ΜΕΛΙΤΑ ΑΔΑΜ - Νήματα ζωής

ΜΕΛΙΤΑ ΑΔΑΜ - Νήματα ζωής από την Σοφία Στρέζου

Πως πέρασαν τα χρόνια;

Η μνήμη ξεθώριασε τις μνήμες.

Κι όταν περάσουν τα χρόνια, οι μνήμες χάνονται ή μήπως απλά ξεθωριάζουν στα τετράδια της ανάμνησης;

Κι όμως, οι μνήμες είναι οι βραδυφλεγείς αναφλέξεις, που ακουμπούν στη μαγική όσο και μυθολογική σφαίρα αυτών που έχουμε ζήσει. Είναι μια σχεδόν εθιστική συνήθεια, που αποκτάται όσο τα χρόνια φεύγουν για να παραμείνουν ενεργά, όλα εκείνα που ξεχείλισαν συναίσθημα.

Αποτυπώθηκαν για να ανασυρθούν ξανά και ξανά, σε λυτρωτικές ασκήσεις επιβίωσης. Κι όσο κι αν κάηκαν τα χέρια την ώρα της φωτιάς, τα ίδια χέρια από την απόσταση που δίνει ο χρόνος είναι έτοιμα πια, να εξομολογηθούν, να γράψουν «νήματα ζωής», διατηρώντας αναλλοίωτη τη φλόγα που τα έκαψε.

«Νήματα ζωής» είναι ο τίτλος της νέας ποιητικής συλλογής της Μελίτας Αδάμ, που κυκλοφόρησε το 2014 από την ΑΝΕΜΟΣ ΕΚΔΟΤΙΚΗ.

Τα ποιήματά της εμπεριέχουν έναν ιδιότυπο ρεαλισμό, που εκπλήσσει τον αναγνώστη, στη λιτή λυρικότητα της αφηγηματικής έκφρασης.

Κατακερματισμένα συναισθήματα και αισθήσεις σεργιανούν σε περιγράμματα φόβου, αιχμαλωτίζοντας τον χρόνο με τρυφερότητα, στην απλότητα του ποιητικού ήθους της.

Με σεμνότητα στέκεται στις εκβολές της ποίησης, νιώθοντας επίμονα την αμφιβολία για τον αν θα πρέπει να κολυμπήσει στη ροή της.

Κι όμως, τα υλικά της γραφής είναι πλούσια σε συγκινήσεις, καθώς κάτι οδυνηρό κρύβεται πίσω από τις λέξεις που της δίνουν την απαραίτητη αντοχή στον πόνο.

Έτσι, σε πολλά ποιήματά της μετατρέπει τον ρεαλισμό σε υπερρεαλισμό, για να αναδειχτεί το δικό της ποιητικό θαύμα!

Κι όταν κάτι συγκλονίζει την ψυχή της, εκείνη κατορθώνει να αναδομεί τα χαλάσματα μιας κατάρρευσης, στην εύθραυστη επικράτεια των ερειπίων.

Αν και η Μελίτα Αδάμ διατηρεί μία ισορροπημένη σχέση με την πραγματικότητα, εν τούτοις, δεν απωθεί την μνημητική εξιστόρηση γεγονότων και περιστατικών που συντάραξαν την ζωή της. Την καταγράφει για να αποδώσει στο συναίσθημα την διάσταση που του αναλογεί με ποιητικό τρόπο.

Άλλωστε, καυτή παραμένει η  θερμοκρασία στις συγκινητικές αναπολήσεις του παρελθόντος.

Η ποιήτρια μεγάλωσε, διασχίζοντας γκρίζες αλλά και χρωματιστές πορείες που την σημάδεψαν. Πάντα μέσα της διατηρούσε μια υποψία φωτός να την καθοδηγεί για ν’ αποτρέπει τα βήματά της, από αποκλίνουσες συμπεριφορές. Να την φωτίζει, αλλά και να την ζεσταίνει σε ώρες που όλα ήταν ή φάνταζαν φθαρμένα -  εξασθενισμένα. Έμαθε να τα καλωσορίζει και να κουβεντιάζει μαζί τους. Η ίδια πιστεύει πως πρέπει να είμαστε έτοιμοι στα δύσκολα και ρεαλιστικά να τα αντιμετωπίζουμε.

