Αισθητικές αναλύσεις δημιουργών 2ος τόμος

 Κυκλοφορεί σύντομα από την "άνεμος" εκδοτική και στα βιβλιοπωλεία!!!

 

Άλλη μια προσπάθεια ανάπλασης των λέξεων 19 δημιουργών, επεκτείνει τον δικό μου λόγο στα λόγια εκείνων που με εμπιστεύτηκαν.
Τους ευχαριστώ θερμά όλους, για την πραγματοποίηση «των Αισθητικών Αναλύσεων Δημιουργών 2ος Τόμος», που σύντομα κυκλοφορεί σε όλα τα βιβλιοπωλεία από την «άνεμος εκδοτική»!!!

Σοφία Στρέζου

Οι Δημιουργοί

Κώστας Βασιλάκος * Μαριάννα Βλάχου - Καραμβάλη* Κωνσταντία Γέροντα *
Δημήτρης Καραμβάλης * Νίκος Π. Καρύδης - Μίνα Παπανικολάου *
Θάνος Κόσσυβας * Χρήστος Ν. Λαζαρόπουλος * Ηλίας Παπακωνσταντίνου *
Βασίλης Παπαμιχαλόπουλος * Χρήστος Παπουτσής * Αντώνης Σαμιωτάκης *
Τάσος Σταυρακέλης * Έμυ Τζωάννου * Τάκης Τσαντήλας * Χρήστος Υφαντής *
Γιάννης Φιλιππίδης * Χρήστος Φλουρής * Λένια Χριστοφόρου

«Σε σελίδες
ανακαλύπτονται και αποκαλύπτονται
Εκλεκτικές Συγγένειες…
που πληρούν την εσωτερική διάσταση ανθρώπων
ακολουθώντας μοναδικά ταξίδια
με μοναχικές πορείες
σε πέλαγα σκέψης».

Εκλεκτικές συγγένειες είναι οι πνευματικοί και ψυχικοί δεσμοί, που ενώνουν ανθρώπους, σε απρόβλεπτες συναντήσεις. Είναι η αδιόρατη επιλεκτικότητα «στο εκλέγειν», που συμπίπτει με μια περίεργη και ανεξήγητη έλξη.


• Βιογραφικό σημείωμα

Η Σοφία Στρέζου γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Χαλκηδόνα Θεσσαλονίκης. Σπούδασε διοίκηση επιχειρήσεων και δημοσιογραφία. Από το 1986, ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Δημοσιευμένα ποιήματά της υπάρχουν σε διάφορες ανθολογίες και σε λογοτεχνικά περιοδικά. Παρουσιάζει και απαγγέλλει κείμενα άλλων δημιουργών. Μια εξίσου σημαντική δραστηριότητά της, είναι η αισθητική ανάλυση στο έργο διάφορων λογοτεχνών. «Επιδιώκω, λέει η ίδια, να φτάσω στην προσωπική ενσυναίσθηση του δημιουργού και αφού την ανακαλύψω, να την αποκαλύψω αισθητικά, στα μάτια των αναγνωστών.»

• Βιβλιογραφία:

«Νυχτερινό Πρελούδιο» το 1987 εκδόσεις Νέα Σκέψη.
«Ψυχής Αγγίγματα» ιδιωτική έκδοση, 2010.
«Αισθητικές αναλύσεις δημιουργών» 2011, Άνεμος εκδοτική.
«Της μνήμης… κόκκινη θάλασσα» 2013 Άνεμος εκδοτική.
«Αισθητικές αναλύσεις δημιουργών» 2014, Άνεμος εκδοτική.
Περισσότερες πληροφορίες: www.anemosekdotiki.gr
ISBN: 978-960-9585-37-8
σελ.: 200
σχήμα: 14x20,5 cm
τιμή: 13,11€ με ΦΠΑ
(-10%): 11,80€ με ΦΠΑ
κυκλοφορεί: Μάιος 2014

ΣΙΣΣΥ ΑΛΗΦΡΑΓΚΗ - Με μια κίνηση

ΣΙΣΣΥ ΑΛΗΦΡΑΓΚΗ - Με μια κίνηση από την Σοφία Στρέζου

Από τις εκδόσεις ΖΑΘΕΟΝ ΠΥΡ, κυκλοφόρησε το 2013 η πρώτη ποιητική συλλογή της Σίσσυς Αλιφραγκή, «Με μια κίνηση».

