοντας ότι αισθάνθηκες
στις οάσεις άπαιχτου δράματος
με το αλάτι της θύμησης σε πληγές
που ακόμα αιμορραγούν.


***


Λέξεις - Απαγγελία: Σοφία Στρέζου

Είναι κάποιες λέξεις που μ' ακολουθούν
σχεδόν με καταδιώκουν
ζητούν να τις συναντήσω
στα θρυμματισμένα μου φώτα
στα θρυμματισμένα μου όνειρα
στα θρυμματισμένα υπολείμματα γυαλιού
που επένδυσα τα τελευταία μου χρώματα
στις άδειες σελίδες
που δεν άφησα να σκονιστούν
και κατέθεσα τις τελευταίες μου σκέψεις
ελλειμματικές όπως πάντα...

Άραγε υπήρχε σημείο διαφυγής
ή μήπως εγώ προκαλούσα τη μοίρα
για να συναντηθούμε;
Μήπως επίτηδες
άφηνα ανοιχτά τα παράθυρα του νου
για να καρφώνονται στα μαλλιά αστέρια
βουτηγμένα πριν
στα μελανοδοχεία της λύπης;

Ήδη ανυπάκουα
χορεύουν το χορό τ' ανέμου...


***

Μη με ψάχνεις - Απαγγελία: Μαρία Παπαδημητρίου

Μη με ψάχνεις...
Ακόμα βαδίζω σ' ευτυχισμένες στιγμές
στη διάνυση
από το χθες ως το σήμερα,
χάθηκα
όταν στους μύθους αφέθηκα,
χωρίς απόσταση
από την ιστορία
που χαρτογραφούσε
σημάδια τοπογραφικά
σε μιαν άνοιξη που έλαμπε
από χρώματα και βεγγαλικά Αναστάσιμα.

Δεν είπα τίποτα
κι όμως χώρεσα
σε μια μικρή ιστορία
με ανθισμένες βιολέτες
ύστερα το κενό...

Κι εγώ που τόσο αγάπαγα τις πτήσεις
δείγματα ανέμου
στα χέρια κουβάλαγα
για να σου φέρω
κι ένα καλοκαίρι αληθινό
με στάχυα στα χέρια
κι ανθισμένα γεράνια στις γλάστρες.

Θα με θυμηθείς ίσως αύριο
την ώρα που χρώματα θα μαζεύεις
για να ζωγραφίσεις σκιές
σε δωμάτια σκοτεινά
κι εφήμερα διήμερα
στα ταξίδια της θλίψης
...στα μάτια σου.


***


Επανάκαμψη πόνου - Απαγγελία: Ρία Απέργη

Σκέφτηκα να απομυθοποιήσω την απουσία
να καταργήσω τις αποστάσεις
στους παραμεθόριους σταθμούς
των αναπάντητων συναντήσεων
ξέροντας καλά
πως ο πόνος θα βρει τρόπους να επανέλθει
δριμύτερος
ισχυρότερος
βασανιστικότερος
ρίχνοντας κι άλλο αλάτι στην πληγή
με αποφόρια λέξεων
ποιητών που δανείστηκες
για να ισχυρισθείς
πως τάχα αγαπάς
το αβίωτο μιας ανάμνησης μελλοντικής
ζωγραφισμένης στα όστρακα των απολιθωμάτων της μνήμης.

Τώρα έμαθα πως θα πρέπει να ανασκευάσω
όλες τις σιωπές
που απομονώθηκαν με κτητικά, ρήματα,ουσιαστικά και ουδέτερα
στη γεωγραφία μηδενικών συναντήσεων
απομνηνεύοντας όλους τους κλεισμένους χρόνους
στη γραμματική και το συντακτικό των αισθήσεων
που άφατο πεπρωμένο
απέρριψε με τρόπο δραματικό
καίγοντας σελίδες
που ήταν ριγμένα
ανυποψίαστα ραγισμένα βλέμματα
μη αντέχοντας να δουν...το τέλος (?)


