ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΛΑΖΗΣ-Το κόκκινο βιβλίο

Τρεις ποιητικές συνθέσεις καλωσορίζουν τον αναγνώστη του *Κόκκινου Βιβλίου* που κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 2009 από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ. - Η απέραντη ποικιλία της μοναδικότητας - Το Κόκκινο Βιβλίο - Αργοναυτική Επιστροφή.
Σαν φωτογραφίες κρυμμένες πίσω από ξεχασμένες στιγμές σε παίρνουν τα ποιήματα και σε παρασύρουν πίσω από τους μύθους, την ιστορία, τα παραμύθια. Ακολουθείς τη σκέψη τους, τον συλλαβισμό των στροφών σαν δραπετεύουν στο όνειρο, στη μοναδικότητα των στίχων τους.
Πλανεύουν αισθήσεις με το μέτρο μιας κατοχικής δεκτικότητας σαν γεννιούνται τα θαύματα από φως κι απλά κατακτώνται σε συμπαντικές διαδρομές.
Οι λέξεις περνούν μέσα από στρογγυλούς ήλιους λέγοντας καλημέρα στο όνειρο. Ήχοι που ανταποκρίνονται σε μια αύρα εσπερινή την ώρα που η μοίρα διαβάζεται κι η νύχτα κουβαλάει τη σιγή των κορυφών της πόλης σε πολύβοους δρόμους.
Ποιο ήταν το κίνητρο, ποια η ενσυναίσθηση του ποιητή που τον κυνηγούν "οι κρυστάλλινες σκιές του Μποντλέρ" και "οι εφιάλτες της Πλάθ" για να καταθέσει τον Λόγο των θαυμάτων του; Γιατί τα θαύματα του Δ.Π. χειρουργούν σε γλυκά βλέμματα αγαλμάτων. Κι είναι δικά του αμαγάλματα που κρατούν της ψυχής του το μαχαίρι και πληγώνουν τον ποιητή και τη μνήμη που σιγά σιγά κυοφορείται. Όλες οι αποστάσεις τρυπούν το ταβάνι για να μπει το φως, να ξημερώσει.

Η Αγία Ελλάδα

Κομματισμένα φαντάσματα
στις επάλξεις προσόψεων
ψυχές χωρίς φτερά
κάτω απ' τα σύννεφα
σαν τη μαυρίλα της βροχής
στο σάπιο γαλάζιο

φαρμακωμένες μέρες συνωστίζονται
πριν πέσουν στη θάλασσα
-στο 'πα
η Σμύρνη καίγεται-
μια ακτίνα αλησμόνητη
σαν τους προφήτες που θυμούνται
πότε τους άγγιξε
για τελευταία φορά ο θεός

Η μνήμη ουρλιάζει
κι είναι λιοντάρι στην ψυχή
ο βρυχηθμός του πόνου στα κόκαλα
το φθαρμένο δέρμα
των καταπατημένων Ελλήνων
η ακαμψία της ιστορίας
στον έσχατο καρκίνο
που βγάζει ο θάνατος
της εξαπατημένης γενιάς
που κεντά
σ' ένα κίτρινο Πάσχα το Χαίρε

Μίλησε ο ποιητής για την απατημένη γενιά, τη γενιά μας που γι' άλλα αντιστάθηκε κι άλλα τελικά συνάντησε, δέχθηκε, στο τέλος σιώπησε. Η αλήθεια του πονάει, μια ανοιχτή πληγή μας ταξιδεύει νύχτα-μέρα. Κοιμάται σε χέρια κι αγρυπνά σε μάτια εν αναμονή του θαύματος.

Οι φωνές των πληγωμένων

Βεληνεκές του άγνωστου
οι φωνές των πληγωμένων

Η μυρουδιά του ανθρώπου
αλλάζει την τάξη σε τάξη
ταχτοποιεί τα φεγγάρια στις ειδήσεις

Συνεχίζει την μοναχική πορεία με όπλο την γραφή του. Άλλωστε ο ίδιος θα πει.

Η γλώσσα είναι το μάτι μου,
το δέντρο μου
τ' αυτί μου

ΣΠΥΡΟΣ ΑΡΑΒΑΝΗΣ-Η ανοσία της άγνοιας

Με την επιμέλεια του Γιώργου Χρονά κυκλοφορεί τον Δεκέμβριο του 2008 από τις "ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΟΔΟΣ ΠΑΝΟΣ" η πρώτη ποιητική συλλογή του Σ.Α.
Αν και πρωτόλεια τα ποιήματα του έχουν εκείνο που σηματοδοτεί την γραφή και μπορεί να κεντρίσει αμέσως το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Το βιβλίο χωρίζεται σε τρεις θεματολογικές ενότητες. Η λέξη - Το φως - Η αγάπη, γίνονται οι αφετηρίες μιας διαδρομής ποιητικής και ποιοτικής στην ατραπό της μοναχικής αναζήτησης.
Με την επίκληση στην σύντομη περίληψη της εισαγωγής φαίνεται καθαρά το είδος του ανθρώπου που με σεμνότητα θα προσπαθήσει να καταθέσει τον Λόγο του.

Λέξη που πριν ανθίσεις
ήσουν χώμα,
μη με πονέσεις

Φως πριν μαραθείς
κατοίκησέ με

Αγάπη καταδέξου με.

Ο ίδιος γίνεται αλιεύς λέξεων δείχνοντάς μας τον προσωπικό τρόπο για το πως γράφονται τα ποιήματα. Άλλα γίνονται στίχοι κι άλλα δεν γράφονται ποτέ. Το καταφύγιό του σε εποχές δύσκολες είναι οι δάσκαλοι, οι ποιητές που αγάπησε, διδάχθηκε. Σε κείνους αφιερώνει κομμάτια ψυχής που ταξιδεύουν στην αύρα τους. Στον συνοδοιπόρο και μέντορά του Σωτήρη Παστάκα από το http://www.poiein.gr/ , στον Μιχάλη Κατσαρό, στον Μάνο Ελευθερίου, στον Μανώλη Αναγνωστάκη. Αν και ο Μ.Α. είχε πει, "Γιατί οι μελλούμενοι ποιητές δεν ζούνε πια Αυτοί που θα μιλούσανε πεθάναν όλοι νέοι" ο Σ.Α. αποχαιρετά τους ποιητές πιστεύοντας κι ο ίδιος, πως οι Μεγάλοι Ποιητές δεν γεννήθηκαν ακόμα.

Αποχαιρετώ τους ποιητές μας θα πει
ότι στα σπλάχνα μιας γυναίκας
κάπου στον κόσμο,
κυοφορείται ένα έμβρυο
που θα γίνει
η αυριανή λέξη
η αυριανή σιωπή.

Όλα γύρω του, του μιλούν. Η θάλασσα ,το κερί, η αναμονή, η αναβολή. Μαθαίνει, αν και το τίμημα είναι τ' ακριβά του δάκρυα που κυλούν με "γεύση λάσπης" σ' ατελείωτες μέρες, χρόνου, σιωπής. Οι νεκροί μιλούν, μεγαλώνουν μέσα του. Τρυπούν την ψυχή του αφήνοντας σημάδια κι ενοχές για τα δύσκολα και τ' αναπόφευκτα που στωικά ζει.
Ψάχνει την αλήθεια του, βλέποντας κατάματα τη ζωή μέσα από την θλίψη, την μελαγχολία και την ευαισθησία ενός ρομαντικού της γενιάς του, που όμως δεν βρίσκει τον ρομαντισμό που έμαθε πως κάποτε υπήρχε σ' άλλες εποχές. Για τον ίδιο οι όρκοι έχουν ακόμα ισχύ στα περιγράμματα των σκιερών σκαλιστών του.
Καταγράφει την εσωτερική του μετανάστευση στο αλώβητο της αγάπης. Παίρνει ανάσα απ' τη ζωή, την κυνηγά σε χαμένους παραδείσους. Γεμίζει στιγμές που λάμπουν στον χρόνο. Ο έρωτας κατοικεί σε ασύλλαβο σώμα κάνοντας ρίμες μ' όλες τις λέξεις που γνωρίζει.
Οι πέτρες του δείχνουν τον δρόμο. Ψάχνει στην καρδιά, γιατί όλα εκεί βρίσκονται. Ρίχνει τα δίχτυα για να επιστρέψει με αγάπη και υπομονή χωρίς ν' αφήνει στιγμή το όνειρο που τροχίζει τη ζήση του.

Ρίξτε τους σκύλους στις καρδιές σας
Ήρθε η ώρα να κατασπαραχθούν.
Σκληρή σάρκα, μαλακή σάρκα να αλεσθούν στα πάλλευκα σας δόντια.
Η αγάπη και η υπομονή ήξεραν που τα τρόχιζαν
στους αιώνες της κάθε μέρας.
Τώρα ξέρω και εγώ
γιατί όλη αυτή η αναμονή και η εξάντληση.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΑΡΙΖΩΝΗ-Ρεσάλτο

2009 και η Κ.Κ. κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΑΡΜΟΣ τη συλλεκτική ποιητική συλλογή της ΡΕΣΑΛΤΟ. Είναι ποιήματα που γράφτηκαν από τα πρώτα νεανικά της χρόνια έως και σήμερα.
Είναι μια ποίηση ξεχωριστή και ιδιαίτερη. Έχει το ξερίζωμα μιας ψυχής που παρατηρεί και καταγράφει. Δεν είναι αμιγώς συναισθηματικά ,αν και πνίγονται στο βάθος ενός ανείπωτου συναισθηματισμού και εύγλωττης συγκίνησης.
Όλα χωρούν στον χάρτη της Ανθολογίας της. Όλα καταγράφονται. Νοσταλγός της μάνας Γης, των ταξιδιών με τρένα,των δένδρων που σμίλεψαν δικές της αισθήσεις με το θρόισμα, με τις ελιές να πυρώνουν τον άνεμο, με γλυκό του κουταλιού κερασμένο στην πορσελάνη των ματιών μας.
Μέσα από την γραφή, ζητά την αλήθεια της, πότε στα καθρεφτισμένα τείχη της Ιεριχώς πότε στα παραμύθια. Άλλοτε πάλι στην ιστορία, σε γεγονότα που συγκλόνισαν τον προσωπικό της φωτοστέφανο.
Εδώ οι απώλειες δεν υπολογίζονται. Ο μύθος σμιλεύεται για να ανταποκριθεί και να αναπλασθεί σε σημερινές αγωνίες και άγχη. Εκεί ακριβώς στη σχισμή του σκοταδιού εναποθέτει τις λέξεις της.
Είναι βέβαιο πως τα καλοκαίρια επηρέασαν την ψυχοσύνθεση της ποιήτριας, που ήρθε σε ρήξη με το μαύρο βελούδο, το μαύρο σατέν της γραφής της. Οι μνήμες φτερουγίζουν πάνω από θάλασσες πάνω από περιγράμματα βουνών. Ακόμα και τα παράθυρα έχουν τη σημειολογία τους σ΄αυτό το ταξίδι της ποιητικής ανάγνωσης αν και κόλλες μπλε τα καλύπτουν παραμένοντας ανοιχτά, εκείνες ξεφτένουν το χρώμα τους απ' το φως.
Η ίδια ελπίζει στους ήρωες των παραμυθιών. Ψάχνει να τους βρει ανάμεσα στον κόσμο. Είναι απουσίες που ζητούν ν' αγγίξουν την άλλη όψη των ιστοριών. Κρατεί καλά τα κλειδιά και κλείνει σιγά πίσω της τις πόρτες μη τρίξουν κι ακουσθεί το τρίξιμο από τους σκουριασμένους μεντεσέδες. Μόνον τα φτερά των παιδικών χρόνων φυλάχθηκαν σε πύργους και ξύλινα σπιτάκια στο δάσος. Η Κατερίνα πέταξε, χωρίς την σιωπή που πληγώνει. Εκείνη την έκρυψε καλά, την φυλάκισε στα άδεια δωμάτια. Πήρε μαζί της τα μάρμαρα της εφηβείας και τ' ανάστησε δίπλα σε θαλασσινές σπηλιές κι άφησε τα μολυβένια στρατιωτάκια να πρωτομιλήσουν με ιστορίες της πόλης. Γιατί η ποίησή της είναι βιωματική κι ακουμπά στα κουρασμένα βιώματα των άλλων.
Με τα μαύρα δαχτυλίδια του έρωτα έβαψε αγάπες και στάθηκε όρθια μπρος στους καιόμενους δρόμους και στα μηνύματα των καιρών. Ήθελε ν' αλλάξει τον κόσμο, την θάλασσα να βάψει με ξυλομπογιές και τις λέξεις ν' αναστήσει στους σιωπηλούς μήνες των ματιών. Στα χέρια πρώτη κράτησε όλα τα δώρα των σταυροφοριών που της έφεραν τα μολυβένια της στρατιωτάκια και οι ήρωες των παραμυθιών. Ακόμα κουβαλάει μαζί της τον Πινόκιο, τους Χανς και Γκρέτελ, τον Αλαντίν, την Αλίκη, τον Γκιούλιβερ.
Ζωντανεύει ελπίδες τσακισμένες, βρίσκει λυτρωμό σε ιστορίες, σε πόθου κομμάτια, μαστιγώνοντας το άπειρο μιας διαδρομής ατελεύτητης. Ζωγραφίζει τραγούδια όχι με χρώματα, συλλαβιστά, με σχήματα αμίλητα, ακίνητα στην παραμεθόριο των βουνών, με προσανατολισμούς σε μια διαφορετικότητα υπαρκτή και ως προς το σχήμα αλλά και ως προς το περιεχόμενο της νοηματικής της αυτάρκειας. Της δίνεται έτσι η δυνατότητα να πετάξει, να αφεθεί, να γυρίσει, να τρέξει στη στροφή των συγκινησιακών αναζητήσεων μέσω των ιστοριών της. Ν' ανακαλύψει τη θέα μετά την ομίχλη, για να χαμογελάσει με τα κομμάτια τ' ουρανού που κρέμονται απ' τα σιδερένια κάγκελα της σκάλας.
Με τον δρόμο μπροστά της σαν ανάμνηση καλοκαιριού, κρατάει μια ψυχή παραπάνω, γι' αυτούς που αληθινά αγάπησαν. Όλα χωρούν στη γεωγραφία του λόγου της. Φωτογραφίες , πορτραίτα και κάδρα. Μοίρες σπιτιών που γίνανε φλόγα που σβήνει φεύγοντας μακριά. Έμεινε το παιδί που στο σώμα της έχει κρυφτεί και τρώει λέξεις και χρώματα, για να κορέσει τα βλέμματα και τα στόματα των μελλούμενων αναγνωστών. Στήλες καπνού που από την ψυχή της βγάζει, τις κάνει μπίλιες χρυσές σε κομπολόι, τις δένει με χρυσή κλωστή.
Κρατά τα κλειδιά από το σπίτι της ποίησης που χρόνια την αρρωσταίνει, την μεθά, της χαμογελά σαν αιωρούμενη σκόνη πάνω από την πόλη. Όλα τα φώτα τα χτένισε για να γεννήσει τα παιδιά της. Με σχήματα υπαρκτά στη γεωγραφία της ποίησης μαθαίνει η ίδια και μαθαίνει και σε μας αυτό που κάνει τα λόγια της μικρές ιστορίες, οδοιπορικά αμαγάλματα σιωπής που φωνάζουν . Σαν χνούδι αγκαλιάζουν και καλύπτουν απαλά ίσκιους βιβλίων με την σκόνη πάνω τους, σαν ανάμνηση που έμεινε και πιάστηκαν νοσταλγικά στα δίχτυα των ματιών μας.
Ο πυρήνας όλων των ποιημάτων σαν θάλασσα βαθιά απλώνεται με αγάπη, για ν' ακούσει τ' αγάλματα που χρόνια κρύβονταν στον βυθό της. Είναι εκείνη η εσωτερική δύναμη που κινεί τα νήματα της γραφής, που αφηγούνται ιστορίες χωρίς όνομα για την αγάπη ίσαμε την άκρη τ' ουρανού, μαζί με τους αγγέλους, να ταξιδέψουν μυστικά σε καινούργια τοπία. Σημάδια της τα φτερά που έσπασαν, ανάσες κρυφές που τις καλεί το βράδυ και σκιαγραφούν αζήτητες ιστορίες του παρελθόντος που φθάνουν σε ένα παρόν διάφανο.
Το αμετάθετο της εσωτερικής της αναζήτησης το καταθέτει ορθά σαν κρύσταλλα σπαθιά που κρέμονται στητά από στέγες σπιτιών. Το μαύρο βελούδο της λύπης αρμονικά δένει με το μαύρο σατέν του νου που βαραίνει απ' το συναίσθημα. Τούτη η νοσταλγική ανάμνηση από παρελθόν παρόν και μέλλον είναι που κάνει την ποίηση της Κ.Κ. ελκυστική και πρωτότυπη. Γυρνάει στα περασμένα και στιγματίζει τις αισθήσεις των αναγνωστών της.