Εικαστικές δημιουργίες της Γιώτας Βόνη κοσμούν το εξώφυλλο και σελίδες της έκδοσης.

Πρόσεξε παιδάκι!

Μη σε πατήσει το Μέλλον…

Μια συνομιλία με το υπερπέραν είναι τα ποιήματα της δημιουργού, στις επιγραμματικές επιστρώσεις του έρωτα.

Γιατί ο έρωτας διαχέεται εξομολογητικά στη γραφή της, αναδεικνύοντας την αλήθεια του, όπως η ίδια τον αντιλαμβάνεται. Η μοναδικότητά του δυναμώνει την επιθυμία της να τον καταγράψει σε σελίδες λυτρωτικές, με εξαγνισμένες διαθέσεις. Είναι η προσωπική αλήθεια, στη μαγνητική προσέγγιση του αναπόφευκτου.

Η δόμηση του ποιητικού λόγου γίνεται με λιτούς και απέριττους στίχους εκφράζοντας την κρυστάλλωση περιστατικών που επηρέασαν την έμπνευση και την σύλληψη των ποιημάτων.

Για την ποιήτρια ανεξιχνίαστα κοιτάγματα γίνονται ορυκτά παράγωγα, στην τήξη της συγγραφικής ύλης.

Ιχνογραφεί και διαρρηγνύει όρια. Είναι μια ποιητική persona στα διακυβεύματα του υπερρεαλισμού, αναζητώντας επίμονα εκείνο που συγκλονίζει αισθήσεις.

Το απεμπολημένο όνειρο αναδύεται μέσα από ψιθυρισμούς και σπαράγματα στην ιχνογραφία της ποίησης.

 «Γιατί τα όνειρα πραγματοποιούνται όταν συνομιλούν τα αγάλματα», θα πει η ποιήτρια. Άλλωστε πάντα τα όνειρα θα μένουν το ισχυρό άλλοθι προσανατολισμών που δεν έληξαν.

Στη γραφή της ακόμα διερευνά το προσωπικό ύφος, στη μορφολογία των ποιημάτων. Δεν έχει κατασταλάξει σε φόρμες!

Τις αναζητά σε κάθε ποίημα, στην αφηγηματική ρευστότητα αναδυόμενων λέξεων. Πειραματίζεται ενεργοποιώντας με νηφαλιότητα την ανάκληση της μνήμης, για να προβάλλει το μέλλον. Διακρίνεται ένας μεταφυσικός ενατενισμός, που τον συντάσσει με λεκτικές ακρότητες - κάποιες φορές - στη μυθολογία των ποιημάτων.

Στις μεταναστεύσεις των στίχων ακολουθεί πολύτροπους συνδυασμούς, για να εκφράσει ενίοτε και με άτιτλα ποιήματα το απόσταγμα της ποιητικής εκδοχής της. Μινιμαλιστικά κείμενα ακροβατούν τη στιγμή που αιχμαλωτίζουν την ιδέα και το νόημα της γραφής. Στόχος της δεν είναι η επιγραμματική αποτύπωση, αλλά το καίριο του λόγου, στην εκκίνηση της στιχουργικής δραστηριότητας.