***


Η μπαλάντα του Ουρί - Στίχοι: Νίκος Γκάτσος - Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Ερμηνεία: Ρία Απέργη

Ουρανέ, όχι δε θα πω το ναι
ουρανέ, φίλε μακρινέ
πώς να δεχτώ άλλης αγκαλιάς τη στοργή
πώς να δεχτώ, μάνα μου είναι η γη
πώς ν' αρνηθώ της ζωής το φως το ξανθό
αχ ουρανέ πόνε μακρινέ

Κάθε δειλινό κοιτώ τον ουρανό,
το γαλανό
κι ακούω μια φωνή,
καμπάνα γιορτινή
να με παρακινεί

Κάθε Κυριακή μου λέει να πάω εκεί,
εκεί, εκεί
που χτίζουνε φωλιά
αλλόκοτα πουλιά
στου ήλιου τα σκαλιά

Ουρανέ, όχι δε θα πω το ναι
ουρανέ, φίλε μακρινέ
πώς να δεχτώ άλλης αγκαλιάς τη στοργή
πώς να δεχτώ, μάνα μου είναι η γη
πώς ν' αρνηθώ της ζωής το φως το ξανθό
αχ ουρανέ πόνε μακρινέ

Κάθε δειλινό κοιτώ τον ουρανό,
το γαλανό
και μια φωνή τρελή
σαν χάδι κι απειλή
κοντά της με καλεί

Κάθε Κυριακή μου λέει να πάω εκεί,
εκεί, εκεί
μου τάζει ωκεανούς
κομήτες φωτεινούς
και ό,τι βάζει ο νους

Ουρανέ, όχι δε θα πω το ναι
ουρανέ, φίλε μακρινέ
πώς να δεχτώ άλλης αγκαλιάς τη στοργή
πώς να δεχτώ, μάνα μου είναι η γη
πώς ν' αρνηθώ της ζωής το φως το ξανθό
αχ ουρανέ πόνε μακρινέ.


***


Αφέγγαρες νύχτες - Απαγγέλία: Μαρία Παπαδημητρίου

Αφέγγαρες νύχτες σαν ξωτικό αιθεροβατείς
στις αυλές τ' ουρανού
να συναντήσεις τα δάχτυλα που έγραφαν
αν κι επιθυμείς να ξεχάσεις
να μη σκέφτεσαι
φερμένο πόνο
όταν χωρίς φραγμούς
την αγάπη σου έδινες
και με κατάρα βαριά την έδενες.

Έστηνες οδοφράγματα εναλλακτικά
με τύψεις κι αποσπάσματα ποιητών
σε παράδεισο κλειστό
αναζητώντας κλειδί για θάνατο
φορεμένο στα μάτια
και ξεχασμένα λόγια πληγής
κλεμμένα
που αθάνατο σ' έχριζαν
τακτοποιούσες ανυπομονησίας συνείδηση
με ακυβέρνητες ανάσες φωτιάς
ψιθυρίζοντας λυπημένα τραγούδια.

Τώρα μόνον φράχτης μικρός
από κόκκινο χιόνι
κρυσταλλωμένο αίμα καρδιάς
σιωπηλό,
απροσπέλαστο
και που να βρεις αλάτι να ρίξεις
να λιώσεις τον πάγο
να ρευστοποιηθεί
να τυλιχθεί
να γίνει καιόμενος αναστεναγμός
στο πικρό στόμα σου.


***

Ραγισμένη θύμηση - Θεατρική ερμηνεία: Εύα Δήμου

Έμεινες ραγισμένη θύμηση
ν' απλώνεται στη σκάλα
εκεί στης κουπαστής το κάγκελο
που κράταγα
την τελευταία ανάμνηση της φυγής σου
κι όταν επέστρεφαν οι νύχτες
έταζαν μορφές και βήματα
στα άδεια σκαλοπάτια.

Πως να εξηγήσεις τα "σ' αγαπώ"
που έσπειρες στην αρχή
κι ύστερα θέρισες με υπεκφυγές τα θέλω σου
στο κεφαλόσκαλο της συγνώμης
τραυλίζοντας το αντίο με παγωμένα μάτια
στα χρονοδιαγράμματα του ψεύδους.

Τώρα μόνος εκθέτεις την ανομβρία σου
στο αστέγαστο του καιροσκοπισμού
μη έχοντας άλλα δάκρυα να δώσεις
κομμάτια δικά σου ριγμένα
στην άβυσσο των αδιεξόδων
παρανοείς,τρελαίνεσαι
στην προσπάθεια να νικήσεις Εσένα.


***


Σε ποιο σύννεφο - Απαγγελία: Ρία Απέργη

Σε ποιο σύννεφο
στάζει συναίσθημα
να το κάνω βροχή
για να ξεπλύνει την ψυχή σου
από την χθεσινή βεβαιότητα.