ΒΑΣΩ ΜΠΡΑΤΑΚΗ-Τα Ερωτικά-Δοκιμές

Το 1985 κυκλοφόρησε η πρώτη ποιητική συλλογή της Β.Μ. Περιλαμβάνει ερωτικά κυρίως ποιήματα.
Αν και πρωτόλεια διακρίνονται από μια αρτιότητα και ως προς το περιεχόμενο αλλά και ως προς το σχήμα.
Η γεωγραφία αυτής της γραφής έχει να κάνει με την αγάπη και το πάθος μιας γυναίκας που όμως βρίσκεται κρυμμένη, φυλακισμένη στο σώμα ενός κοριτσιού.
Γιατί τότε το νεαρό κορίτσι έγραφε όπως θάγραφε μια γυναίκα με τη φλόγα του έρωτα και της έλξης για να κρατήσει στα θραύσματα του χρόνου όλα εκείνα που μαζί του έζησε η εκείνα που θάθελε να ζήσει.
Στιγμές μεθυσμένες σε μέρη ονείρων η περιπλάνηση, με άρωμα ανάμνησης και γεύση μνήμης. Είναι πολύ κοντά σ' αυτό που κουβαλά μέσα της ανασταίνοντάς το με ανάσες και λέξεις. Εκείνο που μένει και που ζητά, είναι ένα λιμάνι σε μια παράφορη αγκαλιά.

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΕΡΩΤΙΚΟ
Τώρα πια είμαι δική σου
στα όνειρά μου το δικό σου φεγγάρι,
φόβοι και υποψίες πρέπει να κοιμηθούνε τώρα,
πριν χάσουμε το ταξείδι μιας ακόμα νύχτας.
Και κάτω από το δέρμα ας μιλήσει η τρυφεράδα
τα σώματά μας για να 'βρουν την αγάπη.

Η ίδια πολλές φορές θ' αναρωτηθεί, θα μιλήσει με μελλοντικές σιωπές. Άραγε ήξερε από πριν τα μελλούμενα; Λειτουργούσε ενορατικά για τις κυνηγημένες σιωπές που άλλες έπαιρνε η ανατολή κι άλλες η δύση τις έφερνε μέσα της;

ΤΟ ΕΡΩΤΙΚΟ
Τα λόγια μας θα σκοτώσει η μελλοντική σιωπή,
τη στιγμή που θα απλώνουν οι γλάροι,
την γαλάζια σιωπή τους πάνω από το κύμα,
μια φεγγερή σιωπή,
όμοια με το ανάλαφρο πέταγμά τους.
Και συ θα δείχνεις ολοένα στον καθρέφτη,
την ίδια απορία για τα περασμένα
που βαθιά χαραχτήκαν στην μνήμη,
για τα μελλούμενα
αίνιγμα που θα πρωτανοίξει η αυριανή μας μέρα.
Έπεσε και η τελευταία βροχή
και όμως στα χείλη σου,
πάντα η ίδια δίψα,
από το ερωτικό πλάγιασμα,
μιας μακρινής νύχτας,
σε κάμαρες που βλέπαν στην θάλασσα.
Στις κάμαρες όπου πλαγιάσαμε, εγώ και εσύ.
μυστικοί εραστές,
μέσα στη νύχτα.

Αγάλματα που κοιμούνται γελαστά, αμίλητα, που όμως έχασαν την ζωή πριν προλάβουν ν' αναστηθούν από τις ανάσες τους.
Αγαπήθηκαν χωρίς ερωτήσεις, χωρίς γιατί, σε απαντήσεις κλεισμένες σε χείλη, που έκλειναν από δυνατό φιλί.
Ανταμώθηκε ο έρωτας με τη θάλασσα για ένα ταξείδι, που όμως τέλειωσε νωρίς. Έσβησε δίπλα στο κύμα, στην αντίπερα όχθη του ήλιου. Σε δρόμους φωτιάς αγνόησε λόγια και εικόνες μια ζωής αληθινής. Στον χάρτη της αγάπης ζήτησε απαντήσεις ακολουθώντας τη βροχή να μιλήσει για τον δικό τους έρωτα.
Εκείνη ακόμα ψάχνει να ζήσει μια στιγμή με ερωτεύσιμο πρόσωπο, να ψιθυρίσει λόγια μοναδικά που ν' ακουμπούν στις δικές του αισθήσεις.

ΑΣΕ ΜΕ ΝΑ ΣΟΥ ΜΙΛΗΣΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ
Άσε με να σου μιλήσω για την αγάπη μου
τώρα που το νιώθω ότι σ' αγαπώ
πιο βαθιά από ότι σ' αγαπούσα χθες,
μα ίσως και πιο λίγο από ότι θα σ' αγαπώ αύριο.
Θα 'ναι σαν να σου μιλά το κορμί μου,
με τα πέντε πρόσωπα της ποίησής του,
και το αίμα να καίει κάτω από το δέρμα.

Όσοι πολύ αγάπησαν ξέρουν πως χάνονται σε δρόμους που καίνε . Σε διάφανο φως το βλέμμα τρέχει, ξεφτίζει, σπάζει κι η νύχτα πετάει χωρίς κανείς να αθωώνει την βροχή.
Η καθημερινή τριβή, σε δειλινά ανένταχτα θα φέρουν τον πρώτο χωρισμό. Η μια καρδιά χωρίζει σε δύο. Ένα μαζί, που γίναν δύο αντίο, σε στιγμές απέραντης μοναξιάς.

ΟΤΑΝ ΘΑ ΠΕΣΕΙ Η ΠΡΩΤΗ ΒΡΟΧΗ
Όταν θα πέσει η πρώτη βροχή,
τότε θα ΄ρθει και ο πρώτος χωρισμός.
Και όταν θα απομείνουμε,
άδειοι και μοναχοί,
μέσα στις γυμνές και κρύες του φθινοπώρου μέρες
τότε ίσως και να το νιώσουμε
το πόσο βαθιά είχαμε κάποτε αγαπηθεί.

Ύστερα η μνήμη θα γυρνά σε μέρη παλιά, ψάχνοντας κομμάτια ζωής νοσταλγικά, σε απλά καθημερινά, σε αλήθειες που καλύφθηκαν πίσω από επιτηδευμένα ψέμματα. Κι όμως όλα χάθηκαν. Έμειναν οι λέξεις να πιστοποιούν πως κάποτε μαζί ζήσανε .
Ένα κορίτσι έφυγε κι έμεινε η γυναίκα που αναζητά ένα άλλο ταξίδι, μια άλλη νύχτα για ν' αγαπηθεί και ν' αγαπήσει. Ο κύκλος έκλεισε. Τ' αστέρια μετρήθηκαν.

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ
Τις νύχτες σαν αρχίσουν να πονούν οι πληγές,
που σου χαρίσαν τα χρόνια και οι εμπειρίες,
αρχίζεις να το νιώθεις ολοένα και πιο πολύ,
πως γέρασες ανάμεσα σε ναυάγια και θανάτους.

Κι όμως ο δρόμος είναι μπροστά. Η θάλασσα περιμένει να εναποθέσει καινούργιες μνήμες, να σεργιανίσει σ' άλλους ανέμους, με φιλιά φευγάτα στα χείλη, με φως που διαλύουν σκοτάδια.
Πορθητής ο έρωτας αγναντεύει. Σε θολούς καθρέφτες τα πρόσωπα ξεχωρίζουν. Οι καπνοί ζαλίζουν το κορίτσι που έφυγε.
Έμεινε η γυναίκα να του μοιάζει. Το θυμίζουν οι λέξεις που σήμερα ξαναγράφει κι ελπίζει... με την γοητεία που φέρνει ο χρόνος κι η γνώση.

ΛΙΑ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ-Χίμαιρες

Τίτλος βιβλίου που κυκλοφόρησε στην εκπνοή του χειμώνα του 2009 αλλά και τίτλος ποιημάτων που εκφράζει επαρκώς την ποιήτρια. Η ρομαντική της υπόσταση βρίσκει διέξοδο στη γραφή, για να αποτυπώσει την εμπειρία, τα ερεθίσματα, τα συναισθήματα.
Συνταγολογεί κι επεξηγεί πως η αγάπη φτιάχνεται. Η ίδια τολμά κι αγαπά αληθινά,βαθιά. Για την Λ.Ν. η ποίηση είναι ανάγκη που την συμπληρώνει ως άνθρωπο. Κινείται σε ακίνδυνα τοπία ερώτων. Περιπλανάται με ανάσες βαριές, διψασμένες, περιμένοντας να κλείσει η αυλαία για να την φέρει πιο κοντά, σε πρόσωπα που αγαπά.

ΧΙΜΑΙΡΕΣ Ι
Από σταγόνες κόκκινες
και γιασεμιά λευκά
φτιάχνεται η αγάπη
και με πικρό αψέντι
τα χείλη μας γεμίζει
μα όσο κι αν πίνουμε
απ' την ασημιά της κούπα
πάλι αγάπη θα ξεστομίζουμε
κι ας έχει γεύση από φαρμάκι.

Δεν αναζητά τον έρωτα που έχει χαθεί. Στην αγάπη επικεντρώνεται. Εκείνης τα μάγια θέλει να λύσει. Πονά, θρηνεί, αγγίζει τη φωτιά της.
Παλλόμενα συναισθήματα, ανεκπλήρωτα, που προσπαθεί να τα διαχειριστεί, για να προλάβει ένα τέλος που έρχεται.
Πόνος και θρήνος στήνουν χορό στην πόρτα της. Διοχετεύει μυστικά της στη νύχτα. Κλέβει λίγο από το φως της για τα περάσματα προς τη μέρα.

ΧΙΜΑΙΡΕΣ ΙΙΙ
Θλιμμένες φεγγαραχτίδες
μαζεύω τις νύχτες
προσκέφαλο να στις κάνω
όνειρα εφιάλτες
ποτέ σου να μη δεις
κι ακοίμητο να στέκει το φεγγάρι
άγρυπνος φρουρός
και σύντροφός σου.

Κινείται έξω από τον χρόνο σε επικίνδυνα τοπία. Χορεύει μόνη .Πετάει ψηλά στον αέρα, για να ξαναγεννηθεί.
Σκιές φωτίζει και ψευδαισθήσεις. Όλος ο κόσμος γύρω της σε εικόνες ονείρου. Κανένας ήλιος καμιά μέρα δεν θα μπορέσει να σβήσει το φως της αγάπης που είναι πολύ πιο φωτεινό.
Δεν πατάει στη γη, αγγίζει τη μοίρα της που την οδηγεί σε θλιμμένες περιπλανήσεις.

ΧΙΜΑΙΡΕΣ VΙ
Σε κατάρτια ψηλά κρεμάστηκα
μήπως το πρόσωπό σου να δω
στη θλιμμένη μου θάλασσα
φάρος πουθενά
το δόμο να μου δείχνει
έτσι πλανιέμαι η άμοιρη
σε μαύρους ωκεανούς
και σε σκοτεινούς ουρανούς
μονάχη...

Το ποτάμι θ' αφήσει τα σημάδια του για λίγη ζεστασιά που ζητά στις κρύες θάλασσες του κόσμου.
Πνοή από την πνοή της θα δώσει, για καλλίτερες μέρες, ώστε να επουλώσει τις πληγές και να μη ζει πλέον μ' αυτές.
Κανείς δεν ξέρει κανείς δεν έμαθε. Με κείνα τα χέρια της χαράζει αλήθειες.
Ακίνητα αμίλητα τα γράμματα. Τα άστρα καταρρέουν. Μα εκείνη μέσα από τα χείλη του ζει τον κρυφό πόνο, το κρυφό άγγιγμα.
Δεν επιδιώκει καταγράφει όμως έναν κόσμο που αλλάζει και γίνεται ανάμνηση με τα βλέμματα να χαμηλώνουν στην καρδιά, στην αναμονή του χρόνου. Συναισθηματικά αποθέματα, που είναι βέβαιο πως θ' αντέξουν σε μελλοντικές σκληρές στιγμές.

ΧΙΜΑΙΡΕΣ ΧΙΙ
Ύστερα πόνεσε για όσα θυμήθηκε
έκλαψε γι' αυτά που έγιναν
και θρήνησε σε άγνωστα μνήματα
για όσα θα γίνουν
με μάτια κόκκινα πλανιέται
παγιδευμένη
ανάμεσα στους ζωντανούς
νεκρή από επιθυμίες
ανάμεσα στους πεθαμένους
ζωντανή από ζωή...

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ - Σφραγιδόλιθος

Τον χειμώνα του 2009 κυκλοφόρησε η ποιητική συλλογή του Σ.Π. ΣΦΡΑΓΙΔΟΛΙΘΟΣ.
Περιπλάνηση στον αχό της ποίησης από τον δημιουργό που κρατά στο χέρι μια-μια τις λέξεις, για να εξηγήσει το όνειρο της γραφής του. Το όνειρο που ζεί μέσα στη σιωπή.
Ακούει τους άλλους ποιητές που διαβάζουν στην ψυχή του. Στήνει χορό με ποιήματα.
Χωρίς οργή, χωρίς θυμό ανοίγει την πόρτα μπροστά στη φωτιά. Λύνεται σιωπηλά και ντύνεται τα θυμίσματα που αγαπά.
Το λίγο είναι αρκετό για να γράψει πολύ. Το καρφί μια πληγή που πονά κι ας ανασαίνει για την ποίηση.

"Ερχόμαστε από 'ναν πόλεμο όλοι
ψυχικό
ατελείωτο..
Στραγγίζει στις φλέβες το αίμα.
Η ζωή
λίγο λίγο που χάνεται-
ακολουθεί το σκοτάδι το φως!
Και οι μέρες αδειάζουν φορτία
ελπίδες μέσα στον αδυσώπητο καιρό
που όλο γύρω μας βυσσοδομεί!
και όλα πιο βασανιστικά τα κάνει..." (16. Ρόδος)

Ανοίγει παράθυρο στο μέλλον, με την αγωνία της σύγκρουσης με το παρόν που λιθολαξεύει τις πέτρες μιας γραμμής άγονης, σιωπηλής.

"Δεν ξέρω αν θα προφτάσω να ξοδέψω όλες τις σιωπές
που με φυλάκισαν..."

Ο αέρας τρυπάει. Κι αν οι λέξεις διστάζουν. Κι αν καπνός οι στιγμές γίνονται, εμείς γινόμαστε θεατές-αναγνώστες μιας ποίησης μοναδικής. Κλαίει θάλασσες βουνά και λουλούδια πολύχρωμα. Τα θέματα διαπραγματεύονται, χωρούν όλα και γίνονται ποίηση.

"Ποίηση ποίηση πως με βοήθησες
καθαρά να σκεφτώ!
Και να παλέψω μέσα μου για την αποθηρίωση." (4)

Διακρίνουμε φιλοσοφικές αναζητήσεις κι έτσι φθάνει η ποίηση του μέσα από τη σύλληψη ενός βαθύτερου ηθικού και θρησκευτικού νοήματος.
Ο Θεός, η Παναγία κάνουν τον ποιητή να υψώνεται ως άνθρωπο σε μια ανώτερη συγκινησιακή και ηθική σφαίρα. Είναι ο ίδιος που αναρωτιέται και πάσχει.