***

Αχαλίνωτα τα όνειρά μας

Υποδουλώνουν το χάος

***

Φύλαξε τον ορίζοντα για μας…

***

Είμαι σκλάβα των ψυχρών ωκεάνιων ρευμάτων

Σε θέλω…

***

Ακροβατώ στο όνειρο

Ψηλαφίζοντας την ορμή μου

Αν έχουμε ακόμα μια ελπίδα

Ας ανοίξουμε το δρόμο της φωτιάς

Κι ας περπατήσουμε γυμνοί

Στο αίμα της υπέρτατης ηδονής

Πολλά θέλεις να διώξεις

Πολλά θέλω να ζήσω

Να αναγεννήσω

χωρίς να προδοθώ

Έστω μια φορά στη ροή της αρτηρίας

Στη μαρμαρυγή της έκτακτης φυγής

Στην οδό της ανατροπής…

Πρώτα εσύ, μετά εγώ

Κλείνει ο κύκλος

Βιάσου…

Η Σίσσυ Αληφραγκή επιθυμεί το ιδεώδες, μεταβιβάζοντας χαμόγελα στο άπειρο, αφού πρώτα στήσει σουρεαλιστικά συμβόλαια στην αιωνιότητα, με εκλεπτυσμένες αλληγορίες.

Υπάρχει ένας υπονομευτικός σαρκασμός στα αταίριαστα και ετερόκλητα νοήματα, που αναδύουν οι λέξεις.

Είναι σχεδόν βέβαιο, πως η ποιήτρια προτάσσει βιωματικές συγκινήσεις, στην τολμηρή όσο και διαυγή γραφή της. Σκηνοθετημένη εικονοποιία αποκαλύπτει αδιαπραγμάτευτους όρους, στα συμβόλαια της λύπης.

Συμβόλαιο

Σου οφείλω:

μια ματωμένη αρκούδα που κλείδωσες στο υπόγειο,

μια υπνωτισμένη λέαινα που καίγεται στις στάχτες της,

ένα ατίθασο άλογο που ψάχνει το βηματισμό του

κι ένα σκονισμένο κοστούμι κλόουν

Μου οφείλεις:

το σύννεφο που σκεπάζει τον ουρανό μου

και το αρωματισμένο μαντήλι

της λυπημένης μου αιωνιότητας

***

Ναι, είμαι κλειστός άνθρωπος

Ανοίγω όταν αξίζει τον κόπο

Και όταν το κόκκινο είναι κόκκινο

Στο φώς…

Προσποιήθηκα έρωτα

Και ναι, ήταν αναπόφευκτος

Στο ημίφως…

***

Μεταξύ του μηδενός και του απείρου

Εσύ…

Κι επειδή είσαι εσύ

Θα αισθάνεσαι με πάθος

Όλα όσα δεν βλέπει ο ήλιος σου

Εμένα…

Τίποτα δεν με σταματάει

Ο οργασμός και ο θάνατος μόνο

Υπό αίρεση διαλυτική

Η ποιήτρια αναζητά τα ίχνη του ανθρώπου, αποκρυπτογραφώντας διαδρομές στη φαντασία της τέχνης. Εφευρίσκει ένα κοινό σημείο αντήχησης, στο αντίδοτο της πλήξης.

Γιατί, «ο Άνθρωπος είναι η απάντηση όποια κι αν είναι η ερώτηση», θα πει André Breton

Παρασυρμένη από μια ακραία ποιητική ιδιορρυθμία, ο λόγος της εκρηκτικά διατυπώνεται στα απόρθητα οχυρά της ποιητικής γεωγραφίας.

Τίποτα δεν χάνεται αν δεν το αφήσουμε να χαθεί

Τίποτα δεν πεθαίνει αν δεν το αφήσουμε να πεθάνει

Παντοδύναμος ο άνθρωπος ηγείται του σύμπαντος

και το διαμορφώνει

Υπήρξε πριν από εκείνο και για κείνο

Συνεχόμενο το μαρτύριο της ποίησης, στους λαβύρινθους της ψυχής. «Νύχτα με λάβωσε ο στίχος», θα πει η δημιουργός με το ποίημα να γίνεται ο μίτος στα αδιέξοδα της ικεσίας.