Οι αντιξοότητες της ζωής είναι για να τις υπερβαίνει ο άνθρωπος! Με αυτό τον τρόπο, μπορεί να τις πολεμήσει, για να κατακτήσει στην πορεία το όνειρό του.

Τούτο βέβαια δεν είναι εύκολο!

Η πίστη στην ελπίδα θα δώσει  φτερά στην αγάπη, για να ξεπεραστούν οι προκλήσεις και να οδηγηθεί στην ασφάλεια ειρηνικών δρόμων. Γιατί, καμιά μάχη δεν δίνεται αν πρώτα δεν εξασφαλίσει κανείς την πεποίθηση, πως η νίκη είναι μαζί του.

Η Μελίτα Αδάμ αν και για χρόνια αυτοεγκλωβίστηκε μετά από μια δύσκολη περιπέτεια με την υγεία της, αλλά και τον θάνατο του αγαπημένου της συζύγου - υπήρξε ο μέντοράς της - κατάφερε να ακολουθήσει το όνειρό της. Η συγγραφή έγινε ανάγκη και μοίρα για να απορρίψει αρνητικά συναισθήματα, που αγκομαχάνε στις ανηφοριές της ζωής.

Τώρα πια, δεν αναζητεί να ανακαλύψει μακρινά αστέρια. Αντίθετα, αναζητά την ευτυχία στις μικροχαρές και στα χαλάσματα των αισθήσεων.

Επειδή ακριβώς, «οι χαρές της νιότης πέταξαν»!

 Οι χαρές

της νιότης

πέταξαν

στο πέλαγος

Έφυγαν

κυνηγημένες

από τους φόβους.

Σιγή…

Το σώμα

πέρασε στη λήθη.

Πίσω απέμειναν

βήματα

λασπωμένα.

Αχνάρια

μιας ζωής

γεμάτης ονειράματα.

Η Μελίτα Αδάμ καθ’ όλη την διάρκεια της ζωής της ήταν και εξακολουθεί να είναι δοτική.

Με περιορισμούς στα δικά της «θέλω»!

Ωριμάζοντας κατάλαβε, πως είχε κρυφτεί πίσω από αυτούς που αντανακλούσαν τα «πρέπει», στην εποχή και στις συνθήκες που επικρατούσαν. Πλήρωσε και πληρώνει ακριβά το τίμημα.

Το πρόστιμο μιας ζωής, καλύπτοντας επιμελώς προσωπικές ανάγκες έκφρασης.

Γι’ αυτό και άργησε πολύ να εκφράζεται με τον γραπτό λόγο και να ελευθερώνεται, ανακτώντας τον έλεγχο του εαυτού της.  

Άρχισε σιγά-σιγά να αφυπνίζεται η δυναμική ενός ανήσυχου πνεύματος. Ανακάλυψε και αποκάλυψε τον εαυτό της.

Άρχισε, δηλαδή, να ταυτίζεται με τα λόγια του μεγάλου μύστη George Gurdjieff (Ελληνο-Ᾱρμένιος φιλόσοφος  και πνευματικός δάσκαλος): «Εγώ είμαι», «Εγώ μπορώ», «Εγώ θέλω». Αν «Εγώ είμαι, τότε μόνο «εγώ μπορώ». Αν «εγώ μπορώ», τότε μόνο αξίζω και έχω το αντικειμενικό δικαίωμα να «θέλω».

*

Περιόρισα τα θέλω

Με κόστος

τώρα πια δεν θυμάμαι

 Ωρίμασα

Ήταν το τίμημα μιας ζωής

σε ό,τι έδωσα

Οι απώλειες σημάδεψαν την προσωπικότητά της, χαράζοντας πληγές και ανεξίτηλα ερωτηματικά. Τραυματίστηκε ψυχικά και υπέφερε σωματικά από την ωδίνη.

Παρ’ όλα αυτά, όπως λέει κι ο ποιητής Μίλτος Σαχτούρης:

«πρέπει

έστω και με σπασμένα φτερά

να πετάω»

Δεν ωφελεί να διαιρούνται οι πόνοι που πολλαπλασιάστηκαν, στις κατακόμβες της ψυχής. Σε απροσδιόριστο χρόνο τους μεταμφιέζει,  για να μπορέσει ν’ αντέξει το βάρος μιας απώλειας, έξω από επιτρεπτά όρια και κώδικες.

