ΑΝΝΥ ΑΧΕΙΛΑΡΑ - Ευοί Φλόγιστον

ΑΝΝΥ ΑΧΕΙΛΑΡΑ - Ευοί Φλόγιστον, γράφει η Σοφία Στρέζου

Το 2018 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΔΡΟΜΩΝ, η 2η έκδοση της ποιητικής συλλογής της Άννυς Αχειλαρά, Ευοί Φλόγιστον.

Η γραφή της Άννυς Αχειλαρά εμπεριέχει την πορεία μιας ποιήτριας που αναζητά την πνευματική της αλήθεια, μέσα από το Απολλώνιο φως αλλά και το Προμηθεϊκό πυρ.
Επιθυμεί να εναρμονίσει και να εναρμονιστεί με το όποιο φως που φωτίζει το σκοτάδι της ανθρώπινης άγνοιας, ανακαλύπτοντας τον ξεχασμένο Παράδεισο που ενυπάρχει στην ψυχή του καθενός.
Έτσι, με τις λέξεις της επιδιώκει να γίνει η Μυσταγωγός, που αποτυπώνει - την Θεία Ιδέα - κατά τον Πλάτωνα, στην ουσία του συμπαντικού χώρου.

Η εύρυθμη λειτουργία και αρμονία που αναβαθμίζει το ποιοτικό γίγνεσθαι του ανθρώπου, διασφαλίζει τη συμφιλίωση των αντιθέσεων. Εκεί ακριβώς κυοφορείται το θαύμα της ύπαρξης, καθώς γεννάται η ελπίδα της διαρκούς αναγέννησης.
Ερεβώδη συναισθήματα και σκέψεις αποτελούν τον ιστό μιας ποιητικής γραφής, που θέτει φιλοσοφικά ζητήματα προς εξερεύνηση.
Γι’ αυτό και η ρητορική της διαθέτει την απαραίτητη σοφία, που δεν έχει να κάνει με την απλοϊκότητα των στίχων, αλλά με την ευταξία μιας σύγχρονης φιλοσοφίας που έχει τις ρίζες της στον πλούτο της ελληνιστικής γραμματείας.

Η Άννυ Αχειλαρά μετουσιώνει σε ποιητικά αφηγήματα, δοκιμιακά υλικά διεσταλμένα από το φως, διευρύνοντας συνειδήσεις.
Υπαινικτικοί και όχι μόνον νεολογισμοί χωροθετούνται στα περιθώρια της γραφής της.
Η στοχαστική περιγραφή ενυπάρχει σχεδόν σε όλα τα ποιητικά σώματα, επεκτείνοντας το παλιό σε κάτι νέο που αποζητά αποδέκτες.
Συναισθήματα και σκέψεις εκχωρούνται, αποκαλύπτοντας την αλήθεια της δημιουργού.

Τα μεγάλα σε έκταση ποιήματά της εμπεριέχουν τη νοσταλγία ενός ξεχασμένου ιδεαλισμού, που όμως διατηρείται ενεργός σε μια διαρκή παροντικότητα.
Έτσι, δημιουργείται μια ποίηση του ανέφικτου, στις εφικτές ισορροπίες αλληγορικών
εξαγνισμών στην ακινητοποιημένη χρονικότητα.
Μαθητεία και σιωπή μετασχηματίζουν το ιδεώδες σε μεταδοτό απείκασμα, το φως της αλήθειας,  διατηρώντας τον πυρσό αναμμένο για μελλοντικές οικειοποιήσεις προσδοκιών και συναισθημάτων.

Για τούτο και ο χαιρετισμός προς τον φωτόμορφο και φλογερό εξαγνηστή δίνει ελπίδα, στον μεταπτωτικό άνθρωπο και στην ευοίωνη προοπτική του για το αύριο.
Άλλωστε, ο συμβολισμός της πυροβάπτισης της ψυχής, σκοπό έχει να διεγείρει την πνευματική του εξέλιξη στα άχρονα θεϊκά ταξίδια.
Να εξερευνήσει και να βιώσει την ενθύμηση της χαμένης του Αθανασίας.
Να αναδυθεί η θεϊκή του μοναδικότητα και να ανθίσει αόρατα μέσα του η ουσία της ύπαρξής του, στα διάσελα της χρονικής διαδρομής.

Ευοί Φλόγιστον

Χαιρετώ τον φωτόμορφο
τον αθόρυβο, φλογερό εξαγνηστή
στο σώμα άκαη φωτιά
πυροβάπτιση ψυχής, αγνή, καθάρια.

Φως λευκό!
Παντού διάχυτο, μηνύει ζωή
μερώνει τα ένστικτα
φωτίζει τη σκοτεινιά
με χρώματα εκθαμβωτικά
χορταίνοντας τα μάτια εικόνες.

Το χρυσό προμηθεϊκό του χέρι
δώρο θεόσταλτο δωρίζει ζωή.

Κοινωνοί των ιερών μυστηρίων
του γαληνεμένου κόσμου
στο χρυσοποίκιλτο δίχτυ της ψευδαίσθησης.

Λούζεται η ψυχή μέσα στο φως
μέσα στ΄αφροστόλιστα κύματα του αιθέρα
διαγράφοντας τροχιά φωτεινή
ξηρή, υγρή, αέρινη
σε άχρονα, χρονικά, θεϊκά ταξίδια.

Για την Άννυ Αχειλαρά φως αμάραντο κατοικεί στην έδρα της ψυχής. Εκεί ακριβώς ενυπάρχει ο ιερός ναός που τη φυλάει.
Είναι το αρχετυπικό φως μιας αθωότητας, που ανυψώνει τον άνθρωπο στην ψιθυριστή συνομιλία του με το Θείο της αγάπης. Κι είναι αυτή η αγάπη που μερεύει τρικυμίες και θύελλες, εποπτεύοντας τη ζωή.

Είναι σχεδόν βέβαιο, πως η ποιήτρια για την εξορυκτική αποτύπωση των συναισθημάτων της, ακολουθεί τον πλατωνικό δυισμό περί δύο διακριτών κόσμων, αυτόν του κόσμου των αισθήσεων και αυτόν του κόσμου των ιδεών.
Έτσι, με λυρική πνοή επιχειρεί τη χαρτογράφηση του βιωμένου συναισθήματος, χρωματίζοντας την ανάμνηση του θροίσματος στο πέρασμα της αγάπης.

Φως Αμάραντο

Φως αμάραντο
με μάτια μισόκλειστα σε κοιτάζω
φώτισε την ψυχή!

Τον ιερό ναό που τη φυλάει.

Άνοιξε παράθυρο στον ήλιο
κράτα την τύχη απ’ το χέρι

Έτσι ημερεύει η τρικυμία, αφού πριν
έχει καθαρίσει πολλά ανεξερεύνητα.

Τα άνθη χρυσά φυτρώνουν τώρα
γεμίζοντας τη σφαίρα ευωδιά.