Είναι μικρές οι λέξεις
και δεν μπορούν
αόρατες πληγές να επουλώσουν
σε κρυφούς έρωτες
ξενυχτούν ονειροπολώντας
πονούν σε άδεια κρεβάτια
σκορπίζουν τη στάχτη τους
ικετεύοντας τους θεούς
να ταξιδέψουν
ως τη μυθολογία των ονείρων.

Είσαι μακριά, πολύ μακριά
κι αν δανείζομαι ρούχο που φόρεσες
είναι για να τυλιχτώ
μη καώ απ' τη φωτιά των αστεριών
που πέφτουν στη πόρτα μου
και μπαίνουν
από τα ανοιχτά παράθυρα.

Όσο κι αν λαχταρώ
να γίνω ρίζα στον κήπο σου
χωρίς ελπίδα
πάλι με παρεσέρνει ο άνεμος
γι' άλλη γή
γι' άλλη πατρίδα.


***


Τόπος ονείρων - Απαγγελία: Μαρία Παπαδημητρίου

Δείξε μου τον τόπο
που πραγματοποιούνται τα όνειρα
δείξε μου ένα ηλιοβασίλεμα
σαν νάναι το τελευταίο,
να μπορώ δηλαδή
να κάνω το "ελάχιστο"
"λίγο" έως "πολύ"
να σκορπίσω νύχτες γεμάτες αστέρια
στο σώμα σου
να φέρω φεγγάρια
στα μάτια σου
για να ταξιδέψω
σε συμπαντικές θάλασσες
στο θόλο τ' ουρανού.

Κι όσα ο έρωτας μας χρωστά
αρνούμαι να τα ερμηνεύσω
αρνούμαι να τοκίσω αισθήματα
σε εποχές απουσίας
σε μετέωρες συναντήσεις
σε χρώματα τέλους
διαγράφοντας σκιές χωρίς όρια
μέσα σε αποτυπώματα σιωπής
σε θρυμματισμένα αύριο...


***


Αθανασία - Στίχοι: Νίκος Γκάτσος - Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Ερμηνεία: Ρία Απέργη

Τι ζητάς αθανασία στο μπαλκόνι μου μπροστά
δε μου δίνεις σημασία κι η καρδιά μου πώς βαστά
Σ' αγαπήσανε στον κόσμο βασιλιάδες, ποιητές
κι ένα κλωναράκι δυόσμο δεν τούς χάρισες ποτές

Είσαι σκληρή σαν του θανάτου τη γροθιά
μα ήρθαν καιροί που σε πιστέψανε βαθιά
Κάθε γενιά δική της θέλει να γενείς
Ομορφονιά, που δεν σε κέρδισε κανείς

Τι ζητάς αθανασία στο μπαλκόνι μου μπροστά
ποια παράξενη θυσία η ζωή να σου χρωστά
Ήρθαν διψασμένοι Κροίσοι, ταπεινοί προσκυνητές
κι απ' του κήπου σου τη βρύση δεν τους πότισες ποτές

Είσαι σκληρή σαν του θανάτου τη γροθιά
μα ήρθαν καιροί που σε πιστέψανε βαθιά
Κάθε γενιά δική της θέλει να γενείς
Ομορφονιά, που δεν σε κέρδισε κανείς.


***


Στάζουν λέξεις τα ποιήματα - Θεατρική ερμηνεία: Εύα Δήμου

Έφτανε ένα καλοκαίρι
για να παγιδεύσει ένα τίποτα
ένα βλέμμα κρυμμένο
σε μοναχικά ταξίδια
εξερευνώντας μια σκιά σε άδειο δωμάτιο
με το φθινόπωρο να φέρνει φθορά
σε πνιγμένες σιωπές
χωρίς να φθάνει η ανατροπή
από την υπέρβαση που δεν έγινε ποτέ.

Έμειναν οι χάρτες που τα λόγια ζωγράφιζαν
όταν ακούμπαγαν στις πληγές
που με δάκρυα πλένονταν
με φωνές
με θυμό
με αγάπη
στάζαν λέξεις τα ποιήματα.