Επιθυμεί να αισθανθεί την αξία της ζωής, οδοιπορώντας στο μαρτυρικό δρόμο των «γιατί»,  που βασανίζουν τον νου. Με οδηγό  το ένστικτο της επιβίωσης, ιεραρχεί ξανά προτεραιότητες, εποπτεύοντας τη ζωή.

Ο αναστοχασμός της απώλειας θα την φέρει μπροστά σε νέες αποκαλύψεις, καταργώντας μια ληθαργική κατάσταση που για καιρό είχε πέσει.

Αποβάλλει το «αγανακτικόν ήθος» κατά πως λέει ο Πλάτων.

Αρχίζει ξανά να διαχειρίζεται ματαιώσεις, αναλαμβάνοντας ώριμες αποφάσεις, με συγκεκριμένες κατευθύνσεις, εξοστρακίζοντας άγονους θυμούς που την είχαν καταβάλλει.

*

Απόλυτη ησυχία

σαν να μην υπήρχε το χθες

 ούτε το αύριο.

Άξαφνα

ένας γδούπος

Η συντέλεια του κόσμου.

Βήματα στις σκάλες

Παιδικές φωνές

Υστερία

Π έ θ α ν ε!

Τον βρήκαν

σε μια λίμνη αίματος

Όλοι σιώπησαν

Οι ενοχές τους έπνιγαν.

Ποιος έφταιγε;                                                       

Η Μελίτα Αδάμ θα αφήσει το σκοτεινό παρελθόν για μια καινούργια θέαση στον ουρανό της ελπίδας.

Εκ νέου, θα συνθέσει συντρίμμια, γιατί είναι φτιαγμένη από την ύλη των δέντρων που δεν βολεύονται (παραφράζοντας τον στίχο του Γιάννη Ρίτσου).

Θα υπερασπισθεί το όνειρο, ξυπνώντας από την νάρκη που η απάθεια για πολύ καιρό την έσπρωξε σε ακοίμητο ύπνο.

Οι στίχοι θα αναστήσουν την κοιμισμένη ψυχή, κυοφορώντας ποιήματα ανάτασης στα νερά του εφήμερου ποταμού που ρέει ζωή!

*

Νήματα ζωής

Απλωμένα

στη σκιά των ονείρων

Ποτισμένα

με «θέλω»

του άλλου εαυτού

Λιπασμένα

με αναστολές

Γέμισαν ανθούς

τα λιβάδια της ψυχής.

Γονάτισα

στην ομορφιά τους

Έκοψα

κρίνους, ασφόδελους*

Τους απόθεσα

στη μεγαλοσύνη

της άδολης σκέψης

Ξάπλωσα

στην αλμύρα

γεύθηκα

τη γλύκα που ανέδιναν

μύρισα

την  ευωδιά τους

μπήκα

στους μίσχους.

Οι κάλυκες έκλεισαν

Ένας άλλος κόσμος

υποδέχθηκε

την καμένη σάρκα

Δροσοσταλίδες

πάνω στα πούπουλα

αγκάλιασαν

το κορμί.

Η ζωή του χθές

έφυγε

Ο άλλος εαυτός

άδειασε

Κουφάρι διπλωμένο

στις όχθες του ποταμού

στα λασπόνερα μιας ζωής εφήμερης.                                              

                           

[Ασφόδελος: ποώδες φυτό με λευκά και κίτρινα άνθη το οποίο κατά την αρχαιότητα συμβόλιζε το πένθος. Ο λαός το λέει σπερδούκλι.]

Όλη της η ζωή μια «άσκηση υπομονής/σε αλγεβρικές εξισώσεις/                        

 με  άγνωστο Χ, εσένα».

Ο έρωτας και η αγάπη του συζύγου της Γιάννη, της χάρισαν την πληρότητα που επιθυμούσε. Πενήντα πέντε χρόνια κοινού βίου, κερδισμένα μέσα στην αμοιβαιότητα μιας σχέσης μοναδικής,

- κατέρριψαν περίτρανα το ανέφικτο – κοινωνώντας ζωή.