Ξυπνούν τότε αγάπες
που κοιμότανε βαθιά.

Γλυκό το ξύπνημα!

Ανάσα που βιαστικά φεύγεις
αφήνοντας ανάμνησης θρόισμα
στο πέρασμά σου.

Στη γραφή της Άννυς Αχειλαρά αντανακλάται μία υπό όρους αναλυόμενη ταυτότητα, που διαρκώς διανθίζεται από την στοχαστική ελπίδα σαν λούζεται στο φως.
Ακόμα κι όταν το όνειρο πεθαίνει, εκείνη βρίσκει τον τρόπο να αντιμετωπίσει πνευματικά τη θνητότητα.
Ακόμα κι όταν με δάκρυα πικρά βαπτίζονται τα πεπρωμένα, εκείνη ανακαλύπτει στάλες παρήγορες που σταλάζουν από την καρδιά του ουρανού.

Και μπορεί η ψυχή να χάνεται σε δύσβατα μονοπάτια, καθώς η μοίρα καθορίζει το υλικό σύμπαν, ορίζοντας τα αδιαπραγμάτευτα όριά της, παραδίνεται τελικά, στα μετέωρα πλοκάμια του φόβου.
Αδυνατεί να ενστερνιστεί την μυρωδιά του θανάτου και την ζοφερή δύναμή του.
Η κατάδυση στον παρελθοντολογικό και μέλλοντα χρόνο θα αμβλύνει και θα λειαίνει τον πόνο, από την νεκρική ακαμψία του ονείρου.

Πεθαίνει το όνειρο

Ψίθυροι εξασθενισμένοι σκαλίζουν τα πρότερα.
Χαιρετισμοί απόηχοι από τα βάθη της νύχτας
που μυστικά φυλάει τα μονοπάτια των διαδρομών.

Ανάμεσα γης και ουρανού, μετέωρα αστέρια
ακροβατούν διαγράφοντας τροχιά γύρω από τις μοίρες.

Βαπτίζονται τα πεπρωμένα με δάκρυα πικρά.

Από την καρδιά του ουρανού σταλάζουν
μικρές σταλαμίδες τύχης, παρήγορες.

Κυνηγώντας το φως και τη χαρά
η ψυχή χάνεται
στα δύσβατα μονοπάτια της λύπης.

Η ικεσία γίνεται θρήνος.

Όταν του θανάτου η μυρωδιά απλωθεί
η καρδιά παραδίνεται στου φόβου τα πλοκάμια
δίχως πλέον αντίσταση.

Μέσα από καταδύσεις και ενδοσκοπικές διαδρομές στα άδυτα της ύπαρξης, η ποιήτρια θα αναζητήσει την φωτεινή καταγωγή του ήλιου.
Άλλωστε, το φως του είναι το ενδιάμεσο σύμβολο της κυκλικότητας του χρόνου και της πνευματικής ανάτασης του ανθρώπου. 

Η ιδεατή προσέγγιση υποτάσσεται στην αλληγορική υπερρεαλιστική φαντασία, για να αποδοθεί η ελπίδα από το αναστάσιμο της ψυχής που εκτείνεται στην αιωνιότητα.
Κι είναι αυτή η ελπίδα, η ανάμνηση μιας γνωστικής αλήθειας και ο στοχασμός της που προσδιορίζουν την ανάβαση, αφυπνίζοντας του καθενός την συνείδηση.

Ανάμνηση από τα Βάθη

Από τα βάθη ανασαλεύει το όνειρο
που στους καιρούς ήταν χαμένο.
Αρχέγονο κύτταρο
θύμα των σκοτεινών ερμηνευτών
των μιαρών δεσμωτών, αργοξυπνάει
αναζητώντας του ήλιου τη φωτεινή καταγωγή.

Σπάει η σιωπή
τα δεσμά μας τώρα χαλαρωμένα
μάρτυρας στα δρώμενα του κόσμου ο ουρανός
που ελευθερίας μήνυμα εξαγγέλλει.

Οι ξεχασμένοι ήρωες
αναταράζουν τις θύμησες του νου.

Αρχαίων και νέων ελπίδα
από τα απέραντα βάθη του ονείρου
η ψυχή περιμένει το αναστάσιμο σύνθημα.

Η ζωή τρέχει στο ενεργειακό σύμπαν με την ποιήτρια εξελικτικά να καταγράφει νέους διαλογισμούς και «πορείες που οδηγούν στα απάτητα χρυσοφώτεινα υψίπεδα».
Εκεί ακριβώς που ο άνθρωπος καταλύεται από το φως, πλημμυρίζοντας την ψυχή του. Ασίγαστη επιδίωξη για γνώση που όμως είναι ικανή να διαλύσει τη σκοτεινιά του υπνωμένου κόσμου. Για να κατακτηθεί επιτέλους, η απόσταση μεταξύ ουρανού και γης.

Συμπαντικοί ταξιδευτές - κατακτητές του μέλλοντος, του ορατού και του αόρατου - εποπτεύουν τις χαραγμένες νέες ατραπούς, που φέρνουν την ελευθερία και την ισορροπία στην ψυχή, «μετριάζοντας τη θλίψη της θνητότητάς μας», καθώς λέει ο Irvin D. Yalom.

 Η Άννυ Αχειλαρά, θα συνεχίσει να βιώνει στις γραφές της τη λαμπρότητα του φωτός, υπερβαίνοντας τη σκοτεινότητα της ύπαρξης.
Με την κατάθεση της προσωπικής αλήθειας, γνώση και αίσθημα θα μετουσιώνονται σε ποίηση.
Οι λέξεις θα υποδεικνύουν τη μαθητεία και την προσπάθειά της να εναρμονιστεί με τον παγκόσμιο ρυθμό, θαυμάζοντας κάθε πρωί την ανατολή του δικού της Παράδεισου.
Άλλωστε, όπως είπε ο Kύριος «η Bασιλεία του Θεού, εντός υμών εστί» (Λουκ Iζ' 21).

Συμπαντικές Στιγμές

Αναπάντεχα μηνύματα κατεβαίνουν
στον θολό υπνωμένο κόσμο.

Από τη βαθύρευστη πηγή
ξεπηδούν άτακτοι μύριοι στρατηλάτες
κατακτητές των ορατών κόσμων.

Σε κάποιες φευγαλέες στιγμές ορμούν ανυπόμονα.

Συμπαντικοί ταξιδευτές, ακούραστοι, αδάμαστοι
και μόνοι.

Τρέχει τόσο η ζωή!
Χάνονται τα βήματα στον γοργοκίνητο ρυθμό της.

Λευκόφωτη, αόρατη ψυχή
οι πυρίπνοες μοίρες χαράζουν πάντα ατραπούς
που μήτε να μαντέψεις, μήτε να ερμηνεύσεις μπορείς.

Μορφοποιείσαι αποκτώντας υπόσταση μοναδική
ακολουθώντας το ρυθμό του κόσμου.