"εκεί που σωρεύουν οι εποχές το δηλητήριο του χρόνου
κι είναι οι άνθρωποι πικροί πολύ πικροί ένας για τον άλλον
ένα μεταφυσικό κάτι μέσα σ΄ένα μεταφυσικό αιέν
αθροίζει σημασίες αιώνιες που αποκρυπτογραφούνται τώρα!
Κι εγώ που πάσχω να κατανοώ" (ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ)

Στοχάζεται με πλήρη επίγνωση της αυτογνωσίας. Το ειλικρινές "εν οίδα ότι ουδέν οίδα"

"Δεν θα βρεθώ στο ίδιο ύψος
που λαχταρούσα!
Που ονειρευόμουνα-δεν θα βρεθώ!"

Γίνεται μυσταγωγός και χάνεται σε ώρες αιχμής, κρατώντας την ψυχή στον χρόνο και στον καιρό. Φταίνε οι στίχοι που ερωτοτροπούν με την ποίηση που της χρωστά τ' ακριβό της μνήμης του με το βλέμμα στραμμένo σε Εκείνη.

" Άμισθος ενός μελανού πολέμου
Συλλέγω λέξεις - άταφα
Πτώματα
Και όλο κλαίω!"
Δεν έχω άλλη θλίψη απ' των ποιητών.
Δεν έχω άλλο ύφος από του ικέτη."

Η ποιητική επικοινωνία γίνεται ανάγκη και χρέος και ταυτόχρονα συνειδητότητα, πως εκείνοι που γεύονται ποιητικές ανατάσεις είναι μάλλον λίγοι.

" Κάποιος απελπισμένος
Σε χρόνο μέλλοντα ίσως να μάθει
Από τις λέξεις σου
Σε κάποιον ίσως να μιλήσεις
Όπως θα ήθελε και κείνος να σου πει..." (ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ"

Γιατί ο ποιητής παλεύει, μάχεται διαρκώς με την βάσανο που κυριαρχεί μέσα του και θέλει να απελευθερωθεί, να απλωθεί σε άδειες σελίδες.

"Νυστάζεις λίγο πριν τα ξημερώματα
Όλη τη νύχτα πάλευες με λέξεις
Όπως τα παιδιά που πίναμε το μέλι από το λουλουδάκι αγιόκλημα!
Τώρα
Είναι σαν εξουσία η μνήμη.
Λύτρωση γλυκιά!"

ΧΑΡΙΤΙΝΗ ΞΥΔΗ - Οι Τρομπέτες του Οκτώβρη

Το 2008 κυκλοφορεί από τις "ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΩΔΙΚΑΣ" η ποιητική συλλογή της Χ.Ξ.
Η ίδια και μάλιστα σε πρώτο πρόσωπο ξεκινά την αφηγηματική ποιητική της διαδρομή.
Διακρίνουμε μια αντιστοιχία λέξεων και νοημάτων που υποβάλλει αμέσως τον αναγνώστη ως προς τη σύσταση της γραφής της.
Συνδιαλέγεται με τον εαυτό της. Με τους ίσκιους που μπορούν κι αδειάζουν βλέμματα μπρος την αρετή και τις προσωπικές της αξίες.
Υπάρχει έντονο το λογιστικό με το επιθυμητικό στοιχείο του νου και της ψυχής.που την οδηγούν σε μια ασυνήθιστη κι απαιτητική εξέλιξη του λόγου της.
Εδώ βλέπουμε μια ευτυχή σύμπτωση παραδοξότητας που όμως κινείται γύρω από ένα πνευματικό σύμπαν.
Χωρίς ανοχή και με αληθινή γνώση μπαίνει σ' έναν κόσμο αισθητό για να τον προσεγγίσει όσο βέβαια της είναι μπορετό με την ιδέα του απόλυτου.

"Μ' εξαντλήσαν βίαιες κορυφές
με πυρώσαν μάτια και προφάσεις.
Ίσως περίμενα από μένα αντιστάσεις
ακίνδυνων ερώτων κομίζω τις διαστάσεις, τις κορυφές.
Κορώνα γράμματα το παίζω το εγώ μου
δεν μ' ενδιαφέρει αν μείνω μόνη με τον άλλο εαυτό μου."

Την όποια ερμηνεία η ποιήτρια την δίνει μόνη της μέσα σε λέξεις λύπης κι οδύνης. Λέει όμως ΝΑΙ κι ούτε φοβάται μια ζωή που μπορεί η διάνυση νάναι μακριά, πέρα από όρια ή στεγανά που συνήθως άλλοι επιβάλουν.
Με μια "ανάσα ανακωχής" πλάθει τα ιδεογραφήματά της.

"Κάποιος μου φύσηξε νύχτες στα μάτια".

Φωνές - Πίκρες - Πέτρες όλα χωρούν, κρεμασμένα σαν βραχιόλια μιας ποίησης υδροστατικής που αντιφατικά περιρρέει και περιβάλει το όνειρο.
Νερό πολύ. Στη θάλασσα, στη λίμνη, στο Νείλο. Στο ύδωρ ακουμπά αισθήσεις, την ίδια της την υπόσταση. Ξενιτιά, λήθη και νοσταλγία.
Γελά με εικόνες. Πλανεύτρα που μεθά. Μάγισσα φωτιά.
Ακύρωση - Συμπλήρωση - Φυγή. Εν λευκώ όλα παρασύρονται σε χορό.

"Ω! το καλό νερό καθώς μ' αναρριπίσματα πυκνά με
μαστιγώνει, μ' εξαγνίζει αποθεωτικά και με στέλνει
να ταξιδέψω στα βαθιά. Κοφτεροί βράχοι.
Πνίγομαι ενώ σε μισώ καλύτερα.Στο καλό να πας, να πάω.
Στο καλό ν' απολεστώ."

Αναμφισβήτητη η παιδεία της με γνώσεις πέρα από την ειδικότητα των σπουδών της.
Η όποια της ιδιοτέλεια κατακτάται άμεσα από την ανιδιοτέλεια των προθέσεών της. Αναζητά την αλήθεια της ακόμα κι όταν φτάνει σε προστριβή με ηθικούς κώδικες ή ακόμα και με τη σιωπή.

"ΨΕΜΑ
Δεν ήθελα να μείνω αταξίδευτη. Ούτε αθώα.
Έτσι, μια μέρα πήρα χαρτί και μολύβι και ξεκίνησα,
το μακρύτερο, το τρομακτικότερο ταξίδι της γραφής.
Τα μάτια μου πάγωσαν, καθώς αντίκρυζαν
πυκνόκανες αλήθειες,στραμμένες καταπάνω της.
Ακόμα διασχίζω το κατασκότεινο τούνελ της κάννης..."

Στάζει προσευχές, τάζει μεταναστεύσεις. Περιήγηση, με περιπλάνηση σε συμπυκνωμένη γνώση περιπατητικής σε βουνά, φαράγγια κορυφές.
Στο στόμα δελφίνια φιλά. Θυμάται τον ήλιο το πρωί, την βροχή σε χώματα διψασμένα, τραγούδια που σιγοτραγούδησε για θάλασσες που μπόρεσε να κάψει, για να καεί στο ολοκαύτωμα των κυμάτων.
Στους βυθούς στάζει περασμένες στιγμές.

"Αναίμακτα δεν γίνεται ποτέ.
Τα περάσματά μου ήταν απώλειες για τους επαΐοντες.
Γειτνίασα μόνο με τον Αύγουστο.
Έψαξα στους βυθούς μαργαριτάρια.
Έσκαψα τους βυθούς
......................................................
(Παντού αιμοσταγής ο κόσμος
παρά τα γοητευτικά ανάγλυφα...)"

Κάνει προβολή των εικόνων στα άστρα. Μεταμφιέζει τη σιωπή σε λέξεις.
Αστέγνωτη δεν έμεινε ακόμα και να φιλιθεί θέλει με τέχνη, δεν υπεκφεύγει, απλά φεύγει. Λέξεις που στη μνήμη ξεθώριαζαν σκονισμένες, εκείνη ανοίγει το μπαούλο και βγαίνουν για να επικρατήσουν στη γραφή.
Γυρνά στα περασμένα. Χάντρες τα όνειρα τα δένει σε χρυσή κλωστή και τα φορά. Ταξιδεύτρα τρέχει πίσω από το άγνωστο που την γοητεύει.
Πάθος μέσα στο πλήθος για τις σκιές που ακουμπούν ως την άλλη πλευρά εκεί που το έργο τελειώνει με δύο μόνον πρωταγωνιστές. Οι κομπάρσοι έχουν εξαφανιστεί.
Ο κόσμος της όλος ο βυθός .Στο κενό ρίχνεται, στο παραμύθι στη μυθολογία ανένταχτων συγκυριών.

"Κραυγάζει. Είμαι εδώ.
Δεν είμαι μέρος της φωνής. Είμαι το όλο"

Απόλυτη ακόμα και γι' αυτό που αγαπά. Κυνηγός αισθήσεων, αισθημάτων, συναισθημάτων. Ζητά καταφύγια γεύσης μυρωδιάς κι ερώτων. Σε πάθη ζεστά παραδίνεται.
Αφήνεται στον μαύρο βυθό. Με κρασί μεθά διαχέοντας τα αισθήματά της σ' έναν εν δυνάμει καλλίτερο κόσμο.

ΜΑΡΙΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ - Σκοτεινές Πορείες Βροχής

Δεν πέρασε πολύς καιρός, από την ημέρα που εκδόθηκε βιβλίο της Μ.Ν. Ομολογώ πως θέλησα να το διαβάσω με κάποια απόσταση. Η βαθιά σχέση μου με τη Δημιουργό, που με τιμά με την τρυφερή φιλία της, έχει μια ξεχωριστή συγκινησιακή φόρτιση.
Με την αφή και την αίσθηση θα τολμήσω να πλησιάσω τα λόγια και τη φωνή της που στέκεται πέρα απ΄τον πόνο, την ανάμνηση, τη θέαση.
Τα ποιήματα της είναι σχήματα, που σαν σώμα φορούν ρούχο γιορτής κόντρα στον άνεμο. Πονούν, δονούν, αφηγούνται. Ο κόσμος της άλλοτε σκοτεινός, παράξενος, άλλοτε διάφανος που σβήνεται από το φως. Ψηλαφίζεις τις λέξεις, για να μπεις στην ουσία της ανάγνωσης.
Μιά ποιήτρια, που τα μάτια της ο ουρανός φίλησε κι εκείνη πήρε τον δρόμο για να κατοικήσει μαζί του στα σύννεφα, παρέα με το φεγγάρι στη γειτονιά των αστεριών.
Ιέρεια της βροχής, τρελαίνεται με τον έρωτα πάνω σε σώματα που διψούν, σε χώματα άνυδρα που καιρό έχουν να ποτισθούν κι αφήνουν μυρωδιά που απλώνεται σαν πρωινός αχνός. Σκιές που κουβαλούν το μαρτύριο μιας αγάπης μέσα στη μπόρα. Θέλει να σκοτώσει τον δράκο, να χαθεί στη καυτή λάβα των αισθήσεων και να καεί στα παγόβουνα της ανυπότακτης φυγής.

ΦΙΛΙΑ ΚΡΑΤΗΡΕΣ
Απόψε ήρθες μ' ένα ποίημα
κεντημένο στα φλέφαρα.
Έραβες τη νύχτα
ξηλώνοντας τη μέρα
αδιαφορώντας αν θα ματώσει ο ήλιος...
Έκαιγες τις υποσχέσεις
σε φιλιά κρατήρες
κι έβρεχες τα δάχτυλα
στη σκιά του φεγγαριού.
Κι όταν κουράστηκες
ακούμπησες τις λέξεις στο σεντόνι μου
και κοίμισες την προσμονή σου
σε κύματα λήθης.
Κοιμήσου...
Και γω με τα φτερά του έρωτα
θα σε σκεπάσω.
Εκείνα που άφησες μια νύχτα στη βροχή
και μούσκεψαν..
Τα 'χω φορέσει αδιάφορα στους ώμους
να ξεγελώ τον κάτω κόσμο..
Άγγελος θαρρούν πως είμαι...

Ένα σ' αγαπώ ζητά στην αγκαλιά στου φεγγαριού, στην κλίνη του ν' ακουμπήσει αισθήσεις και εικόνες να γευτεί.
Ζητάει τη νύχτα να την πάρει μακριά από τούτο τον κόσμο να βρεθεί πιο πέρα από τα σύνορα που την περιβάλλουν.
Η μνήμη χωράει όλη την ψεύτικη εποχή των χειλιών που θέλησε να τρυγήσει και να τρυγηθεί Η πληγή με πληγή κλείνει κι η χαρά με χαρά ανοίγει λειτουργώντας ομοιοπαθητικά-θεραπευτικά.
Μιλά με την σιωπή, με τον εαυτό της και πάει πέρα από τον θάνατο. Αγαπά τις θανατηφόρες στιγμές του, που δεν εκτρέπονται, παρεκτρέπονται μπρος στην ανάγκη της ζήσης.
Στου χρόνου το εκκρεμές κλείνει τα μάτια . Υπάρχει η ανάμνηση που ξυπνά Κυριακές.
Στον χάρτη γράφει πληγές. Με κόκκινο χρώμα σημειώνει όλα εκείνα που έζησε και μάτωσαν τις αισθήσεις. Πόνος αφηγηματικός όχι μόνον της διαδρομής αλλά της ίδιας της καταγωγής του.

ΠΟΝΟΣ
Πόσος βαθύς ο πόνος να ήξερες...
Ακόμη κι η θάλασσα τρέμει
σε τούτο το βάθος.
Παγώνει στην ιδέα μήπως
και πνιγεί...

Τρέχουν τα όνειρα σαν νερό βαρύ, σαν το τίμημα που πληρώνουν ψυχές που κάποτε είχαν αγαπηθεί. Βρέχει, η βροχή τυλίγεται σε σύννεφα σκουριάς στη βρεγμένη γη, στη μυρωδιά. Πνίγεται σταγόνα μικρή μέσα στα χείλη.
Ένα σεντόνι οι στάλες, σκεπάζουν το σώμα . Βρεγμένη αγκαλιά στάζει στις καρδιές, στα γυμνά πόδια. Το σώμα διψά, υγρό ποτάμι που βρέχεται. Τραβά για αλλού, σ' άλλη χώρα. Τρεμοπαίζουν οι στάλες καρφιά σ' ωκεανούς δακρύων, μέσα στη βουή στα χάχανα εκείνων που δεν αγάπησαν, ούτε αγαπήθηκαν ποτέ. Ανέραστοι ταξιδεύουν για την κόλαση.
Όλες τις θύελλες, όλες τις πυρκαγιές τις κράτησε. Μόνον ο δυνατός άνεμος μπορεί να βγάλει εκείνο το αγκάθι της ερημιάς. Αφορμή για να ξεψυχά γράφοντας.
Οι αυταπάτες πληγώνουν, πλημμυρίζουν ελπίδες τυφλές. Οι σιωπές περιπολούν στην πόλη, στον αχό μιας ξεχασμένης πατρίδας.
Κλέβει χρώματα για να ζωγραφίσει το περίγραμμα, ξεδιπλώνοντας τα φύλλα της καρδιάς. Μα απόψε η νύχτα κρατάει το κορμί φυλακισμένο στις φλόγες. Ωδή στον πόνο που τον χρησιμοποιεί, σαν μυρωδιά που κρύφτηκε σε γράμματα κοριτσιών. Μετέωρα χάδια κράτησαν ναυαγό τη χαρά σε άδειο νησί, σαν τσιγγάνα ντυμένη με μαύρα στο σκοτάδι.

ΑΥΛΑΙΑ
Γέμισα αστραπές...
Χρόνια τώρα...
Και τελικά τις έριξα όλες μαζί
πάνω στο σώμα μου...
Καμένο χώμα έμεινα...