Κι όταν ο ήλιος της έδυσε, βρήκε την δύναμη και το κουράγιο να σταθεί ξανά στα πόδια της.

Ξέρει καλά, πως η ανθεκτικότητα στην υποταγή εμπεριέχει θάνατο κι εκείνη έχει ακόμα χαρές και λύπες να ζήσει.

   

*

Ο ήλιος έδυσε.

Η μορφή σου χάνεται

στη σκιά των δέντρων.

Εγώ

γυμνή

ξεχασμένη

στην άκρη του δρόμου

προσμένω απαντήσεις.

Άσκηση υπομονής

σε αλγεβρικές εξισώσεις                         

 με άγνωστο Χ, εσένα.        

Η Μελίτα Αδάμ ταξιδεύει με τον άνεμο την ανεπιτήδευτη απλότητα της συνείδησής της, ώσπου να γίνει «(έγινα) ένα με τη γη».

 Η εμπιστοσύνη στην ελπίδα ανοίγει την πύλη της αισιοδοξίας, αναζητώντας το θαύμα της πνευματικής της εξέλιξης.

Άλλωστε, το σύμπαν συνηγορεί στις απαξιώσεις της απογοήτευσης, καταργώντας τους δαίμονες μιας απερίφραστης θλίψης.

*                 

Ταξίδεψα

με οδηγό τον άνεμο.

Έγινα ένα με τη γη.

Οι παλμοί της, παλμοί μου

Ζευγάρωσα στα ατλαζένια νερά

κάπου κοντά

στο ακρωτήρι της Ελπίδας.

Στον Άνεμο

Η ποιήτρια, με αυτοαναφορική προσέγγιση, προσπαθεί να καλύψει ενδιάμεσους σταθμούς, καταργώντας  μνησιπήμωνους* πόνους. (*μνησιπήμων πόνος: πολυκαιρισμένη ανάμνηση που έπαψε να ανακαλείται)

Το θυμικό σε εμβρυακή θέση χαλυβδώνεται για να μπορεί να πετά ξανά στη χώρα των ονείρων.

Χωρίς εισιτήριο φεύγει απλά για το αύριο, προσκαλώντας ερεθίσματα, που τα μετατρέπει σε νέα συνθήκη προσανατολισμού, που επαναφέρουν την δημιουργική της ισορροπία.

Γιατί, όπως λέει ο Rainer Maria Rilke

«Ίσως η δημιουργία να μην είναι παρά μια πράξη βαθιάς μνήμης».

*

Εκεί μέσα στη φωλιά μου

κείτομαι ολόμονη

σε θέση εμβρυακή.

Το κορμί μου

να περπατήσει δε μπορεί.

Μα ο νους

άξιος καραβοκύρης

σε τόπους απόμακρους

ονειρικούς

την αύρα μου πηγαίνει

κι ανάλαφρα

τους πόθους μου

σε  άγνωστα

σοκάκια οδηγεί.

Για τούτα τα ταξίδια

εισιτήριο δεν βγάζω.

Πετάω, φεύγω.

Δεν χρήζει φύλλα δάφνης

να μασώ

μήτε θυμίαμα μαγικό

να ανασάνω.

Έτσι απλά φεύγω

για το αύριο.

ΣΟΦΙΑ ΣΤΡΕΖΟΥ - Εκλεκτικές Συγγένειες (Αισθητικό Δοκίμιο)

Αισθητικές Αναλύσεις Δημιουργών Β΄ Τόμος

Σε σελίδες

ανακαλύπτονται και αποκαλύπτονται

Εκλεκτικές Συγγένειες…

που πληρούν

την εσωτερική διάσταση ανθρώπων

ακολουθώντας μοναδικά ταξίδια

με μοναχικές πορείες

σε πέλαγα σκέψης

Εκλεκτικές συγγένειες, είναι οι πνευματικοί και ψυχικοί δεσμοί, που ενώνουν ανθρώπους, σε απρόβλεπτες συναντήσεις. Είναι η αδιόρατη επιλεκτικότητα  «στο εκλέγειν», που συμπίπτει με μια περίεργη και ανεξήγητη έλξη.