Έφευγαν-γύρναγαν-ξαναγύρναγαν
για να φράξουν αισθήματα
νερά που έτρεχαν αλόγιστα
στο ποτάμι της μοναξιάς
να συλλέγουν
να κάνουν φράγματα
να περισσεύει το κύμα
που στον βράχο έσπαγε
στο τέρμα της απόκρυφης σκέψης
εκεί που το αδύνατο έσμιγε με το δυνατό
κι έπρεπε να αντιμετωπισθεί
ως πράξη αρχής που γίνεται τέλος
χωρίς ελπίδα
χωρίς ίχνη στη διαδρομή
που το ρεύμα ακολουθεί παράφορο
σε ώρες
σε χρόνο
σαν παράλογο
σαν παράνομο
σαν παράπονο
γητεύοντας πληγωμένες αισθήσεις
σε φεγγαρολουσμένα τοπία.


***


Οδός ονείρων - Στίχοι: Μάνος Χατζιδάκις - Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Ερμηνεία: Ρία Απέργη & Εύα Δήμου

Κάθε κήπος έχει μια φωλιά για τα πουλιά
Κάθε δρόμος έχει μια καρδιά για τα παιδιά

Μα κυρά μου εσύ, σαν τι να λες με την αυγή
και κοιτάς τ' αστέρια που όλο πέφτουν σαν βροχή
δωσ' μου τα μαλλιά σου να τα κάνω προσευχή
για να ξαναρχίσω το τραγούδι απ' την αρχή

Κάθε σπίτι κρύβει λίγη αγάπη στη σιωπή
μα έν' αγόρι, έχει την αγάπη για ντροπή

Μα κυρά μου εσύ, σαν τι να λες με την αυγή
και κοιτάς τ' αστέρια που όλο πέφτουν σαν βροχή
δωσ' μου τα μαλλιά σου να τα κάνω προσευχή
για να ξαναρχίσω το τραγούδι απ' την αρχή

Κάθε σπίτι κρύβει λίγη αγάπη στη σιωπή
μα έν' αγόρι, έχει την αγάπη για ντροπή.


***

Παλινδρόμηση - Θεατρική ερμηνεία: Εύα Δήμου

Πάλι σε βλέπω να βουτάς λυπημένα
στην νοσταλγία μιας αβίωτης μνήμης
σε ψιθύρους
που για σένα κάνουν κρότο
σε μέρες πικρές μ' αγκυλωμένα μάτια
σε συρματοπλέγματα διαχωρισμού
των αισθήσεων
των παραισθήσεων
των αναμνήσεων που δεν έζησαν
στο ολοκαύτωμα της πτώσης.

Παλινδρομείς στα άδεια χαρακώματα
με χαρακωμένα μάτια
με φθαρτή ανάσα.

Ίσως τίποτα πια να μην είναι όπως πρώτα
σωπαίνεις
σωπαίνω
σε θρυμματισμένα βράδια
σε απροσδιόριστους σχηματισμούς λέξεων
σε "γιατί" που πονάνε.


***


Μικροί αποχαιρετισμοί - Απαγγελία: Σοφία Στρέζου

Μικροί αποχαιρετισμοί,
κάποιες φορές δεν τους κατανοείς
τους αισθάνεσαι καθώς συμβαίνουν
βαθιά μέσα σου

αποχαιρετισμός θα πει:
σ' αφήνω
να ονειρευτείς
να ζήσεις
να ταξιδέψεις
ν' αγαπήσεις

πάντα θα κουβαλάς στάλες συναισθημάτων
ακόμα κι όταν δεν θα υπάρχω,
στους κύκλους σου θα περιπολώ,
θα ζω με την ανάμνηση
όλων εκείνων που αισθάνθηκα
κι όλα εκείνα που με ανάσα ζεστή
ξεψυχώντας έγραφες

μην επιθυμείς,
μη ρωτήσεις
μη μάθεις ποτέ
πόσο πονάνε οι αποχαιρετισμοί
σε ξεβαμμένα χρώματα σιωπής
νομίζοντας πως δεν έχω τίποτα
εγώ που κράτησα τόσα πολλά
μακρινά μα τόσο κοντινά
έγιναν μυρωδιά σε ρούχο αφόρετο
που δεν ζητάει να φορεθεί
μη τύχει και σβήσει
το άρωμα του ονείρου
που μαζί σου έζησα...


***

Κεμάλ - Στίχοι: Νίκος Γκάτσος - Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Θεατρική ερμηνεία: Ρία Απέργη

Ακούστε την ιστορία του Κεμάλ
ενός νεαρού πρίγκηπα,της ανατολής
απόγονου του Σεβάχ του θαλασσινού,
που νόμισε ότι μπορέι να αλλάξει τον κόσμο.
αλλά πικρές οι βουλές του Αλλάχ
και σκοτεινές οι ψυχές των ανθρώπων.