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΟΔΙΝΑΡΑΣ - Φαράγγια των Αγγέλων

Μια ποιητική συλλογή που ταξίδεψε από την Κύπρο κι έφθασε στα χέρια μου είναι αυτή του Γ.Π. Από τις "ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΝ ΤΥΠΟΙΣ" που εδρεύει στη Λευκωσία, κυκλοφόρησε το 2008 το " Φαράγγια των Αγγέλων.
Ο ποιητής φτιάχνει, κατασκευάζει έναν δικό του κόσμο που όμως είναι αχώριστος από το παρελθόν. Νοσταλγεί και με βαθιά θλίψη στην καρδιά του, αναπολεί. Η μνήμη ατελεύτητη ζει πάντα εκεί, σπρωγμένη από ελπίδες ψεύτικες και διωγμένες ψυχές.
Φεύγει πριν δει ένα τέλος, μα κάθε νύχτα γυρίζει ξανά. Ντύνεται σκοτάδι κι όνειρο, στέκεται στα ίδια μέρη νοσταλγός των ίσκιων που τον ακολουθούν, σαν ταινία που προβάλλεται με φόντο τις σκιές, που είναι πάντα εδώ και τον κυκλώνουν.
Ο αέρας πνίγει τ' αδέσποτα ερείπια, με τη σκόνη σεντόνι λευκό που αυλακώνει τις ρωγμές. Νιώθει τη σιωπή σαν μια αγάπη μεγάλη που κράτησε μια ζήση ολάκερη που όμως το τέλος της δεν θέλησε να δει.
Για τον ποιητή είναι μια πληγή που αιμορραγεί. Μια παγίδα που άλλοι ερήμην του έστησαν. Μ' ένα μέλλον πικρό που γουλιά γουλιά πίνεται σε χείλη στυφά.

" Ένα κρίνο ταράζει το αίμα
κρατήσαμε τη γεύση δυνατή.
Τα μάτια υγρά
στη δίνη της ομορφιάς
ραγίζουν τη μέρα."

Ο λυρισμός στη γραφή του είναι λευκός, διάφανος σε όλες τις εκφάνσεις του λόγου του. Η γραφή διαθλάται στον αθέατο και ταυτόχρονα θεατό μνημείο του νόστου.

"Λευκό του ρίγους.
Λευκό της πέτρας που ακινητεί προσμένοντας" (ΚΡΑΥΓΗ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ)

"Το λευκό χέρι με τη γνώριμη γεύση
άγγιξε τους ήχους της ζωής μας" (ΔΙΧΤΥ ΑΠΟ ΜΕΤΑΞΙ)

"Γλιστράμε στα φαράγγια των αγγέλων
στο βαθύ ποτάμι που χάραξε το βάραθρο
έπνιξε τη φωνή πήρε πίσω το λευκό, γυμνό τους σώμα
και τους έριξε σε ξένα σκοτάδια" (ΦΑΡΑΓΓΙΑ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ)

Βυθομετρά κι αφουγκράζεται την ψυχή του με λαχτάρα πικρή που διασώζεται από την ελπίδα. Μαστιγώνει τον τόπο, τον χρόνο, το άπειρο και ζωγραφίζει τραγούδια με λέξεις αγνές, βελούδινες. Τις αγγίζει για να βρει τον λυτρωμό με μετέωρα βήματα. Ο έρωτας δεν βρίσκει χώρο κι αλλού είναι που προσδιορίζει την προοπτική του, στην αγάπη, στα ποιήματα και τους ποιητές.

"ΣΠΟΝΔΗ
Τους ποιητές μην τους αφήνουμε στο δρόμο.
Να τους ακολουθούμε
στην κόψη των ονείρων μας.
Καρφιά που σημαδεύουν
τα μυστικά λημέρια της καρδιάς μας.
Χωρίς πληγές
δε ζωγραφίζουνε τον κόσμο."

Σαν χαρτοπόλεμο που πετάει ψηλά η μνήμη αδικαίωτη μένει. Οι συγκινήσεις φιλτράρονται μέσα από την αγάπη και ζεστένουν αισθήσεις. Η πίκρα φυλακισμένη καλά στον αέρα που τρυπά αποφάσεις ηρωικές πριν την έξοδο. Απόκληρα, έρημα τα σώματα σεργιανούν σε μέρη που κυνηγούνται από την αθέλητη φυγή. Ο πόνος, η πίκρα και η στυφή γεύση της απαντοχής συνοδεύουν το πόνημα.
Το τέλος τον οδηγεί σε μέθεξη μυστική.

"ΜΕΘΕΞΗ
Σπλάχνα μέσα στην ταραχή της ξένης ζωής
κι η ψυχή μια κούραση που ζωγράφισε
τα πρόσωπα με την ομορφιά της καρτερίας.
Πληγές που γνώρισαν τον κόσμο
πέρα από οράματα και κάθε προσδοκία.

Το σφύριγμα του βοριά έφερε τους παλιούς ήχους
απ' τους ίσκιους που αγρυπνούν
για αμόλυντους κήπους.
Κι εμείς σφίξαμε στο στήθοςτις φωνές σωπαίνοντας.
Γνωρίζοντας καλά το βάλσαμο
και τη βουβή, μυστική μ έ θ ε ξ η
που στάλαξε βαθιά μέσα μας
την αιώνια κυοφορία."

Το νερό θα ξεπλύνει τη μνήμη στο λευκό των βέβαιων χρόνων. Μαζί του σεργιανάμε και κλείνουμε απαλά τα μάτια στις εικόνες που ξεπηδούν από τις σκέψεις και τις ανάσες του Γ.Π. σε τούτο το ταξίδι προς τη νοσταλγία. Εκεί που η αγάπη χάθηκε στα μονοπάτια του γυρισμού και ντύθηκε από την ματιά του ποιητή.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΡΑΚΟΚΚΙΝΟΣ - Πνοή της άνοιξης

Ο ποιητής στάζει το μελάνι στο διάφανο της γραφής του κι ανοίγει τον ορίζοντα μιας γραφής αληθινής, που χύνεται με αίσθημα στην ποίηση. Ο λόγος του απ' την ομίχλη βγαίνει για να συναντήσει το φως Η πνοή της άνοιξης το πόνημα που κυκλοφόρησε το 2007, εκφράζει τον ρομαντισμό και τον λυρισμό της ψυχής του.
Φανερώνει την ελευθερία του να αποτυπώσει ότι τον συγκινεί, με μια μελαγχολία διάχυτη, που όμως στέκεται σ' ένα επίπεδο που αρέσκεται στη θέα απλών και κατανοητών λέξεων, με καθαρά και όμορφα συναισθήματα. Η φωτιά αγγίζει τα λόγια και τα όνειρα κι αφήνει στους άλλους να αναγνώσουν δαχτυλίδια και φιλήματα στα σχήματα του φεγγαριού και στα χρώματα που διαθλάται.
Σταματά και πίνει από την καθαρή πηγή του λόγου. Κάνει ανατομία στο πρόσωπο του ποιητή κι επιχειρεί να αναδείξει γιρλάντες και εικόνες, ειδύλλια και παιχνιδίσματα στο φως.

"Να δανειστείς το πρόσωπο
του ποιητή
όταν στα χέρια του κρατά
σφικτά και τρυφερά
το τελευταίο του γραπτό
σαν το παιδί του το μικρό"

Ακολουθεί τα βήματα του ανέμου κι αφήνει τη βροχή να τραγουδήσει για χάρη του.

"Άσε τη βροχή
να τραγουδήσει
στο δικό της ρυθμό.
Άσε τις σταγόνες της
να χαρακώσουν
βαθιά τις λέξεις
της μοναξιάς.
Άσε την ψυχή σου
γυμνή στη βροχή
ν' ακροβατήσει
στην άκρη της γέφυρας
μέχρι ν' αντικρύσεις
το χαμόγελο
που θα κρατάνε
χέρια αγαπημένα
και θα τραγουδάνε
γιορτινά τραγούδια
στο ρυθμό της βροχής."

Μαζεύει χαμόγελα γιατί με τα σκοτάδια τρομάζει. Γίνεται συνένοχος του ονείρου με νοήματα προσιτά και συλλαμβάνει την ιδέα του ποιήματος με τρόπο σαφή. Χρησιμοποιεί το αλάθευτο τεκμήριο του πνεύματός του για να αντιληφθεί ο αναγνώστης το θέμα του. Μοιράζεται έξω από τον χρόνο και τη μοίρα του προκαλεί.

"Στη μοίρα σου
βάλε μια πινελιά χαμόγελο"

Στον αέρα πετάει και παίρνει πνοή από την αόρατη πνοή ενός έρωτα που όμως δεν ορίζεται με συγκεκριμένο σχήμα και μορφή. Τούτος ο απρόσωπος έρωτας τον αγγίζει με το συναίσθημα κι αφήνει τα όμορφα σημάδια του.
Ζεστό ποτάμι που κυλά το συναίσθημα ακουμπά στην απέναντι όχθη της αγάπης ως την πλατιά θάλασσα,εκεί ακριβώς που απλώνεται και φθάνει παντού.
Και στις δύο ενότητες του βιβλίου θα βρούμε κοινά χαρακτηριστικά από χρώμα, φως και χαμόγελα. Ο ποιητής δεν χάνεται μήτε σε φωνές μήτε σε ψέματα. Αναζητά τις σειρήνες της σιωπής για να αφουγκραστεί και να ταξιδέψει. Το φως ανασταίνεται σε καιρούς σκοταδιού κι ακουμπά στις καρδιές αυτών που μπορούν και διαβάζουν.

ΘΟΔΩΡΗΣ ΒΟΡΙΑΣ - Νυχτερινές επιπλοκές

Πως μας τυλίγει η νύχτα απαλά, τρυφερά αν και βοριάς; Πως μας αγγίζει εκείνη η περισπωμένη στο επίθετο του Θοδωρή Βοριά. Πως μας ξυπνάει μνήμες σαν σεργιανάμε στην ποιητική του συλλογή Νυχτερινές Επιπλοκές που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΕΡΩΔΙΟΣ τον Μάρτιο του 2008;
Όλη η ποίηση είναι γραμμένη σε πολυτονικό σχήμα να μας θυμίζει πως κάποτε χρησιμοποιούσαμε μια γλώσσα πλούσια σε τόνους και πνεύματα.
Κάθε του σκέψη, κάθε του αίσθημα πολύεδρα σώματα που αναζητούν συντροφιά στους δρόμους της πόλης. Γράφει απελευθερωμένος από επιρροές αλληλοσυγκρουόμενες, όχι απλά για να επικοινωνήσει με τους άλλους, αλλά για να καταγράψει κυρίως ότι συμβαίνει γύρω του και φυσικά μέσα του.
Υπάρχει το άλογο στοιχείο της συνείδησης που τον διεγείρει και γίνεται ηθικός αυτουργός και δέκτης εικόνων και συγκινήσεων που τις μεταφέρει στην ποίησή του.Υπάρχει η έντονη συναισθηματική παρουσία την οποία και αντικαθιστά με μια αισθησιακή τάξη . Μέσα στο ομιχλώδες τοπίο του Λόγου ο Θ.Β. προχωρά με το βλέμμα στραμμένο στον ορίζοντα της αληθινής ποίησης, μιας ποίησης που είναι αμάλαγη στην αλήθεια της.
Έμπνευση και κίνητρο γίνεται πολλές φορές η ίδια η πόλη του, η Θεσσαλονίκη και οι άνθρωποι που την κατοικούν.Αναζητά τις "ρωγμές στη νύχτα" και τα κομμάτια της κρύβει πολλές φορές.

"Ξέρεις πως κρύβω
ένα κομμάτι νύχτας
μες στην τσέπη μου"

Εκείνη γίνεται η μούσα του που περιπλανάται. Οι σκιές της ακουμπούν στον Βαρδάρη, στο Λιμάνι, στο Ποσειδώνιο κολυμβητήριο. Με τον έρωτα να αναζητά τις ανάσες του πότε αγοραία και πότε αιχμάλωτα να ξεψυχά, στα γνωστά στέκια της πόλης, στο πάρκο της ΧΑΝΘ.
Γίνεται τρυφερός, λυρικός, μετέωρος στο ταξίδι του και μας παρασέρνει με την γλυκύτητα του λόγου του.

" Άν λιποθυμήσεις
θα σε πάρω στα χέρια
να σ' απλώσω σ' άλλο ποίημα"

Με λειψό φεγγάρι θα χτυπηθούν τα κορμιά για ν' αγκαλιαστούν μετά στην άκρη μιας θάλασσας. Σπαράσσονται με βία. Δεν είναι κύματα, είναι οι σκιές που ξεσκίζουν με βία τα ρούχα κι ερωτεύονται.

"Χτυπιούνται, αγκαλιάζονται,
γίνονται πόλεμος, έρωτας
και πυρετός της νύχτας"

"Εχθροί και φίλοι οι δρόμοι που περπάτησες" . Μητροπόλεως-Βενιζέλου-Εγνατία. Δρόμοι γνωστοί σε όλους, οικείοι, αγαπημένοι μιας πόλης αγαπημένης. Πόσες φορές δεν τους περπάτησε ο ποιητής και μαζί του κι εμείς κουβαλώντας την μυσταγωγία της χαράς ή της σιωπής.
Ακόμα κι οι τοίχοι αποκτούν τη σημειολογία με τα κάθε είδους μηνύματα που φιλοξενούνται σ' αυτούς και βουλιάζουν. Γίνονται το θέατρο μορφών από γκράφιτι και συνθήματα που ζητούν την αφύπνιση των περαστικών. Μιλάει ο τοίχος κι ο ποιητής αφουγκράζεται.
Ξεδιπλώνεται η γραφή του "κάτω από σωρούς ξεραμένων φύλλων" με φθινόπωρα και ζεστούς χειμώνες και τις νύχτες που δεν φοβάται ανοίγει τα φύλλα της καρδιάς του για να εισβάλλει όλο το φως μιας γραφής που μας αποκαλύπτει τα μυστικά του Λόγου του.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΟΛΙΑΣ - Αμαρτολόγιο

Το 2007 κυκλοφορεί η ποιητική συλλογή του Γ.Τ. ΑΜΑΡΤΟΛΟΓΙΟ. Εδώ ο ποιητής αναζητά την αλήθεια του μέσα από κόκκους ποίησης. Συλλαβιστά προχωρά με τις λέξεις, αντικριστά με τα νοήματα που θέλει να αναδείξει. Αγγίζει την καρδιά και φθάνει στη γνώση. Αυτή η γνώση που έξω από την φυλακή της γραφής, είναι η ακεραιότητα της ποήσεώς του. Είναι από εκείνους τους ποιητές, που ξέρει να λέει απλά πράγματα με βαθιά έννοια και να συγκινεί. Στην ποίησή του δεν θα βρούμε σχολαστικότητα η ρητορικά σχήματα, ούτε βέβαια κάποιον ανώτερο πλεονασμό. Πίσω από κάθε του λέξη και μια σκέψη διαβάζεται.

" Είναι ποιήματα
που σε πιάνουν από το χέρι
και σε οδηγούν
σε μια σκοτεινή γωνιά
πάνω στον ώμο τους
γέρνεις και κλαις".

Τις λέξεις του δεν τις αντικρίζει τις αντιμετωπίζει έως την πιο εύθραυστη λεπτομέρεια της φθοράς.

"Αξημέρωτα δάκρυζε το ποίημα
γιατί έλειπες".