Έτσι, αναπόφευκτα δημιουργούνται κοινωνικοί δεσμοί, που δεν περιορίζονται σε δεσμούς εξ αίματος. Βασίζονται σε μια ισχυρή και κωδικοποιημένη επικοινωνία μεταξύ εκείνων, που αισθάνονται βαθιά τούτο τον σύνδεσμο, ο οποίος μακροπρόθεσμα τους ενώνει. Τούτοι οι σύνδεσμοι γίνονται ισχυροί, χωρίς να υπονομεύουν ή να υπονομεύονται από την εκάστοτε προσωπικότητα, που τους δημιουργούν. Τότε προκύπτουν συμπλεύσεις στα ανώτερα στρώματα της ταύτισης και της αναδημιουργίας, όχι λόγω της ανταγωνιστικότητας, αλλά λόγω της ευγενούς άμιλλας που τους διακατέχει. Είναι ο τεκμαιρόμενος σεβασμός, ο οποίος έχει καταξιωθεί μεταξύ των πνευματικών ανθρώπων. Οι αισθητικές εμπειρίες του ενός, αναστοχάζονται από τον άλλον, στην αναζήτηση νέων ορίων πλεύσεων της σκέψης. Έτσι, ο νους αποκτά την ελευθερία για νέα διανύσματα, με πειραματισμούς και αποκλείσεις, σε ότι δεν θεωρεί «Ορθόν». Γίνεται υπέρβαση του περιοριστικού ορίου που τίθεται σε δομές, για να αναπτυχθούν και να φανούν νέες εκφάνσεις της αναστοχαστικής ελευθερίας, αναζητώντας το αισθητικό ιδεώδες.

Αναπτύσσονται συλλογικοί ευγενείς στόχοι που εμπεριέχουν ατομικούς συλλογισμούς, στις παράλληλες πορείες και διαδρομές που ακολούθησαν.

Τι κι αν οι δρόμοι ήταν διαφορετικοί;

Η ανάβαση ήταν το ίδιο σκληρή και επίπονη στο δρόμο προς την κορυφή. Γεύτηκαν τις ίδιες χαρές από τα αγναντέματα στις παρυφές και στις πλαγιές, κατά την αναρρίχηση. Οι ανατροπές επέρχονται με την διαλεκτική και τα επιχειρήματα, για να καταλήξουν στην αυτοπραγμάτωση του στοχασμού. Γιατί οι ιδέες εντάσσονται ή μάλλον οφείλουν να εντάσσονται στην πνευματική εξέλιξη του ανθρώπου. Να χρησιμοποιούνται για την βελτίωση και την ανάταση αυτού.

Η απλή και εμπεριστατωμένη μεθοδολογία, θα επιτρέψει να γίνει προσβάσιμη η μελέτη των στοιχείων, για την απόκτηση και κατάκτηση ιδεών, αποτέλεσμα βαθιάς μελέτης και διείσδυσης στο κόσμο των ιδεών. Οι διανοητικές κατασκευές φέρνουν την στοχαστική και φιλοσοφική θεμελίωση του ορθολογισμού, ώστε να δοθούν λύσεις σε προβλήματα διανόησης, παίρνοντας έλλογη μορφή, επαναεπενδύοντας στη σκέψη. Γιατί η σκέψη τροφοδοτείται από πεδία αφανέρωτα που αποκαλύπτονται, καθώς συνομιλεί ουσιαστικά με πνευματικούς δασκάλους, στην διαλεκτική των εσώτερων διεισδύσεων. Τούτη η διαλεκτική, γονιμοποιεί συναντήσεις με σημαντικούς εκπροσώπους της διανόησης. Αλληλοεπηρεάζονται, καθώς συναντιούνται στην «αρχή μιας ευφλεκτότητας», αποκαθιστώντας αλήθειες. Τοποθετούν, δηλαδή, τον πρώτο λίθο στα θεμέλια της ιστορικής συνέχειας, του «στοχάζεσθαι δια του φιλοσοφείν» και την εγκάρσια τομή του.