Κι όμως είναι αρκετή μια άρνηση, για να περπατηθούν ξανά καταδικασμένες απαντήσεις, καταλύοντας πτήσεις.

Άραγε θα συμφιλιωθούν φτερουγίσματα  σε ασύμμετρα ομοιώματα;

Ομοιώματα του κανενός

Όταν έκλαιγα να φύγω

Πρόσταζες

«Φύγε! Δε σου αξίζω»

Κι όταν έκανα να σε αφήσω

Ικέτευες

«Στάσου!

Που πας;»

Ιστορία χωρίς τέλος

Κι όλα αυτά εκτεθειμένα

Στον κοινό νου…

ΜΟΥΣΕΙΟ ΥΣΤΕΡΙΑΣ

«Το δικό μας»

ΠΡΟΘΗΚΗ

«Ομοιώματα του κανενός»

Ό,τι διαβάζεις

Είσαι…

Και φοβάμαι πως θα ’ρθει μια μέρα

που δεν θα μπορείς πια

ν’ ακολουθήσεις τα φτερουγίσματά μου…

Θα μπορούσε ο έρωτας να λειτουργεί εθιστικά;

Η ποιήτρια με αφοπλιστική φυσικότητα οδηγεί και οδηγείται στις ακαριαίες ρήξεις του. Αντιμάχεται σώμα με σώμα, για να παγιδευτεί τελικά στην «απαράμιλλη ηδονή της αιχμαλωσίας».

Βιώνει την υποτέλεια, ξεπερνώντας όρια και αντοχές που ισοδυναμούν με θάνατο στην αναμονή του.

Θα πιει το πιο δυνατό όπιο της αθανασίας του έρωτα, επεμβαίνοντας στην καταγωγή και στην μοίρα του ως Αλισάχνη κι ας ξεκουράζονται ήρεμα κύματα στα αγάλματα των βράχων.

«Σε αναμένω», θα ομολογήσει στη ποιητική διαστολή του ερωτικού σύμπαντος, θρυμματίζοντας κορυφογραμμές σε μάγματα σιωπής. Εκεί θα βρεθεί η νέα πατρίδα, για να αναγεννιέται ο έρωτας στη στιχομυθία και την εναλλακτική εξέλιξη της γραφής, που παρουσιάζει στην πρώτη της ποιητική συλλογή,

«ΜΕ ΜΙΑ ΚΙΝΗΣΗ».

Υποτέλεια

Θρυμματίζεις την κορυφογραμμή των κοραλλιών

τη στιγμή που ο ήλιος κοιμάται αμέριμνος

στο γαλαξιακό του άπαν

Ξυραφίζεις τη θάλασσα

τη στιγμή που το κύμα ξεκουράζεται ήρεμα

στην απόκοσμη νηνεμία της γαλήνιας μοναξιάς του

Καταριέσαι την ώρα που ένας έρωτα, ένας θάνατος

κι ένα γιασεμί

αντιμάχονται συνεχώς σώμα με σώμα

Κι όμως εγώ, πάλλομαι κάθε λεπτό

καθώς εθίζομαι απείθαρχα

στον άστατο ήχο της αναπνοής σου

και παγιδεύομαι αχόρταγα στο ναρκωτικό φιλί

Από παιδί σε θυμάμαι…

Η απαράμιλλη ηδονή της αιχμαλωσίας μου

Σε αναμένω!

ΤΑΣΟΣ ΣΤΑΥΡΑΚΕΛΗΣ - Δρώμενα ψυχής

ΤΑΣΟΣ ΣΤΑΥΡΑΚΕΛΗΣ - Δρώμενα ψυχής από την Σοφία Στρέζου

Το 2012, κυκλοφόρησε από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΛΕΞΙΤΥΠΟΝ, η ποιητική συλλογή του Τάσου Σταυρακέλη, «Δρώμενα ψυχής».