Ελευθερώνεσαι κάποτε μέσα στους καιρούς
και τρέχεις με τα διάφανα φτερά σου
σε πορείες που οδηγούν στα απάτητα

χρυσοφώτεινα υψίπεδα. 

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ - Έμυ Τζωάννου / «Κίρκη & Οδυσσέας The Myth»,


ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ - Έμυ Τζωάννου / «Κίρκη & Οδυσσέας The Myth», γράφει η Σοφία Στρέζου 

Τον Απρίλιο του 2019 κκλοφόρησε από την Δυάς Εκδοτική το δεύτερο μυθιστόρημα της Έμυς Τζωάννου, «Κίρκη & Οδυσσέας The Myth» 

Ο Έρωτας και η αγάπη της για την Ελλάδα είναι οι δύο βασικοί πυλώνες, της μυθιστορηματογραφίας.
Η νέα της αφηγηματική πρόταση έρχεται να επιβεβαιώσει αυτό που ήδη γνωρίζαμε για κείνη, πως η γραφή της διασχίζει την ερωτική χαρτογραφία τόσο ποιητικά όσο και μυθιστορηματικά.

Οι λέξεις και τα νοήματα αντλούνται από την μυθική ονοματολογία της Κίρκης και του Οδυσσέα, που ωστόσο εντάσσονται και δομούνται στη σύγχρονη πραγματικότητα με συμβολικές συνδέσεις. Έτσι, δημιουργεί μια μαγματική συνθήκη, που παρασύρει τον αναγνώστη στο φαντασιακό λεκτικό της ταξίδι, με εικόνες από τη γνωστική και συναισθηματική διαδρομή της αφηγηματογραφίας της.

Οι διαπροσωπικές σχέσεις διακινούνται στο πλέγμα του μύθου, αντανακλώντας τις  αναφορές του Ezra Pound  και του T. S. Eliot στο θέμα της επιβίωσης της αρχαιοελληνικής μυθολογίας.
Η οικειοποίηση των ονομάτων δίνει την δυνατότητα στη δημιουργό, μέσα από το συμβολικό του μύθου να ανιχνεύσει και να ερμηνεύσει αλληγορικά τους χαρακτήρες των ηρώων της.

Άλλωστε, για την Έμυ Τζωάννου υπάρχει μια συλλογική μακροχρόνια μνήμη, που αιώνες τώρα αναβιώνεται και αναπλάθεται στο λογοτεχνικό γίγνεσθαι.
Για την ίδια, η κλασικίζουσα αντίληψη συνάδει με την πολιτιστική που οδηγεί σε νέες συνθέσεις. Η προσαρμογή του μύθου με τις όποιες σημασιολογικές αποκλίσεις προτάσσεται ως αφηγηματική εμπειρία πια, εμπεριέχοντας εικόνες σύγχρονου ρεαλισμού χαρακτήρων και συναισθημάτων.

Η Έμυ Τζωάννου σ’ αυτό το μυθιστόρημα όπως και στο προηγούμενο «Η ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ… ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ», εκδόσεις ΑλΔε χρησιμοποιεί συνδετικά την ποιητική της τέχνη στη συγγραφική εξιστόρηση.
Πρόζα και Διάλογοι ρέουν από το εκχύλισμα μιας ποιητικής εκφραστικότητας. Πολλές φορές, κατά την ανάγνωση το ύφος ξεπερνά την απλή περιγραφή, διεισδύοντας στα ενδότερα της ψυχογραφικής ανίχνευσης των χαρακτήρων.
Η εξελικτική γραφή αναπαριστά το αστικό τοπίο, όχι μόνον της αγαπημένης της Αθήνας αλλά και το ευρύτερο Ευρωπαϊκό, όπως ακριβώς αρμόζει σε μια κοσμοπολίτισσα.
Μετουσιώνει εμπειρίες, πρόσωπα και συστατικά από το άμεσο περιβάλλον, για να τα εντάξει στη γενεσιουργό ύλη της λογοτεχνικής διαδικασίας. Έτσι, το αδρανές στοιχείο του μύθου αναπλασμένο πια, αποκτά τη διαδραστικότητα μιας σημερινής και πάντα επίκαιρης συνιστώσας… της συνιστώσας του Έρωτα!

Ο Οδυσσέας και η Κίρκη είναι μια διακειμενική ουσιαστική πράξη κι όχι απλά μια ακόμα περίπτωση δανεισμού μιας μυθικής μονάδας, στο μυθιστόρημα της Έμυς Τζωάννου. Θα ζήσουν τον απόλυτο έρωτα και θα υποταχθούν στο ανεξέλεγκτο πάθος τους.
Όταν ο μικρός φτερωτός θεός τους καρφώσει με το βέλος του, θα παραδοθούν δίχως όρια και φραγμούς στη μαγεία του.

Η θυελλώδης σχέση τους θα αποτυπωθεί ανεξίτηλα σε στιγμές όμορφες, ανοίγοντας διάπλατα τις πύλες της ευτυχίας.
Θα αφεθούν στην ερωτική παραζάλη του άπιαστου ονείρου με πάθος και αισθησιασμό, για να ζήσουν το μεγάλο και το δυνατό των συναισθημάτων.

Ο Οδυσσέας και η Κίρκη
υποτάχτηκαν
στο Ανεξάντλητο, Αχαλίνωτο κι Ανεξέλεγκτο πάθος τους
Ενωμένοι σε μια Άλλη διάσταση - έκφραση
Χώρεσαν στη συναρπαστική τροχιά
μιας φαντασίας που ήταν αληθινή - ατόφια
Κινήθηκαν σε Ανεκτίμητες Αισθησιακές Περιπλανήσεις
σε μυστικές διόδους
Διαδρομές - Παιχνιδίσματα
του πάθους με τον έρωτα

Είχαν ζήσει το όνειρο που κάθε άνθρωπος επιθυμεί έστω για μια φορά να το ζήσει!
Είχαν ερωτευθεί και είχαν ελλιμενισθεί στο παρόν, ταξιδεύοντας στο άυλο του εκτυφλωτικού έρωτά τους. Εκεί, που κανείς και τίποτα δεν χωρούσε.
Υπήρχε μόνον η πάλη με τον πόθο και τα ένστικτά τους, που ακινητοποιούσε τον χρόνο στην υπερβατικότητά του.

Εμπλέκονταν συνειδητά σε ένα χαρούμενο παιχνίδι, που τους έβγαζε από την άχαρη καθημερινότητα, τη μονότονη ρουτίνα και συγχρόνως τους έδειχνε μια νέα προοπτική ζωής.

Από την μυθιστορία της Έμυς Τζωάννου  δεν θα μπορούσε να λείπει ο διακριτός λυρισμός μιας ποιήτριας, που αποτυπώνει στο έργο της τις πινελιές ενός δειλινού!