Στης Ανατολής τα μέρη μια φορά και ένα καιρό
ήταν άδειο το κεμέρι, μουχλιασμένο το νερό
στη Μοσσούλη, τη Βασσόρα, στην παλιά τη χουρμαδιά
πικραμένα κλαίνε τώρα της ερήμου τα παιδιά.

Κι ενας νέος από σόι και γενιά βασιλική
αγροικάει το μοιρολόι και τραβάει κατά εκεί.
τον κοιτάν οι Βεδουίνοι με ματιά λυπητερή
κι όρκο στον Αλλάχ τους δίνει, πως θ' αλλάξουν οι καιροί.

Σαν ακούσαν οι αρχόντοι του παιδιού την αφοβιά
ξεκινάν με λύκου δόντι και με λιονταριού προβιά
απ' τον Τίγρη στον Ευφράτη, απ' τη γη στον ουρανό
κυνηγάν τον αποστάτη να τον πιάσουν ζωντανό.

Πέφτουν πάνω του τα στίφη, σαν ακράτητα σκυλιά
και τον πάνε στο χαλίφη να του βάλει την θηλειά
μαύρο μέλι μαύρο γάλα ήπιε εκείνο το πρωί
πριν αφήσει στην κρεμάλα τη στερνή του την πνοή.

Με δύο γέρικες καμήλες μ' ένα κόκκινο φαρί
στου παράδεισου τις πύλες ο προφήτης καρτερεί.
πάνε τώρα χέρι χέρι κι είναι γύρω συννεφιά
μα της Δαμασκού τ' αστέρι τους κρατούσε συντροφιά.

Σ' ένα μήνα σ' ένα χρόνο βλέπουν μπρός τους τον Αλλάχ
που από τον ψηλό του θρόνο λέει στον άμυαλο Σεβάχ:
«νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί,
με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί»

Καληνύχτα Κεμάλ, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ
Καληνύχτα...


***


Ευχαριστίες από την Σοφία Στρέζου

Δεν ξέρω αν το ταξίδι στις λέξεις τελειώνει ποτέ...Το αποψινό ταξίδι στις δικές μου λέξεις ήταν όμορφο κι ευχαριστώ από καρδιάς όλους εσάς που μαζί μου ταξιδέψατε με Λόγο, με Μουσική, με Δράση..

Ευχαριστώ τον Γιάννη Καλπούζο για την ξεχωριστή συμμετοχή του, που με λόγια καρδιάς άνοιξε την βραδιά.

Την Στέβη Μπουζιάνη, που... είχε την ιδέα να σκηνοθετήσει και να υλοποιήσει τούτη την διαδρομή με αφετηρία τα ποιήματά μου.

Ευχαριστώ τις ηθοποιούς Εύα Δήμου και Ρία Απέργη για της υπέροχες ερμηνείες στα ποιήματα και τα τραγούδια.

Ευχαριστώ την Δημοσιογράφο Μαρία Παπαδημητρίου για την αισθαντική απαγγελία.

Τέλος να ευχαριστήσω το Μουσείο Ηρακλειδών και τον Γενικό Διευθυντή του τον κύριο Νικόλαο Κοντοπρία για την ευγενική παραχώρηση του χώρου και την ζεστή φιλοξενία καθώς και την Λένα Νομικού που μου έκανε πρόταση καρδιάς για να γίνει εδώ η πρώτη και μοναδική παρουσίαση της ποιητικής μου συλλογής " ΨΥΧΗΣ ΑΓΓΙΓΜΑΤΑ ".

Να είστε όλοι καλά!!!

Πρόσκληση Παρουσίασης Σοφίας Στρέζου

Για να σπάσουν οι εικόνες
και οι άνθρωποι να αναγνωριστούμε
και να γνωριστούμε σε όμορφα καλέσματα,
για να μοιραστούμε και να συνομιλήσουμε,
όχι πια σε απόσταση,
αλλά να βρεθούμε κοντά στην αλήθεια μας
με Λέξεις Ποιητικές από "ΨΥΧΗΣ ΑΓΓΙΓΜΑΤΑ" ...

Σας περιμένω!!!

Σοφία Στρέζου