Τα «Δρώμενα ψυχής» του Τάσου Σταυρακέλη είναι μια ερωτική ποιητική συλλογή. Η γραφή του επιζητά να αφουγκραστεί εμπειρίες, για να διεισδύσει με λέξεις, αποκρυπτογραφώντας ηδονιστικά το αποτύπωμα, «μιας άγνωστης ευτυχίας στο δέρμα μου», όπως εξομολογείται.

Ερείπια και στάχτες αφηγούνται την κατάκτηση αλλά και την απώλεια, στους αστερισμούς της αγάπης!

Με διάχυτη μελαγχολία συγκεντρώνει ακύλιστα δάκρυα, για να μπορεί να κολυμπά στη διαφάνεια της σταγόνας το καθαρό του συναίσθημα!

Για τον ποιητή, η τέχνη της ποίησης γίνεται το αντικλείδι που ξεκλειδώνει την πύλη των παθών. Ομολογεί - ανεξάρτητα από ηθικολογίες και πουριτανισμούς - καταθέτοντας ό,τι τον συγκλονίζει. Μόνον έτσι μπορεί να διασώσει και να διασωθεί η ψυχή, που ραγισμένη εκτίθεται. Η ηδονική πλεύση - χωρίς όρια στην ερωτική ουτοπία - είναι καθαρτήρια και λυτρωτική!

Ο λόγος αναβλύζει απενοχοποιημένα συμπλέγματα, που για καιρό σκοτείνιαζαν στην ψυχή του. Υπερνικά μακραίωνες προλήψεις κι αφήνεται να χαθεί σε ίχνη ευτυχίας…

Στο βιβλίο του, ένας αφηγηματικός ερωτικός χείμαρρος ξεχύνεται σε σελίδες, αντανακλώντας στα νερά του τις εξάρσεις, αλλά και τις ήρεμες ροές ως τη θάλασσα. Τα απατηλά και φευγαλέα γίνονται για τον ποιητή κύματα, που χτυπούν τον δικό του βράχο, εξωθώντας τον στην αλήθεια του. Η μνήμη των συναισθηματικών και συγκινησιακών στιγμών περιπολεί στα περιθώρια των ποιημάτων. Είναι ο αφοσιωμένος μιας αγάπης, που όλο έρχεται και όλο φεύγει, εκφράζοντας το ανέκφραστο.

Λεκτικές κατασκευές δέχονται τις φανερές επιδράσεις του δημιουργού, από τους ποιητές που λάτρεψε, στην παραμυθία των στίχων. Βαλσαμώνει όνειρα, ψυχώσεις και εμμονές στους ορθούς, αλλά και παράλογους κύκλους του έρωτα και της αγάπης.

Η φαντασία μπερδεύεται με ανεξιχνίαστα φαντάσματα στο σκοτάδι. Η άβυσσος - που μέσα της πέφτει - εξευγενίζει πάθη, που συντάραξαν τον πλούτο των συναισθημάτων του.

Τι κι αν κολασμένοι πόθοι μεσίστιοι ξυπνούν μεσάνυχτα;

Ο Τάσος Σταυρακέλης είναι ο ονειροπόλος που διανυκτερεύει σε ερωτικά τοπία, επιδιώκοντας να ανακαλύψει τη ρομαντική τους διάσταση. Ένας αμετανόητος φυγάς που κυνηγά χίμαιρες, «πετώντας με τσακισμένα φτερά ερώτων».

Ο ποιητής είναι ο αναχωρητής μιας ανεπαίσθητης τρυφερότητας, που εξακολουθεί να παραμένει «ένα παιδί που μεγαλώνει/ μαχόμενο με τους αθώους φόβους του».