Στα χρώματά του θα γεννηθούν αποφάσεις και θα βρεθούν λύσεις για τις όποιες δυσκολίες.
Άλλωστε, στη μαγεία του ηλιοβασιλέματος έμαθε να διαχειρίζεται και να συναρμολογεί γόνιμες εμπνεύσεις, απαραίτητες και άριστα συνδεδεμένες με την δημιουργικότητά της.

Η αγαπημένη ώρα της Κίρκης ήταν η ώρα που έδυε ο ήλιος. Της άρεζε πολύ, όταν είχε την δυνατότητα, να κάθεται με ένα ποτό δίπλα της, να αγναντεύει το ηλιοβασίλεμα. Την ώρα εκείνη έπαιρνε αποφάσεις για τη ζωή της ή έβρισκε λύσεις για άλυτα προβλήματα ή αδιέξοδα που αντιμετώπιζε. Λες κι εκείνη η ώρα της ηρεμίας, όπως την αποκαλούσε, της έδινε ιδέες, δύναμη, έμπνευση.
Η γαλήνη του τοπίου, μαζί με την ηρεμία που ένιωθε μέσα της, αποκαλύπτονταν καθοριστικά.
Κάθε φορά είχε την ίδια επιθυμία: να αποτυπώσει όλα εκείνα τα υπέροχα χρώματα της δύσης στα μάτια, στο μυαλό και στην καρδιά της, για να τα αναπαράγει σε δύσκολες στιγμές μοναξιάς και πίεσης.

Όταν είσαι στην ακροθαλασσιά την ώρα που ο ήλιος βουτάει μέσα στη θάλασσα και όλα βάφονται χρυσαφένια, η δύση διεισδύει στις αισθήσεις σαν κάτι το μαγικό !

Λένε πως η ζωή είναι μια θεατρική παράσταση με αρχή μέση και τέλος.
Η Κίρκη και ο Οδυσσέας θα ζήσουν όλες τις πτυχές μιας παράστασης με μεγάλη ένταση, για να διαπιστώσουν μετά τις εκφυλιστικές οξειδώσεις του έρωτα.
Θα πλεύσουν στα διάφανα νερά του για να καταποντιστούν αργότερα, στην άβυσσο των διαβρωτικών εξισώσεών του.

H Kίρκη είχε ακουμπήσει την ψυχή του και είχε αποτυπώσει  επάνω του τη σφραγίδα της.
Στην πραγματικότητα, δεν είχε κανέναν άλλο λόγο να ασχολείται με κανένα άλλο θηλυκό επί της γης.

Η Κίρκη τα είχε Όλα. Μυστήρια όμως η αντρική φύση. Ενώ ήξερε ότι ήταν παράλογα παρανοϊκό να δώσει προσοχή σε κάποια άλλη και ενώ δεν είχε κανένα παράπονο από την ίδια, είχε αρχίσει ξανά το παιχνίδι επιβεβαίωσης, που έπαιζε πριν την συναντήσει, με σκοπό να γνωρίσει την συμβατή προς εκείνον γυναίκα. Και ενώ την είχε βρει, συνέχιζε απτόητος να περιπλανιέται σε διαλόγους, που θα μπορούσαν να χρησθούν “παθιάρικοι και ερωτικοί” , αλλά και επικίνδυνοι αν κάτι δεν πήγαινε καλά και διέρρεε η διαδικτυακή δραστηριότητά του.
Αυτό, όμως, ούτε που περνούσε από το μυαλό του τώρα.

Η Κίρκη αδυνατούσε να κατανοήσει τι ακριβώς υπήρξε στη ζωή του Οδυσσέα.
Ήταν το σωσίβιο ή το εφαλτήριο για το ξεκίνημα της νέας αρχής του;
Και γιατί ο Οδυσσέας επέτρεψε να εμπλακούν σε μια συνθήκη, που ίσως είχε ημερομηνία λήξης;

Ο χωρισμός είναι μια τραυματική διαδικασία, που παραπέμπει σε επαλήθευση μιας λανθασμένης επιλογής.

Η Κίρκη θα επιβαρυνθεί ψυχολογικά από την διακοπή της σχέσης τους. Θα απογοητευθεί από την στάση του. Θα κατακλισθεί από επώδυνα αισθήματα θλίψης και ενοχικών σκέψεων με απίστευτες ψυχολογικές και συναισθηματικές διακυμάνσεις, που θα επηρεάσουν αρνητικά την καθημερινότητά της.

Την στοιχειώνουν οι αναμνήσεις κι όλα εκείνα που μαζί έζησαν σε Αθήνα και Ρώμη. Τούτη η εμπλοκή στον ερωτικό μύθο της είχε προσφέρει τόση ενέργεια και χαρά, που όμως στη συνέχεια  δυσκολεύεται να διαχειριστεί τις μεταπτώσεις της τωρινής συγκινησιακής και νοητικής κατάστασής της.
Η ωριμότητά της, της είχε επιτρέψει να επενδύσει σε αυτή τη σχέση, με αποτέλεσμα που αν τώρα όλα είχαν τελειώσει, να παραμένει εγκλωβισμένη στην πικρία και στην λύπη του αναπάντεχου χωρισμού τους.

Με την καρδιά παγωμένη, αποφασίζει να φύγει για τις γιορτές των Χριστουγέννων και να βρεθεί στο Λονδίνο, κοντά στην κόρη της τη Νεφέλη, που σπούδαζε Ιστορία της Τέχνης στο Πανεπιστήμιο.
Άλλωστε, ο δεσμός τους ήταν ο πιο ισχυρός, ο πιο σημαντικός και ο πιο ισορροπημένος.

Η υπέρμετρη αγάπη της μίας προς την άλλη δίνουν μια άλλη ποιότητα, στην αρχετυπική σχέση μάνας και κόρης.
Η τρυφερότητα, η διακριτικότητα και ο σεβασμός επέτρεψαν και στις δύο να κατέχουν τον απαιτούμενο προσωπικό χώρο, για να κινούνται ελεύθερα ως αυτόνομα πλάσματα, που δεν έπαψαν ποτέ να λειτουργούν υποστηρικτικά σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής. 

Θα περνούσε τις γιορτινές μέρες κοντά στη μοναχοκόρη της, που στα μάτια της έβλεπε τη ζωντάνια και την προσδοκία του αύριο !
Αλλά και η Νεφέλη ήταν ενθουσιασμένη που θα είχε τη μανούλα της στο σπίτι της ! 
Η αγάπη και η τρυφερότητα ανέβλυζαν από την ψυχή της και λικνιζόταν στο βλέμμα της κάθε φορά που την κοιτούσε. Η μαμά της ήταν γι’ αυτήν αναντικατάστατη !

Όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος, λέει μια λαϊκή παροιμία. Έτσι και στην Κίρκη, το Λονδίνο έφερε μια νέα γνωριμία, που αντιστάθμιζε τον πόνο για την ρήξη της με τον Οδυσσέα. Ίσως, να μπορούσε να πάει παρακάτω, με νέα σχέδια πλέον για την ζωή της. Άλλωστε, ποτέ δεν θα μπορούσε να συμφιλιωθεί με το κενό της μοναξιάς της.