Αναλύσεις επί αναλύσεων γίνονται συνθέσεις μετασχηματισμένες, για να αποκαλυφθεί η ουσία του όλου, στην ανάπτυξη της φιλοσοφικής σκέψης. Πραγματοποιείται η αντανάκλαση της εσωτερικής συνάφειας των δεσμών, εκεί που το αφηρημένο συγκεκριμενοποιείται. Η ανέφικτη διαφορά μεταξύ των μελών γίνεται προσεγγίσιμη και εφικτή, καθώς πλέον, δεν υφίσταται η απομόνωση του ιδεατού της γνώσης. Επιστρατεύεται η διαλεκτική, για την κατανόηση της γένεσης της σκέψης και η περιπλοκότητα αυτής. Ξεδιαλύνεται με τον Λόγο, διαμορφώνοντας  μια νέα διαλεκτική, αποκολλημένη από την περιττολογία. Η χαώδης αντίληψη γίνεται ρήση, στην αισθητική μορφολογία του νοείν. Επαρκώς αναπτύσσεται για να μεταδοθεί εκ νέου, αφού προηγουμένως έχει αναπτυχθεί και ωριμάσει η νοητή απεικόνιση του αφηρημένου, που μετασχηματοποιείται σε συγκεκριμένο.

Αποκαλύπτονται συσχετισμοί στις ομόλογες λειτουργίες του πνεύματος. Αν και αναντίρρητα αυτονομούνται, εν τούτοις υπόκεινται σε αμοιβαίες εξαρτήσεις. Όταν υπάρχει μια οξύτατη κριτική διάνοια, μοιραία αποζητά το όριο της καμπύλης, στο βαθύ και πλούσιο αίσθημα της γνωστικής επάρκειας. Τότε φωτίζονται οι συγκλίνουσες και αποκλίνουσες αιχμές, στα παράγωγα της νόησης. Είναι ο απόλυτος εποπτικός συνδυασμός, που ασκείται σε γνωστά και άγνωστα πεδία. Ακαταπόνητα, υπομνηστικά και ταυτόχρονα επεξηγηματικά, αξιολογούνται από τις πλευρές των μελών μιας εκλεκτικής συγγένειας. Τα πεδία διαφωτίζονται, αναλύονται, ερμηνεύονται, επιχειρώντας πρωτότυπες και εύστοχες τοποθετήσεις. Είναι οι μαχόμενοι στοχαστές της αλήθειας τους και της αλήθειας του κόσμου τους. Η φιλοσοφική σκέψη, συνδυάζεται εύστοχα με την ένστικτη κριτική ενόραση των συνειδήσεων, ακολουθώντας ρεύματα προσανατολισμού και κατεύθυνσης της νόησης, για να παραχθεί η γνώση.

Τούτη η διερεύνηση, μόνον καλά αποτελέσματα έχει να επιδείξει και να φέρει.

Τι κι αν πολλές φορές, φανερώνεται μια σχηματική διαίρεση;

Η πολυμέρεια είναι σύμφυτη με την ανάπτυξη όσο και με την διάσπαση. Υπάρχει η συνθετική έφεση στην διευρυμένη εποπτεία, για την σωστότερη απόδοση και ερμηνεία, του επιμέρους έως και ελάχιστου στοχασμού. Η ρητορική που αναπτύσσεται, ενισχύει την εκλεκτική συγγένεια, από τον πλούτο των επιχειρημάτων και την ευκινησία της γλώσσας στην ανάπτυξή της.

Η πολυποικιλότητα των ιδεών, φαίνεται πως συνοδοιπορεί με την διανοητική έξαρση, στην ανεξάντλητη γονιμοποίηση του ιδεατού που μεταλλάσσεται σε τεκμήριο γνώσης. Γίνεται επιτακτική η αναγκαιότητα της επικοινωνίας και επέρχεται δέσμευση και ισχυρή υπόσχεση, για το μέλλον της συνέχισης του εκλεκτικού συγγενικού δεσμού. Διανοητικά διανύσματα υπογραμμίζονται, καθιερώνοντάς τα ως νέα. Γίνεται αξιολόγηση, ώστε να  αναγνωρισθεί η ιδιοφυική αξία εκείνων που συνδιαλέγονται. Για να διατηρηθεί ο λόγος, κατανοητός και αμετάθετος στις ρωγμές του χρόνου.