Θέλει να διευκρινίσει το γεμάτο πόνο μυστήριο που ακολουθεί τον συλλογισμό του. Η καρδιά κι όχι το μυαλό, είναι το μεγάλο κίνητρο του σύμπαντος. Η ψυχή του απολιθωμένη βρίσκεται μπροστά σε λέξεις που συγκλονίζουν.Ο Γ.Τ. είναι από εκείνους τους ποιητές που κρύβονται από σεμνότητα στο μισοσκόταδο. Εκφράζει τις ιδέες του με τρόπο σαφή , καθαρό, ασφαλή και σύντομο. Έχει εκείνη την απλότητα που πάντα προσόν είναι. Η σκέψη του φέρνει ομορφιά και δεν στολίζεται με επιτηδευμένες εκφράσεις του λόγου και σκοτεινούς υπαινιγμούς. Εκφράζεται καθαρά και με σαφήνεια. Αβίαστα ρέει ο Λόγος με καταληπτές λέξεις, αποφεύγοντας την πολυλογία. Αναζητά την ουσία περικλείοντας τις ιδέες του μέσα σε λίγες μόνον γραμμές. Λιγόλογος λέει ακριβώς αυτό που πρέπει να ειπωθεί.
Σαν έργο τέχνης η γλώσσα είναι παρούσα σε κάθε στροφή.Ενσωματώνει την εντύπωση και την πιο φευγαλέα με σχήματα που αρμόζουν. Ζει και αναζωογονείται ακατάπαυστα αναγνωρίζοντας ότι του είναι προσιτό.
Διαβάζοντας κανείς το ΑΜΑΡΤΟΛΟΓΙΟ κλείνει τα μάτια και βλέπει εικόνες. Σεργιανάει από τον βυθό της θάλασσας ως τις βουνοκορφές, ψάχνοντας να βρει εκείνη την απουσία, χτίζοντας και γκρεμίζοντας ποιήματα από τη δεξαμενή που λούζονται οι ψυχές πριν χαθούν στο σύμπαν, συλλαβίζοντας τις στροφές που φέρνουν μηνύματα.
Συνομιλούν τα όνειρα στην πλημυρισμένη οδύνη ψάχνοντας για την χαραμάδα.Αθέατη η αγκαλιά, παρ' όλα αυτά όμηρός της είναι. Η μελαγχολία ορίζεται από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Στην αντανάκλαση με μια πανσέληνο ο ποιητής ανταλλάσσει μαρτυρικούς θανάτους με τις στιγμές του. Με ποιήματα βάφει τα χέρια του. Η τέχνη της απουσίας πάντα εκεί σαν φιλί τον περιμένει, φιλί γλυκό φονικών αποστάσεων. Τυμβωρύχος της μνήμης

"σκαρφαλώνει στον φεγγίτη του ποιήματος
κι ανασαίνει
την πιο σκοτεινή του επιθυμία".

ΤΑΚΗΣ ΤΣΑΝΤΗΛΑΣ - Ιχνηλατώντας τη σιωπή

Ο Τ.Τ. επανέρχεται με μια ολοκαίνουργια ποιητική συλλογή. Στο γνώριμο και οικείο ύφος που πολλοί από εμάς έχουμε γνωρίσει. Ιχνηλατεί τη σιωπή, μια σιωπή που προσπαθεί να αποκρυπτογραφήσει το αθέατο πάθος πέρα από τον χρόνο , τον τόπο και τις αισθήσεις. Ποιητής του μύθου κι όχι του μέτρου, αναζητά την νύμφη ανύμφευτη με το άυλο κορμί του ανέμου. Αναζητά την μούσα με την αιθέρια κίνηση που ξελογιάζει τη σάρκα σε εξόριστα φεγγάρια. Είναι ο ίδιος που κάνει την υπέρβαση των αντικειμένων και υπακούει στο νόημα της τέχνης του με το όραμα, το ίνδαλμα που έπλασε πάνω στον ίλιγγο της έμπνευσης και της φαντασίας του.
Εκείνο το αθέατο πάθος, η μυστική ακολουθία του έρωτα που πετά πέρα από τις κρυμμένες ανάσες σαν ελαφρόπετρα. Ανταμώνουν οι εραστές του δειλινού σε ακόρεστα καλοκαίρια πάνω σε σώματα που ξεπερνούν συμπληγάδες.
Ο αισθητικός ιδεαλισμός του κινείται και μεταθέτει το κέντρο βάρους στο ερωτικό κάλεσμα του ανέμου. Άφατοι οι πόθοι και τα φιλιά πετρωμένα, διάφανο το όνειρο ξεψυχά. Φέρει εντός του την ομορφιά κι αντλεί από την φαντασία του το Ωραίον που απορρέει από την ψυχή του καλλιτέχνη, που φλέγεται από προσδοκία.
Ανασταίνει το όραμα τη στιγμή ακριβώς που η ψυχή του αναριγά. Σιωπηλό, ασάλευτο επιθυμεί να το ενταφιάσει ζωγραφίζοντας σταλακτίτες δακρύων. Συναντιούνται οι ψίθυροι *να με χάνεις στην άβυσσο να με βρίσκεις εντός σου*.
Η ποίησή του ανταμώνει την αγρύπνια ακόμα και το φεγγάρι ερωτικό για χάρη του γίνεται. Γιατί η ποίηση του Τ.Τ. είναι ποίηση καθαρή που εξωτερικεύει τον δαρμό και τις θύελλες της ψυχής, τις προσδοκίες και τις απογοητεύσεις, τον θρίαμβο και την εγκαρτέρηση, τις λαχτάρες και τις οδύνες στην αφηρημένη τους καθολικότητα και ιδανικότητά τους.
Αισθητοποιεί τις διαθέσεις , τις τάσεις, με την δημιουργική του δύναμη να εξουσιάζει απόλυτα το Σύμπαν της τέχνης του, με ερωτικό φεγγάρι, έξαψη που ξεψυχά σε λαθραία φεγγάρια ως τα κρυφά φεγγάρια των ωκεανών.Ο ίδιος ο έρωτας δακρυσμένος, όπως ακριβώς κι ο ουρανός του.
Το ακτινοβόλημα και η ενέργεια που μας δίνουν οι λέξεις του, έχουν εκείνο το άπιαστο του ονείρου. Κυνηγά χίμαιρες επειδή λατρεύει το απαγορευμένο και γράφει στίχους γι' αυτό. Με λαθραία χάδια και πειρατικά αγγίγματα γίνεται ο Σίσυφος που κουβαλά στο στερέωμα πεθυμιές αθέατες.
Ο ποιητής θα κάψει τους στίχους του για να ζεσταθεί και μαζί τους καίγεται κι ο ίδιος για να τον βρει Εκείνη στις στάχτες και στις αναζωπυρώσεις από τις τελευταίες σπίθες. Άυλα τα σκιρτήματα. Δίνει έμφαση σε εκείνο που αναπνέει την ώρα που καταγράφει την αφόρητη απουσία. Ο ίδιος σκιά ντύνεται για να φανεί η μοναξιά που καθρεφτίζεται στον ξάστερο ουρανό. Στο κενό ναρκώνονται τις νύχτες οι αισθήσεις και τότε φτερουγίζει ο νους μας στην ποίηση και στον ποιητή της καρδιάς μας.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΟΛΙΑΣ - Λυσίπονον

Ο Γ.Τ. με την νέα του ποιητική συλλογή μας φέρνει έναν πόλεμο διαφορετικό από αυτούς που συνήθως θεωρούμε. Κατά την άποψή του ο ορισμός της ποίησης είναι πόλεμος.Είναι γεγονός πως ο ποιητής είναι ίσως ο μόνος που βρίσκεται σε διαρκή πάλη με τον εαυτό του.
Τι να κρατήσει, τι να πετάξει. Παιδιά του όλα μιας συνουσίας μαγικής με το όνειρο και τη φαντασία.
Ο ποιητής ονειρεύεται κι όταν δεν ονειρεύεται τραγουδά. Τραγουδά με τις λέξεις που τον καταδιώκουν , τον μεταμορφώνουν , τον ακουμπούν. Η σκέψη του μεταδοτή, αγγίζει. Θέτει όρια στην υπέρβαση του Λόγου. Αναμοχλεύει τα ψυχολογικά βάθη της ψυχής, μιας τραυματισμένη ψυχής που ανοίγει βάραθρο και διαρκώς είναι σε πόλεμο.Χρησιμοποιεί τις λέξεις και τα νοήματα με την ακρίβεια των ορίων των λέξεών του.
Μια τρικυμισμένη θάλασσα που αναζητά την αλυκή της καρδιάς του κι εκεί να εναποθέσει την άλμη της.Γιατί τα λόγια του Γ.Τ κουβαλούν την αλμύρα της μνήμης που αδιάκοπα τριγυρνά συνταράσσοντας τα σωθικά του.
Ένα άγγιγμα, μια αφή μια ανάμνηση είναι τα σύνορα της πολύτιμης τέχνης του. Το ακριβό των αισθήσεων που το αναπλάθει ώρα την ώρα, μέρα τη μέρα, τρένο στοιχειωμένο όπως η ποίησή του πάνω σε ράγες γι' άλλους ορατό και γι' άλλους αόρατο. Οι λέξεις σαν φάρος τον οδηγούν σε μυσταγωγίες ηλιοβασιλέματος.
Αναγνωρίζει οικείους πόνους και σπαράσσεται από τα θεωρεία των αισθήσεων.Το σώμα υποτάσσεται, μυστικά προσκρούει και αυτοκτονεί πάνω στους ανέμους των λέξεων.
Ζωγραφίζει τον πίνακα των αισθήσεων με τελευταία πινελιά εκείνα τα συναισθήματα που έκρηξη προκάλεσαν στον αισθητικό κόσμο του. Ενσυναίσθηση που την εξηγεί και την δικαιώνει μέσα από τον Λόγο του με ποιητική χάρη.
Μεταφέρει τον ησυχασμό μιας πορείας ενεργητικής που φθάνει αποκαλυπτικά στον αναγνώστη ως αισθητική εμπειρία.
Εθελοντής μιας αλήθειας απόλυτης προσπαθεί να νικήσει τα θηρία των επιθυμιών του.Για τον ποιητή η ποίηση σκοτώνει και ανασταίνει στα χρόνια των ονείρων που την περίμενε ως Θεία κοινωνία και Λειτουργία στον ναό της.

ΜΑΡΙΑ ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ - Το βιβλίο των νεκρών

Το καινούργιο βιβλίο της Μ.Ρ. δεν είναι ακριβώς μια ποιητική συλλογή. Είναι μια ποιητική διαδρομή,ένα παραμύθι, ώστε να συλλάβει ο αναγνώστης το ακατάληπτο του θανάτου, όσο βέβαια αυτό είναι μπορετό.
Σύντροφός της η θλίψη και μια μελαγχολία διάχυτη, όπως ακριβώς οι επιτύμβιες στήλες του Κεραμεικού. Ακολουθεί το αναπόδραστο μέρος μιας πορείας που δεν την τρομάζει, δεν της φέρνει απόγνωση, δεν της φέρνει φόβο.
Ο συνδυασμός σκοτεινής ποίησης στο *παραμύθι*, γοητεύει τον αναγνώστη από την πρώτη στιγμή. Είναι που όλοι αναρωτιόμαστε για την επόμενη μεταθανάτια μετάβαση της ψυχής. Άλλωστε, όσο βαθύτερη η ψυχή, τόσο πιό γεμάτη από νεκρούς, που την συνοδεύουν όπου κι αν πάει. Τάχα σε πόσους τάφους δεν αναπαύονται κομμάτια του εαυτού μας.
Αχνοπερπατάει στις μνήμες αυτών που αγάπησε και μαζί τους βαδίζει στο πέλαγος του αγνώστου. Ο Λόγος της, ενσυνείδητη ενέργεια, φτάνει στο επέκεινα της ουσίας.
Μιλάει ο μύθος με τα σύμβολα, με τα άλογα στοιχεία της ψυχής. Πλάθει μια άλλη τέχνη, ούτε ποίημα , ούτε πεζό που όμως διαθέτει μια κινηματογραφική ροή. Συνορεύει ο Λόγος της με το άλογο, ψάχνοντας την τροχιά του αγνώστου, ψηλαφώντας να συναντήσει το λυτρωτικό μυστικό κι εκείνους που ζουν την ατελεύτητη τιμωρία και δίωξη. Εκεί ακριβώς αρχίζει η ανέκκλητη εσωτερική πορεία της Μύριαμ προς την αναχώρηση.
Αχνοπερπατεί μέσα στους νεκρούς. Στην αφετηρία προτάσσει, όλη της τη νοούμενη ύπαρξη για να αντιληφθεί και να κατανοήσει. Θα αρχίσει να συνομιλεί σε τούτη τη διάνυση πότε με τον εαυτό της και πότε με τους νεκρούς της. *Η γκρίζα χώρα που ο καθένας μόνος του την διαβαίνει, για να τα γράψει όλα στο βιβλίο των Νεκρών*, την περιμένει. *Σαν έτοιμη από καιρό , σαν Θαρραλέα*, φορώντας τη θλίψη, θα συναντήσει το σκιάχτρο-κοράκι και ν΄ανοίξει τον διάλογο για το* Βιβλίο* που όλοι πρέπει να υπογράψουν.
Στο παζάρι της σιωπής θ΄ανακαλύψει το* Ανύπαρκτο*, το *Τίποτα* που πουλιέται ακριβά.Γυρολόγος χαμένων ψυχών βρίσκεται στο πουθενά, για να συναντήσει αυτό που δεν γεννήθηκε ή μήπως εκείνο το δικό της που δεν κυοφορήθηκε ποτέ. Περιπλανιέται στις αναμνήσεις, που την σκοτώνουν σιγά σιγά μ' εκείνες πούχε θάψει από καιρό στην καρδιά.
Ανακαλύπτει έναν κόσμο κουφό που δεν ακούει, τυφλό που δεν βλέπει. Μαθαίνει για την μυλόπετρα της κόλασης που αλέθει ζωντανούς.
Η Μύριαμ θα φθάσει να δει τα πολλά της Εγώ και πόσα από αυτά συνειδητά έχει σκοτώσει. Η δίψα της για γνώση αξεδίψαστη μένει. Σκάβει βαθιά κι όχι σε ρηχές ανασκαφές, για να βρεί όλες εκείνες τις λησμονημένες υπάρξεις κι εκεί να εναποθέσει για πάντα τα θρύψαλα της ψυχής της. Γιατί η Μύριαμ θα βρεί την Πύλη για τον ΄Ογδοο Ορίζοντα, την Πύλη για τη Ζωή.
Το παραμύθι για την Μαρία Ροδοπούλου εδώ τελειώνει κι αρχίζει για μας η ανακάλυψη και αποκάλυψη μιας ιστορίας φερμένη απο το μέλλον θαρρείς, το μέλλον που συνειδητά ή ασύνειδα ενυπάρχει σε όλους.
Με την καρδιά κι όχι με τον νου αξίζει να διαβάσετε το *Βιβλίο των Νεκρών* και να σταθείτε απέναντι σ' αυτό, που το άγνωστο τρομάζει αλλά ταυτόχρονα γοητεύει, με μια γραφή που παρασύρει την ψυχή στα μονοπάτια που η Μύριαμ ακολούθησε. Καλή ανάγνωση.