Ο Ναμπίλ πληρούσε όλες τις προδιαγραφές για να ξαναμπεί στο ερωτικό παιχνίδι.
Να πειραματιστεί μαζί του, ανακαλύπτοντας νέους δρόμους.
Να αισθανθεί ξανά επιθυμητή και πολύτιμη και να αφεθεί στην ευθύνη του έρωτά του, που τόσο ειλικρινά και ανεπιτήδευτα της εκδήλωνε.

Ο έρωτάς του - αν εξελισσόταν η ιστορία - θα ήταν το αντίδοτο στην αλλαγή πορείας που είχε κάνει ο Οδυσσέας απρόσμενα - ξαφνικά.
Στην οθόνη της μνήμης της, η έκφραση των ματιών του, την ακολουθούσε ακατάπαυστα. Ο πόθος που κυλούσε στο βλέμμα του, κάθε φορά που την κοίταγε, είχε καταγραφεί στη μνήμη της.
Αναρωτιόταν - χωρίς να βρίσκει απάντηση - γιατί τάχα είχε υποκύψει στην επιθυμία του να τ
oν ξαναδεί σήμερα και για ποιόν λόγο του είχε προτείνει να τον πάει στο αεροδρόμιο; Υπέρβαση για την ίδια.

Και μπορεί η Κίρκη να ήταν μια υπέροχη και λαμπρή γυναίκα, αλλά και η Νεφέλη ήταν μία ευφυής και εξαιρετική προσωπικότητα.
Καλλιεργημένη και επιμελής, συγκροτημένη και μεθοδική με πολλές πνευματικές και καλλιτεχνικές ανησυχίες, με ενεργή συμμετοχή στα θεατρικά δρώμενα, αποτελούσε την ψυχή της παρέας στην κοινότητα των Ελλήνων φοιτητών.

Οι φίλες της την αποκαλούσαν “ σπίθα “, γιατί ήταν φλογοβόλα και παρορμητική, έχοντας στοιχεία της φωτιάς.
 Άναβε ταχύτατα από την ανταλλαγή απόψεων έως την ερωτική φωτιά. Αν και ήταν ιδιαίτερα επιλεκτική στον ερωτικό τομέα και ενώ πολλές από τις φίλες της έκαναν σύντομες ερωτικές σχέσεις – περιπέτειες της μιας ή περισσοτέρων εβδομάδων (συχνότατα πριν περάσει ο μήνας είχαν αλλάξει ερωτικό σύντροφο), η Νεφέλη ήταν πολύ πιο σταθερή για την ηλικία της και δύσκολη στο να αποφασίσει να μπει σε μια σχέση.
Παρόλο το φλογερό ταμπεραμέντο της, δεν υποτασσόταν εύκολα στα αρσενικά, ούτε ενέδιδε στη γοητεία εκείνων που την πλεύριζαν, φλερτάροντας μαζί της, με σκοπό την ολοκλήρωση του σχεδίου τους.

Ο έρωτας όμως είχε άλλα σχέδια για εκείνη. Ήρθε σε ανύποπτο χρόνο, για να ξεχυθεί σαν άνεμος στην ψυχή και στο νου της που θα την μεταμόρφωνε και θα ανέτρεπε πολλά στην καθημερινότητά της.
Συμπτωματικά είχε γνωρίσει τον Ορφέα, που έμελλε να σημαδέψει την ζωή της. Αλλά και για τον Ορφέα η Νεφέλη ήταν η θάλασσα που στα νερά της αντανακλώνταν όλες οι λάμψεις του έρωτα!

Από μια σύμπτωση είχαν γνωριστεί με τον Ορφέα.
Όλα είναι θέμα σύμπτωσης, χώρου και χρόνου τελικά
.

Μαζί θα αγγίξουν όρια και θα ανθίσουν ορμές σαν τους διαπερνούν πόθοι στην ευδαιμονία των άστρων.

Η Νεφέλη αγνοούσε ότι είχε γνωρίσει έναν γεννημένο γυναικά, που είχε σχεδόν τα διπλά της χρόνια. Έναν αμετανόητο εργένη, που της άλλαζε τα φώτα κάθε λίγο και λιγάκι με τα τερτίπια του.
Είχε να κάνει με έναν γοητευτικό καρδιοκατακτητή, που μέχρι τώρα άλλαζε τα θηλυκά με την ίδια ευκολία που άλλαζε τα πουκάμισά του.
Εκείνη, δήλωνε γοητευμένη από το κοσμοπολίτικο ταμπεραμέντο του, την αυτοπεποίθησή του, που πούλαγε με μεγάλη ευκολία.
Στην αρχή ήταν διαχυτικός, της έκανε κάποια υποτυπώδη κομπλιμέντα, αλλά όσο προχωρούσε ο καιρός τα μείωνε κι αυτά και κάποιες φορές γινόταν πιο απότομος, πιο αγενής, πιο απόλυτος, πιο κυκλοθυμικός.
Την είχε, όμως, ήδη δαγκώσει τη λαμαρίνα και άπειρη όπως ήτανε – εκτός απο τρείς περιπετειώδεις σχέσεις, που δεν είχαν διάρκεια, δεν είχε άλλες εμπειρίες – δεν γνώριζε πως να διαχειριστή ένα τέτοιου είδους άντρα
.

Ποια ήταν η Νεφέλη για τον Ορφέα που του προκαλούσε ερωτική έλξη και που επιθυμούσε να ξεκλειδώσει, ώστε να λύσει το δύσκολο σταυρόλεξο της ευτυχίας;
Θα μπορούσε να παρακάμψει τον εγωκεντρισμό και να είναι μέρος της ζωής, στα μελλοντικά του πλάνα;
,
Η δυνατή προσωπικότητά της και το αστείρευτο κέφι της, τον έλκυε κάθε λεπτό. Του απασχολούσε το μυαλό με όσα έλεγε, σχολίαζε ή ανέλυε και ήταν εντυπωσιασμένος πως ένα τόσο νέο κορίτσι είχε τόσο μυαλό και τόσο δυνατό ταμπεραμέντο.
Την προσέγγισε από την αρχή με έναν τρόπο απόλυτο, που δεν άφηνε περιθώρια για κάτι άλλο.

Η χάρη, η εξυπνάδα και η ωραία παρουσία της, τον κέρδισαν από την πρώτη στιγμή !
Ήταν πολυτάλαντη με υψηλή νοημοσύνη και οξύνοια πνεύματος, και υπήρχαν φορές που τρόμαζε τον κόσμο από την γρήγορη δράση της. Παρόλο που ήταν δυναμική, ήταν ταπεινή. Κανένα ίχνος αλαζονείας ή έπαρσης δεν διέκρινες στη στάση της.
Δεν υπήρχε καμία αμφιβολία ότι ήταν ένα σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες.