Η εκλεκτική συγγένεια δεν αρνείται την επιμέρους υποκειμενικότητα, που δεσπόζει σε τοποθετήσεις. Ίσα-ίσα την σέβεται και την υποστηρίζει, γιατί μέσα από αυτή θα προκύψει η αντικειμενικότητα και η εφαρμογή της σε νέους κανόνες σκεπτικιστικής δράσης, χωρίς οι ακρότητες να συνθλίβουν την άνθησή της. Ανεξάρτητη και εποικοδομητική θα ξεκινήσει

α-φανατικά την επισκόπηση της ολότητας αλλά και της επιμέρους εκκίνησης της σκέψης. Χωρίς υποφαινόμενους διδακτισμούς, η αλήθεια από μόνη της, έτσι κι αλλιώς, όταν ανασυρθεί… λάμπει.

Η υπαρξιακή αγωνία των μελών, επιτελείται ως ανώτερο ήθος του λόγου, συμβαδίζοντας με την βαθιά πνευματικότητα και αξιοπρέπεια, εκείνων που επιμένουν να διασχίζουν αδιάσχιστους δρόμους, στην ιδεογραφία του Λόγου. Η φιλεύρενη ανησυχία του καθενός και η έμφυτη κλίση σε ενδοσκοπήσεις, δίνει τους καρπούς της σύγκλισης, στις αθροιστικές δοκιμές της έλλογης διανόησης.

Δεν έχει σημασία η χρονική συμπόρευση. Σημασία έχει η σύμπλευση στην ουσία της σκέψης. Είναι τα σιωπηρά ή προφορικά δοκίμια, που αναπτύσσονται κατά την σύμπλευση εκλεκτικών συγγενών, στην ακρώρεια του λόγου.

Διαδοχικά επέρχονται προσεγγίσεις, στις κορυφώσεις της καμπύλης, σε ομοιογενείς ψυχισμούς, με ενδιάμεσες κάμψεις κάποιες φορές. Η αμφιταλάντευση είναι το στοιχείο, που φέρνει στο τέλος τη δικαίωση του νου και της σκέψης του. Οι δυαδικές συναντήσεις, εξισορροπούνται στην κατάληξη των νοημάτων. Το προνόμιο της αυτογνωσίας, είναι η πολυτέλεια που αποκτήθηκε μετά από βάσανο ενδοσκόπηση, στα άναρχα της ψυχής και του νου. Για να μπορεί ο στοχασμός προοδευτικά και αθόρυβα, να ακολουθεί το συμπαντικό υπαινισσόμενο πεδίο της γνώσης. Η ενστικτώδης αμφιβολία γίνεται επίτευγμα, στην ανερμήνευτη συμπαντική πραγματικότητα. Γίνεται καθολική και ερμηνεύσιμη, καθώς μάχεται με πάθος, για την αποκατάσταση της αισθητικής όσο και συγκινητικής αλήθειας και το ιδανικό της. Η αδόκιμη και ασυμφιλίωτη συγκατοίκηση σε χρόνους άχρονους, φέρνει κοντά πνεύματα ξένα μέχρι χθες, που τώρα αποκτούν συγγενική ιθαγένεια. Έτσι, ξεκινά άλλο ένα ταξίδι στον κόσμο των ιδεών και των φιλοσοφικών προβλημάτων. Γιατί οι ιδέες επωάζονται ερήμην, των συνταξιδιωτών. Ανακαλύπτονται αργότερα, καθώς αποκαλύπτεται η μεταξύ τους συγγένεια. Απαιτητικά διεκδικούν να συνομιλήσουν, στα λεκτικά γεωγραφήματα της νόησης.