M.ΡΟΔΟΠΟΥΛΟΥ-Τ.ΤΣΑΝΤΗΛΑ - Προαιρετικά και ατημέλητα

Προ-αιρετικά -ΝΑΙ. Ατημέλητα-ΟΧΙ. Το 2008 κυκλοφόρησε η ποιητική συλλογή - σύμπραξη των ποιητών Μ.Ρ. και Τ.Τ. Η ανάγκη να ανταποκριθούν στο αισθητικό αίτημα της προσωπικής αναζήτησης, έφερε τούτο το αποτέλεσμα.
Η τέχνη τους αντικαθρεφτίζει συνθετικά τη ζωή και μας παρασύρει στο αγκάλιασμά της. Καθορίζεται από το ερωτικό αντικείμενο αλλά και από την πραγματικότητα, που περιβάλλει τον καθένα χωριστά. Πηγή της καλλιτεχνικής τους συνείδηση είναι εκείνη που αποσαφηνίζει τα όρια της δημιουργίας τους. Εκφράζουν ενδόμυχες βιώσεις με Λόγο και εικόνες, αισθητοποιώντας τις ιδέες τους. ΄Εχουν βρει τη φόρμα για να εκφρασθούν με οργανωμένες πολύτιμες λέξεις σε αρμονικούς ρυθμούς.
Η τέχνη τους δεν αποτελεί κατάστιχο και δίνει πολύ περισσότερα από ένα απολιθωμένο περιστατικό. Δεν απεικονίζουν απλώς μια υποκειμενική παρόρμηση που αναβλύζει, είναι μια κραυγή οδύνης, που ξεχύνεται από τα βάθη της ψυχής τους, θέτοντας επιμελώς την σκιά της.
'Ολο το βιβλίο κινείται σε μια αντίθεση Λόγου και ΄Εκφρασης μεταξύ των δύο. Εκεί ακριβώς βρίσκεται η γοητεία της ανάγνωσης. Η Μαρία Ρ. αποταμιεύει τις λέξεις, ο Τάκης Τ. τις αναδύει, για να αποπλανήσουν και να διασφαλίσουν το συναίσθημα. Για τον Τ. τα μάτια φεγγάρια ανταμώνουν το άπειρο, για την Μ. οι λύπες κοιμούνται σε πύρινο μαξιλάρι. Με το αίμα της ζωγραφίζει πέλαγα, γεύεται τη σιωπή των νεκρών, καταργεί το μπλέ της θάλασσας και βάφει με κόκκινο τον βυθό της. Ο Τ. αναδεικνύει το όμορφο του γαλάζιου, των ερωτευμένων κυμάτων,εξομολογείται στη βροχή. Φονεύει τον θάνατο με φως, εκείνη τον υμνεί και μέσα από την διαφωνία τους δίνουν τον ορισμό του. Ντύνεται νύχτα, εκείνος ξημέρωμα. Χαϊδεύει πληγές αγναντεύοντας τον γιαλό, αυτή τις ξορκίζει περιδιαβαίνοντας βυθούς σκοτεινούς. Θωρά ματωμένο το μέλλον, εκείνος φθάνει με ματωμένο χαμόγελο, μετέωρο στίγμα στο άπειρο.
Ανιχνεύουν σκοτεινές διαδρομές. Ο ένας λατρεύει το χάραμα, την άλλη το πρωινό την τρομάζει. ΄Οταν συναντηθεί η γραφή τους, ο ψίθυρος θα γίνει τραγούδι. Θα κατακτήσουν τη νύχτα και μετά θα υποταχθούν διασπώντας τη σιωπή. Χορεύουν το κόκκινο ταγκό εξαγνίζοντας αμαρτίες.
Η γλώσσα της Μαρίας σκληρή φθάνει στα όρια του grodescko και του σουρεαλισμού,*τρυφερή έγινες νύχτα και θα κρυώσεις*, έρχεται σε αντίθεση με το λυρικό και ερωτικό κρεσέν του Τάκη. Θ' αναζητήσει την γητεύτρα Κίρκη την μάγισσα των ονείρων της, να καταλύσει τον έρωτα, ενώ εκείνος ταξιδεύει στον ανοιχτό ορίζοντα της θάλασσας και με την μουσική αλλάζει τον θάνατο. Εκείνη τον δαμάσει με φθόγγους.
Με ανάσες ποθητές και οι δύο, με τις λέξεις ως πυξίδα δρομολογούν την προσωπική τους ανάταση. Τα δάκρυα γίνονται σύμβολα που έρχονται από το μέλλον. Η Μαρία θα βάψει τα χείλη με χρώματα πεταλούδας, θέλοντας κι οι δυό τους να σπάσουν τα τείχη. Το αίμα ρέει καυτό, γίνεται λάβα, ο Τάκης ακόμα αιωρείται στο άπειρο.
Οπαδός της σουρεαλιστικής σχολής δεν ωραιοποιεί τις κανονιστικές αντιλήψεις για το Ωραίον αντίθετα ο Τάκης ακολουθεί ένα διαλεκτικό κράμα ρεαλισμού και ωραιότητας. Γεγονός πάντως είναι πως και οι δύο ακολουθούν με πλαστικότητα τις λέξεις και τις αναγνωρίζουν. Ανταποκρίνονται στη συναισθηματική δεκτικότητα χωρίς προκαταλήψεις. Οι εσωτερικές φωνές γίνονται συνοδοιπόροι των εξωτερικών φωνών. ΄Οτι ωρίμασε μέσ' τη σιωπή, απόσταγμα ακριβό, τώρα κρασί που μεθά.
Με ευλύγιστες λέξεις, προσπαθούν να κτίσουν το οικοδόμημα της ποίησής τους. Καταγράφουν κι εξομολογούνται το αντικαθρέφτισμα της ψυχής τους, την κίνηση και τις αλλοιώσεις του Εγώ τους. Βέβαια στη Μαρία υπάρχει μια απόδραση, από την φυσική πραγματικότητα, μ' ένα ριζικό,κι αθεράπευτα σαγηνευτικό φλέρτ με τον θάνατο. Ελευθερώνει την εσωτερική αγωνία και την συμφιλιώνει με ματωμένες λύσεις. Ο Τάκης ακολουθεί την μοίρα του, την ανακαλύπτει στην κρυστάλλινη διαφάνεια μιας απόλυτης αρμονικής μορφής. Η ποίησή του διαθέτει το ακτινοβόλημα της ενέργειας την οποία και μεταμορφώνει σε ενοποιημένη ενέργεια και αισθαντικότητα. Εκείνη φέρνει ανατριχίλα με ευφράδεια. Η ποίησή της, είναι ένα είδος μαγείας που μεταμορφώνει την ψυχική κατάσταση της ποιήτριας όχι με ησυχασμό, για να διασφαλίσει το συναίσθημα, που θα μεταδώσει στους αναγνώστες της. Αντίθετα ο Τάκης ζει τον βαθύτατα αισθαντικό έρωτα, τον ηδονικό και οδυνηρό αισθησιασμό, την διέγερση που ζεσταίνει τον Λόγο του με ποιητική πνοή.Υ.Γ.
Θέλησα να αναδείξω τις αντιθέσεις των δύο σ' ένα κοινό αποτέλεσμα. Δεν ξέρω άν κατάφερα να ανταποκριθώ στην εύρεση της ποιητικής τους ευαισθησίας. Η συναισθηματική αναζήτηση που καταλήγει σε αισθητική είναι ένας δρόμος που ακόμα προσπαθώ να βρω τα μονοπάτια του...

ΜΑΡΙΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ - Ανατολικά της ποίησης (HAIKU)

Η Μ.Ν. κυκλοφόρησε το 2008 από τις εκδόσεις ΑΡΜΟΣ την πρώτη της συλλογή με ΧΑΪΚΟΥ ποιήματα .
ΧΑΪΚΟΥ σχεδόν άγνωστη λέξη, άγνωστο είδος. ΄Οχι δηλαδή πως λειτουργεί αφοριστικά κάθε τι καινούργιο, απλά ξενίζει τους αμύητους ένα είδος τόσο παλιό που πλέον φαντάζει νέο.
Ένα είδος ποίησης λιτό με αυστηρά συγκεκριμένο μέτρο 5-7-5. Η Μ.Ν. εκφράζει τον λυρισμό με άκρως ποιητικό συναίσθημα που μεταγγίζεται σε αισθητό. Πυκνό χωρίς να είναι στεγνό, με Λόγο ελλειπτικό, θρυμματισμένο, με το κάθε θρύμμα να μπορεί να έχει την ολοκληρομένη αυτόνομη ζωή του.
Ένα επίγραμμα κατά τι πιό αναλυμένο, με ειλικρινή και περιεκτική έκφραση.Τα ΧΑΪΚΟΥ της Μ.Ν. ακολουθούν μια συλλογιστική συνέχεια, μ΄ένα γλωσσικό όργανο πολύ καλά δουλεμένο στην αναζήτηση των κατάλληλων λέξεων και των αποχρώσεών τους. ΄Ενα ιδιαίτερο λογοτεχνικό είδος βαθιά εκφραστικό, συνδεδεμένο με την ψυχή του ανθρώπου. Μια πνευματική απόλαυση γι' αυτούς που μπορούν να το αναγνώσουν.
Ο γνήσιος αισθητικός Λόγος της δεν συγκαλύπτει ούτε κενολογεί με μια απόσταση βέβαια από την ελεύθερη ποίηση για όσους είχαν συνηθήσει την νεότερη γραφή της. Η ποιήτρια παλεύει στους σκοτεινούς λαβύρινθους του μυαλού της, για να βρει την κατάλληλη συλλαβή. Βρίσκει την ουσία και την κατακτά. Κουβαλάει τα κουφάρια της μνήμης της κι από εκεί αναδύει την οπτασία της βαθιάς ποίησης. Δεν είναι αφηρημένη για να κονιορτοποιηθεί να γίνει σκόνη στο βλέμμα του αναγνώστη. Απλά γοητεύει.Δεν υπάρχει επιείκεια ως προς την αναγνώριση γιατί αυτή ήδη υπάρχει μέσα στην τάξη του Λόγου της με την προϋπόθεση να αναγνωσθεί από μυημένους στο είδος και όχι μόνον αναγνώστες. Ο χρόνος υπάρχει για να φορτίσει το αίσθημα στο πέρασμά του και τ' αρώματα να ποτίσουν τις καρδιές όλων εκείνων που μπορούν να οσμιστούν τις ακριβές ανάσες των ΧΑΪΚΟΥ της.
Σαν θάλασσα με δίχτυα απλωμένα αλιεύουν αλήθειες γυμνές χωρίς δεκανίκια. Ακόμα κι ο έρωτας ακουμπά στο μάρμαρο το ντυμένο με αίμα, ακουμπά σε κρατήρα ηφαιστείου με το παράπονο σταγόνα-σταγόνα να σβήνει τη λάβα.Ερωτοτροπούν οι ανάσες σε νωπά συναισθήματα,σε ξεχασμένες αγάπες. Γίνεται η γητεύτρα των πληγών από τα χαμένα φιλιά σε Γη ξενιτιάς.
Η βροχή είναι η δική της κατάκτηση που στάλα-στάλα τη δανείζει σε όνειρα καλοκαιριού που ξεδίψασαν και μαζί μ' αυτά ξεδιψούν οι διψασμένοι ονειροπόλοι και ρομαντικοί ταξιδιώτες.

TAKH ΤΣΑΝΤΗΛΑ - Ανιχνεύοντας ουρανό

Ακολουθώντας μύθους ποιητικούς συναντάμε τις ελεύθερες εμπνεύσεις του Τ.Τ. στο βιβλίο του *Ανιχνεύοντας ουρανό*.
Βάρδος και μάστορας του λόγου, πλάθει εικόνες, μνημεία αρχιτεκτονικά, για να μεταδώσει εμπειρίες μιας ωραίας αντίληψης. Το γαλάζιο τ' ουρανού, η θάλασσα, η ερωτική διάσταση, το φώς, όλα γίνονται εργαλεία του ποιητή, για να εκφράσει τις εσωτερικές δονήσεις που συντελέστηκαν στη ζωή του. Αυτόν τον εσωτερικό εαυτό του ιχνηλατεί ο ποιητής ανάμεσα σε αισθητικές εμπειρίες που καταγράφει για να γίνουν μεταδοτές εικόνες που θα μας ταξιδέψουν ανάμεσα στη Γη και τον ουρανό, στο φεγγάρι και τον ήλιο, στο όνειρο και τη σιωπή.
Λυρικός, προσπελάσιμος, ερωτικός χωρίς συγκεκριμένο πρόσωπο με μια αύρα ονείρου, καταθέτει το παραμύθι του με στίχους καθαρής ποίησης. Με μια μουσικότητα που πλανεύει αισθήσεις και θύμησες διεγείρει. Ο ποιητής ζει την δική του προσωπική ερωτική έκρηξη με τους στίχους του να κυλάνε από το ηφαίστειο της ψυχής του. Η λάβα ξεχύνεται και γίνεται Αίολος άνεμος που μεταφέρει χρώματα, φλογισμένα όνειρα, αρώματα κι ανάλαφρα χάδια. Μεταγγίζει τη φλόγα μέσ' το σκοτάδι, τη λάμψη πριν την αυγή.
Στοχάζεται ο ποιητής το άγνωστο που εκτείνεται πέρα από την γραμμή των οριζόντων, για να το συναντήσει σαν κύμα, σαν άσβεστο φεγγάρι. Ασύχαστος όπως είναι ζωγραφίζει κύκλους φιλιών σε άδειες σελίδες. Φυλάει μνήμες σε άδεια κοχύλια. Μύστης του κήπου του του Μυστκού, αφουγκράζεται ανάσες και σιωπές σε απόκρυφα περάσματα και μονοπάτια. Γητεύει και γητεύεται, γοητεύει και γοητεύεται από μια ποίηση μεστή χωρίς ίχνος αγνωστικισμού κι αφήνεται στο ταξίδι.
Ταξιδευτές του και μεις, μας παρασύρει σ' ανομολόγητες αναστατώσεις. Ζει την συντριβή μιας αγγαλιάς ... της μυθικής νεράιδας του πελάγους. Ο ποιητής δεν αποκρύπτει και δεν αποκρύπτεται από μας. Ξεγυμνώνει την ψυχή του και την καταθέτει. Τα ποιήματά του ακολουθούν μια μουσικότητα με ορισμένο τόνο και κλίμακα. Διακρίνονται για την φιλολογική τους οντότητα μέσα στην αιωνιότητα του χρόνου. Το πνεύμα του πετάει ελεύθερο εκεί όπου το βλέμμα και η καρδιά μπορούν να συναντηθούν. Χωρίς το πάθος της ιδιοκτησίας ερωτεύεται τον έρωτα με την σοφία με μια έλξη αισθητική.
Συνδυάζει με μαεστρία το ρητό με το άρρητο, το έλλογο με το άλογο. Προσπαθεί να τα χωρέσει στο άπειρο, στον χρόνο και στον χώρο. Ο ποιητής θα θρυμματισθεί χωρίς όμως να μειώσει την περιεκτικότητα των νοημάτων προς τέρψιν των ανεπαρκών αναγνωστών. Κρατάει τον πήχη ψηλά με την γλώσσα να διαχειρίζεται τον Λόγο με γνώση σε υψηλές αναβαθμίσεις. Η νομοτέλεια μιας τεχνικής αρτιότητας οργανώνει την αισθητική πραγματοποίηση της σύλληψης της ποιητικής του ενότητας. Στέγη του ο ουρανός, με το φεγγάρι να του δείχνει τον δρόμο. Ρομαντικός, σεργιανά στα όρια της επιλεκτικής μοναξιάς και της συνειδητής μοναχικότητας, προσφέροντας σ' όλους εμάς αισθητικά δημιουργήματα, που με την σειρά τους μας οδηγούν σε κόσμους ονειρικούς...