Στην πλοκής της μυθιστοριογραφίας της Έμυς Τζωάννου, Οδυσσέας και Κίρκη, ανακαλύπτουμε κομμάτια της ελληνικής μυθολογίας.
Η δημιουργός παρασύρει τους αναγνώστες σ’ ένα φανταστικό ταξίδι στο μακρινό παρελθόν, μέσα από ανεπανάληπτες διδακτικές και διαδραστικές εμπειρίες της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας.

Στο επίκεντρο, εκτός από την ονοματολογία των ηρώων και την εξασφάλιση της επεξηγηματικής ιστορικής και επιστημονικής αυθεντικότητας, οι επισκέψεις σε πόλεις όπως η Ρώμη, η Αθήνα οι Δελφοί και τα μνημεία τους, διασφάλιζαν ένα ελκυστικό πέρασμα ανά τους αιώνες!
Η δε αναφορά στις αρχαίες τραγωδίες και το ανέβασμα της «Άλκηστης» από τον ερασιτεχνικό θίασο της Νεφέλης, αποσκοπεί στην εμβάθυνση των χαρακτήρων και στα όρια της ανθρώπινης ύπαρξης. Η δράση και η αντίδραση των ηρώων τους υποχρεώνει και μαζί με αυτούς και τους θεατές - κατ’ επέκταση τους αναγνώστες - να ανακαλύψουν τον εαυτό τους μέσα από τα Αρχαία κείμενα της Παγκόσμιας κληρονομιάς.

Ο Ναμπίλ ήταν η σταθερή αξία και η ήρεμη δύναμη !
Τον εμπιστευόταν απόλυτα και διαπίστωνε ότι είχε κερδίσει την εμπιστοσύνη της σε μικρό χρονικό διάστημα, με το σπαθί του !  Μαζί του ένοιωθε μια συναρπαστική γαλήνη, κάτι που ποτέ δεν είχε νοιώσει μέχρι τώρα.

«Είσουν σαν μια σιγή που την διαπερά ο άνεμος», είχε πει ο Ανδρέας Εμπειρίκος.
Μήπως αυτό δεν αναζητούσε πια η Κϊρκη;
Μήπως δεν επιθυμούσε να σταθεί ξανά όρθια και να διεκδικήσει εκ νέου μια θέση στο ερωτικό συναισθηματικό γίγνεσθαι;
Η αμοιβαία συμπάθεια με τον Ναμπίλ και ο θαυμασμός της στο πρόσωπό του, της έδινε το δικαίωμα να θεωρεί πως μπορούσε να ζήσει ευτυχισμένη  πλάι του.
Πίστευε, πως έπρεπε να ταχθεί με την πλευρά της λογικής και να αφεθεί στη γλυκιά παραζάλη του έρωτα που φέρνει τη λυτρωτική νέμεση, σαν ακούς, μυρίζεις και γεύεσαι την παροντικότητα, με όλες σου τις αισθήσεις.

Η ουσία μιας σχέσης είναι να προχωρεί ο ένας παράλληλα με τον άλλον, υποστηρικτικά. Μόνον έτσι μπορεί να έχει διάρκεια και να λειτουργεί η σχέση με υγιή τρόπο.
Μια ολοκληρωμένη και προικισμένη προσωπικότητα διαθέτει ευγένεια ψυχής, καλοσύνη, κατανόηση και σεβασμό και με αυτά τα “εφόδια” διαχειρίζεται τη σχέση.

ΦΩΤΕΙΝΗ ΑΓΓΟΥΡΙΔΑΚΗ- ΚΟΥΦΟΓΑΖΟΥ - ΣΟΝΕΤΑ


ΦΩΤΕΙΝΗ ΑΓΓΟΥΡΙΔΑΚΗ- ΚΟΥΦΟΓΑΖΟΥ - ΣΟΝΕΤΑ γράφει η Σοφία Στρέζου


Από τα βάθη του χρόνου, ξεπηδάει μια ποίηση ξεχωριστή με διάχυτες τις αισθήσεις, στις λυρικές αναπτύξεις του στιχουργικού είδους, που υπηρετεί η ποιήτρια.
Για την σύγχρονη ποιητική τέχνη της ελεύθερης γραφής, ίσως το σονέτο να αποτελεί ένα ξεχασμένο, αλλά όχι λησμονημένο είδος που λίγοι μπορούν ευδιάκριτα να ακολουθήσουν.
Οι ιδιαίτεροι κανόνες των δεκατεσσάρων στίχων, διατηρούν μια σταθερή τυπική δομή, αναδεικνύοντας απίθανες συζεύξεις λέξεων, ώστε να διατηρηθεί η παλλόμενη αρμονική δυναμική του ποιήματος.
Κρυμμένοι ήχοι και ρυθμοί, θα αναδυθούν και θα εναρμονιστούν με τη γλώσσα!
Γιατί στο δεκατετράστιχο, εμπεριέχεται η μουσικότητα ως αναπόσπαστο υλικό δόμησης, στον ποιητικό Άτλαντα.

Η Φωτεινή Αγγουριδάκη - Κουφογάζου παρόλης της δεσμευτικότητας και της στενότητας του είδους, κατορθώνει να διατηρήσει μια εσωτερική ελευθερία, στην ευπλαστικότητα των στίχων.
Αξιοποιεί τη θεματική νοηματολογία, έτσι ώστε να ενεργοποιείται συγκινησιακά ο μέσος επαρκής αναγνώστης, κατά την πρόσληψη των ποιημάτων.
Μπορεί δηλαδή, να αισθάνεται χωρίς απαραίτητα να μετρά συλλαβές, στα γλωσσικά στάδια της εκφραστικής απόδοσης. Ακριβώς επειδή, η δημιουργός είναι παρούσα σε κάθε λέξη, σε κάθε στροφή, αποδεσμεύοντας το ποιητικό απόθεμα της ψυχής της!

Αν και τα ποιήματα διατηρούν την απαιτούμενη αυστηρότητα ως προς την μορφή  τους, εν τούτοις εμπεριέχουν τον απαραίτητο διαισθητικό και αισθαντικό προσανατολισμό, στο ιδεατό αφήγημα.
Η ποιητική πράξη συντελείται με γνώμονα την αναγνωστική - λογοτεχνική εποπτεία, στην οποία ως φαίνεται εκ του αποτελέσματος, για καιρό μαθήτευε.
Για τούτο και τα ποιήματα επωάζονται στο συνειδητό, συναντώντας την αλήθεια της,  στα περιγράμματα του σονέτου.

Ο λόγος έχει την διαύγεια της αληθινής ουσίας διαρκών και έκτακτων αισθημάτων.
Είναι βέβαιο, πως διακατέχεται από το βάρος μιας τέχνης που αντέχει στο χρόνο.
Νιώθει τη σύνδεση και την αδιάλειπτη αιμοδότιση της συστοιχίας, βγαλμένη από το προσωπικό σύμπαν των παθών και των συγκινήσεων.