Με ευθυκρισία αντιμετωπίζεται, η συμπτωματική αναρρίχηση, στις στοχαστικές και φιλοσοφικές αξιώσεις. Οι παραλληλισμοί στις ρητορικές εκτάσεις, γίνονται εναλλακτικές προτάσεις, στην ανεύρεση της αλήθειας. Η στερεότυπη πραγματικότητα, μπορεί να χωρέσει ή μάλλον επιβάλλεται να χωρέσει, νέες αφορμές διανόησης και τάσεις κατά την ανάγνωση. Γι’ αυτό και είναι επιτακτική η συνέχεια της ελληνικής γλώσσας -της αρχαιότερης ομιλούσας- για την εκφορά του λόγου. Αντλούν στοιχεία από την γλώσσα του Ομήρου και τα εντάσσουν στην σωστή ορθογράφηση του Λόγου. Αισθητικοποιείται και γράφεται, προκαλώντας συγκίνηση, από την συμπύκνωση των νοημάτων. Οι κοινές συναντήσεις των εκλεκτικών συγγενών φέρνουν, το αίσθημα του ωραίου, του ελκυστικού, στην άρτια ανασκευή του. Η αρμονία είναι η κατακλείδα, στις βασανισμένες ενδότερες καταδύσεις. Οι εγκεφαλονοητικές και ψυχικές εξάρσεις, συγκινούν τους ευπαθείς της αναλυτικής σκέψης και της συγκρατημένης εκπόρθησης της γνώσης. Γιατί όπως είπε και ο André Gide νομπελίστας Γάλλος συγγραφέας:

 

«πως όσο βαθύτερα προχωρούμε στον εαυτό μας, τόσο στερεότερα αποκατασταίνουμε τους δεσμούς μας με τους άλλους ανθρώπους»
Οι εκλεκτικές συγγένειες δεν επιθυμούν την αποϊέρωση όσων έχουν προηγηθεί. Αντίθετα επεκτείνουν τις σκέψεις και τα θρύμματά τους, από Μεγάλα Μεγέθη. Συμπορεύονται μαζί τους, δίνοντας νέα πνοή και υπόσταση, στα γεμάτα από την αιώνα ουσία νοήματα. Τα ξεχασμένα και όχι λησμονημένα, γίνονται γεννήματα από την παρακαταθήκη που άφησαν. Η προσφορά τους παραμένει και θα παραμένει ανεκτίμητη, σε τωρινούς και μελλοντικούς χρόνους, υπηρετώντας τον Άνθρωπο. Οι εκλεκτικοί συγγενείς, αναγνωρίζουν το Μεγαλείο της προσφοράς Τους, επιζητώντας την αυτογνωσία και την διείσδυσή τους σ’ αυτήν.

Είναι οι πρώτοι που τολμούν την αυστηρή αυτοκριτική, σκεπτόμενοι με δέος την διάνυσή τους, στα λόγια Μεγάλων Πνευματικών Αξιών. Με σεβασμό οι ευαίσθητοι υπηρέτες της νόησης, εκπαιδεύονται στα κυρίαρχα μονοπάτια εκείνων, που βάδισαν πριν από αυτούς. Οι σκέψεις και τα λόγια τους, είναι η δροσιά στην πνευματική ανομβρία.

Τι και αν οι ζωές τους είναι βαθιά μελαγχολικές;

Τι και αν κάποιες φορές ο λόγος γίνεται λυγμικός;

Για εκείνους είναι η λυτρωτική και απενεχοποιημένη τροφή, για νέες σκέψεις και καταδύσεις, στα άδυτα του νου. Η ψυχική και νοητική ανάταση είναι το ζητούμενο. Είναι οι μυημένοι της πνευματικής και πολιτισμικής ολότητας των ιδεών. Χωρίς ίχνος ατομοκεντρισμού, επικεντρώνονται στο πραγματικό νόημα της ιδέας και της κατανόησής της. Την ανιχνεύουν και την υπηρετούν. Συνωμοτικά την απογειώνουν, για να εκτιναχθεί και να ριζώσει εκ νέου στις ψυχές των ανθρώπων. Γιατί οι ψυχές διαθέτουν πολλές ιδιότητες και μέσα τους κλείνονται εμπειρίες και πάθη, κραδασμοί και πολύτιμα υλικά, που επιβάλλεται να ανιχνευθούν με σοφία και γνώση.

Οι εκλεκτικές συγγένειες είναι εδώ… ας αναζητηθούν, για να ανακαλυφθεί ο κοινός ιδεολογικός πυρήνας, στα βαρυτικά πεδία της γνώσης.

Οι εκλεκτικές συγγένειες είναι εδώ… για τους υποψιασμένους, που κινούνται σε απερίφραχτες εκτάσεις.

Οι εκλεκτικές συγγένειες είναι εδώ… για να επισφραγίζουν την

ενοποίηση, επαναπροσδιορίζοντας ζωές.
(c) Σοφία Στρέζου