Ο άνθρωπος στον σύγχρονο κόσμο

" Η ανθρώπινη ιστορία είναι φτιαγμένη από μνήμη και λήθη, νοσταλγία και πρόβλεψη". 1) Κώστας Αξελός) Παρ' όλα αυτά ο άνθρωπος εξακολουθεί να πορεύεται μέσα στο χρόνο. Ο χρόνος είναι το στίγμα του. Παρελθόν - Παρόν - Μέλλων. Τον κατέκτησε με την γέννησή του. Με την σκέψη προσπαθεί ν' ανοίξει το δρόμο του μέλλοντος. Σίγουρα πολλά έχει καταφέρει κι άλλα τόσα επιθυμεί να κατακτήσει.Μεγαλώνει ο άνθρωπος μέσα σε μια μικρή ζωή. Προσπαθεί να τα προλάβει όλα. Λίγοι είναι εκείνοι που αναλαμβάνουν τον κίνδυνο της συνειδητής επιλογής. Η επιλογή η τελευταία πολυτέλεια που απόμεινε στο σύγχρονο άνθρωπο.
Ποιός όμως είναι αυτός ο σύγχρονος άνθρωπος; Πως ζει; Πως λειτουργεί; Πως δημιουργεί; Ο σκηνοθέτης Stiven Friars σε συνέντευξή του θα πει. "Έχω πάντα το αίσθημα ότι οι ταινίες μου γυρίστηκαν σε κατάσταση αθωότητας και όταν την χάσεις πρέπει ν' απομακρυνθείς ή να συμφωνήσεις" 2) .
Είναι αλήθεια πως ο σύγχρονος άνθρωπος έχει παραιτηθεί από πολλά που συμβαίνουν γύρω του. Υπάρχει διάχυτη μελαγχολία για τη σημερινή σιωπή, για την σημερινή απομόνωση. Η κατάσταση "αθωότητας" έχει καταργηθεί από καιρό. Λίγοι είναι εκείνοι που τολμούν να ξαναζήσουν τέτοιες στιγμές ρομαντισμού, χωρίς να παρεξηγηθούν."Εκείνο που άρχισε να λείπει εδώ και χρόνια είναι ο ζωντανός λόγος, που σημαίνει ο διάλογος ανάμεσα στους ανθρώπους που διανοούνται. Η απομόνωση των πνευματικών ανθρώπων, όπως κι όλων των άλλων γίνεται μέρα με τη μέρα πιο ασφυκτική και πιο έκδηλη". 3) Μανώλης Ανδρόνικος)
Τι φταίει όμως γι αυτό; Πόλεις - Φυλακές που θάπρεπε να φέρουν πιο κοντά τον κόσμο κατά έναν περίεργο τρόπο τον απομάκρυναν. Με την απομάκρυνση ήρθε και το τέλος μιας ολόκληρης εποχής, κάνοντας την αρχή σε μιαν άλλη. "Η ισορροπία του σύγχρονου ανθρώπου έχει διασαλευθεί. Δεδομένα πρωτογνώριστα και απροσδόκητα κατακλύζουν την κοινή του συνείδηση, όταν ο καθένας είναι υποχρεωμένος να πάρει θέση". 4) Ι.Μ.Παναγιωτόπουλος) Πολλά του είναι άγνωστα που επιθυμεί να μάθει, χωρίς όμως και να θέτει τα ερωτηματικά που τον βασανίζουν. "Η αληθινή ζωή είναι απούσα", 5) θα πει ο Ρεμπώ για να μεγαλώσει μ' αυτή του την άποψη, τον κύκλο των ερωτήσεων, που δύσκολα μπορεί ν' απαντήσει.
"Είναι γεγονός πως η Δύση γέννησε μια στάση ζωής που μεταβάλλει τη γνώση σε αντικειμενική προσφερόμενη βεβαιότητα, σε καταναλώσιμο προϊόν άσχετο με την εμπειρία και τις ευαισθησίες του κάθε ανθρώπου". 6) Χρήστος Γιανναράς) Ο καταναλωτής υλικών αγαθών είναι πρότυπο για τον σύγχρονο άνθρωπο, ιδιαίτερα για τους νέους. Η παραγωγική επίδοση είναι η δύναμη με την οποία μπορεί να πραγματοποιεί τις καταναλωτικές του ανάγκες. Όμως παρ' όλα αυτά ο καθηγητής Τζών ΄Αντον εκφράζει την εμπιστοσύνη στις δυνατότητες του ανθρώπινου γένους "να πετύχει καλλίτερες συνθήκες ζωής για το κάθε ανθρώπινο πλάσμα". 7)
Η σύγχρονη πολιτεία είναι η ρίζα πολλών δεινών. "Μια πολιτεία τερατόμορφη γεννάει δηλητηριώδη όντα, εκβιαστές, βομβιστές, συνωμότες, κακοποιούς". 8) ΄Αγγελος Τερζάκης)
Κι όμως θα μπορούσε να ήταν όλα διαφορετικά. Τούτος ο καιρός είναι ιδιαίτερα διαλεκτικός, εν τούτοις ο σημερινός άνθρωπος έχει χάσει κατά πολύ την ικανότητά του να συνομιλεί και να συζητεί με τούς άλλους επιτείνοντας την σύγχρονη μοναξιά του. "Το βέβαιο είναι πως είμαστε εσωτερικά μετέωροι, εκκρεμείς". 9) Ι.Μ.Παναγιωτόπουλος)
Ζούμε σ΄ένα κόσμο ιδιαίτερα σκληρό. Εξουσία. καθεστώς, τάξη, παράταξη συνθέτουν μια κοινωνία, την κοινωνία μας. Μέσα σ' αυτή προσπαθεί απελπισμένα ο σύγχρονος άνθρωπος να ζήσει, να επιζήσει. Να βιώσει γεγονότα και να επιβιώσει μέσ' απ' αυτά. Άλλωστε αυτά είναι που κρίνουν και κατοχυρώνουν το στίγμα του πολιτισμού μας. Κάποτε θαρθούν κάποιοι άλλοι που θα κρίνουν, θα επικρίνουν ή θα κατακρίνουν, όσα ο πολιτισμός μας κατάφερε να συλλάβει, να εννοήσει, να πραγματοποιήσει. Το βέβαιο είναι πως δύσκολα κανείς σκάβει μέσα του για να βρει την αλήθεια. Την Αλήθεια και την Αρετή. Τούτο το σκάψιμο έχει πολύ πόνο γι' αυτό όλο και αναβάλλει. Οι προσβάσεις για να φτάσουμε και να επικοινωνήσουμε με τους άλλους ολοένα μειώνονται.
"Για να έχει η προσωπική μου ζωή κάποιο νόημα ή κάποιο προορισμό, θα έπρεπε η ζωή ως σύνολο να είχε αξία, να είχε νόημα και προορισμό". 10) Κ. Τσάτσος) Φαίνεται πως στις μέρες μας ο σύγχρονος άνθρωπος έχει απογυμνωθεί από ιδέες, από οράματα. Δεν πιστεύει πια πουθενά. Πιάνεται από τα υλικά αγαθά, που όμως δεν είναι αρκετά για να τον στηρίξουν σε μια κοινωνία που διαρκώς εξελίσσεται Η πολιτική τον εξουθένωσε, οι πολιτικοί τον πρόδωσαν "Ο άνθρωπος που έπαψε να εκτιμά τον εαυτό του δεν μπορεί να ζήσει. Αλλά δεν θ' αφήσει να ζήσουν και οι άλλοι, όσους φέρνει κοντά του η φιλία, η συγγένεια, η ανάγκη". 11) Ε.Παπανούτσος) Έτσι επιτείνει τη σύγχρονη μοναξιά του, στο τέλος την επιζητεί όσο κι αν διακηρύσσει το αντίθετο. "Αισθάνεται πως ανήκει σ' ένα νέο σχήμα, περίπου χωρίς προγόνους. Αλλά οι πρόγονοι υπάρχουν". 12) Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος)
Μόνος του αγωνιά για μια καλλίτερη μέρα. Προσπαθεί, κατά καιρούς αφυπνίζεται όταν τα προβλήματα είναι πολλά και τον πνίγουν. Η συμφιλίωση με τον εαυτό του δεν έχει έλθει ακόμα. Μέσα από τους άλλους και για τους άλλους ζει. "Όσοι δέχονται να κυκλοφορούν απλώς τη νέα πολιτιστική ιδεολογία, υπηρετώντας άμεσα την πρακτική πολιτική, πολλαπλασιάζονται και ανακηρύσσονται σε τρίτη τάξη, πλάϊ στους αγρότες και τους εργάτες. Οι λίγοι αριστεροί διανοούμενοι που επιμένουν στην κριτική τους παρέμβαση, τόσο στα πολιτιστικά όσο και στα συναφή δρώμενα, δοκιμάζονται και προοδευτικά καταργούνται ή αυτοκαταργούνται με την αυτοκτονία ή την αναγκαστική σιωπή". 13) Δ. Μαρωνίτης)
Μέσα σ' αυτή τη σιωπή η μοναξιά που αισθάνεται είναι μεγάλη. Με τόλμη ανατρέπει αξίες και προσπαθεί να καθιερώσει καινούργιες, για να μπορέσει να υπάρξει συνειδητά μέσα σ' ένα αλλόκοτο πλήθος που πολλές φορές τον εξουσιάζει, τον δυναστεύει, τον καταργεί για χάρη του συνόλου. Κι έτσι μόνος και μόνον σαν αριθμός εξακολουθεί να πορεύεται. Σαν σύνολο καλλιεργεί με σοφή εγκληματικότητα την βία, την θηριωδία, τον αφανισμό του ανθρώπου. Μόνος κι άγνωστος προχωρεί ανάμεσα σ' αγνώστους. Δεν υπάρχει φιλία παρά μόνον αλληλογνωριμία κυβερνούμενη από συμφέροντα. " Όλοι αναζητούμε τον πλησίον αλλά με την μικρότερη δυνατή δαπάνη". 14) Ι.Μ.Παναγιωτόπουλος)
Θα έλεγα, πως ο σύγχρονος άνθρωπος βρίσκεται σήμερα σε μια απόσταση απ' όλα, ακόμα κι από τη ζωή. Λίγες καλές στιγμές για να πληρωθούν πολύ ακριβά μετά. Τα ρήγματα στον σημερινό πολιτισμό είναι πολλά και μεγάλα. Φιλόσοφοι όπως ο Νίτσε, ο Κάντ και άλλοι έχουν κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου. Τα νυστέρια της παρακμής βυθίζονται χωρίς έλεος στη ζεστή σάρκα του ανθρώπου, ξεσκίζοντας αξίες που από καιρό δρομολογούνται σε άλλες πράξεις ζωής.
Ρεύματα - Τάσεις - Ανακατατάξεις ακμάζουν την αποσύνθεση μιας καινούργιας τάξης πραγμάτων. "Ενός καινούργιου ορίζοντα ορίων. Αυτός όμως ο ορίζοντας των ορίων, εξαρτάται από τον ορίζοντα των ορίων της συνείδησης που κυριαρχεί στον πολιτισμό". 15) Χ. Μαλεβίτσης) Ποικιλία συνειδήσεων καθορίζει και τα όρια ανάλογα με την εποχή. Στον σύγχρονο πολιτισμό κυριαρχεί η κοινή συνείδηση καθώς η κοινή εννόηση σπάνια ξεπερνά τα όρια του μέσου επαρκή ανθρώπου, που αντιλαμβάνεται και κατανοεί, καθώς από μόνος του έχει καλλιεργήσει και επεκτείνει τα όριά του.
"Το μέλλον του ανθρώπου υπάρχει, γίνεται δηλαδή παρόν, μόνον όταν τολμήσει να το αποδεχθεί και να το δημιουργήσει χωρίς καταναγκασμό". 16) Ε.Μουτσόπουλος)
Οι προοπτικές για να διασφαλίσουμε την έξοδό μας από την σημερινή κρίση είναι μακριά. Η κοινωνία καθημερινά αυτοκτονεί στα ίδια της τα κατασκευάσματα. Παραβλέπει και προσπερνά τις διαδικασίες που θα τον οδηγήσουν σε ρεαλιστικές αλλά σωτήριες εφαρμοσμένες προτάσεις. Η τύφλωση που δέχεται ο δυτικός πολιτισμός από τη λογική του κέρδους, οδηγεί στη ληστρική εκμετάλλευση των πρώτων υλών, στην καταστροφή του φυσικού και αστικού περιβάλλοντος με ανυπολόγιστες συνέπειες, ιδιαίτερα για τις επόμενες γενιές. Η απομυθοποίηση συστημάτων που έθρεψε έθνη, γκρέμισε τείχη, δεν μπόρεσε όμως να αντικαταστήσει το όραμα με άλλο καινούργιο. Ο άνθρωπος έμεινε γυμνός. "Δεν υπάρχει πλέον ούτε μια βεβαιότητα που να μην ταλαντεύεται, ούτε μια αξία που να μην ωχριά". 17) Jacque Julliard)
" Όσο μια κοινωνική ολότητα έχει ανάγκη σταθερών πολιτικών και διοικητικών οροσήμων, άλλο τόσο μια υγιής κοινωνία πολιτών χρειάζεται μια επίσημη γλώσσα, ένα πάγιο μέσο έκφρασης, ύφος και ήθος και ουσία". 18) Φ.Πιερρός) Είναι γεγονός πως το θεσμικό αυτό πλαίσιο αναντίρρητα έχει καταργηθεί.Το θέμα είναι πως δύσκολα ο σύγχρονος άνθρωπος μπορεί να λέει το ΝΑΙ. Από τη μια αρνείται και ταυτόχρονα δέχεται εύκολα ότι του σερβίρεται. Διψάει για το απόλυτο χωρίς να κάνει τίποτα γι' αυτό. Θέλει να σφραγίσει την εποχή του με έργα, αν και παραμένει στείρος και μόνον με λόγια προσπαθεί να εκφρασθεί και ο χρόνος ... να φεύγει.
Το αίσθημα της διαρκούς ανασφάλειας εξουσιάζει την ψυχή του, το μυαλό του. Δεν δραστηριοποιείται με αποτέλεσμα να αδρανεί αποφεύγοντας συστηματικά την έρευνα.Εκείνο που προσπαθεί είναι να συντηρεί μια τέτοια καθημερινότητα που ταυτόχρονα τον τοποθετεί σε στημένες πράξεις ζωής. Κατασκευάζει την ατομική του μυθολογία και τις μαγείες θεωρώντας πως έτσι επενδύει και φροντίζει την ύπαρξή του. Κρίνει και κατακρίνει. Χαρακτηρίζει και ταξινομεί. Συμφωνεί και διαφωνεί. Διορθώνει και υπογραμμίζει τα σφάλματά του. Παρατηρεί, στην ουσία αδιαφορεί. Συντηρεί νόθες καταστάσεις χωρίς μεγάλες δαπάνες. " Ένας θρίαμβος της υποκρισίας". 19) Ι.Μ.Παναγιωτόπουλος)
Καταλήγει να μη μπορεί να σπάσει τα δεσμά και τους δεσμούς του.Συχνά προσπαθεί μέσα από γλέντια και πανηγύρια να εκδηλωθεί. Παραλύει απ' αυτό που ονομάζει Πάθος Ζωής χωρίς όμως και να δικαιώνει τον λόγο της ύπαρξής του. Με χαμένη αξιοπρέπεια κι ευαισθησία αναλώνεται σε βιαστικές κι εφήμερες γεύσεις. Τυποποιεί τα πάντα αρνούμενος την προσωπική του ελευθερία. Προσπαθεί ν' αρπάξει και να κρατηθεί απ' ότι τον περιβάλλει, απ' ότι γνωρίζει κι απ' ότι μόνος του μπορεί να κάνει. Ζει την πλέον ανταγωνιστική περίοδο της ζωής του με την αγωνία... να επιζήσει. Γιατί πρέπει να επιζήσει. αιωρείται σε μια επαναλαμβανόμενη δράση. Επιδίδεται σε φτηνές κι εφήμερες ματαιοδοξίες χάνοντας έτσι την αληθινή χαρά της ζωής.Δεν παύει βέβαια να ελπίζει, να αισιοδοξεί για ένα καλλίτερο αύριο κι ας αργεί τόσο. Η ελπίδα είναι εκείνη που τον δυναμώνει, τον σφυρηλατεί και ισχυροποιεί τις άμυνές του.
Ο σκηνοθέτης Παντελής Βούλγαρης για την ταινία του *ήσυχες μέρες του Αυγούστου* θα πει. " Έκανα την ταινία γιατί δεν πιστεύω ότι οι άνθρωποι που κυκλοφορούν στους δρόμους έχουν πάψει να έχουν συναισθήματα, τρυφεράδα , ανθρωπιά, να αναζητούν την επικοινωνία". 20) Π.Β.
Το ασύστολο σκότωμα του χρόνου κάποτε θα σταματήσει. Οι ριζοσπαστικοί βιασμοί που εξευτελίζουν τον βιαστή και ταπεινώνουν τον βιαζόμενο, κάποτε θα πάψουν. Η αλήθεια σίγουρα θα αναζητηθεί. Ο άνθρωπος θα απολυτρωθεί από τις σκλαβιές του, για να βρει τις ελευθερίες εκείνες, που θα του επιτρέψουν να αναγνωρίσει παραγκωνισμένες αξίες. "Η πίστη μου στον άνθρωπο με κάνει να οραματίζομαι πως κάποτε θα κατορθώσει να δημιουργήσει την ιδανική κοινωνία, μια κοινωνία αγάπης και αλληλοσεβασμού". 21) Μελισσάνθη)
Κι όμως ελπίζω πως κάποτε έτσι θα γίνουν όλα...