Γιατί, ο δημιουργός δεν επινοεί, ούτε φαντασιώνεται μια πραγματικότητα που δεν την έχει ζήσει. Έχει βιώσει αναχρονιστικές και αδύναμες αντιλήψεις στην προσωπική του μυθολογία, που καθόρισαν την ταυτότητά του. Τούτη την ταυτότητα την μεταμορφώνει σε ποίηση με λυρικές ανάσες, ξορκίζοντας φαντάσματα απουσίας. Ο αφηγηματικός του λόγος γίνεται το πλεούμενο στα πέλαγα της απελευθέρωσης μιας ψυχής αλυσοδεμένης, που εξιστορεί με λέξεις τα πάθη του.

Αλυσίδες

Κόκκινο φεγγάρι

σαν αίμα

στο βαθύ μαύρο

τ’ ουρανού,

και μέσ’  στ’ αυτιά μου

ήχοι γνώριμοι,

θόρυβοι από αλυσίδες.

Αυτές που χρόνια

έχω αλυσοδέσει τη μορφή σου

στο κελί της μνήμης.

Μιας μνήμης,

Που κι αυτή αιμορραγεί

στη θύμησή σου.

Στη σκοτεινή αγκαλιά της σιωπής πέφτουν δάκρυα, που τρομάζουν στη μοναξιά, λύνοντας δεσμά που πονάνε…

Αποφασίζει τις εκπυρσοκροτήσεις μιας εκτροπής να τις μετατρέψει - τολμηρά - σε καταφάσεις και σε επεκτάσεις ορίων.

Είναι η αναγκαία αντίδραση που οφείλει να ακολουθήσει, για να ξεφύγει από τα περιοριστικά όρια που κάποτε επιβληθήκαν, υπερασπίζοντας τον προσωπικό ερωτικό του χώρο!

Έκπτωτος Άγγελος

Τι θλιβερό
να ερωτοτροπεί
πάλι κι απόψε
μαζί μου η μοναξιά,
αιωρούμενη πάνω μου
προσπαθώντας να ασελγήσει
στην ψυχή και το μυαλό μου.
Κι εσύ,
ένας Έκπτωτος Άγγελος μακριά μου,
μια μαριονέτα με κομμένα τα σχοινιά
να προσπαθείς για  να γιατρέψεις
τις πληγές σου
από μια βίαιη πτώση σου

στης ουτοπίας των ηδονικών στιγμών
τον απύθμενο γκρεμό.

Αναλυμένος ο πόνος μετασχηματίζει πληγωμένες νύχτες ψευδαισθήσεων, σε νοσταλγία ηδονικής ευδαιμονίας.

Αιωρείται σε βράδια που υπόσχονται λαχτάρα, κυνηγώντας αισθήσεις.

Ένας φυγάς, ένας κυνηγημένος, που κάθε βράδυ βλέπει να χύνονται δάκρυα που λιώνουν ελπίδες, στους πρόσκαιρους ενθουσιασμούς της νύχτας.

Με καθοδικές πορείες σεργιανά σε λαβύρινθους, που υπόσχονται

ανοιχτές τις ηδονικές πύλες, πληρώνοντας με θλίψη το ακριβό αντίτιμο. Οι μυστικές εμπειρίες που εμπεριέχονται στο σκοτάδι, είναι οι ακροβατισμοί ενός ανθρώπου, που δίψασε πολύ για την ευτυχία που φέρνει η αληθινή αγάπη!

Γιατί, δεν πρέπει να αγνοεί την υπαρκτή εσωστρέφεια, αλλά αντίθετα, οφείλει να υπερβεί εαυτόν για να την συναντήσει.

Να άρει φαινομενικές αντιθέσεις, ξεπερνώντας ισχυρά ένστικτα, στις εξομολογητικές του αφηγήσεις.

Ο Τάσος Σταυρακέλης κατορθώνει να κινείται στις στροφές και στους στίχους πάνω από τους άξονες του πάθους, εισπράττοντας πολλές φορές τους ανατοκισμούς από τα λάθη του.