Συγκινησιακές εικόνες, αισθήσεις και τόνοι φιλοσοφικού στοχασμού μεταγγίζονται στις ρωγμές της δημιουργικής έμπνευσης.
Συνθήκες και επιλογές επιστρατεύονται από το αποτέλεσμα της προσωπικής επίγνωσης, αναδεικνύοντας την εξορυγμένη ποιητική εξέλιξη της δημιουργού.

Η καταφυγή από το οραματικό όνειρο ως την ενσυναισθηματική πραγμάτωση, θα διανυθεί από την ποιήτρια, που ανταποκρίνεται στο κάλεσμα της ποιητικής Τέχνης.
Άλλωστε, εκείνο που μετράει για την Φωτεινή Αγγουριδάκη - Κουφογάζου είναι το πέταγμα και η καμπύλη του τόξου του πετάγματος, στην αμετάφραστη αλήθεια του ποιήματος!
Ίσως γιατί, η ίδια θεωρεί πως η ψυχή του ποιητή δεν χρειάζεται ανάλυση.
Η έμπνευση αναδύεται από τα πιο σκοτεινά της βάθη με τις ανάσες αργές, σιωπηλές, ενδεδυμένες με την απαλότητα της αφής, στο άδειο χαρτί της λύτρωσης…

Πέταγμα...

Μην αναλύεις την ψυχή του ποιητή
πνίγεται μέσ' τις σκέψεις η σαφήνεια
είν' αμετάφραστη αλήθεια του η γύμνια
σε όλα εκτιθέμενη, καθ' όλα ιμερτή

Αδιάφορα διαβαίνει 'κείνος τη σιωπή
τον προσπερνά του κόσμου η ορμήνια
βραδιές φωτιές, είν ’τα δικά του μερομήνια
δεν ακολουθεί του όχλου έξω την πομπή

Δώσε αυτό, που κρύβεις μέσα σου βαθιά
κι άσε τους άλλους μια «συγγνώμη» να ζητάνε
πέρασμα κάνε , αυτό, που θέλει η καρδιά

στα μάτια κοίταζε Εσένα, τη φορά
κι αν φοβηθείς, δες τα πουλιά! ψηλά πετάνε
πάνω απ' τα μάτια μας ,ουράνια περιφορά

Ανάμεσα στις γραμμές, ορίζεται η αυθεντικότητα μιας ερωτικής γραφής, με το αγαπημένο πρόσωπο να είναι απών.
Στις λέξεις, επικρατεί το ίχνος της απουσίας και της έλλειψης από ένα ήρεμο πάθος, που άφησε το δαχτυλικό του αποτύπωμα, σε δυσπρόσιτα τοπία ματιών.

Στα περάσματα του χρόνου, ο έρωτας ανακαλείται ξανά και ξανά, γονιμοποιώντας ιδεατά γεννήματα.
Τι κι αν η απόσταση ολοένα μεγαλώνει;
Το χάρισμα της γραφής επουλώνει λυτρωτικά την άβυσσο, γεμίζοντας διάφανες απουσίες. Η θύμηση ανασκάφτει συναισθήματα με κομμένες συλλαβές, στις πλοηγήσεις πυρόλιθων ονείρων.  

Κομμένες συλλαβές

Δυσπρόσιτα τοπία γίνανε τα μάτια σου
κομμένες συλλαβές, δίχως μια στάλα ουσία
μεταφρασμένη προσευχή, άψυχη ικεσία
αφού δε μπόλιασες νωρίς, τα δυό κομμάτια σου

Η σκέψη, φέρνει αναστάτωση στη θύμηση
ρολάρει απόβραδα στων μοναχών την πόρτα
ώρες παλλόμενες δονούν, τ’ αγαπημέν' ακόρντα
κι είναι μεγάλη της στιγμής, ετούτη η τίμηση

Ποια γενναιότητα μας κρύβει τώρα η ζωή
με τις σκιές να πολεμάμε και τους βρόγχους
αμετανόητοι κι ανέραστοι, στις εποχές

ο χρόνος, μας γυρνάει στη δική του τη γραμμή
με τις συχνότητες, που ξέρει και τους τρόπους
κι ας κουβαλάμε άδοξα, δικές του ενοχές

Στη ζωή μας υπάρχει ένα παρελθόν, ένα παρόν κι ένα μέλλον, που μοιραστήκαμε, που μοιραζόμαστε και που θα μοιραστούμε με φίλους.
Είναι αυτοί, που επιλέξαμε και μας επέλεξαν και παρά την φθορά του χρόνου είμαστε δίπλα, στα εύκολα και στα δύσκολα.

Ένας καθρέφτης που μέσα του βλέπει ο ένας την ψυχή του άλλου, στις παράλληλες ζωές. Κι είναι ζωές που διαρκώς τροφοδοτούνται με υλικά αγάπης, αφοσίωσης αλλά και μοναξιάς.

Στο τέλος, φτάνουμε να υπάρχουν τόσα πολλά που μας ενώνουν σε τούτες τις σχέσεις. Να μοιάζουμε, να σεβόμαστε, να κατανοούμε και κάποιες φορές να ταυτιζόμαστε, στις ροές του χωροχρόνου.

Ακόμα κι η μοναξιά μεταξύ των φίλων είναι τόσο ίδια, όσο ίδια είναι κι ελευθερία της σιωπής, γι’ αυτό κρατούν και κρατάμε μια ξεχωριστή θέση στη καρδιά εκείνων, που μας αγάπησαν και αγαπήσαμε!

Περί φιλίας

Η μοναξιά των φίλων, μοιάζει με τη δική σου
σμίγει για λίγο μοίρασμα, αλάθητο, αγνό
σ' εφηβικές διαδρομές, σε μιας πνοής αχό
τυχαίο πάλαι αλλοτινό, πέρασμα στη ζωή σου

Γίνεσαι ο χιονάνθρωπος, ακούς με την ψυχή σου
όλους αυτούς τους καρδιακούς, με άδολη ματιά
υπάρχουν, για ν' απλώνεται η σκέψη σου πλατιά
συμπαντική η ιαχή της θάλασσας, Θυμήσου!

Φύλλα σκορπάει ο βοριάς χάνονται στη βουή
απλόχερα χαρίζονται, αντάμα προχωρούν
βρίσκουν κοινές συναναστροφές, μεσ' της ζωής το φως

σαν ο καημός μερίζεται και γίνεται χοή
βασιλικά στις γειτονιές, τις μυρουδιές σκορπούν
σε ’κείνους, οπού αγκάλιασαν τον πόνο του Παντός...