Ο Καβάφης κι η επίδρασή του στην ελληνική λογοτεχνία

ΙΣΤΟΡΙΚΟ
Γεννήθηκε το 1863 στην Αλεξάνδρεια. Παιδί ακόμα φεύγει από την πόλη του για να ζήσει όλα του τα παιδικά και νεανικά του χρόνια στην Αγγλία και την Κωνσταντινούπολη. Το 1885 επστρέφει μόνιμα πια στην Αλεξάνδρεια με έργο φαντασία και σώμα. Αρχίζει να μελετά συστηματικά φιλολογία και ιστορία. Το 1933 πεθαίνει.

Ο ΠΟΙΗΤΙΚΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ
Ενας ποιητής της διασποράς του ελληνισμού. Η ποίησή του μοιάζει αμετακίνητη από το χρόνο. Σαν κυκλώπειος βράχος γκρεμίζει την παλιά ποίηση, ελευθερώνει τη γλώσσα και την ωθεί προς τον ψυχισμό των νέων καιρών, εγκαινιάζοντας τη νέα εποχή στην ποίηση των Ελλήνων. Διδακτική, ελεγειακή ακόμα και λυρική η ποίησή του προχωρά κι αναζητά τα ορόσημα και τα όρια μέσα στην ιστορία, στα κατάβαθα της ψυχής του για να κατακτήσει την αλήθεια και να κατακτηθεί από τις διαδικασίες της ζωής. Κι όμως "το ευρύτερο κοινό, ανίκανο να αισθανθεί τη μυστική γοητεία του Καβαφικού λόγου, στρέφει τη ράχη του προς ένα έργο, όπου σχεδόν δεν υπάρχει στοιχείο κατάλληλο να συγκινήσει την κοινή ευαισθησία". Ι.Μ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ - Ο ΔΡΑΜΑΤΙΚΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ -
Ο λόγος του πυκνός, δραματικός εκφράζει τα αδιέξοδα. Προσπαθεί να απομυθοποιήσει, να καταργήσει τα σύμβολα.

"χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κ' υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη" ΤΕΙΧΗ

Αισθάνεται τη θλίψη του θανάτου, την μεταμορφώνει σε σπαρακτική αγωνία στην ήρεμη μελανχολία των Μαρμάρων του Κεραμεικού. Η μεγαλύτερη νίκη γι' αυτόν είναι η εκπλήρωση του Χρέους. Η ποίησή του είναι εξομόγηση ζωής, αντλημένη από δυνατά συναισθήματα και πάθη, εκφρασμένη με τον πιο δραματικό και ιδιότυπο τρόπο.

"επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα,
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται" ΕΠΕΣΤΡΕΦΕ

Ο Καβάφης έψαξε, αναζήτησε, αισθάνθηκε, ανακάλυψε και αποκάλυψε στον εαυτό του τις βουλές της ποιήσεώς του. Η ποιητική του γλώσσα έχει το ρυθμό, το περπάτημα του στίχου ενταγμένο στον προφορικό λόγο, όπως ακριβώς εκείνος πίστευε πως πρέπει να μιλάει κανείς στην ελληνική γλώσσα. Υπάρχει το δικό του προσωπικό δράμα που θέλει να κρύψει και να κρυφτεί ο ίδιος πίσω από ιστορικές στιγμές και γεγονότα.

"και τι φρικτή η μέρα που ενδίδεις
(η μέρα που αφέθηκες κ' ενδίδεις),
και φεύγεις οδοιπόρος για τα Σούσα" Η ΣΑΤΡΑΠΕΙΑ

Η ποίησή του δεν είναι προιόν οίστρου αλλά σοφίας. ΄Αλλωστε γι' αυτό έγινε ποιητής τόσο αργά, όταν με τον χρόνο ωρίμασε η σοφία του.

"κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις" ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΣ

Η ποίηση για τον Καβάφη είναι φυγή, λύτρωση, μαρτυρία, δημιουργία, κραυγή αγωνίας. "Δεν μπορείς να γίνεις ποιητής" έλεγε ο BYRON "αν δεν είσαι ερωτευμένος ή δυστυχισμένος".
Ο ποιητής θα τα ζήσει έντονα και τα δύο. Απομονωμένος, μακριά απ' όλα θα υπάρξει μόνιμα ερωτευμένος με τη ζωή, τα νιάτα, τους εφήβους κι εξ' αιτίας αυτού του πάθους του που δεν θέλει να ομολογήσει και να βγει προς τα έξω, νοιώθει δυστυχισμένος.

Ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ
Πλάι και πέρα από τον ποιητικό υπάρχει και ο πολιτικός Καβάφης. Σύμφωνα με την μελέτη του Σ. ΤΣΙΡΚΑ - Ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ - Ο ποιητής "δεν επιλέγει για τους μύθους των ποιημάτων του την ελληνιστική και ελληνορωμαική εποχή, επειδή τάχα σ' αυτές μπορούσε να μιλήσει πιο ελεύθερα για τον έρωτά του. Αλλά γιατί, κάτω από το προσωπείο του ιμπεριαλισμού της Ρώμης, υπάρχουν αναλογίες ευάρμοστες, με τον ιμπεριαλισμό της Μεγάλης Βρετανίας, στο χώρο της Ανατολικής Μεσογείου, όλα εκείνα τα χρόνια, από τη γέννηση του ποιητή ως το θάνατό του. Δεν είναι τυχαίο πως ζητά από το 1891 να γυρίσουν τα Ελγίνεια Μάρμαρα στην πατρίδα τους, κι από το 1893 να ενωθεί η Κύπρος μετην Ελλάδα". Μέσα από την ποίησή του αναδεικνύεται μια πολιτική στάση. Ο Καβάφης σαρκάζει και καταγγέλει την παρακμή ενός κόσμου, ενός κόσμου που ότι κι αν κάνει, όσες προσπάθειες κι αν καταβάλλει είναι καταδικασμένος.

"όμως η πτώσις μας είναι βεβαία. Επάνω,
στα τείχη, άρχισεν ήδη ο θρήνος" ΤΡΩΕΣ

Δανείζεται την Ρωμαική κατάκτηση του ελληνικού και ελληνιστικού χώρου για να εκφράσει την αντίθεσή του απέναντι στην κυριαρχία της Αγγλίας εκείνη την εποχή. "Η πολιτική του Καβάφη είναι μια πολιτική απογοητεύσεως, αλλά και προσπάθειας προσαρμογής μαζί. Η πολιτική του δεν είναι μια πολιτική προς χρήση κατακτητών όταν βρίσκονται στο στάδιο της επεκτάσεως, αλλά προς χρήση αυτών όταν πλέον τερματίσαντες την κατάκτηση παλαίουν για να μην κατακτηθούν οι ίδιοι, να μην αφομοιωθούν, να μην απορροφηθούν από επερχόμενους νέους εχθρούς". Γ.ΒΡΙΣΙΜΙΤΖΑΚΗΣ - Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΚΑΒΑΦΗ 

Είναι σχεδόν βέβαιο πως ο ποιητής προσπαθεί ν' αγνοήσει την εποχή του. Σίγουρα δεν ήταν ευχαριστημένος με την κοινωνία του. Με τα σύμβολα του παρελθόντος επιχείρησε να ειρωνευτεί την πραγματικότητα της εποχής του. Ο πολιτικός στοχασμός του βαραίνει το έργο του. Η πολιτική του συνείδηση μετουσιώνεται σε αίσθηση. "Για μένα, θα πει ο Γ.Π. ΣΑΒΒΙΔΗΣ, ο Καβάφης είναι πολιτικός ποιητής με την έννοια της ιστορικής του αίσθησης και της κοινωνικής του συνείδησης, που προβάλλονται στο παρελθόν και αντανακλώνται στο μέλλον του ελληνισμού, ως κατ' εξοχήν εκφραστή του Μεσογειακού Πολιτισμού. ΄Οπως κάθε άξιος καλλιτέχνης, ο Καβάφης δεν μπορεί παρά να είναι μάρτυρας του έθνους του και του καιρού του". -ΜΙΚΡΑ ΚΑΒΑΦΙΚΑ ΤΟΜΟΣ ΙΙ -
"Πολιτικοποιημένος ήταν, όμως κομματικοποιημένος όχι. Δεν θεοποιούσε ούτε πρόσωπα, ούτε καταστάσεις" (απάντηση σε ερώτηση του Αλέκου Καραπαναγοπούλου, από τη Ρίκα Αγαλλιανού-Καραγιάννη πρώην Σεγκοπούλου, που γνώρισε τον ποιητή κι έζησε στο περιβάλλον του).

ΤΑΜΠΟΥ ΚΑΙ ΠΟΙΗΣΗ
"Εκείνο που μου έκανε εντύπωση, ήταν ότι η ψυχή του Καβάφη κρατούσε χαμηλωμένο το φως της όπως η λάμπα του: ότι κι αν ο Καβάφης διατηρούσε κάτι μ' επιμέλεια στη σκιά, δεν ήταν το πρόσωπό του, αλλά η μορφή της ψυχής του" Κ. ΟΥΡΑΝΗΣ -
Ο ΣΕΞΟΥΑΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΚΑΒΑΦΗ -
Τούτη την ψυχή που με τόση επιμέλεια έκρυβε από την κοινωνική αποδοκιμασία και καταφρόνια, κατάφερε με ην ποιητική του ευαισθησία , να την εκφράσει καθαρά στην ποίησή του, να την ομολογήσει.

"κ' ήπια από δυνατά κρασιά, καθώς
που πίνουν οι ανδρείοι της ηδονής" ΕΠΗΓΑ

Κατάφερε να γίνει ο ανδρείος της ηδονής, όπως εκείνοι στο ΣΥΜΠΟΣΙΟ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ. Αναγκάστηκε να ζει παράμερα και στη σκιά κρύβοντας τους ιδιαίτερους ερωτές του. Πάλευε με τον εαυτό του, για να ομολογήσει τ' ανομολόγητα.

"Εξευτελίσθη πλήρως. Μια ερωτική ροπή του
λίαν απαγορευμένη και περιφρονημένη
(έμφυτη μολοντούτο) υπήρκεν η αιτία:
ήταν η κοινωνία σεμνότυφη πολύ" ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ 1896

Τα "ΤΕΙΧΗ" που στη νεότητά του τα αισθάνθηκε ως φυλακή, έγιναν σιγά-σιγά ο φυσικός του χώρος. Τα αποδέχθηκε χωρίς ποτέ να τολμήσει να τα ρίξει, αλλά αντίθετα μέσα σ' αυτά οργάνωσε τη ζωή του. Αναζητούσε τις άνομες ηδονές και διψούσε αδιάκοπα γι αυτές. Μεταμόρφωσε τη σάρκα σε λόγο μεταφέροντας τα μηνύματά του από τον ομοφυλόφιλό του αισθησιασμό, σε υγιείς φιλοσοφημένες ιδέες, τις οποίες εμπέδωσε από το πλούσιο ιστορικό υλικό του ελληνικού και ελληνιστικού χώρου.

ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ
Αισθησιακός ποιητής, ερωτικός, ιστορικός, διαλεκτικός, ένας τεχνίτης του λόγου. ΄Ενας από τους σημαντικότερους της νεότερης ελληνικής ποίησης, δεν ήταν δυνατόν να μην αναγνωρισθεί και να μήν του δοθεί η θέση που του έχει δοθεί στο πάνθεον των πνευματικών ανθρώπων του τόπου. Για πολλούς μελετητές του ένας Ευρωπαίος Ποιητής, για άλλους ο μόνος ίσως που δημιούργησε θύελλες αντιφατικών και πολέμιων του έργου του. Κι όμως τελικά ίσως είναι ο μόνος που άσκησε τη "ΜΥΘΙΚΗ ΜΕΘΟΔΟ" όπως την ονόμασε ο ELIOT, παράλληλα με τα έργα των σημαντικών ποιητών του εικοστού αιώνα. Η μεγάλη θέση που του έχει δοθεί στα ελληνικά γράμματα εδραιώνεται ολοένα και περισσότερο, αν και η αναγνώριση έγινε κάπως αργά και μόνον μετά τον θάνατό του.

ΠΕΡΙΟΔΟΙ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ
Η ποίηση του Καβάφη είναι μια ποίηση δουλεμένη σκληρά. Απογυμνώνει τον στίχο από κάθε τι περιττό, τον σμιλεύει για να φωλιάσει το πάθος, η μουσικότητα κι ύστερα να γίνει εικόνα, ιδέα, πράξη ζωής. Στον λυρικό του λόγο υπάρχει ο πόνος, το παράπονο. Για να δημιουργήσει κανείς πρέπει να πονέσει πολύ. Ο ποιητής θα ζήσει τον προσωπικό του πόνο αλλά και τον πόνο του ελληνισμού. Ζήτησε να ψηλαφίσει τη μοίρα του (ελληνισμού) και τα κατάφερε. Ξαναζωντανεύει το παρελθόν και μέσα από αυτό δίνει ένα δικό του όραμα ζωής. Μέσα από την ποίησή του μιλάει για τη ζωή, για τον θάνατο. Μιλάει για την βία, για τη μέθη της εξουσίας, για την διάψευση των ελπίδων.
Έγραψε εκατόν- πενήντα-τέσσερα ποιήματα. Υπάρχουν βέβαια και τα πρώτα του νεανικά, τα οποία ο ίδιος τ' αποκύρηξε. Εκτός από τις διάφορες δημοσιεύσεις σε διάφορα περιοδικά, ο ίδιος ο ποιητής εξέδωσε μόνον ένα τυπωμένο φυλλάδιο το 1904 που περιείχε 14 ποιήματα. Το επανεξέδωσε το 1910 προσθέτωντας άλλα επτά. Η πρώτη πλήρης έκδοση έγινε το 1935 από το περιοδικό * ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΝΗ ΤΕΧΝΗ* με επιμέλεια της ΡΙΚΑΣ ΣΕΓΚΟΠΟΥΛΟΥ.
Σχεδόν όλη η ποίησή του είναι αποτέλεσμα μελέτης και γνώσης. Γνώριζε πολύ καλά την ευρωπαική λογοτεχνία κι έβλεπε τα νέα ρεύματα. Διάβασε ιστορία και μέσα εκεί τοποθέτησε το ξεχείλισμα της ψυχής του. Βλέπει τα πράγματα με την δική του σοφία. Βλέπει τους "ΕΦΙΑΛΤΕΣ" να καραδοκούν, χωρίς ποτέ ο ίδιος να εγκαταλείπει το Χρέος. ΄Ενα χρέος που παρόλο ότι οδηγεί στη συντριβή, εν τούτοις οδηγεί και στην ηθική δικαίωση.

ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΙ ΜΕ ΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΠΟΙΗΣΗ
Ο ποιητικός λόγος του Καβάφη δεν ήταν δυνατόν να μην επηρεάσει τους ποιητές της νεότερης γενιάς. Πολλοί ήταν αυτοί που μαγεύτηκαν από τον λυρικό του λόγο και την ιστορική μνήμη που υπάρχει στα περισσότερα ποιήματά του. Ο Γ.Θ.ΒΑΦΟΠΟΥΛΟΣ, η ΖΩΗ ΚΑΡΕΛΛΗ δέχονται τους πρώτους ερεθισμούς μιας καινούργιας ποιητικής. Πρώτες επιδράσεις στην αρχή, για να γίνουν γόνιμες συναντήσεις αργότερα, δίνοντας όμως το προσωπικό τους ύφος στην ποίηση. Ο ΣΑΡΑΝΤΗΣ ΠΑΥΛΕΑΣ ο οποίος φέρνει έντονα σπέρματα του Καβαφικού λόγου στην ποίησή του και βέβαια ο ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ, που από την πρώτη του ποιητική συλλογή, έχει συγγένεια με τα νοήματα, τις λέξεις αλλά και με την τεχνική της Καβαφικής ποίησης. Ο ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΛΑΠΑΘΙΩΤΗΣ με μια ζωή, παράλληλη μ' αυτή του Καβάφη "αντιγράφει ανώδυνα" κι επηρεάζεται έντονα από τον ποιητή. Είναι βέβαιο πως διανύουμε ακόμα και σήμερα σχεδόν ογδόντα χρόνια από τον θάνατό του την εποχή του Καβάφη.