Οι περιφερόμενες σκιές που αναζητά στις συμφιλιωτικές αρθρώσεις είναι ο ενδεδυμένος ποιητικός λόγος, στην ανασύνθεση των συναισθημάτων, για να μπορούν να ντυθούν σώματα με χαμόγελα εκπλήρωσης.

Ίσως, όλα αυτά ο ποιητής να τα μεταχειρίζεται ή πάλι ίσως ρεαλιστικά να τα ζει, για να αποτυπώσει δραματοποιημένη τη βιωματική μιας έντεχνα φροντισμένης ζωής.

Έτσι, οι αισθησιακές και συναισθηματικές εμπειρίες γίνονται για τον ιεροφάντη του πάθους, η σιωπηλή φωνή που κραυγάζει το βίωμα που τον βασανίζει.

.

Φυγάς

Περιπλανήθηκες μονάχος
σε μονοπάτια από πληγωμένες νύχτες
σκηνοθετώντας ψευδαισθήσεις
μήπως και τις πιστέψεις.
Καθοδικές πορείες...
προσπαθώντας ν' ανοίξεις
τις κλειδωμένες πύλες
που οδηγούν στης ηδονής
την πρόσκαιρη ευτυχία,
ουτοπικές στιγμές με ακριβό

αντίτιμο.
Τη θλίψη.
Και κάπου εκεί στη μακρινή διαδρομή σου
έκλεισες τα μάτια,
κλείδωσες το παρελθόν

στο ερμάρι του χρόνου
απόδρασες από τα σκοτεινά

τούνελ της ψυχής σου,
και φυγάδευες τον εαυτό σου.
Φυγάς από την ίδια την ψεύτικη ζωή
που κάποιοι άλλοι σου επέβαλαν να ζήσεις.

Ο Τάσος Σταυρακέλης είναι ο ικέτης φιλιών, που δεν δόθηκαν στην απουσία που τόσο πολύ πόθησε.

Θύτης και θύμα, μιας τροχιάς άσβεστου πάθους χωρίς σεμνοτυφίες, αποκαλύπτει και κινεί την τέχνη του, αποστασιοποιημένος από την ερωτική ηθική, για χάρη του μεγαλείου του έρωτα!

Η ελευθεροστομία στην ποιητική αφήγηση δεν αφήνει περιθώρια απόκρυψης των συναισθημάτων.

Μακραίωνες προλήψεις και συσχετισμοί υπερβαίνονται, για να κυλά ελεύθερη η λάβα του έρωτα!

Σε τρελή τροχιά

Ικέτης
των φιλιών σου
είμαι.

Θύτης και θύμα
λάβας καυτής
που στο κορμί σου

αφήνω
να  χαράξει πάλι
του Έρωτα
και του άσβεστου
πάθους
μία τροχιά
τρελή.

Αν και το περιβάλλον είναι ασφυκτικό, εν τούτοις, επιτρέπει στον ποιητή να κάνει όνειρα, που θα εξοστρακίσουν τη θλίψη. Κι είναι αυτά τα όνειρα που επουλώνουν λύπες, στις σιωπηρές συμφωνίες του ύπνου.

Γιατί, τότε τα ποιήματα εκκολάπτονται, αφού πρώτα εκτιναχθούν χαμογελώντας, στους γαλαξίες της ποίησης!

Ο υπεραισθητός κόσμος του ονείρου γίνεται ο φυσικός χώρος του ερμητισμού του, που θα γεννήσει χαρτογραφώντας νέα ποιήματα στον γαλαξιακό χάρτη.

 Άλλωστε, όλα σιωπηλά προετοιμάζονται λίγο πριν εμφανιστούν στο φως, για εξαγνισθούν μετά, στις διαθλάσεις του.

Γαλαξιακά όνειρα

Ναι, πάλι θα

ξενυχτήσω

εκτοξεύοντας όνειρα

στους Γαλαξίες

και εξοστρακίζοντας

τη θλίψη

με ένα χαμόγελο μισό

θα κοιμηθώ.