Κάποτε, αρχαίες ψυχές θα συναντηθούν και θα μοιραστούν έστω για λίγο, την ξεχωριστή αύρα της σύνδεσής τους.
Αναπάντεχα, σαν βροχής ψιθύρισμα, σταγόνα τη σταγόνα θα ανατέλλουν στη νύχτα φως, σε γιορτινά καλέσματα. Μόνο που οι γιορτές της καρδιάς κρατούν τόσο λίγο…

Τι κι αν σπινθηρίσματα εξορύσσονται;
Πικρή η γεύση της χαράς κι ακόμα πιο πικρή η γεύση της νοσταλγίας, για εκείνη την φωτεινή παρένθεση, στη σβησμένη αχτίδα του γυρισμού. Λες κι ήταν όνειρο που κρατήθηκε ζωντανό στο άυλο του χρόνου.

Καμιά μνήμη χαμένη, καμιά λησμονιά για εκείνα που συνέβησαν, χάθηκαν αλλά δεν έσβησαν. Θα ζουν και πέρα από τον θάνατο, στη βαθιά κατάφαση των λέξεων σαν θα ταξιδεύουν, στις πλόες της θύμησης.

Σαν αρχαίες ψυχές

Έρχεσαι πάντοτε, σαν της βροχής ψιθύρισμα
και αναστέλλεις στη νυχτιά, της θλίψης τη γιορτή
δεν προλαβαίνει η καρδιά, για λίγο να γευτεί
πικρής χαράς θαρρείς, τ' αστείρευτο σπινθήρισμα

Όνειρο γίνανε οι μέρες που νοστάλγησες
κι εσύ ’σουν πάντα μακρινός ταξειδευτής
μέσα στο χρόνο της ζωής, μικρός πραματευτής
δίχως νησί, τα δεδομένα σου κατάργησες

Είναι κάτι στιγμές, που γυρνούν μεσ' στο χρόνο
σαν αρχαίες ψυχές, που  ζητούν λησμονιά
μόνοι ερχόμαστε πάντα και φεύγουμε  μόνοι

σαν τις νότες εκείνες, που βγάζουνε τόνο
στον  απόλυτο ήχο και στον κρύο χιονιά
μουσική στην καρδιά, με ρυθμούς ξαλαφρώνει

Η Φωτεινή Αγγουριδάκη - Κουφογάζου είναι η ποιήτρια που ακολουθεί μια εσωτερική πορεία, έχοντας επίγνωση τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία της διαδρομής, μέχρι να φτάσει να επικυρώσει τη λογοτεχνική πράξη της γραφής της.
Ευαίσθητη, αλλά και λυρική ψυχανεμίζεται αυτό που μέσα της επωάζεται, καλλιγραφώντας ειδυλλιακές εικόνες σε στίχους.

Ανακαλεί το καλοκαίρι με τις απέραντες ακρογιαλιές και τα ώριμα στάχια, διαφυλάσσοντας την επαφή με τα στοιχεία της φύσης.
Επιθυμίες, συναισθήματα και διαθέσεις εξιστορούνται με εκφραστική λιτότητα από την επικράτεια της μνήμης, καθώς αντανακλώνται στις ομορφιές του φυσικού τοπίου.
Η εικονοπλαστική δύναμη θα διεγείρει συναισθηματικά τον μυθικό  χωροχρόνο.
Οι κόρες και οι γιοι του ουρανού, μαζί και οι ματιές της Δήμητρας που θάλλουν στις αυγές του πελάγους, αναδύουν τη μοναχική σκέψη της δημιουργού, στα περιγράμματα της ποίησης του σονέτου.

Να σκέφτεσαι μονάχος φωναχτά...»

Πως φάνταζε στα μάτια μας μακρύ το καλοκαίρι
σαν ξεδιπλώνονταν σ' απέραντες ακρογιαλιές
κατάξανθοι οι μήνες του, του ήλιου κοντυλιές
ώριμα στάχυα στον καιρό, μας παίρναν απ' το χέρι

Κυκλωτικά η θάλασσα μ' ένα δροσάτο αγέρι
κόρες και γιοί του ουρανού, της Δήμητρας ματιές
τα δειχνοήλια θάλλονταν σε πέλαγου αυγές
της μοίρας τους το δολερό, πύρινο ταν μαχαίρι

Παγάνες στήν' η λησμονιά, παραφυλά τα βράδια
μ' ονείρατα και στεναγμούς, γλυκόπικρους καημούς
εκείνωνε, ανέκαθεν, πάλλοντ' από σφυγμούς

Τα παφταστέρια ορατά, αφήνονται σε χάδια
σε ξάγρυπνους από καιρό, άφοβους στα σκι-άδια
σπονδές προσφέροντας, κρυφά, απάνω σε βωμούς

Θραύσματα μνήμης αναδύονται από το παρελθόν και από την υγρή κοίτη της ανάμνησης.

Λουσμένη με το άχραντο φως της απώλειας, οι λέξεις υπαινίσσονται την απουσία που η καρδιά ως παρουσία θυμάται. Σαν το αόρατο να ενσαρκώνεται σε ορατό, διασκελίζοντας το χρόνο. Τότε που οι μικροχαρές άνθιζαν την δική τους Άνοιξη,
υπερασπίζοντας με αγάπη το μέλλον.

Τώρα, στη ρυμοτομία της σιωπής, η ποιήτρια αναπολεί στιγμές, αποκωδικοποιώντας τον επουλωτικό ερωτικό πόνο με στίχους, στα μονοπάτια της νοσταλγίας.
Απορροφά την μοναχικότητά της, χαρτογραφώντας την απόσταση από τους ορίζοντες της λύπης.

Βαδίζαμε τα βράδια κόντρα στη βροχή
της άγιας προσευχής μας ο κανόνας
στιγμές μικροχαρές, άνθιζαν κι ο λειμώνας
μίας δικής μας Άνοιξης, ήταν η εκδοχή
Κι αν τώρα μόνη η ψυχή μου ,σε θυμάται
αναλαμπή! στην καταιγίδα των καιρών
λόγια δε βρίσκει η σιωπή, σ’ ένα παρόν
στα μάτια την κοιτώ, να δω, πως διαθλάται
Φυλλόχρωμα ταξείδια στο μυαλό μου
αποτυπώματα αφήνουν Φθινοπωρινά
μια τεχνική, μέσ' του van Gong τα δειλινά
σε μονοπάτια και γωνιές του παραδρόμου
με δυο τραγούδια μας νυχτερινά
δραπέτες, που ξεφύγανε του νόμου
Και μπορεί η Φωτεινή Αγγουριδάκη - Κουφογάζου να συνδιαλέγεται και να συμφιλιώνεται με το παρελθόν, εξακολουθεί όμως να παραμένει ενεργή στο παρόν και να οικοδομεί το ποιητικό μέλλον της, διαδρομώντας σε υπαρξιακά και εικονοκλαστικά αμαλγάματα.

Θα συνεχίζει να πειραματίζεται με ύφος και φόρμες στη στιχουργική έκφραση, επιμηκύνοντας τον χρόνο στη διακριτή αγάπη της για την ποίηση!